ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ

ertΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ  PDF

 

Με αφορμή την ΕΡΤ…

Ας σταματήσουμε να είμαστε θεατές!
Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

 

Με το κλείσιμο του σήματος της ΕΡΤ σήμανε για πολλούς το καμπανάκι του ότι η χώρα μπαίνει για τα καλά σε τροχιά αμφισβήτησης της ίδιας της δημοκρατίας.
Το αίτημα για ‘δημόσια ελληνική ραδιοτηλεόραση’ κυριαρχεί και το μεγάλο σύνθημα που ενώνει είναι η υπεράσπιση της δημοκρατίας και του αγαθού της ενημέρωσης. Και τα σενάρια για εκλογές φουντώνουν.

Όμως αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την κλιμάκωση της κατά μέτωπο επίθεσης εναντίον των εργαζομένων που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια. Και η επίθεση αυτή δεν εξαπολύεται από μια Χούντα αλλά από εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», δηλ. στο πλαίσιο της κάλπικης δημοκρατίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, περνάνε το ένα πακέτο μέτρων μετά το άλλο προσπαθώντας να διαχειριστούν τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση. Αυτό που έχουμε απέναντί μας είναι το πραγματικό πρόσωπο ενός συστήματος που δεν είναι διατεθειμένο να προβεί στην παραμικρή υποχώρηση ακριβώς επειδή είναι βυθισμένο σε βαθιά κρίση. Η αστική τάξη είναι άκαμπτη και διατεθειμένη να διαπράξει τα μεγαλύτερα εγκλήματα για να προασπίσει τα κέρδη της γιατί πρόκειται για ζήτημα επιβίωσής της, ζήτημα ζωής και θανάτου.

Συμπαραστεκόμαστε στους εργαζόμενους της ΕΡΤ όπως και σε κάθε εργαζόμενο και άνεργο που βλέπει τη ζωή του να υποτιμάται μέσω αυτής της κατάστασης και επιθυμεί να συνδεθεί με τους ευρύτερους ταξικούς αγώνες. Μέχρι στιγμής είναι η πρώτη ομάδα εργαζομένων που έχει ανακόψει το σάρωμα που υφίστανται οι ομάδες εργαζομένων που κατά καιρούς αντιστέκονται.

Διαπιστώνουμε παρόλα αυτά πως ο αγώνας των εργαζομένων, οι οποίοι διεξάγουν μια πρώτη ελπιδοφόρα απόπειρα αυτοδιαχείρισης και παραγωγής ενός τηλεοπτικού προγράμματος σε 24ωρη βάση χωρίς διευθυντές και αφεντικά, μονοπωλείται μέσα από τα στόματα «τηλεπερσόνων» και επαγγελματιών αστών πολιτικών και γραφειοκρατών συνδικαλιστών. Επίσης στο προαύλιο του ραδιομέγαρου έχει στηθεί ένα παιχνίδι του ποιος θα φανεί περισσότερο στις κάμερες (εν’ όψει και των σεναρίων περί εκλογών) και ο ρόλος της μάζας των αλληλέγγυων εξαντλείται σε έναν απλό μοχλό πίεσης χωρίς να συμμετέχουν με ενεργό τρόπο στον αγώνα, τις διαδικασίες και τις αποφάσεις.

Το αίτημα για ‘δημόσια ελληνική ραδιοτηλεόραση’ δεν είναι τίποτα άλλο από την αποδοχή του ότι οτιδήποτε είναι κρατικό σημαίνει ότι προορίζεται για όλους τους πολίτες και με τον τρόπο αυτό συγκαλύπτεται το γεγονός ότι αποτελεί κι αυτή κομμάτι του αστικού κράτους – το οποίο δεν είναι ταξικά ουδέτερο – και βήμα εκφοράς και αναπαραγωγής του λόγου των εκπροσώπων του. Και η επίκληση στο εθνικό αίσθημα παρεισφρέει για μια ακόμη φορά αφήνοντας τον ταξικό χαρακτήρα του αγώνα των εργαζομένων σε δεύτερη μοίρα. Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν δημόσια αγαθά, υπάρχουν μονάχα εμπορεύματα, αντικείμενα που πωλούνται και αγοράζονται. Δημόσια αγαθά μπορούν να υπάρξουν μονάχα σε μια αταξική κοινωνία, πραγματικής ισότητας και κοινοκτημοσύνης. Σε μια κοινωνία όπου οτιδήποτε προορίζεται για κοινή χρήση δεν είναι εμπόρευμα, δεν πωλείται και αγοράζεται, αλλά ανήκει σε όλους. Σε μια τέτοια κοινωνία μπορούμε να έχουμε πραγματική δημόσια ραδιοτηλεόραση, η οποία θα αποτελεί πηγή αντικειμενικής ενημέρωσης και προβολής ενός υψηλού πανανθρώπινου πολιτισμού. Όσο για τη δημοσιογραφία, ο μοναδικός τρόπος για να αποτελέσει λειτούργημα είναι να πάψει να αποτελεί επάγγελμα.

Το αίτημα για την ‘υπεράσπιση του δικαιώματος των πολιτών στο αγαθό της ενημέρωσης’ καταλήγει στην αποδοχή ότι η ενημέρωση είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

Το αίτημα για την ‘προάσπιση της δημοκρατίας’ σημαίνει την αποδοχή και την υποταγή στον μύθο ότι το κοινοβουλευτικό καθεστώς είναι ταξικά ουδέτερο. Σημαίνει ενίσχυση του κράτους, υποταγή στην εξουσία του και αποστέρηση κάθε δυνατότητας αυτενέργειας. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι η αστική δημοκρατία, μια δημοκρατία στην οποία κυβερνούν οι αστοί διαμέσου των πολιτικών τους εκπροσώπων -δεξιών ή αριστερών- με τη συναίνεση ή την ανοχή των ψηφοφόρων. Ο κοινοβουλευτισμός είναι η δημοκρατική δικτατορία του κεφαλαίου. Πραγματική δημοκρατία μπορούμε να έχουμε σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην οποία τη διακυβέρνηση την ασκούν άμεσα οι ίδιοι οι ισότιμοι πολίτες.

Το αίτημα για την ‘απόλυση του Σαμαρά και όχι των εργαζομένων’ καλλιεργεί λαϊκιστικές αυταπάτες. Οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. Ακόμη κι αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση της «Αριστεράς», θα κληθεί να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος. Και η διαχείριση αυτής της κρίσης μόνο προς όφελος του συστήματος μπορεί να γίνει. Άλλωστε, όλα τα παραδείγματα τέτοιου είδους «αριστερών κυβερνήσεων» στην ιστορία επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό. Γι’ αυτό είναι μεγάλο ψέμα ότι είναι δυνατόν να σταματήσει η πολιτική της σκληρής λιτότητας με τη συγκρότηση μιας «αριστερής κυβέρνησης».

Η πραγματική αλλαγή της κατάστασης δεν είναι η αλλαγή κυβέρνησης, δηλαδή η αλλαγή της μορφής της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, αλλά η επαναστατική ανατροπή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Ο καπιταλισμός ούτε μπορεί να σταδιακά να βελτιωθεί, ούτε να διοικηθεί ανθρωπιστικά. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, σήμερα είναι απείρως ευκολότερη η ανατροπή του ίδιου του συστήματος παρά η ανατροπή της πολιτικής του και η αντικατάστασή του από μια νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων στην οποία το χρήμα και η εκμετάλλευση δεν θα υπάρχουν πια.

Η ανατροπή του συστήματος δεν μπορεί να γίνει χωρίς την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης, χωρίς τη ρήξη της με την αστική ιδεολογία, χωρίς τη διάρρηξη κάθε δεσμού με τα συνδικάτα και τα αστικά κόμματα – συμπεριλαμβανομένων και των κομμάτων της Αριστεράς του Κεφαλαίου – χωρίς τη συγκρότηση των πιο συνειδητών στοιχείων της τάξης σε επαναστατική πολιτική οργάνωση η οποία θα ενοποιήσει τους αγώνες και να δώσει έναν πολιτικό προσανατολισμό σε περιόδους κοινωνικής κρίσης.

Μονάχα ένα ισχυρό ταξικό και ανατρεπτικό εργατικό κίνημα που θα οργανώσει δυναμικά την αντίσταση απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα, θα σφυρηλατήσει την ενότητα όλων των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο, θα σταθεί αλληλέγγυο στα πιο αδύναμα στρώματα του προλεταριάτου και εν γένει των καταπιεζομένων –πρώτα απ’ όλα των μεταναστών- θα χτίσει τα δικά του όργανα πάλης, θα αναμετρηθεί με την κτηνώδη βία των δυνάμεων καταστολής, θα τσακίσει τις φονικές ναζιστικές συμμορίες, είναι αυτό που θα μπορέσει να ανοίξει τον δρόμο για την τελική ρήξη με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την ανατροπή του αστικού κράτους.

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας! Να οργανωθούμε!
Για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης!
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις!

16-6-2013
Σύντροφοι Διεθνιστές

Advertisements
This entry was posted in ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ and tagged , , , , . Bookmark the permalink.