ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ

lagardvaroufakisΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

See the english translation of the article on the SYRIZA Climbdown in PDF format

 

Voir l’article sur la reculade de Syriza traduit en francais  en PDF format

 

Ο κύβος ερρίφθη! Η περίφημη αντιμνημονιακή συγκυβέρνηση με ραχοκοκαλιά και αρχηγέτη την πάλαι ποτέ «ριζοσπαστική Αριστερά» υπό τον Σύριζα, με συνεταίρους τους δεξιούς εθνοκάπηλους Ανέλ, παρέδωσε κυριολεκτικά γη και ύδωρ στην Καγκελαρία του «Τέταρτου Ράιχ» καταπίνοντας αμάσητες τις χρόνιες αντιστασιακές κορώνες που εξαπέλυε εναντίον των προηγούμενων κυβερνώντων «γερμανοτσολιάδων», πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τις διακηρύξεις της και τα αντιστασιακά της λάβαρα, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις υποσχέσεις που μοίραζε αφειδώς στους ψηφοφόρους της, τσακίζοντας ανελέητα τις φρούδες ελπίδες που καλλιέργησε και κάνοντας κομματάκια την επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού να απαλλαγεί επιτέλους από την πενταετή μνημονιακή λαίλαπα.

Άνθρακες ο θησαυρός! Ο σημερινός πρωθυπουργός αντί να «σκίσει το μνημόνιο» -όπως καμωνόταν όταν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μπορούσε να παριστάνει άνετα τον «πολύ»- έσκισε τελικά το πρόγραμμα του ίδιου του κόμματός του. Η συμφωνία που επετεύχθη το βράδυ της Παρασκευής 20 Φεβρουαρίου της κυβέρνησης με τους «ευρωπαίους εταίρους» της, και στην πραγματικότητα με τους Γερμανούς ηγεμόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποδέχεται και ανανεώνει την υποταγή του ελληνικού λαού στην χρηματοπιστωτική δικτατορία της τρόικας και την παραμονή της χώρας υπό καθεστώς αποικίας χρέους.

Τσάμπα μάγκες! Εκείνοι που τόσον καιρό από την βολική θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δημαγωγούσαν ασύστολα εξαπολύοντας εκ του ασφαλούς αντιμνημονιακούς μύδρους και προβαίνοντας σε εθνικοπατριωτικούς λεονταρισμούς, μόλις κέρδισαν τις εκλογές, επιδιδόμενοι σε ένα πρόστυχο εμπόριο ελπίδας, και έγιναν κυβέρνηση δεν άντεξαν ούτε έναν μήνα στις πιέσεις των τροϊκανών και ύστερα από τα επικοινωνιακά καραγκιοζιλίκια του ανεκδιήγητου Βαρουφάκη βάλανε την ουρά στα σκέλια, παραδόθηκαν άνευ όρων στα τελεσίγραφα του Βερολίνου και αποδέχτηκαν μια εξευτελιστική συμφωνία πλήρους αποδοχής των απαιτήσεων του γερμανικού χρηματιστικού ράιχ.

Η σημερινή κυβέρνηση είναι μια ακόμη αστική κυβέρνηση πολιτικών απατεώνων, ένα πολιτικό μόρφωμα γελοίων ανθρωπίσκων, που ο μοναδικός ρόλος που τους επιφυλάσσεται να παίξουν είναι ο ρόλος του τοπάρχη της νεοελληνικής επαρχίας της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής Pax Germanica. «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» ύστερα από μερικές πιρουέτες «εθνικής υπερηφάνειας» για το θεαθήναι στάθηκαν τελικά σούζα μπροστά στα αφεντικά της Ευρώπης, τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οίκους και στην ιερή αγελάδα των χρεωκοπημένων ελληνικών τραπεζών. Ευθύς αμέσως μετά το κυβερνητικό χρίσμα άρχισαν να γλύφουν εκεί που προηγουμένως έφτυναν. Έτσι μάθαμε ότι η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη των τραπεζών δεν είναι παρά μια μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, ότι το 70% του μνημονίου είναι τελικώς ορθό και ευκταίο, ότι το κράτος πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις του και ότι η χώρα δεν είναι δυνατόν να μην ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, ό,τι δηλαδή μας έλεγαν όλα αυτά τα χρόνια οι Γιωργάκηδες, οι Βενιζέλοι, οι Κουβέληδες και οι Σαμαράδες. Αυτό που φαίνεται να έχει τελικά σημασία είναι όλη αυτή η φτηνή φιλολογία να ακούγεται από αγράβατους αριστερούς και ατημέλητους προφέσορες.

