ΟΙ ΝΕΟΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΤΗΣ «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ!

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κάποιες σημειώσεις περί «ανοικτών συνόρων» και διεθνισμού με αφορμή ένα περιστατικό

 

Χθες βράδυ (Κυριακής) στα Ταμπάκικα της Χίου διμοιρία των ΜΑΤ επιτέθηκε απρόκλητα και ξυλοφόρτωσε άγρια κατοίκους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά για την μεταφορά προς απέλαση λαθρομεταναστών με σκοπό την φυλάκισή τους σε κτήριο της περιοχής.

Οι συγκεκριμένοι μετανάστες, 78 τον αριθμό, ήσαν προηγουμένως έγκλειστοι στο hot spot του νησιού και αφού επιλέχθηκαν για απέλαση, μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι και οδηγήθηκαν με κλούβες της αστυνομίας στο κτήριο στο οποίο προηγουμένως γινόταν η καταγραφή προσφύγων και μεταναστών. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μερικοί από τους εκατοντάδες χιλιάδες που οδηγήθηκαν στην Ελλάδα από τα δουλεμπορικά κυκλώματα που δρουν με την στήριξη της τουρκικής κυβέρνησης -η οποία, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διάλυση της Συρίας και στην ενδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους- και την αγαστή συνεργασία της «προοδευτικής» και «ανθρωπιστικής» κυβερνώσας Αριστεράς, που άνοιξε πρόθυμα τα σύνορα όταν η Μέρκελ, κατ’ επιταγήν των Γερμανών βιομηχάνων, κάλεσε στην Γερμανία ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες σε φθηνή εργατική δύναμη.

Οι πραιτοριανοί του νεοκατοχικού καθεστώτος της δικτατορίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου επέδειξαν για πολλοστή φορά την γνωστή συμπεριφορά που αρμόζει σε υποκείμενα που ιδία βουλήσει αποφάσισαν να επανδρώσουν τα νέα τάγματα ασφαλείας, που υπό την παρούσα συγκυρία βρίσκονται υπό την διοίκηση και ακολουθούν τις εντολές της νέας χορείας δοσιλόγων, αυτή τη φορά της διαβόητης «κυβέρνησης της Αριστεράς».

Ασφαλώς, οι διάφοροι επιτήδειοι στυλοβάτες του καθεστώτος –από κυβερνητικούς παράγοντες μέχρι διάφορους επαγγελματίες «αλληλέγγυους», αλλά δυστυχώς και πολλούς αφελείς- θα «λούσουν» τους διαμαρτυρομένους κατοίκους με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς του «ρατσιστή» και του «φασίστα».

Οι κάτοικοι των νησιών αλλά και της χώρας που δέχονται από το καλοκαίρι την, στοχευμένη από τον τουρκικό σωβινισμό, ανθρωποεισβολή σε μια χειμαζόμενη χώρα της οποίας η κυβέρνηση, κατά πρωτοφανή τρόπο, έχει ανοίξει διάπλατα τα σύνορα, έχουν εκδηλώσει κατά γενικό κανόνα παραδειγματική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και έχουν επιδείξει γαϊδουρινή υπομονή απέναντι στις συνέπειες που έχει προκαλέσει η κυβερνητική πολιτική των «ανοικτών συνόρων» στον τόπο τους. Έχουν κάθε δίκιο να δυσφορούν και να εξοργίζονται από την αντιμετώπισή τους από το ελληνικό κράτος ως πολίτες β΄ κατηγορίας. Και γι’ αυτό έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται. Πολλώ δε μάλλον όταν η διαμαρτυρία αυτή στρέφεται εναντίον της χαώδους κατάστασης που έχει δημιουργηθεί σε αυτές τις ευαίσθητες περιοχές από την μετατροπή της χώρας σε «χώρο».

Από την άλλη μεριά πόσο «φυσιολογική» και «ανθρωπιστική» ήταν η καλοκαιρινή διάνοιξη των ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων σε άνω του ενός εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών από την Τουρκία προς τις ευρωπαϊκές χώρες προορισμού τους; Είναι μήπως «φυσιολογικό» και «ανθρωπιστικό» να καταφθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ξεριζωμένων και κατεστραμμένων ανθρώπων αντί αμοιβής στους δουλεμπόρους της Τουρκίας για να περάσουν με επισφαλείς και υπερφορτωμένες βάρκες στα ελληνικά νησιά και στην συνέχεια να περπατούν χιλιάδες χιλιόμετρα με τα πόδια αντιμετωπίζοντας ένα σωρό αντιξοότητες; Υπό φυσιολογικές και ανθρωπιστικές συνθήκες, οι άνθρωποι αυτοί (αν ήταν θεμιτό να εγκατασταθούν στις χώρες της Ευρώπης, με την έγκριση των ίδιων των λαών της) θα έπρεπε να έρθουν με διακρατικές συμφωνίες, νομίμως και αξιοπρεπώς, διαμέσου ενός δικτύου μεταφοράς, πλοίων, αεροπλάνων, σιδηροδρόμων, λεωφορείων, και με πρόνοια για την επαρκή σίτιση και την ασφαλή διαμονή τους.

Για τους κήνσορες της κυβερνώσας καθεστωτικής και παρακαθεστωτικής Αριστεράς είναι «εθνικισμός», «ρατσισμός» και «φασισμός» η αντίθεση στην μετατροπή της χώρας σε ανοικτό διαμετακομιστικό κέντρο σύγχρονων δούλων του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και σε αποθήκη ενός νεοπληβειακού εφεδρικού στρατού εργασίας για τα σκλαβοπάζαρα της αναπτυγμένης Δύσης και τις νεοελληνικές Μανωλάδες.

