ΟΥΚ ΑΡΝΗΣΟΜΕΘΑ ΣΕ, ΦΙΛΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΖΗΛΩΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%af%ce%b1-%ce%ae-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης, με απόφαση που εξέδωσε τα μεσάνυκτα του Σαββάτου 28 Ιανουαρίου, καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές κάθειρξης τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Γέροντα Μεθόδιο και άλλους επτά μοναχούς της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου για τα επεισόδια που εκτυλίχθησαν τον Ιούνιο του 2013 στο κονάκι της Μονής, στις Καρυές.

Αναλυτικά, η ετυμηγορία του δικαστηρίου έχει ως εξής:

Κάθειρξη 20 ετών χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση για τον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχός Αντύπα, και κάθειρξη 10 ετών και 4 μηνών για τον μοναχό Αβραάμ, τον ιερομόναχο Σάββα, τον μοναχό Λυσίμαχο, τον μοναχός Γάιο και τον μοναχό Ορέστη.

Δεδομένου ότι οι ποινές 20ετούς καθείρξεως που επεβλήθησαν στον Γέροντα Μεθόδιο και τον μοναχό Αντύπα δεν έχουν ανασταλτικό αποτέλεσμα ως προς την εκτέλεση της ποινής τους, αναμένεται οσονούπω να εκδοθούν τα σχετικά εντάλματα προκειμένου να συλληφθούν και να οδηγηθούν στην φυλακή. Χαρακτηριστικό του εξαντλητικού χαρακτήρα της αυστηρότητας που επέδειξε το δικαστήριο αποτελεί το γεγονός ότι η 20ετής κάθειρξη στον ηγουμένου επεβλήθη για δήθεν ηθική αυτουργία σε ρίψη βόμβας μολότωφ. Αλήθεια, πότε τις τελευταίες δεκαετίες επεβλήθησαν τέτοιες ποινές σε αγωνιζομένους; Οι ποινές αυτές καταδεικνύουν το μέγεθος της επικινδυνότητας των ζηλωτών Εσφιγμενιτών για το Κατεστημένο.

Οι Εσφιγμενίτες μοναχοί είχαν αρνηθεί να εγκαταλείψουν το κονάκι τους και προσπάθησαν να το προστατεύσουν όταν εισήλθαν σε αυτό δικαστικοί επιμελητές με συνοδεία αστυνομικών για να εκτελέσουν απόφαση ασφαλιστικών μέτρων υπέρ των ελαχίστων αποστατούντων μοναχών της Αδελφότητας («Κατσουλιέρηδες»), που ετάχθησαν υπέρ του οικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίου και ίδρυσαν ψευδομονή με την ίδια ονομασία.

Ωστόσο, τα επεισόδια αυτά δεν συνιστούν μια σεκταριστική ενδομοναστηριακή έριδα, αλλά εντάσσονται σε μια σοβαρή θρησκευτική διαμάχη, άγνωστη για τον περισσότερο κόσμο, που διαρκεί επί 44 συναπτά έτη, με σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η Μονή Εσφιγμένου βρίσκεται σε διάσταση με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 1965, υπερασπιζόμενη σθεναρά την χριστιανική Ορθοδοξία έναντι της υπαγωγής της στον παπισμό.

Εν ονόματι δήθεν του διαχριστιανικού διαλόγου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετετράπη, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘40, σε όργανο εξυπηρέτησης των αμερικανικών ψυχροπολεμικών σχεδίων. Η ανάρρηση στον Πατριαρχικό Θρόνο του οικουμενιστή και ατλαντιστή Αθηναγόρα Α΄ το 1949, μέσω της πολιτικής στήριξης που του παρείχε ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν, ενετάσσετο στην αμερικανική προσπάθεια υπονόμευσης της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης μέσω του εμβολισμού του Πατριαρχείου Μόσχας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο (βλ. ενδεικτικά Alexandros K. Kyrou, Truman, Athenagoras, and World Orthodoxy, 21/4/2014, blogs.goarch.org).

Ομοίως, στην ίδια προσπάθεια εκδυτικισμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου οφείλεται αργότερα η στροφή του προς το Βατικανό και το (προτεσταντικό) Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Το 1964,  σε συνάντησή τους στην Ιερουσαλήμ, ο Πατριάρχης Αθηναγόρας Α΄ και ο πάπας Παύλος Δ΄ ήραν τα «αναθέματα» του 1054, τα οποία σηματοδότησαν το Σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας –μια κίνηση καθαρώς πολιτική, αφού δεν είχαν αρθεί προηγουμένως οι σοβαρές θεολογικές διαφορές που προκάλεσαν το Σχίσμα.

Μετά την συνάντηση αυτή η Μονή Εσφιγμένου σταμάτησε από το 1965 να μνημονεύει τον Πατριάρχη, ενώ το 1972 έπαψε να αναγνωρίζει το ανώτατο διοικητικό όργανο της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους. Έκτοτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο θεωρεί τους Εσφιγμενίτες σχισματικούς χαρακτηρίζοντάς τους «απηγορευμένη αδελφότητα». Εις βάρος τους έχει εκδοθεί σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων και έχει διαταχθεί η απέλασή τους από το Άγιον Όρος. Μάλιστα η αγιορείτικη διοίκηση τούς έχει θέσει επί πολλά χρόνια υπό καθεστώς αποκλεισμού από τον έξω κόσμο, με αποτέλεσμα με δυσκολία να προμηθεύονται τα χρειώδη.

Η Μονή Εσφιγμένου έχει μετατραπεί σε άπαρτο κάστρο πάνω στο οποίο βρίσκεται αναρτημένο το λάβαρο «Ορθοδοξία ή Θάνατος». Οι 100 περίπου μοναχοί που την επανδρώνουν αντιστέκονται σθεναρά στα συμφέροντα της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης, διαβιώντας με πενιχρά μέσα, αρνούμενοι ωστόσο σταθερά να εξαργυρώσουν την πίστη τους με ευρωπαϊκά κονδύλια, δείχνοντας με το παράδειγμά τους ότι η αυθεντική εκκλησιαστική ζωή είναι ο αντίποδας του χρήματος και της εξουσίας.

Οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» ζηλωτές μοναχοί της Μονής Εσφιγμένου, διαθέτοντας μια αγωνιστική παράδοση σχεδόν μισού αιώνα, αποδεικνύονται ανένδοτοι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας και ακατάβλητοι αμύντορες του Ελληνισμού απέναντι στον καπιταλιστικό και φιλελεύθερο οδοστρωτήρα της δυτικοποίησης. Παράλληλα, αντιτίθενται σταθερά στις σύγχρονες μεθόδους οργουελικού μαζικού ελέγχου καταγγέλλοντας την κάρτα πολίτη, την γενίκευση του πλαστικού χρήματος, τα βιομετρικά διαβατήρια, τα βιοτσίπ κτλ.

Οι εξαντλητικές ποινές που αδίκως τους επεβλήθησαν αποτελούν τίτλους τιμής και τεκμήρια ανιδιοτελούς πίστης και γνήσιας επαναστατικότητας. Ο πραγματικός λόγος της απηνής τους διώξεως οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελούν ζώσα άρνηση των σάπιων ηθών του πολυπλόκαμου και διαπλεκόμενου λούμπεν κατεστημένου, που λυμαίνεται ασύστολη αυτήν την χώρα από δημιουργίας της.

Το σύνθημα της δυτικοποίησης, μαζί με τα παρασυνθήματα του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου», αποτελούν τους κυλίνδρους του οδοστρωτήρα του καπιταλιστικού ισοπεδωτισμού -και σήμερα της πιο επιθετικής του μορφής: της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που αποσκοπεί στην ολοκληρωτική διάλυση εθνών και κοινωνιών και στην αναδιαμόρφωσή τους, σύμφωνα με το πρότυπο του αμερικανισμού, σε έναν ομογενοποιημένο ανθρωποπολτό ατομοκεντρικών δούλων του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Γι’ αυτό η υπεράσπιση των συλλογικών ταυτοτήτων, που αποτελούν τα θεμέλια των κοινωνιών, αποτελεί ζήτημα πρώτης γραμμής. Η επιβολή της σύγχρονης κεφαλαιοκρατικής Νέας Τάξης –με όπλα τον οικουμενισμό, τον φιλελευθερισμό, τον κοινοβουλευτισμό, τα ανθρώπινα και τα ατομικά δικαιώματα- προϋποθέτει την διάλυση του ελληνικού τρόπου ζωής, πλήττοντας τα συστατικά στοιχεία του Ελληνισμού: το όμαιμο, το ομότροπο, το ομόγλωσσο και το ομόθρησκο.

Η χριστιανική Ορθοδοξία αποτελεί την ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού. Δίχως τον ελληνισμό, η χριστιανική διδασκαλία θα είχε υποβιβασθεί σε μία περιθωριακή αίρεση του ιουδαϊσμού, αφού ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν ο μόνος που διέθετε τις απαραίτητες πνευματικές προσλαμβάνουσες για την κατανοήσει και να την αναδείξει. Η ζείδωρος αυτή συνάντηση εξελίχθηκε έκτοτε σε αρμονική και ιδεώδη σύζευξη διά βίου, ούτως ώστε ο ελληνισμός να είναι αδιανόητος χωρίς τον χριστιανισμό και ο χριστιανισμός να είναι ακατανόητος χωρίς τον ελληνισμό, εν πλήρη αντιθέσει με τους σύγχρονους δυτικότροπους «αρχαιοελληνιστές», που θέλουν να διαγράψουν 2.000 χρόνια ιστορίας και πολιτισμού του ελληνικού έθνους.

Γι’ αυτό η συντριβή του χριστιανικού ομόθρησκου του ελληνισμού αποτελεί βασική προτεραιότητα των σύγχρονων κοσμοεξουσιαστών και των ντόπιων υπηρετών τους, που από ιδρύσεως του δυτικόδουλου ελλαδικού κρατιδίου και τις απαρχές της φιλελεύθερης νεοελληνικής αστοκρατίας, ως πιθηκιστές του Ευρωπαϊκού Φωταδισμού, απεργάζονται την διάλυση της Ορθοδοξίας δια της μετατροπής της Εκκλησίας σε όργανο του πλουτοκρατικού κατεστημένου, εν ονόματι του κοσμικού εκσυγχρονισμού και του δυτικού προοδευτισμού. Αστισμός και Ορθοδοξία είναι έννοιες αλληλοαποκλειόμενες -ειδικά μάλιστα υπό το μοναχικό καθεστώς της κοινοβιακής ακτημοσύνης.

Το τριμμένο ράσο του μαχόμενου Εσφιγμενίτη καλόγερου με την βόμβα της Ορθοδοξίας στα χέρια αποτελεί μέγα σκάνδαλο για τον Κολωνακιώτη αστούλη, κουλτουριάρη και πολιτικάντη. Στην μεταβατική εποχή της σήπουσας Μεταπολίτευσης όπου Δεξιά και Αριστερά συμφιλιώνονται για να μοιράσουν μεταξύ τους τα υπολείμματα της λείας, που τους ρίχνουν τα ευρωατλαντικά αφεντικά τους για την προς όφελός τους εκποίηση της χώρας και την δουλοποίηση του λαού της, οι Εσφιγμενίτες ζηλωτές προβάλλουν ως γνήσιοι επαναστάτες, αγωνιζόμενοι διά της μοναστικής τους ιδιοπροσωπίας.

Τώρα που Δεξιά και Αριστερά αποδεικνύονται ξεκάθαρα ως οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, προβάλλει ο πραγματικός διαχωρισμός ανάμεσα στο κατεστημένο και την επανάσταση. Ανάμεσα στις επαναστατικές δυνάμεις του νέου αιώνα που ξεπροβάλλουν, οι σεπτές μορφές των Εσφιγμενιτών γερόντων είναι πραγματικές εικόνες από το μέλλον. Κι αυτό, γιατί έρχονται από πολύ-πολύ μακριά.

Αθήνα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Πέτρος Σεραφείμ

 

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.