ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η εντυπωσιακή νίκη του αριστερού σοσιαλδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ και η δεινή ήττα των δυνάμεων της απερχόμενης νεοφιλελεύθερης μνημονιακής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αποτελούν τρανή εκδήλωση της επιθυμίας της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για την απαλλαγή του από τα επαχθή μνημόνια και την άγρια αντεργατική και αντικοινωνική λαίλαπα που αυτά υπαγορεύουν. Ωστόσο, επ’ ουδενί λόγω δεν αποτελεί και την απαλλαγή του από το καθεστώς που τα δημιούργησε και από τα πραγματικά αίτια που προκάλεσαν την οξύτατη οικονομική κρίση που επί μακρόν ταλανίζει την χώρα.
Στις εκλογές, επί της ουσίας, αναμετρήθηκαν δύο αστικές γραμμές διαχείρισης του συστήματος και της κρίσης του: μια σκληρή νεοφιλελεύθερη και μια μετριοπαθής κεϋνσιανή, που αναγνωρίζουν εξίσου τις επαχθείς δανειακές συμβάσεις, το καθεστώς υποτέλειας της ευρωζώνης και ασφαλώς το ενωσιακό οικοδόμημα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Η θέση μας γι’ αυτές τις εκλογές ήταν, για άλλη μια φορά, ρητά αποχική και σαφώς αντικοινοβουλευτική, ακριβώς επειδή η πολιτική μας είναι επαναστατική και η ιδεολογία μας κομμουνιστική. Οι εκλογές ούτε άλλαξαν ποτέ ούτε φυσικά μπορούν να αλλάξουν το καπιταλιστικό σύστημα και να απαλλάξουν τον κόσμο της εργασίας από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τα δεινά των περιοδικών κρίσεων.
Αφού ο κοινοβουλευτισμός είναι το καθεστώς στο οποίο η αστική τάξη κυβερνά με την νομότυπη συναίνεση των καταπιεζόμενων τάξεων, εμείς δεν σκοπεύουμε να του παράσχουμε έμπρακτη υποστήριξη με την συμμετοχή μας. Απεναντίας, δεν θα πάψουμε να υποστηρίζουμε ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η δημοκρατική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου και ότι η σύγχρονη κρατική εξουσία με οποιαδήποτε είδους κυβέρνηση είναι μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις των ισχυρότερων μερίδων της αστικής τάξης, εν προκειμένω της χρηματιστικής ολιγαρχίας.
Στις εκλογές αυτές το επίδικο ζήτημα ήταν η διαχείριση της βαθιάς οικονομικής κρίσης με αιχμή το ελληνικό κρατικό χρέος. Η ύφεση όμως είναι συστημικού χαρακτήρα, άρα συστημικού χαρακτήρα θα πρέπει να είναι και η επίλυσή αυτού του ζητήματος. Η κρίση είναι νομοτελειακό προϊόν των ενδογενών αντιφάσεων του καπιταλισμού και το υπέρογκο χρέος αποτελεί μια συγκεκριμένη μορφή με την οποία εκδηλώνεται αυτή η κρίση. Χωρίς την ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση ενός κοινωνικού συστήματος που στηρίζεται στον οικονομικό κολεκτιβισμό, στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στην ανάληψη της εξουσίας και στην διεύθυνση της παραγωγής από τους εργαζομένους και στον προγραμματισμό με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και τον σεβασμό στο περιβάλλον κάθε άλλη εναλλακτική λύση εντός του καπιταλισμού είναι μια φενάκη.
Η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με εταίρους τους δεξιούς εθνικιστές των ΑΝΕΛ ευελπιστεί στην ελάφρυνση των σκληρών όρων αποπληρωμής του -ούτως ή άλλως μη αποπληρώσιμου- δυσβάστακτου χρέους επιδιώκοντας έναν «έντιμο συμβιβασμό» με τους πιστωτές της τρόικα, δηλαδή με τους εκπροσώπους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, προκειμένου να είναι σε θέση να προβεί σε ορισμένες στοιχειώδεις παραχωρήσεις σε πλατειά στρώματα του οικονομικώς καθημαγμένου ελληνικού λαού. Ευελπιστεί στην αποτυχία της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και της αποπληθωριστικής πολιτικής που έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο την ευρωζώνη καθώς επίσης και στους πολιτικούς τριγμούς που αυτή έχει προκαλέσει με κύρια συνέπεια την άνοδο της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν, που τάσσεται υπέρ της αποχώρησης της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν μπορεί κανείς να φανταστεί την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς την Ελλάδα, σίγουρα δεν μπορεί να την φανταστεί χωρίς την συμμετοχή της Γαλλίας.
Σε κάθε περίπτωση, αν η νέα κυβέρνηση μπορεί να καταφέρει την ανακούφιση των άκρως επώδυνων συμπτωμάτων, σίγουρα δεν μπορεί να προσφέρει γιατρειά στην ίδια την επάρατη νόσο, ειδικά μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και έξαλλου νεοφιλελευθερισμού. Ακόμη και ένας νεκραναστημένος μετριοπαθής νεοκεϋνσιανισμός, που αποτελεί ουσιαστικά και το οικονομικό δόγμα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός μπορεί να λειτουργήσει δραστικά μόνο σε μια οικονομία περιορισμένη στα εθνικά της σύνορα.
Η κατάσταση, ωστόσο, έχει προ πολλού μεταβληθεί με την διασύνδεση και την ενοποίηση των αγορών και την διεθνή κίνηση κεφαλαίων. Η πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους που σοβεί ήδη από την δεκαετία του ’70 οδήγησε στην στροφή των επενδύσεων στον τραπεζικό τομέα, στην συσσώρευση τόνων πλασματικού κεφαλαίου και στην δημιουργία μιας εικονικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας, που είναι εξαιρετικά ευάλωτη κάθε φορά που τίθεται υπό αίρεση το κερδοσκοπικό παιχνίδι επί των τίτλων και η ροή του χρήματος.
Με την έκρηξη της κρίσης οι ευρωπαϊκές αστικές κυβερνήσεις ανέλαβαν την διάσωση των τραπεζών μετατρέποντας το χρέος τους σε δημόσιο και φορτώνο-ντάς το στους λαούς της Ευρώπης, στιγματίζοντας μάλιστα με περισσό θράσος τους ασθενέστερους από αυτούς σε γουρούνια και παράσιτα. Παράλληλα, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο «μετέτρεψε την κρίση σε ευκαιρία» κερδοσκοπώντας από τους τόκους των νέων δανείων.
Ο νέος γερμανικός ιμπεριαλιστικός ηγεμονισμός, στηριζόμενος αυτή την φορά στο οικονομικό πλεονέκτημα που προσέφερε η επανενοποίηση, μετέτρεψε τις χώρες του Νότου και ειδικά την Ελλάδα σε αποδιοπομπαίους τράγους εξαπολύοντας μια ξετσίπωτη εκστρατεία ψεύδους εναντίον τους και τον έξαλλο διασυρμό των λαών τους, επικαλούμενος τον παραδοσιακό προτεσταντικό βιοτικό σαδομαζοχισμό, που αποτέλεσε και την ιδεώδη ηθική δικαίωση του εμποροκρατικού καπιταλισμού.
Η αλήθεια ασφαλώς πόρρω απέχει από τους νεοφιλελεύθερους νεοευσεβιστές του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, με τα ηθικιστικά τους κηρύγματα που κρύβουν το μεγάλο τους πορτοφόλι και την περισσή τους υποκρισία. Παραδείγματος χάριν, τα αποικιοκρατικού τύπου δάνεια που χορηγήθηκαν στην Ελλάδα ύψους 240 δις ευρώ όχι μόνο δεν επιβάρυναν τους Γερμανούς φορολογούμενους, αλλά ούτε καν πήγαν στην ελληνική οικονομία ή στην ελληνική κοινωνία, η οποία αντιθέτως έχασε σχεδόν το μισό της εισόδημα. Από το ποσό αυτό τα 185 δις δόθηκαν από το EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοδοτικής Σταθερότητας, δηλ. το ευρωπαϊκό ταμείο ελεγχόμενης χρεωκοπίας) και αντλήθηκαν απευθείας από την αγορά. Στην πραγματικότητα, το δάνειο «διάσωσης» της Γερμανίας ανέρχεται μόνο σε 15 δις, αλλά η ίδια έχει κερδίσει 75 δις μόνο από την διαφορά επιτοκίων! Όπως κάθε καλός πιστωτής, έτσι και η Γερμανία δεν είναι ασφαλώς ηλίθια για να χώνει χρήματα σε μια μαύρη τρύπα.
Μαζί με τους Γερμανούς συντρόφους της GIS (Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών) πήραμε την διεθνιστική πρωτοβουλία να απευθυνθούμε επανειλημμένως στους Γερμανούς εργαζόμενους ξεσκεπάζοντας την σωβινιστική προπαγάνδα, αποκαλύπτοντας τα ψέματα της γερμανικής άρχουσας τάξης και προειδοποιώντας τους ότι στο παρόν των Ελλήνων και Νοτιοευρωπαίων εργαζομένων και ανέργων βλέπουν το δικό τους μέλλον.
Σε κάθε περίπτωση, οι ραγδαίες εξελίξεις που σπαράσσουν την Ευρώπη απαιτούν την διεθνιστική ενότητα της εργατικής τάξης και την πάλη της για την ανατροπή του συστήματος που θρέφει το τέρας της λιτότητας, της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Αθήνα, 28 Ιανουαρίου
Σύντροφοι Διεθνιστές

Advertisements
This entry was posted in ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.