Η πολιτική των «ανοικτών συνόρων» είναι η σύγχρονη πολιτική του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που απαιτεί μια διεθνώς μετακινούμενη μεγαμάζα εργατικής δύναμης δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, τους οποίους αφού πρώτα το ίδιο τους κατέστρεψε την ζωή, στην συνέχεια τούς χρησιμοποιεί ως «πολυεργαλείο» για την περαιτέρω αύξηση των κερδών του, την εφαρμογή της κλασσικής τακτικής του διαίρει και βασίλευε στο εσωτερικό του κόσμου της εργασίας και την αποδόμηση κοινωνιών για την τελική μετατροπή τους σε έναν πολυεθνικό, πολυπολιτισμικό και πολυφυλετικό μαζοπολτό ατομοκεντρικών δούλων του κεφαλαίου. Επιπλέον, αποτελεί ένα πρώτης ποιότητος βούτυρο στο ψωμί της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και του νεοναζισμού.

Η επίκληση της «ανθρωπιστικής συμπαράστασης» ή της «ταξικής αλληλεγγύης» υπό ένα τέτοιο καθεστώς όπως το παραπάνω και υπό συνθήκες κρίσης θα μετατραπεί ακριβώς στο αντίθετό της: σε έναν έξαλλο αγριανθρωπισμό, σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων και στην μετατροπή του πάλαι ποτέ προτάγματος «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!» στην ζοφερή πραγματικότητα «Προλετάριοι, κόψτε ο ένας τον λαιμό του άλλου για μια θέση κάτω από τον ήλιο».

Η ενορχηστρωμένη χρησιμοποίηση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος για τα συμφέροντα της παγκοσμιοποιημένης κεφαλαιοκρατικής ελίτ πραγματοποιείται με το περικάλυμμα του «ανθρωπισμού» και του «διεθνισμού» προκειμένου να συγκαλύψει τους πραγματικούς της στόχους. Ο ανθρωπισμός δεν έχει βέβαια καμία σχέση με τον απανθρωπισμό του ιμπεριαλισμού, που αφανίζει χώρες διαμέσου των πολέμων και καταστρέφει λαούς διαμέσου της λεηλασίας τους, ούτε βέβαια έχει καμία σχέση με τον διεθνισμό, και μάλιστα τον επαναστατικό, αφού ο διεθνισμός, εν αντιθέσει με τον παγκοσμιοποιημένο κοσμοπολιτισμό, προϋποθέτει οντολογικά το έθνος και αναγνωρίζει αξιολογικά την υπόστασή του με σκοπό την προώθηση της συνεργασίας, της ισότιμης και ειρηνικής συμβίωσης των εθνών.

Στην περίπτωση δε του επαναστατικού διεθνισμού προϋποτίθεται η ανάδειξη της εργατικής τάξης σε γενικό εκπρόσωπο του εκάστοτε έθνους και προωθείται ο συντονισμός της σοσιαλιστικής επανάστασης σε έναν διεθνή καταμερισμό εργασίας ανά χώρα ενάντια στην εκάστοτε εγχώρια αστική τάξη, η οποία εξοβελίζεται από το σώμα του έθνους, ακριβώς λόγω της ταξικής της εκμεταλλευτικής ιδιοτέλειας, του οπορτουνιστικού ψευδοπατριωτισμού της και του κοσμοπολιτισμού της. Ο επαναστατικός διεθνισμός δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον αστικό κοσμοπολιτισμό και την απατρία  κατά τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό κατά τον οποίο δεν είχε καμία σχέση με τον εθνικισμό και τον σοβινισμό. Γι’ αυτό άλλωστε οι επαναστάτες κομμουνιστές που έμειναν πιστοί στις διεθνιστικές τους αρχές ήταν πολέμιοι της σοβινιστικής σοσιαλδημοκρατίας και του εθνικιστικού σταλινισμού, αντιτασσόμενοι στους ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους και στο αντιδραστικό δόγμα του «σοσιαλισμού σε μία μόνη χώρα», αποδεχόμενοι ταυτόχρονα τις έννοιες του έθνους και της πατρίδας και προτάσσοντας την κοινωνική απελευθέρωση ως απαραίτητη προϋπόθεσή της για την απελευθέρωση του έθνους από τον ζυγό της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης.

Αν το έθνος είναι μια «κατασκευή», όπως μας βεβαιώνουν διάφοροι καθεστωτικοί «ειδήμονες» αριστεροί, τότε ασφαλώς και ο διεθνισμός δεν είναι παρά εξίσου μια «κατασκευή». Αν, με άλλα λόγια, ανήκουμε κατά φαντασίαν σε ένα έθνος, τότε ο διεθνισμός δεν μπορεί να είναι παρά μονάχα μέσα στο κεφάλι μας. Εφόσον λοιπόν είμαστε στην πραγματικότητα απάτριδες (αλλά δεν το ξέρουμε γιατί είμαστε θύματα «εθνικής πλάνης»), τότε δεν μπορεί παρά να είμαστε κοσμοπολίτες, σύγχρονοι παγκοσμιοποιημένοι πολίτες, φαντάσματα χωρίς εθνική ταυτότητα και πολιτισμική ιδιοπροσωπία που πλανιόμαστε μέσα στον σύγχρονο πλανητικό κόσμο του κεφαλαίου.

Αυτά ωστόσο για την ώρα. Θα επανέλθουμε συντόμως και αναλυτικώς.

 

Πέτρος Σεραφείμ

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΘΕΣΕΙΣ and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.