Στις απανωτές εκκλήσεις του καραγκιοζοτσαχπίνη Βαρουφάκη προς την Γερμανία για διάλογο και κατανόηση η Καγκελαρία όχι μόνο παρέμεινε παγερά αδιάφορη, αλλά ανάγκασε κιόλας την κυβέρνηση να ζητήσει η ίδια τους όρους της υποταγής της υποβάλλοντας πρόταση για παράταση της δανειακής σύμβασης, δηλαδή του μνημονίου που προηγουμένως οι σημερινοί συγκυβερνήτες κατήγγελλαν σε όλους τους τόνους. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο εξευτελισμός της κυβέρνησης, που κατάφερε με χαρακτηριστική άνεση η γερμανική πλευρά, μετετράπη αυτοστιγμεί σε διασυρμό. Αδειάζοντας κυριολεκτικά τους Έλληνες «εταίρους» του ο Σόιμπλε, με την υπεροψία του νικητή, δήλωνε αμέσως μετά την συμφωνία, για την οποία το Μαξίμου θριαμβολογούσε: «Θεωρώ πολύ δύσκολο να εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση το πρόγραμμα που υπέγραψε στους ψηφοφόρους που την επέλεξαν».

Σε μια επίδειξη τευτονικού χιούμορ η μοναδική παραχώρηση της Γερμανίας ήταν η αλλαγή των ονομάτων, όπως είχε ήδη προαναγγείλει ο Γερμανός υπουργός οικονομικών όταν στα μέσα Φεβρουαρίου αποφάσιζε: «Το πρόγραμμα θα εκτελείται από την τρόικα, που δεν θα την λέμε πια τρόικα». Έτσι, στο κείμενο της συμφωνίας η τρόικα μετονομάστηκε σε «θεσμοί» και το μνημόνιο σε «τρέχουσα διευθέτηση». Τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει την συντριβή σαν νίκη βαφτίζοντας το κρέας ψάρι με αρωγό τα μεγάλα έντυπα και ηλεκτρονικά συγκροτήματα του ελληνικού τύπου, που όλα αυτά τα χρόνια είχαν επιδοθεί σε μια έξαλλη προπαγάνδα στήριξης του μνημονίου και των κυβερνήσεων που το εφάρμοζαν.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η συμφωνία που προβλέπει την επέκταση της δανειακής σύμβασης -ύστερα από αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, μην το ξεχνάμε- είναι μια συμφωνία παράτασης και επικαιροποίησης του υφιστάμενου δευτέρου μνημονίου υπό την αιγίδα της τρόικας και την αυστηρή επίβλεψη της Γερμανίας. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έγινε δεκτή από το Βερολίνο και την Ευρωομάδα (Eurogroup) και χαιρέτισε σύσσωμη η καπιταλιστική Ευρώπη και η ελληνική αστική τάξη. Κάθε προσπάθεια αποσύνδεσης της δανειακής σύμβασης από το μνημόνιο διαψεύδεται από το ίδιο το κείμενο της συμφωνίας, η οποία συνδέει ρητά την πρώτη με το δεύτερο, και εμπίπτει στην στοιχειώδη λογική. Έτσι στο κείμενο της συμφωνίας αναφέρεται χαρακτηριστικά το εξής: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως». Επίσης, το άρθρο 7 του Προοιμίου της δεύτερης δανειακής σύμβασης –αυτής που αποφασίστηκε η παράτασή της- ορίζει: «Η διαθεσιμότητα και η παροχή χρηματοδοτικής ενίσχυσης στο πλαίσιο της παρούσας σύμβασης (…) εξαρτώνται από τη συμμόρφωση του δικαιούχου κράτους-μέλους με τα μέτρα που ορίζονται στο Μνημόνιο». Η σχέση δανειακής συμφωνίας και μνημονίου είναι άρρηκτη. Το μνημόνιο είναι ο βασικός και ουσιαστικός όρος για την δανειακή σύμβαση, αφού αυτό προβλέπει τα μέτρα που θα πρέπει να υλοποιηθούν για την εκταμίευση των δόσεων. Πώς είναι άλλωστε δυνατόν να δανείζει κάποιος δίχως να έχει επιβάλλει τους όρους για την καταβολή του δανείου προκειμένου να εξασφαλίσει ότι δεν θα χάσει τα λεφτά του και ότι δεν θα επωφελείται από την είσπραξη των τόκων;

Η συμφωνία αυτή προβλέπει γενικά τα εξής[1]:

 

  • Η κυβέρνηση αποδέχεται την παράταση του δευτέρου μνημονίου, τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτό και την διατήρηση στο ακέραιο της τρόικας.

  • Η παράταση του δευτέρου μνημονίου αποτελεί την γέφυρα για την σύναψη νέου μνημονίου μετά το πέρας της παράτασης.

  • Η κυβέρνηση δεσμεύεται να παρουσιάσει μια σειρά μέτρων στο πλαίσιο του υφιστάμενου μνημονίου, τα οποία θα εγκριθούν από την τρόικα (πρόκειται για την περίφημη λίστα Βαρουφάκη που απεστάλη μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και έγινε δεκτή από την Ευρωομάδα).

  • Εάν η τρόικα αξιολογήσει θετικά την εφαρμογή αυτού του πακέτου μέτρων από την κυβέρνηση, τότε και μόνον τότε θα επιτρέψει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους.

  • Η κυβέρνηση δεσμεύεται στο διάστημα αυτό να ικανοποιήσει πλήρως τους όρους αποπληρωμής του χρέους.

  • Η κυβέρνηση δεν μπορεί να προβεί σε μέτρα που θίγουν την δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλει το μνημόνιο και γενικότερα δεν μπορεί να προβεί στην θέσπιση κανενός μέτρου χωρίς την έγκριση της τρόικας.

Έτσι, είναι πλέον ολοφάνερο ότι το κείμενο της συμφωνίας αντικαθιστά το πρόγραμμα που ψηφίστηκε στο συνέδριο του Σύριζα, ενώ η λίστα των μεταρρυθμίσεων αντικαθιστά το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Επειδή στην αστική δημοκρατία οι εκλογές δεν είναι παρά μια τυπική διαδικασία για το θεαθήναι και τις ουσιαστικές αποφάσεις τις παίρνουν αυτοί που κάνουν πραγματικά κουμάντο, αυτό που μετράει δεν είναι ούτε οι αποφάσεις των κομματικών συνεδρίων ούτε καν το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά οι ανάγκες του συστήματος και τα κελεύσματα του κατεστημένου. Η απόφαση της Ευρωομάδας, δηλαδή της βούλησης της ευρωπαϊκής χρηματιστικής ολιγαρχίας με κεντρικό εκφραστή το Βερολίνο, είναι αυτή που ορίζει την ελληνική κυβερνητική πολιτική και όχι η βούληση των μελών του Σύριζα ή οι επιθυμίες των ψηφοφόρων του. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων το προεκλογικό μετριοπαθές κεϋνσιανό, όπως το είχαμε χαρακτηρίσει, πρόγραμμα του Σύριζα αντικαθίσταται από την αποδοχή της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής (γιατί τι άλλο μπορεί να συνιστά η αποδοχή του μνημονίου;) και φυσικά του ευρύτερου καθεστώτος προτεκτοράτου της ευρωζώνης που επιφυλάσσει η συμμετοχή του ελληνικού καπιταλισμού στο οικοδόμημα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Η υπόκλισή τους στο αστικό κατεστημένο επισφραγίστηκε από την εκλογή, ύστερα από δική τους πρόταση, του νεοδημοκράτη μνημονιακού Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, με την υποστήριξή της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» του Σύριζα. Οι συριζαίοι τα προηγούμενα χρόνια εμφανίζονταν ως κήνσορες του συνταγματισμού και δεν έχαναν ευκαιρία να καταγγέλλουν με στεντόρεια φωνή την κατάφωρη καταπάτηση του συντάγματος από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, δίχως ωστόσο να εγκαταλείπουν τον «τόπο του εγκλήματος», την Βουλή, στην οποία συντελούνταν όλα τα ακατονόμαστα αντισυνταγματικά ανοσιουργήματα τα οποία καταμαρτυρούσαν. Τώρα επέλεξαν έναν από τους συντελεστές τους και «έγκριτο καθηγητή» της νομικής, ο οποίος επί των ημερών του σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου δήλωνε θρασέως ότι παραβιάστηκε το σύνταγμα για να σωθεί η χώρα.[2] Δήλωσε δηλαδή ορθά-κοφτά ότι εκείνη η κυβέρνηση έκανε ένα εθνοσωτήριο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Το σύνταγμα είναι ο ανώτατος νόμος του κράτους και η σημασία του έγκειται στην νομική κατοχύρωση του αστικού συστήματος. Κατά τα άλλα είναι ένα κομμάτι χαρτί. Όταν το σύστημα πρέπει να λειτουργήσει, τότε αυτό μπορεί κάλλιστα να γίνει με την παραβίαση του ίδιου του συντάγματος. Πουθενά άλλωστε δεν κάνει κουμάντο ένα κομμάτι χαρτί. Γι’ αυτό και τα συνταγματικά κλαψουρίσματα των αριστερών το μοναδικό πράγμα που σημαίνουν είναι ο αθεράπευτος κοινοβουλευτικός τους κρετινισμός.

Όπως έχουμε γράψει επανειλημμένως: «Ο κοινοβουλευτισμός είναι η δημοκρατική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου και η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις των ισχυρότερων μερίδων της αστικής τάξης, δηλαδή εν προκειμένω της χρηματιστικής ολιγαρχίας»[3]. Πριν από τις εκλογές τονίζαμε ότι: «η εκλογική σύγκρουση μεταξύ της απερχόμενης κυβέρνησης και της πρώην αντιπολίτευσης είναι σύγκρουση μεταξύ αστικών δυνάμεων που ερίζουν μεταξύ διαφορετικών γραμμών διαχείρισης και όχι επίλυσης του προβλήματος. Και αυτή η διαχείριση εντός του καπιταλισμού δεν μπορεί παρά να γίνεται πάντοτε, με την μία ή την άλλη μορφή, προς όφελος της άρχουσας τάξης»[4]. Το κατεστημένο δεν αλλάζει, αλλάζουνε μόνο τα πρόσωπα. «Οι βιολιτζήδες αλλάξανε, αλλά ο χαβάς μένει ο ίδιος». Το σύστημα είναι προγραμματισμένο να λειτουργεί προς όφελος του καπιταλιστικού πλουτοκρατικού κατεστημένου όποιο κόμμα και να βρίσκεται στην εξουσία.

Η εξέλιξη των πραγμάτων ήρθε για να επιβεβαιώσει γοργά αυτές τις αλήθειες, τις οποίες δεν ανακαλύψαμε φυσικά εμείς, αλλά αποτελούν στοιχειώδη αξιώματα της κομμουνιστικής θεωρίας που έχουν επιβεβαιωθεί πάμπολλες φορές και συνιστούν πολύτιμα διδάγματα της πείρας του επαναστατικού κινήματος. Αυτά τα υπενθυμίζουμε επίσης σε διάφορους ακροαριστερούς, δήθεν ρεαλιστές, που στην πραγματικότητα έχουν υποβιβάσει τον εαυτό τους σε ρόλο ουραγού στηρίζοντας Σύριζα με ή «χωρίς» αυταπάτες χαρακτηρίζοντας μια κυβερνητική αλλαγή στο τιμόνι του καπιταλισμού σαν νίκη του κινήματος, όταν τα δικά μας «σεχταριστικά ματογυάλια» δεν έβλεπαν κατ’ ουσίαν παρά μια αλλαγή διαχειριστή των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Ειδικά μάλιστα η σοσιαλδημοκρατία σε όλες τις της εκφάνσεις αποτελεί από την ίδια της την φύση ένα αριστερό παρακλάδι του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Όπως έχει αποδειχθεί από την ιστορία και εξακολουθεί να αποδεικνύεται από την πολιτική πρακτική, η σοσιαλδημοκρατία όχι μονάχα δεν εκπροσωπεί το εργατικό ταξικό κίνημα αλλά, απεναντίας, ως στυλοβάτης του καπιταλισμού αποτελεί την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου που επιδιώκει να ενσωματώσει το κίνημα και να το εξουθενώσει και σε συνθήκες επαναστατικές να το καταστείλει. Όποιος μαρξιστής ή εν γένει επαναστάτης δεν καταλαβαίνει αυτά τα θεμελιώδη διδάγματα, που η παραμέλησή τους έχει κοστίσει τόσα δεινά στο ταξικό κίνημα, πρέπει να ζει πραγματικά στον πλανήτη των αυταπατών του, και το χειρότερο: να γίνεται ο ίδιος διασπορέας αυταπατών.

Η Αριστερά στην Ελλάδα, όπως και παντού στην Ευρώπη, δεν είναι παρά ο κληρονόμος μιας ιστορίας γεμάτης από ψέματα και προδοσίες, που φρόντιζε πάντα με δολιότητα να καλύπτει με τις θυσίες και το αίμα των αγωνιστών της. Γι’ αυτό άλλωστε ο Τσίπρας, ακολουθώντας αυτήν την πεπατημένη του αριστερού πολιτικαντισμού, αμέσως μετά την ορκωμοσία του έσπευσε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής για να αποτίσει δήθεν φόρο τιμής στο μνημείο των πεσόντων και να παραστήσει ξετσίπωτα τον σύγχρονο αντιστασιακό προτού κλίσει ευπειθώς το γόνυ στο Βερολίνο. Η Αριστερά όχι μονάχα δεν είναι η λύση στο πρόβλημα του κοινωνικού ζητήματος, αλλά απεναντίας αποτελεί ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος, γιατί το πρόβλημα είναι το ίδιο το σύστημα, του οποίου η Αριστερά αποτελεί τμήμα, εφεδρεία και δεκανίκι. Εδώ ασφαλώς συγκαταλέγεται και όλος ο εσωκομματικός παραγοντίστικος συριζέικος τροτσκομαοϊκός ακροαριστερός φραμπαλάς.

Τώρα η Κουμουνδούρου σκέπτεται σοβαρά να μην φέρει την δανειακή σύμβαση προς ψήφιση στην Βουλή για να μην εκθέσει τους «αριστερούς βουλευτές» που έχουν εκφράσει τις διαφωνίες τους κι αναγκαστούν έτσι να πάρουν δημοσίως θέση (επικαλούνται ως επιχείρημα ότι αν δεν περάσει από την Βουλή μειώνεται το κύρος της συμφωνίας, λες κι αν δεν ψηφιστεί από την Βουλή δεν διατηρείται στο ακέραιο η ισχύς της από την στιγμή που την έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση). Προκαλεί γέλιο το γεγονός ότι αυτοί οι κύριοι διαρρήγνυαν προηγουμένως τα ιμάτιά τους για τα πολυνομοσχέδια που πέρναγαν εν μία νυκτί από την Βουλή.

Η πιο δόλια, ωστόσο, είναι η λεγόμενη «αριστερή πτέρυγα» του Σύριζα, που τα στελέχη της γνώριζαν πολύ καλά τι προμηνύεται και δεν λέγανε τίποτα. Τώρα καμώνονται τους διαφωνούντες, αλλά δεν τολμούν να βγουν ανοικτά απαιτώντας να έρθει η συμφωνία στην Βουλή για να την καταψηφίσουν, αφού διατείνονται ότι δεν την αποδέχονται.

Για να ξεκαθαρίσουμε εντελώς τα πράγματα. Εμείς δεν ομιλούμε από θέση δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του Σύριζα, γιατί απλούστατα δεν ψηφίζουμε καθώς αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στην κοινοβουλευτική μασκαράτα. Διαφορετικά θα συμμετείχαμε κι εμείς στις πρόσφατες αβανταδόρικες φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Ούτε αισθανόμαστε προδομένοι από το συριζέικο ξεπούλημα, γιατί δεν υποστηρίξαμε ποτέ ούτε τον Σύριζα, ούτε το πρόγραμμά του. Ο εχθρός σου άλλωστε δεν μπορεί να σε προδώσει.

Αποτελεί, ωστόσο, αφορμή για να ξεσκεπάσουμε την πραγματική λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος ως το δημοκρατικό καθεστώς διακυβέρνησης του κεφαλαίου και την υποκρισία των στυλοβατών του, δεξιών και αριστερών. Εμείς, αντιθέτως, υποστηρίζουμε ένα σύστημα εξουσίας που ασκείται από εργατικά συμβούλια και λαϊκές επιτροπές. Ένα σύστημα όπου ολόκληρο το πλέγμα διαχείρισης των δημοσίων υποθέσεων στηρίζεται στην άμεση λαϊκή συμμετοχή, την συγκρότηση σωμάτων συλλογικής εργασίας, την ενοποίηση της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας, τον κοινωνικό έλεγχο από την βάση, την άμεση λογοδοσία των δημοσίων αξιωματούχων, την διαδοχική άσκηση των λειτουργημάτων από όλους, και όπου κρίνεται απαραίτητο από εκπροσώπους που είναι αιρετοί αλλά και άμεσα ανακλητοί από τους εκλογείς τους.

