ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 20ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ [For the 20 September Election]

μυθιστόρημαΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

For the 20 September Election (statement in english)

Sur les electiones du 20 septembre en Grèce (en francais)

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι ολοφάνερο και δεν είναι άλλο από την ανάδειξη μιας κυβέρνησης που θα εφαρμόσει το διαβόητο Τρίτο Μνημόνιο, που είναι και το τρισχειρότερο από τα προηγούμενα δύο. Σε κάθε περίπτωση, είτε αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος είτε συγκυβέρνησης, το κυβερνητικό σχήμα που τελικώς προκύψει θα αναλάβει την «λαϊκή εντολή» για να εφαρμόσει πιστά το Τρίτο Μνημόνιο κάτω φυσικά από το άγρυπνο βλέμμα των διεθνών τοκογλύφων-δανειστών του κράτους, οι οποίοι θα προεγκρίνουν τον προϋπολογισμό, θα ελέγχουν δια των επιτόπιων τεχνικών τους κλιμακίων όλες τις κυβερνητικές πράξεις, θα ορίζουν στόχους, θα θέτουν χρονοδιαγράμματα και θα απαιτούν επιπρόσθετα μέτρα. Ο βραχύς προεκλογικός αγώνας μεταξύ των επικρατέστερων τοπαρχών της Ελλάδας θα επικεντρωθεί στο ποιος θα είναι ο καλύτερος για να εφαρμόσει το τρέχον σκληρότατο Μνημόνιο, που «η χώρα μας ούτως ή άλλως είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει», αφού ο πάλαι ποτέ «ασυμβίβαστα αντιμνημονιακός» ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να το υπογράψει, ύστερα από «σκληρές διαπραγματεύσεις», και της Νέας Δημοκρατίας να το υπερψηφίσει στην Βουλή «για το καλό της χώρας».

Γι’ αυτό άλλωστε είναι ολοφάνερο ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα η συμμετοχή της τάξης των ανθρώπων μπορούν να ζήσουν μονάχα από την δουλειά τους σε αυτή την καθιερωμένη φάρσα του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, που αποτελεί και το αποκορύφωμα της εκδήλωσης της λεγόμενης «λαϊκής κυριαρχίας», στην οποία υποτίθεται ότι θεμελιώνεται ο κοινοβουλευτισμός. Η μεγάλη αυτή μάζα των σύγχρονων προλετάριων –μισθωτών βιοπαλαιστών, υποαπασχολούμενων, απασχολήσιμων και ανέργων- που παράγει τον εμπορευματικό πλούτο της καπιταλιστικής κοινωνίας, θα βρεθεί την επομένη των εκλογών στο στόχαστρο οποιασδήποτε κυβέρνησης αναδείξει η σύγχρονη πλουτοκρατική καλποδημοκρατία, όπως άλλωστε βρίσκεται στο στόχαστρο της σαρωτικής επίθεσης που δέχεται η αξία της διαρκώς υποτιμούμενης εργατικής δύναμης και το εισόδημα των υποτελών κοινωνικών λαϊκών στρωμάτων.

Δεν γεννάται λόγος λοιπόν ότι η θέση μας για τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου είναι καθαρά και ξάστερα «αποχή», όπως άλλωστε ήταν και σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές «αναμετρήσεις», σύμφωνα με την στοιχειώδη θέση αρχής που υπαγορεύει οποιαδήποτε σοβαρή αντίθεση στο καθεστώς της κοινοβουλευτικής δικτατορίας του κεφαλαίου, στην οποία ο πολίτης δεν είναι παρά υπήκοος -στην πραγματικότητα ένας σύγχρονος δούλος που απατάται και αυταπατάται ότι είναι «ελεύθερος»- της δυναστείας της κεφαλαιοκρατίας. Γι’ αυτό η ψήφος στο κοινοβουλευτικό καθεστώς, δεν έχει καμία ουσιαστική αξία. Διότι πέραν του ότι σημαίνει ανάθεση της ζωής του ψηφοφόρου ως πολίτη σε άλλους, δηλαδή στους εκάστοτε διαχειριστές τους συστήματος, δεξιούς και αριστερούς, σημαίνει επίσης την δημοκρατική νομιμοποίηση του συστήματος κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Και σε αυτές τις εκλογές ειδικά το σύστημα εξουσίας, τόσο στην διεθνή όσο και στην εθνική του διάσταση, δηλαδή από την τρόικα μέχρι την ελληνική αστική τάξη, επιδιώκει χωρίς περιστροφές την δημοκρατική νομιμοποίηση της εφαρμογής του Τρίτου Μνημονίου, που αποτελεί το βαρύ όπλο της διαδικασίας υποτίμησης της εργατικής δύναμης, της ριζικής αναδιανομής πλούτου και της καταστροφής των αδύναμων κεφαλαίων, ως απαραίτητων όρων για την υπέρβαση της κρίσης υπέρ της κυρίαρχης τάξης. Κατά συνέπεια, η συμμετοχή στις εκλογές, που το αποτέλεσμά τους είναι απλούστατα απολύτως προδιαγεγραμμένο ανεξαρτήτως κυβερνητικού σχήματος, σημαίνει συναίνεση και νομιμοποίηση της πορείας ανασυγκρότησης του κεφαλαίου και συντριβής του κόσμου της εργασίας (και της ανεργίας).

Η μόνη λύση είναι να γυρίσουμε την πλάτη στο αστικό παιχνίδι του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, να πάψουμε να είμαστε θεατές της συντελούμενης καταστροφής της ζωής μας και να πάρουμε δυναμικά την υπόθεση στα δικά μας χέρια, χωρίς αναθέσεις σε υποψήφιους «σωτήρες», αστούς πολιτικάντηδες και γραφειοκράτες, χωρίς ανούσιες μάχες οπισθοφυλακής και ντουφεκιές στον αέρα, με αυτοοργάνωση και αγώνα, συλλογικό πνεύμα και σταθερή απόφαση μέχρι την τελική νίκη, ξεκινώντας από την άμεση υπεράσπιση της θέσης μας με προοπτική την τελική νίκη: μια κοινωνία των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, που θα νέμονται ισότιμα και από κοινού τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν.

Το ζήτημα των ζητημάτων είναι η αφύπνιση των ανθρώπων του μόχθου. Είναι η συνειδητοποίηση από μέρους τους ότι κανένας πολιτικός απατεώνας δεν πρόκειται να τους σώσει ή έστω να τους βοηθήσει αλλά ότι πρέπει να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την ζωή τους και να αγωνιστούν γι’ αυτήν. Ο κόσμος της εργασίας, εργαζόμενος και άνεργος, είναι ανάγκη να βρει επιτέλους τον εαυτό του. Το μεγαλύτερο εμπόδιο γι’ αυτό είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις και τις ικανότητές μας. Για να βρούμε όμως τον εαυτό μας πρέπει πρώτα να τον ξεχάσουμε. Πρέπει να ξεχάσουμε την εικόνα που έχουν δημιουργήσει για εμάς οι κρατούντες και οι διάφοροι καλοθελητές των ζωών μας. Πρέπει να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στις τρομακτικές δυνατότητες της συλλογικής μας δύναμης, για τις οποίες έχουμε μονάχα μια ελάχιστη ιδέα.

Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε το ανούσιο της ψήφου και την απάτη του κοινοβουλευτισμού και να επιδοθούμε στην οργάνωση άμεσων διεκδικητικών αγώνων που θα βάλουν φρένο στην συντελούμενη κοινωνική λαίλαπα.

Ωστόσο, όπως επαναλαμβάνουμε διαρκώς από την έναρξη της κρίσης, μέσα στην σημερινή κατάσταση είναι ευκολότερο να ανατρέψεις το σύστημα παρά την πολιτική του. Η προοπτική βρίσκεται στην χάραξη μιας ανεξάρτητης, από το αστικό πολιτικό σύστημα, το κράτος και το κεφάλαιο, ταξικής πολιτικής, η δημιουργία επαναστατικής ταξικής πολιτικής οργάνωσης, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την δημιουργία μιας κολλεκτιβιστικής και αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας.

Ή σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει!

Αθήνα 29 Αυγούστου 2015

Σύντροφοι Διεθνιστές

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: