ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ΟΛΑ; ή ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο «ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ», ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ ΚΤΛ;

sfyraΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πώς μπορεί ο χαμένος να τα πάρει όλα;

ή

Πώς μπορεί να σπάσει ο «κύκλος των χαμένων καθηγητών»,

των εργαζόμενων της ΕΡΤ κτλ.;[1]

 

Η επίθεση που δέχθηκαν οι καθηγητές λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων μόνο τυχαία δεν ήταν και είχε πολλαπλούς αποδέκτες. Το μήνυμα που εξέπεμπε στους εργαζόμενους η αστική τάξη είναι πως θα προστατεύσει τα κεκτημένα της με κάθε τρόπο. Η κυβέρνηση «βγάζει συνέχεια λαγούς απ’ το καπέλο», από τότε που άρχισε η κρίση του συστήματος. Το σύνταγμα ισχύει μόνον όσον αφορά τα άρθρα που προστατεύουν τους καπιταλιστές και τα κεφάλαιά τους.

Οι καθηγητές λοιπόν έχασαν μια μάχη που δεν δόθηκε καν. Από εδώ και στο εξής το παιχνίδι θα παίζεται με ποδοσφαιρικούς όρους (τιμωρείται η πρόθεση) και όπως είναι προφανές θα είναι στημένο μιας και η “διαιτησία” (δικαστές) είναι προσηλωμένοι στην εξυπηρέτηση της αστικής εξουσίας. Οι προτάσεις και οι προθέσεις των εκπαιδευτικών να απεργήσουν εν μέσω εξετάσεων που εκφράστηκε και ψηφίστηκε στις συνελεύσεις τους – οι οποίες παρεμπιπτόντως είχαν μεγάλη συμμετοχή – προσέκρουσε σε τρία δυνατά εμπόδια.

Το πρώτο, τους το έβαλε η κυβέρνηση ρίχνοντας το νομοσχέδιο την περίοδο των εξετάσεων και φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την “κοινωνία”- κοινή γνώμη. Μια “κοινή γνώμη” που διαμορφώνεται και καλλιεργείται μέσα στα χωράφια των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι σωματοφύλακες “δημοσιογράφοι” μας επιβάλλουν τη συμφέρουσα στην άρχουσα τάξη άποψη και η κοινωνία σαν ένα καλοοργωμένο ποτιστικό χωράφι τη δέχεται και την αναπαράγει πολλαπλώς, μιας και ο σπόρος του ιδίου συμφέροντος, αν και κοντόφθαλμος είναι πολύ παραγωγικός.

Το δεύτερο εμπόδιο, τους το έβαλε η συνδικαλιστική τους ηγεσία η οποία καμία διάθεση δεν είχε για αγώνες, μιας και ο ρόλος της δεν είναι η ρήξη αλλά η μικροσυντεχνιακή διαπραγμάτευση και πάντα με το αζημίωτο. Οι κινήσεις της ΟΛΜΕ ήταν φανερά μεθοδευμένες. Οι αποφάσεις των κατά τόπους ενώσεων για απεργία τέθηκαν σε εκ των υστέρων κρίση από το κεντρικό όργανο, με αποτέλεσμα να προσφέρει (η ΟΛΜΕ) εκδούλευση στην κυβέρνηση (επιστράτευση επ’ αόριστον). Ακόμα και η θέση της ΑΔΕΔΥ δεν ήταν κάθετη ώστε να προστατευθούν οι αναπληρωτές και οι νεοδιόριστοι, απλώς αναφερόταν σε καλούς όρους αποχώρησης. Ξεκάθαρο ξεπούλημα από τις συμμορίες του κεφαλαίου που ονομάζονται «συνδικάτα» και «ομοσπονδίες».

Το τρίτο εμπόδιο μπήκε απ’ τους ίδιους τους εργαζόμενους και τη νοοτροπία τους. Η μερίδα των εργαζομένων στην εκπαίδευση η οποία πλησιάζει στη σύνταξη – και είναι αυτή που στο παρελθόν έδωσε μακροχρόνιους αγώνες – δεν είχε καμία διάθεση να ξεβολευτεί μιας και πιθανόν αυτή η μερίδα θα θιγόταν τελευταία και έτσι εγκατέλειψαν τους συναδέλφους τους αναπληρωτές καθηγητές και νεοδιόριστους στο έλεος των κυβερνητικών αποφάσεων. Η εξατομίκευση νίκησε λοιπόν για άλλη μία φορά τη συλλογικότητα.

