ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΚΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

egypt3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Όσα διαδραματίζονται στην Αίγυπτο εκφράζουν με δραματικό τρόπο τον βαθύ πολιτικό αποπροσανατολισμό του παγκόσμιου προλεταριάτου καθώς επίσης και μία από τις χειρότερες κρίσεις στην ιστορία του καπιταλισμού.
Η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του προλεταριάτου και των μη προνομιούχων μαζών ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες της περσινής εκλογικής νίκης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα αξιοποιώντας τεράστιους οικονομικούς πόρους που προέρχονταν από μια μερίδα της αιγυπτιακής αστικής τάξης καθώς και από ορισμένες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες, και ιδίως το Κατάρ, κατάφερε να στηρίξει ένα υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας υπό την μορφή «φιλανθρωπίας», το οποίο, φυσικά, δεν ήταν δυνατό να εξαλείψει τη δυστυχία εκατομμυρίων προλετάριων, ακόμη κι αν αυτό άμβλυνε κατά ένα μέρος τις πιο ακραίες της μορφές για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Μόλις όμως η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας κατέστη φανερό ότι δεν μπορούσε να τηρήσει τις υποσχέσεις που μοίραζε αφειδώς για μεγαλύτερη «κοινωνική δικαιοσύνη» κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Η αντιδραστική ιδεολογία της, το πρόγραμμα του κόμματος «Ελευθερία και Δικαιοσύνη» (που αποτελεί την πολιτική έκφραση της «Αδελφότητας»), το οποίο είναι μια αστική φράξια, απέκλεισε εξ’ αρχής κάτι τέτοιο. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που η «Αδελφότητα» είχε την πρόθεση να πάρει κάποια οικονομικά μέτρα υπέρ των κατώτερων τάξεων, θα ήταν αναγκασμένη να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, όπως και συνέβη στην πραγματικότητα. Ωστόσο, η «Αδελφότητα» ποτέ δεν σκέφτηκε να πάρει μέτρα οικονομικής πολιτικής διαφορετικά από εκείνα που συνήθως, αν και εσφαλμένα, ορίζονται ως νεοφιλελεύθερα. Η κυβέρνηση Μόρσι έμεινε προσκολλημένη στον δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και πήρε μέτρα εις βάρος των εργαζομένων. Στην Αίγυπτο, όπως και σε κάθε άλλο μέρος του κόσμου, το κέντρισμα της κρίσης σημαίνει ότι η αστική τάξη δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να επιτεθεί κατά του βιοτικού επιπέδου του προλεταριάτου. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε τα αναμενόμενα μέτρα οποιουδήποτε καθεστώτος που κάνει σημαία του τον θρησκευτικό σκοταδισμό κατά των «πολιτικών δικαιωμάτων», του πολιτισμού και των γυναικών, κάτι το οποίο εξόργισε το κοσμικό τμήμα της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών. Στις 3 Ιουλίου ο στρατός, ο οποίος ελέγχει το 40% της αιγυπτιακής οικονομίας, για να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες διαμαρτυρίες και την αδυναμία του Μόρσι να ελέγξει την κατάσταση που επικρατούσε στους δρόμους, καθαίρεσε ό,τι με αστικούς όρους καλείται «νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση». Αυτό αποδεικνύει ότι η λεγόμενη δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια την οποία η μεσαία τάξη δεν μπορεί πάντα να αντέξει οικονομικά και την οποία εύκολα θα εγκαταλείψει όποτε τη βολεύει. Ήταν προφανές, ωστόσο, ότι η αστική φράξια που ήταν το θύμα του πραξικοπήματος δεν θα παρέμενε θεατής, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για απρόβλεπτες εξελίξεις.

Σε αυτή τη μάχη μεταξύ αντίπαλων φραξιών της άρχουσας τάξης, το προλεταριάτο και τα πλησιέστερα προς αυτό κοινωνικά στρώματα είναι αυτά που πληρώνουν και θα πληρώσουν το υψηλότερο τίμημα. Τμήμα του προλεταριάτου ξεχύθηκε στους δρόμους του Καΐρου και σε άλλες πόλεις, όπως το είχαν κάνει στο παρελθόν άλλα τμήματά του κατά τη διάρκεια του αγώνα κατά του Μόρσι. Και στις δύο περιπτώσεις, η αποφασιστικότητα, το θάρρος και το αιματοκύλισμα χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται από την αστική τάξη, ιδίως από την «κοσμική-τεχνοκρατική» προσωρινή κυβέρνηση που υποστηρίζεται από τον στρατό και αφετέρου από τους φανατικούς σκοταδιστές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Η αιγυπτιακή εργατική τάξη, αρχής γενομένης από τα «προπύργιά» της στο Δέλτα του Νείλου, μας έδωσε θαυμάσια παραδείγματα αγώνα στην εμπροσθοφυλακή του μετώπου του ταξικού πολέμου. Συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταφέρει να κλονίσει καθεστώτα που έμοιαζαν ακλόνητα. Δεν κατάφερε, όμως, να απελευθερωθεί από την εξουσία της «αριστερής» πτέρυγας της αστικής τάξης (τον σταλινισμό και τα απολειφάδια του) ή από τον ρεφορμισμό, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται ο  ανανεωμένης μορφής ριζοσπαστικός ρεφορμισμός. Όπου μεγάλα τμήματα του προλεταριάτου δεν ακολούθησαν κοσμικές ρεφορμιστικές αυταπάτες, η κοινωνική οργή τους αξιοποιήθηκε από το όπιο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Η οργή τους εξετράπη εντός της ενδοαστικής  διαμάχης αλλά μέσα σε αυτό το πεδίο η εργατική τάξη μπορεί μονάχα να γίνει κρέας για τα κανόνια, για την υποστήριξη συμφερόντων που όχι μόνο δεν είναι δικά της αλλά στην πραγματικότητα στρέφονται εναντίον της.

Πρόκειται για μια τραγική κατάσταση, η οποία όμως δεν προκαλεί έκπληξη. Στην Αίγυπτο, και όχι μόνο, η εργατική τάξη δεν διαθέτει ένα πραγματικό εναλλακτικό πρόγραμμα απέναντι στην παρούσα κατάσταση πραγμάτων και στερείται μιας οργάνωσης που να μπορεί να προσελκύσει και να συσπειρώσει το τεράστιο δυναμικό της κοινωνικής ενέργειας που εκφράζει η ίδια και να  το στρέψει εναντίον του καπιταλισμού. Κατ’ ουσίαν, η εργατική τάξη στερείται ενός επαναστατικού κόμματος.

Αυτό που μας δείχνει η Αίγυπτος είναι ότι το καθήκον της συγκρότησης επαναστατικών δυνάμεων γίνεται σήμερα όλο και πιο επιτακτικό. Σε διαφορετική περίπτωση τα πιο συνειδητοποιημένα και προχωρημένα τμήματα του προλεταριάτου θα παραμείνουν χωρίς να έχουν ένα αποτελεσματικό πολιτικό σημείο αναφοράς. Είτε το προλεταριάτο θ’ αρχίσει να δημιουργεί ένα επαναστατικό κόμμα, που είναι το απαραίτητο πολιτικό όργανο της ταξικής πάλης, ή διαφορετικά θα παραμείνει παγιδευμένο με τραγικό τρόπο μεταξύ σφύρας και άκμονος της αστικής τάξης.

Διεθνιστική Κομμουνιστική Τάση (ICT)

16 Αυγούστου 2013

http://www.leftcom.org/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: