ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ Ή ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΑΛΛΑ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ»

antifascismΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε προκήρυξη που μοιράσαμε σε 1.000 αντίτυπα στην κεντρική αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αθήνα, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013.

 

Οι νεοναζιστικές χρυσαυγίτικες ομάδες κρούσης αποτελούν άτυπο επικουρικό βραχίονα του επίσημου κατασταλτικού μηχανισμού του κοινοβουλευτικού κράτους πλαισιώνοντας την εφαρμογή του ταξικού πολέμου του κεφαλαίου κατά της εργασίας. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο ιστορικός ρόλος του ναζισμού κατά τη γέννησή του.

 

Στη σύγχρονη συγκυρία οι έλληνες νεοναζιστές έχουν αναδειχθεί σε συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της βαθιάς κρίσης του εγχώριου καπιταλισμού και εκφράζουν την αντεργατική του αιχμή με τη συνήθη δήθεν αντισυστημική τους δημαγωγία. Αναδείχθηκαν από τα σπλάχνα μιας αστικής κοινωνίας σε βαθιά κρίση. Τράφηκαν από την πολιτική ραγδαίας υποτίμησης της εργασίας και καταστολής των πιο αδύνατων μερίδων, τη ρατσιστική και εθνικιστική προπαγάνδα που αποτελούσαν διαδεδομένη πολιτική των συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων.

 

Εξέφρασαν τη ραγδαία απόγνωση κατεστραμμένων αντιδραστικών μικροϊδιοκτητών και αποκτηνωμένων ανέργων, ανεβάζοντας στην πολιτική τον βούρκο της κοινωνίας.  Συγκρότησαν πολιτικά μια κανιβαλική μάζα που αποτελεί εφεδρεία στην υπηρεσία των πιο επιθετικών μερίδων του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ναζιστές, όπως πάντα, είναι τα γνήσια τέκνα της καπιταλιστικής παρακμής που τρέφει στον κόρφο του το κοινοβουλευτικό καθεστώς.

 

Η κυβέρνηση, η οποία όπως και οι προηγούμενες υπόθαλπε τη ναζιστική τρομοκρατία, πουλάει σήμερα αντιφασισμό προκειμένου να αξιοποιήσει το γεγονός για μικροκομματικές εκλογικές σκοπιμότητες και κυρίως για να εκτονώσει την ένταση με τον συμφερότερο για την ίδια και για το σύστημα τρόπο. Παρουσιάζει την εικόνα ενός αντιφασιστικού κράτους που επεμβαίνει ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας και της νομιμότητας ο οποίος παρεμβαίνει δυναμικά στην εμφυλιοπολεμική διαμάχη των «δύο άκρων».

 

Η τακτική αυτή αποβλέπει στην ενδυνάμωση του κατασταλτικού ρόλου του κράτους ως μονοπωλητή της άσκησης βίας στους στόχους των ναζιστικών συμμοριών. Στο ίδιο αποβλέπει και ο πολιτικός αποχαρακτηρισμός των ναζιστών και η αναγωγή τους σε σκέτη εγκληματική οργάνωση∙ αντίληψη στην οποία πριμοδοτεί τα μάλα η καθεστωτική Αριστερά. Έτσι, η βία των χρυσαυγιτών δεν είναι ναζιστική βία αλλά απλά εγκληματική βία, λες και οι επιθέσεις τους ήταν απλά ζήτημα προσωπικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τα θύματά της και όχι άσκηση πολιτικής τρομοκρατίας.

 

Στα τωρινά σχέδια της κυβέρνησης είναι να διευρύνει αυτή τη νομοθεσία και να την επεκτείνει σε μη ένοπλες πολιτικές ομάδες. Για όποιον διαθέτει στοιχειώδη πολιτική νοημοσύνη κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ύπαρξης των ναζιστών, υπό το πρόσχημα της «άμυνας της δημοκρατίας» -κάτι που εντέχνως υποστηρίζουν διάφοροι συστημικοί αριστεροί και ηλιθίως κάποιοι ακροαριστεροί μαϊντανοί τους- οπλίζει το χέρι του κράτους για να καταστείλει τους πραγματικούς αντιπάλους του συστήματος. Είναι ένα όπλο που το κράτος θα σπεύσει να το αξιοποιήσει κατά του ίδιου του μαχόμενου προλεταριάτου και των φορέων του και θα στραφεί τελικά και στην ίδια τη καθεστωτική Αριστερά, αν χρειαστεί.

 

Το σημερινό παιχνίδι του αντιφασισμού, είτε από την πλευρά της συντηρητικής δεξιάς κυβέρνησης είτε από τη μεριά της σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης που φιλοδοξεί να αναλάβει τη διαχείριση του συστήματος, και ο ανταγωνισμός τους να πριμοδοτήσουν σε κοινοβουλευτική νομιμοφροσύνη δρα προς όφελος του ίδιου του συστήματος, του οποίου ασφαλώς αποτελούν πολιτικές μερίδες. Κι αυτό γιατί αυτός που θα ενισχυθεί είναι το ίδιο το κράτος εν ονόματι της προστασίας του κοινοβουλευτισμού, ο οποίος βαφτίζεται τελετουργικά «δημοκρατία».

 

Και επειδή το κράτος δεν είναι ουδέτερος αλλά ταξικός θεσμός, και το σημερινό κοινοβουλευτικό κράτος δεν είναι παρά η δημοκρατική δικτατορία του κεφαλαίου, κάθε ενίσχυσή του συντείνει στον σημερινό σκληρό ταξικό πόλεμο του κεφαλαίου κατά της εργασίας. Είναι, άλλωστε, το ίδιο το κοινοβουλευτικό καθεστώς αυτό που έθρεψε τους ναζιστές και είναι το ίδιο το κράτος του οποίου αποτελούν συνιστώσα. Όπως πάντα, ο αντιφασισμός δεν μπορεί, ακόμη και στις πιο μαχητικές μορφές του,  παρά να καταλήγει στην αγκαλιά της αστικής δημοκρατίας.

 

Σε κάθε περίπτωση ο αντιφασισμός -ακόμη κι αν πάρει τη μορφή μιας μαζικής μαχητικής εργατικής κίνησης, όπως συνέβη στον μεσοπόλεμο- δεν μπορεί από τη φύση του να προχωρήσει πέρα από τα όρια της υπεράσπισης της αστικής δημοκρατίας, ακόμα κι αν έχει επαναστατικές βλέψεις, γιατί περιορίζει την πάλη του σε μία μονάχα εκδήλωση του καπιταλισμού, ενώ το ζήτημα είναι η διάλυση του ίδιου του συστήματος. Μέσα στη σημερινή συγκυρία ο νεοναζισμός δεν αποτελεί έναν παράφωνο απόηχο του παρελθόντος μέσα σε έναν σταθερό και εμπεδωμένο κοινοβουλευτισμό, αλλά συναρμόζεται με τον ίδιο τον στρατηγικό προσανατολισμό του κεφαλαίου, ο οποίος εγκαινιάζεται και εφαρμόζεται από τα ίδια τα κοινοβουλευτικά αστικά κόμματα.

 

Η σημερινή αστική στρατηγική σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης είναι η αναπαραγωγή του συστήματος με όρους συντριβής της εργατικής τάξης. Αυτή η στρατηγική, που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη αν όχι στην αρχή, συνίσταται στη ραγδαία πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης, στη συστηματική καταστολή της μάζας των ανέργων, στη στρατιωτικοποίηση ή ακόμα την εξόντωση του «πλεονάζοντος» πληθυσμού διαμέσου της ενίσχυσης του κρατικού αυταρχισμού και της εμπέδωσης ενός μόνιμου καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης. Σε μακροπρόθεσμη κλίμακα η τελική διέξοδος είναι μια παγκόσμια πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των δυνάμεων του πολυπολικού ιμπεριαλισμού, η οποία προς το παρόν διεξάγεται δια αντιπροσώπων σε μια σειρά περιφερειακών πολέμων.

 

Απέναντι σ’ αυτή τη ζοφερή προοπτική, η μοναδική διέξοδος στη σημερινή κρίση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού. Διαφορετικά το σύστημα, έχοντας  ξεμπερδέψει με την απειλή μιας προλεταριακής εξέγερσης, θα εφαρμόσει, τελικά, την κλασσική μέθοδο με την οποία επιλύει τις μεγάλες του κρίσεις: ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο για την καταστροφή των πλεοναζόντων κεφαλαίων και ανθρώπων και μια νέα αναδιανομή των αγορών ώστε να ξαναρχίσει ο νέος κύκλος συσσώρευσης του κεφαλαίου. Και για να το κατορθώσει αυτό θα πρέπει να επιστρατεύσει, για άλλη μια φορά, εκατομμύρια εργάτες για να γίνουν «κρέας για τα κανόνια» προς χάριν της «δόξας του έθνους», του «μεγαλείου της πατρίδας».

 

Ο αναγκαίος αγώνας κατά του νεοναζισμού πρέπει να αποτελέσει ένα υποσύνολο του αγώνα κατά του αστικού κράτους και του κεφαλαίου. Μέσα σε συνθήκες οξύτατης κρίσης του καπιταλισμού κάθε προοπτική μεταρρύθμισης ή εξανθρωπισμού του συστήματος είναι μια φρούδα ελπίδα που μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμα επικίνδυνη. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η ανάπτυξη ενός αυτόνομου προλεταριακού κινήματος και η δημιουργία μιας διεθνιστικής ταξικής πολιτικής οργάνωσης της εργατικής πρωτοπορίας. Η απάντηση στον πόλεμο του κεφαλαίου είναι ο ταξικός πόλεμος του προλεταριάτου για μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Σύντροφοι Διεθνιστές

Αθήνα, 25/9/2013

Διευκρίνιση: Στη φωτογραφία δεν απεικονίζεται η ομάδα μας. Επιλέξαμε τη φωτογραφία για το περιεχόμενό της και εφόσον το πανό είναι ανυπόγραφο.
Advertisements
This entry was posted in ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.