Είμαστε εναντίον κάθε προγράμματος διαχείρισης του συστήματος, γιατί υποστηρίζουμε σταθερά την επαναστατική του ανατροπή. Και αυτή είναι η ουσία του ζητήματος. Διότι η σημερινή πολυδιάστατη και βαθιά κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού θέτει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή του και την δημιουργία μιας κολλεκτιβιστικής κοινωνίας συνεταιρισμένων παραγωγών. Κάθε άλλη λύση δεν είναι παρά μια φενάκη που αναπαράγει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικών σχέσεων.

Είναι πιθανό η σημερινή συγκυβέρνηση να εξαντλήσει το έργο της στην παράταση του μνημονίου και να αποτελέσει την γέφυρα για την συγκρότηση ενός ευρύτερου κυβερνητικού σχήματος που θα υπογράψει το νέο μνημόνιο. Τέλος πάντων, το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι τι κάνουν οι «από πάνω» -ο διάολος ξέρει τι ετοιμάζουν- αλλά τι προτίθενται να πράξουν οι «από κάτω». Ανεξαρτήτως λοιπόν των εξελίξεων σε κυβερνητικό επίπεδο και της μοίρας αυτής της κυβέρνησης, το ζήτημα των ζητημάτων είναι η ανασυγκρότηση του ταξικού εργατικού κινήματος, η συγκρότηση του κόσμου της εργασίας σε δύναμη ανατροπής του συστήματος και σε δημιουργό μιας απελευθερωτικής κοινωνίας. Όσο δεν υπάρχει άλλωστε ισχυρό επαναστατικό κίνημα το αστικό σύστημα εξουσίας έχει πάντα λύσεις.

Τούτο δεν σημαίνει την παθητική αναμονή της εκπλήρωσης ενός ιδεώδους, αλλά την σκληρή δουλειά για επίτευξη ενός μακροπρόθεσμου στρατηγικού στόχου με στόχο την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, την προλεταριακή ταξική αυτονομία και τελικά την συγκρότηση επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης. Αυτό το έργο ξεκινά μέσα στην σημερινή δύσκολη πραγματικότητα, με την οργάνωση της αντίστασης σε όλες τις μορφές της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας, την δημιουργία οργάνων βάσης για την διεξαγωγή μαχητικών αγώνων και την σύνδεση τους με την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ο αντίθετος δρόμος είναι η εύκολη καταγγελία της βαθιάς αλλοτρίωσης, της παθητικότητας και της εθελοδουλίας των μαζών, ο αντικοινωνικός αναχωρητισμός, οι ψευδαισθήσεις του εναλλακτισμού, η διανοουμενίστικη θεωρητικολογία, οι αδιέξοδες θεαματικές εκτονώσεις, η ένδοξη παρελθοντολογία και ο ακροαριστερός δορυφορισμός. Σημαίνει κατ’ αρχάς την σύνδεση όλων των εναπομεινάντων σημερινών ζωντανών δυνάμεων που επιθυμούν να συζητήσουν στα σοβαρά και να δράσουν υπομονετικά αλλά και αποφασιστικά εγκαθιδρύοντας μια σχέση συνέχειας ανάμεσα στα βραχυπρόθεσμα καθήκοντα και στον μακροπρόθεσμο στόχο και μια σχέση συνέπειας μεταξύ λόγων και έργων. Σημαίνει επίσης την οριστική ρήξη με την καταθλιπτική μιζέρια των ψευδεπίγραφων ανατρεπτικών κύκλων που συνθέτει όλη η σημερινή πλειάδα των γερασμένων μωρών.

 

Αθήνα, 28 Φεβρουαρίου 2015

Πέτρος Σεραφείμ

 

[1] Για το πρωτότυπο κείμενο της συμφωνίας βλ. Eurogroup statement on Greece, http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2015/02/150220-eurogroup-statement-greece/. Για την ελληνική μετάφραση του κειμένου βλ. http://www.naftemporiki.gr/finance/story/918874/eurogroup-to-plires-keimeno-tou-anakoinothentos.

[2] Συνέντευξη Προκόπη Παυλόπουλου στον Κωνσταντίνο Λαβίδη, Σκάι 100,3, 24/2/2012.

[3] «Ανακοίνωση για τις εκλογές στην Ελλάδα» engymo.wordpress.com.

[4] «Κυριακή κοντή γιορτή! Εκτιμήσεις και σκέψεις για σκέψη με αφορμή τις εκλογές» engymo.wordpress.com.

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.