Έτσι λοιπόν, έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος αγώνων και απεργιών απ’ την έναρξη της κρίσης και μετά. Αγώνες που στήθηκαν με μεγάλες γενικές απεργίες, κορυφώθηκαν με τις πλατείες και κατέληξαν στο «ξεκουκούλωμα» των συνδικαλιστικών θεσμών και στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία όχι μόνο δε μπορεί και δεν ξέρει αλλά δε θέλει κιόλας.

Το αντισυνταγματικό πρωτοφανές και κατάπτυστο μέτρο της επιστράτευσης που προληπτικά επιβλήθηκε στους καθηγητές, λόγω του ότι πλειοψηφικά οι κατά τόπους ενώσεις τους αποφάσισαν απεργία στις μέρες των εξετάσεων παρότι γνώριζαν για την επιστράτευση, δεν είναι το μόνο ανησυχητικό. Ανησυχητική -ίσως και περισσότερο- είναι η στάση που κρατήθηκε μετά απ’ το ξεπούλημα. Δεν ακούστηκε τουλάχιστον καμία ηχηρή διαφωνία, κανένα κράξιμο, καμία δυναμική επίθεση στη συνδικαλιστική ηγεσία τους. Έσκυψαν το κεφάλι, ηττήθηκαν και αποδέχθηκαν την επιστράτευση (η οποία δεν έχει ακόμη αρθεί). Ο κύκλος έκλεισε.

Ένας νέος όμως κύκλος αρχίζει από εδώ και πέρα. Ο “κύκλος των χαμένων καθηγητών” και γενικά των χαμένων (απολυμένων) εργαζόμενων του δημοσίου. Η κυβέρνηση μετά τα παραπάνω γεγονότα, άνοιξε τα χαρτιά της και έδωσε μήνυμα στους εργαζόμενους ότι δεν είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω στις απολύσεις στο δημόσιο. Όχι απλώς δε θα κάνει πίσω αλλά και θα σκληρύνει τη στάση της απέναντι σε κάθε αντίδραση. Την προληπτική επιστράτευση δεν την αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα μόνο ο χώρος των εκπαιδευτικών αλλά και ολόκληρη η κοινωνία της εργασίας. Την ίδια αντιμετώπιση είχε και η προηγούμενη επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό. Η κοινωνία λοιπόν ενάντια στους απεργούς, σε κάθε ομάδα που αντιστέκεται;

Το κλείσιμο της ΕΡΤ εγκαινιάζει αυτόν τον νέο κύκλο. Η αδίστακτη κυβέρνηση του Σαμαρά και των εταίρων του αφήνει 2.656 άτομα στον δρόμο και το Συμβούλιο της Επικρατείας συνυπογράφει. Δεν υπάρχει αιδώς και δικαιολογία μιας και εκτός από δημόσια ραδιοτηλεόραση (που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για μια δημοκρατία) η ΕΡΤ ήταν και μια κερδοφόρα επιχείρηση, «για φέτος μάλιστα προβλέπονταν κέρδη προ φόρου 40 εκ. ευρώ» (Εφημερίδα των Συντακτών, 12/6/2013). Ωστόσο εδώ υπάρχει μια αντίσταση που όμως δεν προβάλλεται η ταξική της χροιά αλλά η υπεράσπιση του δημοκρατικού δικαιώματος για «δημόσια» (υπάρχει τέτοιο πράγμα στον καπιταλισμό;) ραδιοτηλεόραση. Τα για πρώτη φορά ελεύθερα και δημόσια προγράμματα που εκπέμπονται από το κατειλημμένο μέγαρο της ΕΡΤ, όμως, προβάλλουν τους θεσμικούς μαϊντανούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς.

Η αριστερά της «ευθύνης» και η αριστερά της «αντιπολίτευσης» ζητούν την άρση αυτής της απόφασης και την επαναλειτουργία του σήματος της ΕΡΤ για την αποκατάσταση των «δημοκρατικών» θεσμών. Αυτή τη «δημοκρατία» θέλει η αριστερά του κεφαλαίου να τη διαχειριστεί και όχι να την ανατρέψει. Έχοντας ως «αιχμή του δόρατος» τους συνδικαλιστές και αφήνοντας τους αλληλέγγυους ως θεατές. Τα θεσμικά όργανα αποφασίζουν και ο εργαζόμενος ακολουθεί· άλλωστε θα μας «ταράξουν στη νομιμότητα» όπως μας είχαν πει. Και εδώ λοιπόν αποφασίζουν οι πολιτικοί, γραφειοκράτες συνδικαλιστές, δικαστές. Και η κοινωνία παραμένει θεατής.

Θα δούμε όμως πως οι επιπτώσεις του ντόμινο που θα ακολουθήσει με τις απολύσεις στο δημόσιο την επόμενη περίοδο θα είναι πολύ σκληρές και θα επηρεάσουν όλη την κοινωνία της εργασίας. Οι προληπτικές επιστρατεύσεις θα είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη όπως και γενικά η τρομοκράτηση των εργαζομένων. Η εξατομίκευση που καλλιεργείται και ανθεί θα υπερκεράσει και αυτήν την κατ’ επίφαση συλλογικότητα των συνδικάτων. Ωστόσο και οι απεργίες που θα αποφασίζονται θα πρέπει να τηρούν αριθμητικό πλαφόν για να μπορούν να γίνονται αισθητές στον κόσμο (πρόταση Καμίνη). Αυτή η εξατομίκευση και η συντεχνιακή λογική δε μπορεί να φέρει αποτελέσματα ακόμη και σε περίπτωση ξεσπάσματος της κοινωνίας (κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχειλίζει). Η έλλειψη προτάγματος οδηγεί το πολύ-πολύ σε κάποια σπασμένα αυτοκίνητα και φωτιές σε κάδους απορριμμάτων, ώστε να ανακουφιστεί το περί αγώνων αίσθημα. Η αστική τάξη είναι καλά οργανωμένη και αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα της κατά της διαλυμένης και αποπροσανατολισμένης τάξης των εργαζομένων.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν απογοητευτικά και είναι αλήθεια, όμως πρέπει να τα δούμε και σαν μια ευκαιρία, ο νέος κύκλος επιθέσεων να αποτελέσει μια αρχή για έναν νέο κύκλο δράσεων. Πρέπει οι εργαζόμενοι να καταλάβουν πως ένα νέο ξεκίνημα πρέπει να γίνει απ’ αυτούς. Έξω απ’ τα συνδικάτα “μαγαζάκια” της εργοδοσίας, πρέπει να βρεθεί η κοινή συνιστώσα απ’ τους εργαζομένους ώστε αφήνοντας πίσω την εξατομίκευση να κάνουν ό,τι και η αστική τάξη. Να ενωθούν!

Να ενωθούν όμως ξεπερνώντας τα μικροσυντεχνιακά τους συμφέροντα και αφήνοντας πίσω τις επιφάσεις της νομιμότητας που ευαγγελίζονται τα συνδικαλιστικά θεσμικά όργανα. Η θεσμική νομιμότητα της αστικής δημοκρατίας η οποία εκφράζεται κυρίως μέσω αντιπροσώπων (βουλή, συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση) έχει αποδείξει μέσα στο πέρασμα των χρόνων πως τελικά λειτουργεί μόνο υπέρ των αστών και των οικονομικών συμφερόντων τους. Η εργατική τάξη πρέπει να επιλέξει την αυτοοργάνωση έξω απ’ τους θεσμούς, ακόμη και με το κόστος να χαρακτηριστεί παράνομη (άγριες απεργίες κ.λ.π), γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να συνδέσει τα κομμάτια της και να γίνουν ταξικά αλληλέγγυα προκειμένου να αντεπιτεθεί.

Η αντεπίθεση πρέπει να έχει ως στόχο -έστω και μακροπρόθεσμα- την ανατροπή του συστήματος και όχι τη διαχείρισή του που ευαγγελίζεται η αριστερά του κεφαλαίου. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για κοινό πρόταγμα και για μια αξιόμαχη ταξική δύναμη. Για να ελπίζουμε στο μέλλον πρέπει να αξιολογήσουμε σωστά το παρόν. Η κατάσταση χειροτερεύει, αλλά χειροτερεύει και κινηματικά, οπότε πρέπει να αλλάξουμε και να οργανωθούμε ως τάξη, αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο προς μια σοσιαλιστική αταξική κοινωνία.

Ιούνιος 2013

Αρίστος Κων/νου

 

 

 

 

 


[1]Από το τραγούδι του Γ. Αγγελάκα «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» και από την ταινία «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» (αμερικανική ταινία, παραγωγής 1989, σε σκηνοθεσία του Πίτερ Γουίαρ και σε σενάριο του Τομ Σούλμαν. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός καθηγητή που εμπνέει τους μαθητές του διδάσκοντάς τους ποίηση. Μέσω της σύστασης μιας άτυπης μυστικής λέσχης λογοτεχνίας «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» ενθαρρύνει τους μαθητές του να πάνε κόντρα στο σύστημα και να είναι σοφοί και όχι ηλίθιοι όταν θα διαμαρτύρονται εναντίον του. Ο καθένας από τα παιδιά θα το κάνει με τον δικό του τρόπο και η ζωή τους θα αλλάξει για πάντα).

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: