ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ (Η πρόποση του Λονδίνου) 25.2.1851 του Αυγούστου Μπλανκί

121218121752979298ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ  PDF

Προειδοποίηση προς τον λαό

(Η πρόποση του Λονδίνου)[1] 25.2.1851

 

του Αυγούστου Μπλανκί

Ποιος σκόπελος απειλεί την επανάσταση του αύριο;

Ο ίδιος που κατάφερε να συντρίψει και την επανάσταση του χθες: η αξιοθρήνητη δημοφιλία των αστών που φέρουν το προσωπείο του λαϊκού ρήτορα.

Λεντρύ-Ρολέν, Λουί Μπλαν, Κρεμιέ, Λαμαρτίν, Γκαρνιέ-Παγέ, Ντιπόν ντε λ’ Ερ, Φλοκόν, Αλμπέρ, Αραγκό, Μαράς![2]

Μαύρη λίστα! Απαίσια ονόματα που είναι γραμμένα με αίμα πάνω στους δρόμους ολόκληρης της δημοκρατικής Ευρώπης.

Η προσωρινή κυβέρνηση είναι εκείνη που σκότωσε την Επανάσταση. Αυτή είναι υπεύθυνη για όλες τις συμφορές και βαρύνεται για το αίμα τόσων χιλιάδων θυμάτων.

Η αντίδραση έκανε απλά τη δουλειά της σφαγιάζοντας τη δημοκρατία. Το έγκλημα έγινε από τους προδότες που ο λαός εμπιστεύτηκε για καθοδηγητές του και εκείνοι τον παρέδωσαν στα χέρια της αντίδρασης.

Άθλια κυβέρνηση! Παρά τις κραυγές και τις εκκλήσεις εισάγει τον φόρο των 45 σεντς προκαλώντας την απελπισμένη εξέγερση των χωρικών, διατηρεί επιτελεία βασιλοφρόνων και φιλοβασιλικούς νόμους. Προδοσία!

[Η κυβέρνηση αυτή] καταδιώκει τους εργάτες του Παρισιού. Στις 15 Απριλίου φυλακίζει τους εργάτες της Λιμόζ, στις 27 του ίδιου μήνα πυροβολεί τους εργάτες της Ρουέν. Εξαπολύει τους βασανιστές τους, εξαπατά και καταδιώκει όλους τους αληθινούς δημοκράτες. Προδοσία! Προδοσία!

Αυτή και μόνο αυτή φέρει το τρομερό κρίμα για όλα τα δεινά που εξολόθρευσαν την Επανάσταση.

Ω! Αυτοί είναι οι πραγματικοί ένοχοι και οι πιο ένοχοι από όλους τους ενόχους είναι εκείνοι στο πρόσωπο των οποίων ο λαός, εξαπατημένος από μεγαλόσχημους ρητορικούς λόγους, έβλεπε το σπαθί και την ασπίδα του. Πρόκειται για εκείνους που ανακήρυξε με ενθουσιασμό κριτές του μέλλοντός του.

Αλίμονό μας εάν, την ημέρα του επόμενου λαϊκού θριάμβου, η επιείκεια των μαζών που εύκολα λησμονούν επιτρέψει την άνοδο στην εξουσία ενός από τους ανθρώπους που απέτυχαν στην αποστολή τους! Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, για μια ακόμη φορά, το τέλος της Επανάστασης.

Οι εργαζόμενοι ας έχουν συνέχεια στο μυαλό τους αυτή τη λίστα με τα καταραμένα ονόματα! Και αν έστω και ένα εμφανιστεί ποτέ ξανά, μετά την εξέγερση, ας φωνάξουν όλοι με μια φωνή: προδοσία!

Ομιλίες, κηρύγματα, προγράμματα όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά απάτες και ψέματα. Οι ίδιοι ταχυδακτυλουργοί θα επιστρέψουν μονάχα για να κάνουν το ίδιο κόλπο, χρησιμοποιώντας το ίδιο κουτί με τα ταχυδακτυλουργικά τρικ. Και κάτι τέτοιο θα αποτελέσει το πρώτο στάδιο μιας νέας, αλυσιδωτής εξέγερσης, ακόμα πιο λυσσασμένης.

Ανάθεμά τους αν τολμήσουν να ξαναεμφανιστούν ποτέ! Ντροπή και κρίμα στο ανόητο πλήθος που θα ξαναπέσει στα δίχτυα τους! Δεν αρκεί αυτοί οι ταχυδακτυλουργοί του Φεβρουαρίου να πάρουν πόδι για τα καλά από το Δημαρχείο, θα πρέπει να προφυλαχθούμε από νέους προδότες.

Προδοτικές θα είναι οι κυβερνήσεις εκείνες που όταν θα αναλάβουν την εξουσία στα προλεταριακά προπύργια δεν θα επιδιώξουν ευθύς αμέσως:

1ον : Τον αφοπλισμό των φρουρών της αστικής τάξης.

2ον : Τον εξοπλισμό και την οργάνωση εθνικής πολιτοφυλακής από όλους τους εργάτες.

Αναμφίβολα απαιτούνται και άλλα μέτρα, αλλά θα προκύψουν με φυσικό τρόπο από αυτήν την πρώτη πράξη που αποτελεί την απαραίτητη εγγύηση, την δικλείδα ασφαλείας για το λαό.

Ούτε ένα όπλο δεν θα πρέπει να παραμείνει στα χέρια της αστικής τάξης. Διαφορετικά, δεν υπάρχει σωτηρία.

Οι διάφορες ιδεολογίες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν την συμπάθεια των μαζών σήμερα, ίσως μια μέρα να μπορέσουν να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους περί βελτίωσης της κατάστασης και ευημερίας, αλλά υπό την προϋπόθεση να μην αποτελούν ευσεβείς πόθους.

Τα όπλα και η οργάνωση είναι το καθοριστικό στοιχείο της προόδου, το αξιόπιστο μέσον για την εξάλειψη της δυστυχίας.

«Αυτός που κρατάει το μαχαίρι, αυτός και το πεπόνι!».

Όσο εμείς θα γονατίζουμε μπροστά στις ξιφολόγχες, εκείνοι θα σαρώνουν τα άοπλα πλήθη. Μια Γαλλία στα χέρια των ένοπλων εργατών θα σημάνει την έλευση του σοσιαλισμού.

Με την παρουσία ενόπλων προλετάριων κάθε αντίσταση, κάθε εμπόδιο, κάθε αδυναμία, απλά εξαφανίζονται.

Ωστόσο, για τους προλετάριους που αφήνονται να διασκεδάζουν κάνοντας ανόητες βόλτες στους δρόμους, φυτεύοντας δέντρα της ελευθερίας[3], ακούγοντας ηχηρούς δικανικούς λόγους, αυτό που τους περιμένει είναι αγιασμός για αρχή, βρισιές στη συνέχεια, σφαίρες στο τέλος και δυστυχία για πάντα.

Ας αποφασίσει ο λαός!

Auguste Blanqui

Τίτλος πρωτοτύπου: Avis au peuple (le toast de Londres) – 25.2.1851

 

Πηγή: https://www.marxists.org/

O Λουδοβίκος-Αύγουστος Μπλανκί (Louis Auguste Blanqui, 1805-1880) ήταν Γάλλος σοσιαλιστής επαναστάτης του 19ου αιώνα, ο οποίος καταδικάστηκε κατ’ επανάληψη σε θάνατο, πέρασε το μισό σχεδόν της ζωής του (συνολικά 36 από τα 75 χρόνια της ζωής του) στις φυλακές και υπήρξε ο θεωρητικός συγκεκριμένης επαναστατικής μεθοδολογίας η οποία απεκλήθη «Μπλανκισμός» και εστιαζόταν στην αιφνιδιαστική ένοπλη κατάληψη της εξουσίας από έναν μικρό κύκλο καλοεκπαιδευμένων επαναστατών. Ήταν γιος ενός υποέπαρχου της περιοχής της Νίκαιας, στα σύνορα της Γαλλίας με την Ιταλία. Θεωρώντας τον εαυτό του «μαθητή και διάδοχο του Γράκχου Μπαμπέφ» (βλ. γλωσσάρι), σε ηλικία 19 μόλις ετών (το έτος 1824) προσχώρησε στο γαλλικό τμήμα της επαναστατικής πολιτικής εταιρείας των «Καρμπονάρων» («Carbonari») και ανέπτυξε εντονότατη δράση με κορύφωση την συμμετοχή του το έτος 1827 σε σοβαρές οδομαχίες στο Παρίσι ενάντια στην τυραννία του Καρόλου του 10ου (1824 – 1830) κατά τις οποίες τραυματίσθηκε σοβαρά, διέφυγε όμως της σύλληψης από την μοναρχική αστυνομία. Τρία χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 1830, συμμετείχε στην εξέγερση του παρισινού λαού που ανέτρεψε τον Κάρολο και την επόμενη χρονιά προσχώρησε στην οργάνωση «Φίλοι του Λαού» («Amis du Peuple»), όπου συνεργάστηκε με τους επαναστάτες Μπουοναρρότι (Philippe Buonarroti), Ρασπάϊγ (Francois – Vincent Raspail) και Μπαρμπέ (Sigismond Auguste Armand Barbès). Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου Φιλίππου (1830 – 1848) κυνηγήθηκε κατ’ επανάληψη για τις δημοκρατικές – επαναστατικές ιδέες του και φυλακίστηκε πέντε φορές. Το δικό του πολιτικό ρεύμα, οι λεγόμενοι «μπλανκιστές» («blanquistes») της οργάνωσης «Εταιρεία των Εποχών» («Société des Saisons») σε συνεργασία με τους Γερμανούς οπαδούς του Μπαμπέφ της οργάνωσης «Συνωμοσία των Ίσων», ηγήθηκαν τον Μάϊο του 1839 μίας ακόμη αποτυχημένης ένοπλης εξέγερσης στο Παρίσι κατά του βασιλιά. Ο Μπλανκί συνελήφθη και στις 14 Ιανουαρίου 1840 καταδικάστηκε σε θάνατο ως αρχηγός της εξέγερσης, αν και η ποινή μετατράπηκε τελικά σε ισόβια κάθειρξη στην φυλακή Mont-Saint-Michel, όπου οι άθλιες συνθήκες κράτησης υπέσκαψαν σοβαρά την υγεία του. Το 1844 μεταφέρθηκε σε μία φυλακή της Tours. Στη συνέχεια ακολουθεί μια μακρά πορεία φυλακίσεων και μια σύντομη απελευθέρωση με την επανάσταση του 1848, που του επέτρεψε να συνεχίσει τη δράση του πρωτοστατώντας σε ακόμα δυο αποτυχημένες εξεγέρσεις το 1870. Με την ανακήρυξη της Κομμούνας το 1871, οι Κομμουνάροι εκλέγουν επίτιμο πρόεδρο τον φυλακισμένο Μπλανκί (τον οποίο αρνήθηκε η κυβέρνηση του Θιέρσιου να ανταλλάξει, ούτε καν με αντάλλαγμα όλους τους έως τότε δικούς της αιχμαλώτους) και δύο ημέρες μετά, στις 28 Μαρτίου, ανακηρύχθηκε η «Παρισινή Κομμούνα», στην οποία οι «μπλανκιστές» αποτελούσαν την πλειοψηφία. Η σοσιαλιστική εκείνη δημοκρατία υπήρξε ωστόσο βραχύβια, αφού τον Μάϊο του 1871 ο μοναρχικός γαλλικός στρατός εισέβαλε στο Παρίσι και την κατέλυσε μέσα σε ένα λουτρό αίματος που κόστισε τις ζωές περισσότερων από 20.000 κομμουνάρων. Ο φυλακισμένος Μπλανκί, του οποίου η υγεία είχε πλέον επιδεινωθεί σοβαρά, καταδικάστηκε σε νέα πολυετή ποινή, ως ηθικός αυτουργός στην εξέγερση. Το 1877 μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας σε νησί της Μεσογείου, από όπου αποφυλακίστηκε τον Ιούνιο του 1879 έπειτα από 8 χρόνια παραμονής στην φυλακή, όταν εξελέγη βουλευτής στο διαμέρισμα του Μπορντώ στις εκλογές της 20ης Απριλίου του ιδίου έτους. Συνέχισε απτόητος την επαναστατική δράση του, η οποία τερματίστηκε μόνον όταν έπαθε καρδιακή προσβολή κατά την διάρκεια μιας ομιλίας του σε επαναστατική πολιτική εκδήλωση στην Salle Ragache του Παρισιού στις 27 Δεκεμβρίου 1880.

[1] Πρόκειται για την απάντηση που έστειλε ο Μπλανκί σε ένα αίτημα πρόποσης για την επίσημη δεξίωση της 25ης Φεβρουαρίου 1851, την επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης του 1848. Σύμφωνα με όσα διηγείται ο Ένγκελς «ο Βαρθολομαίος, ένας εκ των διοικητών της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας που αυτοαποκαλείτο μπλανκιστής, έπεισε τον Μπλανκί να στείλει μια πρόποση αλλά έλαβε μια υπέροχη επίθεση κατά της προσωρινής κυβέρνησης. Ο Βαρθολομαίος εξεπλάγην. Τελικά αποφασίστηκε να μην δημοσιευτεί το εν λόγω κείμενο». (Σ.τ.Μ.)

[2] Πρόκειται για τα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης μετά την επανάσταση. Στην προσωρινή κυβέρνηση, που αποκλήθηκε Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία, συμπεριλαμβάνονταν πρώην βουλευτές (Jacques-Charles Dupont de l’Eure, Alphonse de Lamartine, Adolphe Crémieux, François Arago, Alexandre Auguste Ledru-Rollin, Louis-Antoine Garnier-Pagès και Pierre Marie de Saint-Georges), τρεις δημοσιογράφοι (Armand Marrast, Louis Blanc και Ferdinand Flocon) και ο εκπρόσωπος των εργατών Alexandre Martin, γνωστός ως «Albert». (Σ.τ.Μ.)

[3] Με το παραπάνω όνομα χαρακτηρίζονται τα δέντρα που φυτεύονταν από τον λαό και τις αρχές, κατά τη Γαλλική Επανάσταση, σε δημόσιες πλατείες και κήπους, ως σύμβολα των επαναστατικών ελπίδων, της ελευθερίας που αποκτήθηκε και της τυραννίας που καταλύθηκε. (Σ.τ.Μ.)

Advertisements
This entry was posted in ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ and tagged , , . Bookmark the permalink.