ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

battagliacommunistaΠαρουσιάζουμε την πολιτική πλατφόρμα της Ομάδων Διεθνών Σοσιαλιστών, η οποία αποτελεί μια διεθνιστική επαναστατική οργάνωση που δρα στη Γερμανία.

 

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα!

Πολιτική Πλατφόρμα της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών

«Η αστική κοινωνία βρίσκεται σε σταυροδρόμι: ή μετάβαση στον σοσιαλισμό ή επιστροφή στη βαρβαρότητα. Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την επιλογή… είτε τον θρίαμβο του ιμπεριαλισμού και την κατάρρευση ολόκληρου του πολιτισμού, όπως στην αρχαία Ρώμη, την ερήμωση, τον αφανισμό, τον εκφυλισμό -ένα μεγάλο νεκροταφείο- είτε τη νίκη του σοσιαλισμού, που σημαίνει τον συνειδητό και ενεργητικό αγώνα του διεθνούς προλεταριάτου κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου. Αυτό είναι το δίλλημα της παγκόσμιας ιστορίας: είτε το ένα είτε το άλλο. Η πλάστιγγα ταλαντεύεται μπροστά στην απόφαση του ταξικά συνειδητού προλεταριάτου». Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1915.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Ζούμε μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό κοινωνικό σύστημα που απλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Η κυριαρχία του κεφαλαίου αντηχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και διαπερνά όλους τους τομείς της ζωής. Ο καπιταλισμός βασίζεται στην εκμετάλλευση της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, η οποία δεν έχει άλλη επιλογή από το να πωλεί την εργατική της δύναμη στους καπιταλιστές για να πληρώνει τα αναγκαία προς το ζην. Ανάμεσα σ’ αυτούς που στηρίζονται στον μισθό και στους καπιταλιστές υπάρχει, επομένως, μια αγεφύρωτη ταξική αντίθεση. Η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη που έχει το αντικειμενικό συμφέρον και τη δύναμη για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα του κέρδους. Η ανατροπή του συστήματος, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης διαμέσου της συνειδητής παγκόσμιας κατάργησης των καπιταλιστικών σχέσεων, είναι η βασική προϋπόθεση για την κατάργηση κάθε καταπίεσης. Η βάρβαρη δυναμική της κούρσας του κεφαλαίου για κέρδη έχει γίνει ο ανασταλτικός παράγοντας για την περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έχει προ πολλού φθάσει στο σημείο κατά το οποίο η πείνα, ο πόλεμος και η κυριαρχία μπορούν ουσιαστικά να ξεπεραστούν. Η εργατική τάξη δεν είναι απαραίτητο να διέλθει από «δημοκρατικά στάδια» ή να εκπληρώσει «αστικά καθήκοντα», αλλά, απεναντίας, αυτό που μονάχα είναι απαραίτητο είναι να επέμβει για τα βασικά ταξικά της συμφέροντα. Είμαστε κατά όλων των μορφών ταξικής συνεργασίας και των συμμαχιών με αστικές δυνάμεις. Μόνο όταν οι μισθωτοί εργάτες πάρουν στα χέρια τους τον αγώνα για τα συμφέροντά τους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες της κυρίαρχης τάξης και εναντίον τους, μπορεί ο αγώνας τους τελικά να πετύχει.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η ανατροπή του καπιταλισμού είναι δυνατή μονάχα διαμέσου της αλληλεγγύης και της αυτόνομης δράσης της εργατικής τάξης. Ως επαναστάτες υποστηρίζουμε όλους τους αγώνες για την υπεράσπιση των άμεσων ταξικών συμφερόντων απέναντι στις επιθέσεις του κεφαλαίου. Αυτοί προσφέρουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα της διάλυσης της αστικής ιδεολογίας, της υπέρβασης του ατομισμού και των διαχωριστικών γραμμών και της ανάπτυξης μιας συλλογικής δύναμης κατά του ταξικού εχθρού. Ταυτόχρονα, είμαστε αντίθετοι με όλες τις δυνάμεις της «κοινωνικής μεταρρύθμισης», που διατείνονται ότι θέλουν να αποκρούσουν τον καπιταλισμό ή να τον τιθασεύσουν διαμέσου συμβιβασμών με την άρχουσα τάξη. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να βελτιωθεί σταδιακά, με τη βαθμιαία μεταβολή της ουσίας του, ούτε να διοικηθεί με  έναν αξιοπρεπή ανθρώπινο τρόπο. Πρέπει αυτός να ανατραπεί με επαναστατικό τρόπο από την εργατική τάξη. Η εργατική τάξη δεν μπορεί να αναλάβει τις δομές του αστικού κρατικού μηχανισμού ή να τις καταστήσει χρήσιμες για τους δικούς της σκοπούς. Το αστικό κράτος δεν είναι ένα ουδέτερο πράγμα που βρίσκεται υπεράνω τάξεων, αλλά είναι ένα όργανο καταστολής και ελέγχου για τη διατήρηση και την υπεράσπιση της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Δίχως να τεθεί κατά μέρος ο κρατικός μηχανισμός και χωρίς την αποδυνάμωση των κρατούντων διαμέσου της αυτόνομης δράσης του προλεταριάτου δεν είναι δυνατή μια νέα κοινωνία που θα προετοιμάσει τον τερματισμό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ!

Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης μπορεί να είναι έργο μονάχα της ίδιας της τάξης. Είμαστε εναντίον κάθε μορφής αντιπροσώπευσης. Η πάλη για την απελευθέρωση δεν μπορεί να ανατεθεί σε πολιτικούς, σε θεσμούς ή ελίτ. Όσο τα ανθρώπινα όντα επιτρέπουν στον εαυτό τους να κυβερνώνται, θα παραμένουν κυβερνώμενα. Το σημείο αφετηρίας της επαναστατικής πολιτικής είναι για ‘μας η ενίσχυση της εμπιστοσύνης των μισθωτών εργατών στη δική τους δύναμη και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Εννοούμε ότι οι πραγματικές αλλαγές δεν μπορούν να επιτευχθούν μέσα στο πλαίσιο των μορφών των πολιτικών σχέσεων και των σχέσεων διαμεσολάβησης της αστικής κοινωνίας αλλά εναντίον τους. Για την υπεράσπιση των άμεσων ταξικών συμφερόντων είναι απαραίτητη μια ουσιαστικά αντιθεσμική στρατηγική. Μια στρατηγική που βασίζεται στην αρχή της αυτοοργάνωσης και της διεθνικής αλληλεγγύης, η οποία αρνείται όλες τις προσφορές ενσωμάτωσης που κάνουν οι κρατούντες. Οι «κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού», οι οποίοι συνεχώς προωθούνται από τους κρατούντες, πρέπει να τίθενται αδιάκοπα υπό αμφισβήτηση και να παραβιάζονται διαμέσου της αυτόνομης αυτενεργούς αλληλεγγύης. Μονάχα με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αναπτυχθεί μια αληθινή συλλογική δύναμη που αντιτάσσεται στη φαινομενική παντοδυναμία του κεφαλαίου.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ

Οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα, διαφορετικά θα απαγορευόντουσαν! Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος για τον σοσιαλισμό. Το κοινοβούλιο έχει πάψει προ πολλού να παίζει τον ρόλο που του ανάθεσαν οι αστικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα ως κεντρικό όργανο διαμεσολάβησης μεταξύ τάξεων. Ενώ οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται σε μη δημόσιες επιτροπές του κρατικού μηχανισμού, ο κοινοβουλευτισμός σήμερα έχει για τους κρατούντες μια ολοκληρωτικά ιδεολογική λειτουργία καλύπτοντας τις πράξεις τους με «δημοκρατικό» μανδύα. Επιπλέον, ο κοινοβουλευτισμός διαθέτει μια δομικά αφομοιωτική λειτουργία. Η «επαναστατική χρήση» του κοινοβουλίου ή ο «επαναστατικός κοινοβουλευτισμός» είναι κάτι αδύνατον και, επομένως, μια ιδιαίτερα κακή δικαιολογία για την ενσωμάτωση στον αστικό μηχανισμό κυριαρχίας. Κάθε κοινοβουλευτικός προσανατολισμός οδηγεί, αργά ή γρήγορα, στην επιθυμία της συνδιαχείρισης των εγγενών αναγκών του καπιταλισμού σε αρμονία με την «κοινή γνώμη». Γι’ αυτό τον λόγο απορρίπτουμε κατηγορηματικά κάθε συμμετοχή στο κοινοβουλευτικό θέαμα, κάθε έκκληση για παροχή ψήφου και κάθε προεκλογική εκστρατεία. Όλα αυτά δεν μπορούν παρά να οδηγούν στη δημιουργία ή στην εμπέδωση των αυταπατών για την «αστική δημοκρατία». Ο κοινοβουλευτισμός ως κλασσική παραλλαγή της πολιτικής αντιπροσώπευσης στέκεται αντίθετος στον μοναδικό δρόμο για την αλλαγή της κοινωνίας: την αυτόνομη δράση της εργατικής τάξης.

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

Τα συνδικάτα εμφανίστηκαν τον 19ο αιώνα ως «κέντρα αντίστασης απέναντι στις καταχρήσεις του κεφαλαίου» (Καρλ Μαρξ) για να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης με βάση την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Με την ανάπτυξη του καπιταλισμού μια κοινωνικά μεταρρυθμιστική τάση όλο και περισσότερο κυριάρχησε στα συνδικάτα και όλο και περισσότερο υπέτασσε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις στη λογική του καπιταλισμού. Τα συνδικάτα μετατράπηκαν σε κρατικά υποστηριζόμενους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, και έγιναν απαραίτητα για το κεφάλαιο ως εταίροι για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων και ως παράγοντες διατήρησης της κρατούσας τάξεως. Δεν αντιλαμβανόμαστε αυτή τη διαδικασία ως έργο «κακών ηγετών» αλλά ως τη λογική συνέπεια της βασικής αξίωσης των συνδικάτων να διαπραγματεύονται τους όρους της αγοράς και της πώλησης του εμπορεύματος εργατική δύναμη «επί ίσοις όροις» με τους καπιταλιστές. Σήμερα τα συνδικάτα λειτουργούν με βάση την πολιτική αποδοχή του συστήματος της μισθωτής εργασίας ως μια αστική διαμεσολάβηση μεταξύ εργατών και καπιταλιστών. Δεν θεωρούν πλέον τον εαυτό τους υποχρεωμένο να βελτιώνει τις συνθήκες εργασίας και το βιοτικό επίπεδο των μελών τους, αλλά θέλουν πρωτίστως να συμβάλλουν στην απρόσκοπτη λειτουργία της εθνικής οικονομίας. Μια πραγματική υπεράσπιση των προλεταριακών συμφερόντων είναι αδύνατη μέσα στο στενό πλαίσιο των συνδικάτων, καθώς αυτή βασίζεται στην αποδοχή των εγγενών αναγκών του καπιταλισμού. Απέναντι στη θεμελιώδη συνδικαλιστική αξίωση «δίκαιος μισθός για μια δίκαιη εργάσιμη ημέρα» οι επαναστάτες βάζουν το σύνθημα «Κάτω η μισθωτή εργασία!».

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΝΤΕΦΕΤΙΣΜΟ!

Καπιταλισμός σημαίνει πόλεμος! Οι πόλεμοι στην ιμπεριαλιστική εποχή δεν είναι τυχαία γεγονότα ούτε μια παρέκκλιση από τον κανόνα της καπιταλιστικής καθημερινότητας. Δεν είναι έργο μεμονωμένων πολιτικών, δικτατόρων ή κρατών, αλλά, αντιθέτως, η έκφραση του γενικευμένου και αυξανόμενου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. «Είναι το προϊόν ενός συγκεκριμένου σταδίου ωρίμανσης μέσα στην παγκόσμια ανάπτυξη του κεφαλαίου, μια εγγενής διεθνής κατάσταση… μέσα στην οποία κανένα έθνος δεν μπορεί να μείνει αμέτοχο κατά βούληση». (Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Η μπροσούρα του Γιούνιους»). Σε αυτόν τον αδιάκοπο αγώνα της άρχουσας τάξης για εξουσία και ζώνες επιρροής, που είναι πάντοτε εις βάρος της εργατικής τάξης, δεν υπάρχει ούτε «σωστή πλευρά» για να πάρει κανείς το μέρος της ούτε «μικρότερο κακό» για να υποστηρίξει. Η εργατική τάξη δεν έχει πατρίδα! Η μόνη προοπτική κατά του πολέμου βρίσκεται στον τερματισμό της ειρήνης με τους κρατούντες, στη διεθνική ταξική πάλη κατά του καπιταλισμού σε όλες του τις μορφές έκφρασης. Ενάντια σε όλες τις εθνικιστικές ιδεολογίες, σε κάθε εξαπάτηση της εμπορευματικής κοινωνίας, είτε εν ονόματι της «δημοκρατίας», του «αντιφασισμού» ή των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Για τον προλεταριακό διεθνισμό!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥΣ!

Είμαστε εναντίον κάθε μορφής εθνικισμού! Η ιδέα του έθνους είναι ένα σημαντικό στήριγμα της αστικής κυριαρχίας. Συγκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα του κοινωνικού συστήματος και μεταδίδει την αντίληψη ότι η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων είναι μια έκφραση των κοινών συμφερόντων του «λαού». Εθνικισμός σημαίνει πάντοτε την υπαγωγή του προλεταριάτου στη «δική του» αστική τάξη. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, όπου η κυριαρχία του κεφαλαίου αγκαλιάζει ολόκληρο τον πλανήτη, η έννοια των ειδικών «εθνικών δυνατοτήτων ανάπτυξης» ή των «ανεπίλυτων δημοκρατικών καθηκόντων» είναι παράλογη και, από κάθε άποψη, αντιδραστική. Τα λεγόμενα «εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα» ενσαρκώνουν τα συμφέροντα αστικών φραξιών και ρευμάτων και δρουν ως στοιχεία της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, ενάντια στα συμφέροντα του προλεταριάτου. Όλες οι θεωρίες και όλα τα συνθήματα της «εθνικής απελευθέρωσης» ή του «δικαιώματος των εθνών στη αυτοδιάθεση» αποσκοπούν στην ενίσχυση των εθνικών διαχωριστικών γραμμών μέσα στην εργατική τάξη και στην υποταγή του προλεταριάτου σε αστικές δυνάμεις. Ως διεθνιστές δεν παρέχουμε καμία αλληλεγγύη σε «λαούς», «κράτη» ή «έθνη», αλλά μονάχα σε συγκεκριμένους ανθρώπους, στους αγώνες τους και σε κοινωνικές διαμάχες. Στόχος μας είναι η πάλη των εργατών όλων των εθνών ως η μόνη προοπτική για το ξεπέρασμα κάθε καταπίεσης και διάκρισης.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

Ο ρατσισμός, η καταπίεση και η άνιση αντιμετώπιση ανθρωπίνων όντων εξαιτίας των χαρακτηριστικών που τους αποδίδονται δεν είναι μόνο μια ηθική αισχρότητα αλλά επίσης και μια βασική αρχή της οργάνωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μέσω της υποδαύλισης και της διάδοσης ρατσιστικών ιδεών και προκαταλήψεων συνειδητά επιβάλλονται και βαθαίνουν οι διαχωριστικές γραμμές μέσα στην εργατική τάξη. Ο ρατσισμός, επομένως, υποσκάπτει τη μοναδική βάση επάνω στην οποία είναι δυνατή η επιτυχημένη αντίσταση στις καθημερινές καταχρήσεις του συστήματος: την ταξική αλληλεγγύη. Η διαίρεση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να ξεπεραστεί με την «προσαρμογή» των «ξένων μειονοτήτων» στην κυρίαρχη γερμανική κουλτούρα. Απορρίπτουμε όλες τις θετικές αξιολογήσεις της «ενσωμάτωσης» ή της «αφομοίωσης». Τέτοιες αντιλήψεις βασίζονται πάντοτε στην αστική προκατάληψη περί της υψηλότερης αξίας κάποιας «εθνικής κουλτούρας» ή γλώσσας.

Για το ξεπέρασμα των διαχωριστικών γραμμών είναι απαραίτητη μια συνειδητή πολιτική για τις μειονότητες μαζί με τα πιο καταπιεσμένα τμήματα της εργατικής τάξης. Παρεμβάσεις ενάντια σε κάθε ρατσιστική απάτη, διάκριση, ειδικούς νόμους και διοικητικές πρακτικές αποτελούν, για ‘μας, βασικό όρο για την προαγωγή της ταξικής ενότητας. Η εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σε αυτό το σύστημα πραγματοποιήσιμη μονάχα υπό όρους και μπορεί να αναιρεθεί ανά πάσα στιγμή. Αξίζει να αγωνιστούμε γι’ αυτά και για ακόμα περισσότερα. Για μια παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα έξω από την καπιταλιστική λογική της πραγματοποίησης της εμπορευματικής αξίας!

ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ

Εκμετάλλευση, νοικοκυριό, διακρίσεις και σεξουαλική βία, αυτή είναι η καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια γυναίκες προλετάριους σε ολόκληρο τον κόσμο. Η καταπίεση των γυναικών έχει τις ρίζες της στη διαίρεση της κοινωνίας σε κατέχουσες και μη κατέχουσες τάξεις. Αποτελεί μια ειδική σχέση καταπίεσης, η οποία αποδυναμώνει συνολικά την εργατική τάξη. Ο αγώνας κατά των σεξιστικών διακρίσεων δεν μπορεί να αναβληθεί για μετά την επανάσταση. Βασικό καθήκον των επαναστατών είναι να ενεργούν ανελέητα κατά των αντιδραστικών ιδεών και των τρόπων συμπεριφοράς απέναντι στις γυναίκες. Απορρίπτουμε την εξύμνηση του αστικού γάμου και της οικογένειας, η οποία αποτελεί το κύτταρο της πατριαρχικής καταπίεσης, και την άνιση μεταχείριση με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις που «αποκλίνουν» από την κυρίαρχη αστική σεξουαλική ηθική. Σε αντίθεση με τις αστές φεμινίστριες δεν είμαστε της γνώμης ότι ο σεξισμός μπορεί να αμβλυνθεί ή να ξεπεραστεί με ατομικούς κανόνες συμπεριφοράς ή ακόμη και με τη καθιέρωση ποσοστώσεων από τον κρατικό μηχανισμό. Στον ίδιο βαθμό, για ‘μας, ο αγώνας κατά της καταπίεσης των γυναικών δεν ένα «θέμα καθαρά γυναικείο» αλλά, αντιθέτως, αυτός είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα για τον σοσιαλισμό. Η χειραφέτηση των γυναικών μπορεί να πραγματοποιηθεί μονάχα σε μια κοινωνία όπου τα καθήκοντα της ανατροφής των παιδιών, το νοικοκυριό, η φροντίδα των ηλικιωμένων και των ασθενών αποτελούν μέρος μιας συλλογικής κοινωνικής δραστηριότητας. Δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς την απελευθέρωση των γυναικών και δεν υπάρχει γυναικεία απελευθέρωση χωρίς τον σοσιαλισμό!

ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ: ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η εμπειρία της Ρωσικής Επανάστασης έδειξε ότι μια προλεταριακή εξέγερση δεν μπορεί να εξακολουθεί να επιβιώνει απομονωμένη σε μια μόνη χώρα. Ο εκφυλισμός της ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης προήλθε από την ήττα του παγκόσμιου ταξικού κινήματος και τη συνακόλουθη αδυναμία υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας, που βρισκόταν ήδη στις απαρχές της, απέναντι στη σταλινική αντεπανάσταση. Ο σταλινισμός, ως μορφή διακυβέρνησης και ως πολιτικό κίνημα, έδρασε επί τη βάσει ενός εθνικιστικού και κρατικού καπιταλιστικού προγράμματος: την υποταγή του προλεταριάτου στο κράτος, την απάρνηση της επανάστασης και τη μαζική δολοφονία κομμουνιστών. Αυτός δεν ήταν, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, ένα εκφυλισμένο «σοσιαλιστικό πείραμα», αλλά, αντιθέτως, ο νεκροθάφτης της επανάστασης, μια ιδιαιτέρως ύπουλη παραλλαγή αντικομουνισμού. Ο παντελώς αντιδραστικός χαρακτήρας του αποκαλύφθηκε με την καλλιέργεια του εθνικισμού και του αντισημιτισμού, τη διάδοση μιας αντιδραστικής φαλλοκρατικής σεξουαλικής ηθικής και την εξύμνηση της μισθωτής εργασίας.

Όλες οι θεωρίες περί ενός «εθνικού δρόμου για τον σοσιαλισμό», που προήλθαν από τη σταλινική σχολή της πλαστογραφίας, είναι, δίχως εξαίρεση, εχθρικές προς την εργατική τάξη και αντιδραστικές. Στοχεύουν όλες τους στη διατήρηση του νόμου της αξίας μέσα στο πλαίσιο του εθνικού κράτους πάνω στις πλάτες της εργατικής τάξης. Ο καπιταλισμός, ως ένα σύστημα που περιβάλλει ολόκληρο τον κόσμο, μπορεί να ξεπεραστεί μόνο σε διεθνή κλίμακα.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Η ΕΣΣΔ και οι άλλες χώρες το πρώην ανατολικού μπλοκ είναι ανάξιες να τους αποδοθεί το όνομα του «σοσιαλισμού» όπως και η Κίνα, η Κούβα ή η Βόρειος Κορέα. Ήταν, αντιθέτως, κρατικές καπιταλιστικές χώρες όπου η εργατική τάξη ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια τάξη γραφειοκρατών. Ενώ οι βασικές συνθήκες της καπιταλιστικής κοινωνίας –εμπορευματική παραγωγή και μισθωτή εργασία- παρέμειναν ανέπαφες, ο πλήρης κρατικός έλεγχος και ο εξαναγκασμός στην εργασία παρουσιάστηκαν σαν «σοσιαλιστικές κατακτήσεις». Οι προλετάριοι παρέμειναν μισθωτοί εργάτες χωρίς να διαθέτουν καμία εξουσία πάνω στα μέσα παραγωγής που ήταν συγκεντρωμένα στα χέρια του κράτους. Η εξίσωση, που έκαναν εξίσου οι σοσιαλδημοκράτες και οι σταλινικοί, του σοσιαλισμού με την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι μια αντιδραστική θέση που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τον επαναστατικό μαρξισμό. Η επονομαζόμενη κρατικοποίηση δεν μεταβάλλει διόλου τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της εκμετάλλευσης, αλλά, αντιθέτως, την αυξάνει σε ανώτερο βαθμό. Σε όλες του τις εκφάνσεις ο σταλινισμός αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερα στυγνή παραλλαγή του κρατικού καπιταλισμού.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

Σοσιαλισμός ή κομμουνισμός δεν σημαίνει κρατισμός, εκδημοκρατισμός ή ακόμη διαχείριση των καπιταλιστικών σχέσεων. Δεν είναι μια κατάσταση ή ένα πρόγραμμα που μπορεί να πραγματοποιηθεί από ένα κόμμα ή με ένα κρατικό διάταγμα, αλλά, αντιθέτως, είναι ένα κοινωνικό κίνημα για τη συνειδητή υπέρβαση των καπιταλιστικών σχέσεων, την κατάργηση του κράτους, της εμπορευματικής παραγωγής και του νόμου της αξίας. Απαιτεί εξίσου την πρωτοβουλία, την αυτόνομη δράση και την αλληλεγγύη. Σοσιαλισμός είναι η συνειδητή διαδικασία της αυτοχειραφέτησης της εργατικής τάξης από τον ζυγό της μισθωτής εργασίας. Δεν είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αλλά, καλύτερα, ως προς τους στόχους του και καθ’ όλη την πορεία του, ένας αγώνας για την πραγματοποίηση της ελευθερίας. Μονάχα μια κοινωνία που είναι ορθολογικά προσανατολισμένη στην ικανοποίηση των αναγκών μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η βάση της κοινωνικής απελευθέρωσης είναι η δυνατότητα να αποφασίζει ο καθένας ελεύθερα για κάθε πλευρά της κοινωνίας. Μονάχα σε μια κοινωνία ελεύθερων και ίσων ατόμων, μέσα στην οποία «η ελεύθερη ανάπτυξη καθενός αποτελεί τον όρο για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων», μπορεί να καταστεί δυνατή η διαμόρφωση μιας πραγματικής ατομικότητας, μπορούν οι μελλοντικές γενιές θα έχουν όχι μόνον έναν αξιοπρεπή τρόπο διαβίωσης, αλλά να μπορούν να ζουν ως άνθρωποι.

ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Το προλεταριάτο, λόγω της θέσης που κατέχει σε σχέση με τα μέσα παραγωγής και λόγω της ικανότητάς του να οργανώνεται, μπορεί να αντιληφθεί την ολότητα του καπιταλισμού ως μια παροδική κοινωνία εκμετάλλευσης και να την υπερβεί. Λόγω της κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας, η συνειδητοποίηση του προλεταριάτου είναι μια διαδικασία που δεν ακολουθεί μια ευθεία γραμμή. Στην καπιταλιστική ταξική κοινωνία η εργατική τάξη είναι αναγκαστικά κατακερματισμένη. Λόγω της ύπαρξης ποικίλων διαχωριστικών γραμμών σε κλάδους παραγωγής, επαγγελματικές ομάδες, έθνη και φύλα, η ωρίμανση της συνείδησης και η αγωνιστική πείρα διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν υπάρχει μια εξίσου σαφή συνείδηση σε ολόκληρη την τάξη. Για την επιτυχή διεξαγωγή της πάλης για τον σοσιαλισμό είναι αναγκαίο να συγκροτηθούν τα πιο συνειδητά τμήματα της τάξης σε κόμμα. Το επαναστατικό ταξικό κόμμα δεν μπορεί να είναι ούτε ένας αποτραβηγμένος διανοουμενίστικος κύκλος ούτε μια λαϊκιστική μαζική οργάνωση. Είναι η οργανωτική έκφραση της συνειδητής μαρξιστικής μειοψηφίας της τάξης. Τα καθήκοντά της συνίστανται στην ενεργητική παρέμβαση στην ταξική πάλη, στην αξιολόγηση και τη γενίκευση των εμπειριών του αγώνα και στην υπεράσπιση και την περαιτέρω ανάπτυξη του επαναστατικού προγράμματος. Πρέπει να είναι δημοκρατική ως προς τον τρόπο λήψης αποφάσεων και συγκεντρωτική προκειμένου να διασφαλίσει την ενιαία εκτέλεση των αποφάσεών της. Αφού ο αγώνας για τον σοσιαλισμό πρέπει αναγκαστικά να πραγματοποιηθεί σε διεθνή κλίμακα, το κόμμα πρέπει να διαθέτει μια διεθνή δομή, παρουσία και ρίζες μέσα στην τάξη. Ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορεί να ανακηρυχθεί με μια βολονταριστική ιδρυτική πράξη ούτε μπορεί να προκύψει απευθείας μέσα από τις σημερινές επαναστατικές και διεθνιστικές ομάδες. Παρ’ όλα αυτά, ένα επαναστατικό πρόγραμμα που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα μπορεί, τουλάχιστον με έναν στοιχειώδη τρόπο, να διαμορφωθεί, παρά τα βαριά πλήγματα που άφησε πίσω της η αντεπανάσταση. Το αυριανό επαναστατικό κόμμα θα δημιουργηθεί μέσα στο πλαίσιο της όξυνσης της ταξικής σύγκρουσης, διαμέσου μιας μακράς και παρατεταμένης διαδικασίας συζήτησης, θεωρητικής συμφωνίας και ανασυγκρότησης των επαναστατών. Σε αυτή τη διαδικασία θα υπάρξουν σχίσματα και συγχωνεύσεις.

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

… Μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα του καπιταλισμού υποκείμεθα σε απαιτήσεις και καταναγκασμούς που εμφανίζονται τόσο συχνά ως δεδομένες αναγκαιότητες, αλλά οι οποίες είναι, κατά βάση, σχέσεις κυριαρχίας. Αυτές οι σχέσεις κυριαρχίας μπορούν ασφαλώς να τεθούν υπό αμφισβήτηση, να αναλυθούν και να καταστούν αντικείμενο κριτικής από άτομα. Ωστόσο, η αποτελεσματική αντίσταση απέναντι σε αυτές τις σχέσεις, ο τερματισμός της συναίνεσης με τους κρατούντες και τις διεστραμμένες ιδεολογίες τους απαιτούν συλλογικότητα και αλληλεγγύη. Θεωρούμε, συνεπώς, το οργανωτικό περιεχόμενο ως το βασικό σημείο αφετηρίας για την ανάπτυξη επαναστατικής πολιτικής. Η επαναστατική οργάνωση δεν είναι ο στόχος αλλά η προϋπόθεση και, στον ίδιο βαθμό, το μέσο για την ατομική απελευθέρωση. Θεωρούμε τον εαυτό μας ως μια πολιτική συλλογικότητα ανθρώπων που επαναστατούν εναντίον του εξαναγκασμού και των καταχρήσεων αυτού του συστήματος. Αυτό απαιτεί δέσμευση, αλληλεγγύη και, πάνω απ’ όλα, ανοικτή και αυτοκριτική συζήτηση. Αυθόρμητες και συχνά απομονωμένες πράξεις σε κάθε είδους κινήματα, πρωτοβουλίες και ενώσεις έχουν πολύ στενά όρια. Γι’ αυτόν τον λόγο, είμαστε οργανωμένοι με βάση σταθερές πολιτικές θέσεις και πολιτικές αναλύσεις, τις οποίες έχουμε κάνει μαζί. Σε αντίθεση με άλλες υποτιθέμενες «επαναστατικές» ομάδες και οργανώσεις δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε οι εκπρόσωποι «καθαρών δογμάτων». Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια ομάδα εργασίας που επιθυμεί να συμβάλει στη δημιουργία μιας νέας επαναστατικής οργάνωσης. Ως προς αυτό, συνδεόμαστε με την πείρα και τις θεωρητικές κατακτήσεις της Ένωσης των Κομμουνιστών, της Πρώτης, της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς και των ρευμάτων της Κομμουνιστικής Αριστεράς. Ο μαρξισμός για ‘μας δεν είναι επάγγελμα ή πίστη, αλλά, απεναντίας, μια επιστημονική ερευνητική μέθοδος για την ανάλυση των κοινωνικών σχέσεων, ένας οδηγός δράσης. Επιδιώκουμε την επαφή και τη συζήτηση με άλλους επαναστάτες σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι συζητήσεις για ‘μας, ωστόσο, δεν είναι ποτέ στόχος αυτές καθαυτές, αλλά η αρχική συνθήκη για την πιθανή διενέργεια μιας κοινής πράξης. Προϋπόθεσή μας για μια κοινή δουλειά με άλλες ομάδες είναι ένα μίνιμουμ πολιτικής δέσμευσης και σοβαρότητας και η προθυμία ενεργητικής παρέμβασης στην ταξική πάλη. Εξαιτίας της αριθμητικής αδυναμίας των επαναστατών η παρέμβαση σε κινήματα και αγώνες θα πρέπει, σε πρώτη φάση, να εξαρτάται από το τακτικό ζήτημα ως προς το πού και πώς μπορούμε κατά τον καλύτερο τρόπο να στρέψουμε τις διάσπαρτες δυνάμεις μας για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης, την ανατροπή του καπιταλισμού. Για ‘μας, στην παρούσα κατάσταση, αυτό σημαίνει ότι δίνουμε μεγάλη έμφαση στη δημιουργία ενός πυρήνα μαρξιστικών στελεχών. «Στελέχη», όπως εμείς τα κατανοούμε, δεν είναι οι εντολοδόχοι μιας παντογνώστριας Κεντρικής Επιτροπής, αλλά σύντροφοι που μπορούν ανεξάρτητα να πραγματοποιήσουν πολιτικές εκτιμήσεις, να εκπροσωπήσουν την πολιτική μας και να παρέμβουν με αυτήν. Η σχέση των επαναστατών με τις πολιτικές τους επαφές δεν είναι μονοδιάστατη. Η επαναστατική πολιτική αναπτύσσεται όταν οι επαναστάτες είναι σε θέση να μάθουν από τους αγώνες της εργατικής τάξης, να διαδώσουν την πείρα του αγώνα και να φέρουν συνειδητοποίηση και προοπτικές στο κίνημα. Μόνο διαμέσου ενός συνδυασμού προπαγάνδας που είναι σταθερή ως προς τις αρχές της και ευέλικτης παρέμβασης στα κινήματα θα μπορέσει να οδηγηθεί η οργάνωση στο να κάνει σημαντικά βήματα για ένα νέο επαναστατικό οργανωτικό ξεκίνημα στο εγγύς μέλλον. Καλούμε όσους συμφωνούν με το πρόγραμμά μας και είναι έτοιμοι να συμμετάσχουν ενεργά στην πάλη για τον σοσιαλισμό να ενωθούν μαζί μας.

Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών

Ηλεκτρονική Διεύθυνση:

http://gis.blogsport.de/

Advertisements
This entry was posted in ΘΕΣΕΙΣ. Bookmark the permalink.