Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ πρῶτος γύρος τῶν κρίσιμων προεδρικῶν ἐκλογῶν στὴν Γαλλία σηματοδότησε τὴν κατάρρευση τοῦ πενηντάχρονου δικομματικοῦ συστήματος τῆς πέμπτης γαλλικῆς δημοκρατίας καὶ ἀνέδειξε στὸν δεύτερο γύρο δυὸ ὑποψηφίους ποὺ ἐκφράζουν ἀντιστοίχως τὴν ταξικὴ πόλωση ἀνάμεσα στὴν ἄρχουσα τάξη τῆς μεγαλοτραπεζικῆς ἀπολυταρχίας καὶ στὴν τάξη τῶν σύγχρονων ἀβράκωτων, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ χρηματοπιστωτικὴ παγκοσμιοποίηση ἐγγυᾶται ἕναν κοινωνικὸ μεσαίωνα.

Ἡ γαλλικὴ καὶ  εὐρωπαϊκὴ ἐλὶτ βρίσκονται ὑπὸ καθεστὼς πλήρους πολιτικῆς κρίσης. Γιὰ πρώτη φορᾶ δὲν ἐκπροσωποῦνται στὸν δεύτερο γύρο ὑποψήφιοι τῶν δυὸ κύριων κομμάτων τῆς χώρας (γκωλικοὶ καὶ σοσιαλιστές). Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δηλώνει εὐθέως τὴν δομικὴ κρίση τοῦ γαλλικοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐκλογικὴ καταστροφὴ ποὺ ὑπέστησαν οἱ δυὸ κομματικοί του πυλῶνες.

Τώρα οἱ ἀποτυχημένες ἐλὶτ ποὺ ἀνέλαβαν νὰ διαχειρισθοῦν τὴν ἱδρυμένη παγκοσμιοποίηση προσπαθοῦν νὰ παρατείνουν τὸν πολιτικό τους βίο παίζοντας τὸν μπαλαντὲρ ἑνὸς νεοφανοὺς μεταπολιτικοῦ ὑβριδίου, κατασκευασμένου στὰ ἐργαστήρια τῶν χρηματαγορῶν, ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα Μακρόν. Αὐτὴ ἡ πολιτικὴ μαριονέτα διακρίθηκε ὡς διευθυντικὸ στέλεχος τῆς τράπεζας τοῦ οἴκου Ρόθτσαϊλτ στὴν Γαλλία, διετέλεσε ἐξωκομματικὸς ὑπουργὸς οἰκονομικῶν του Ὀλὰντ καὶ συνέδεσε τὸ ὄνομά του μὲ τὴν διαβόητη ἐργασιακὴ μεταρρύθμιση ποὺ ἔμεινε γνωστὴ ὡς «νόμος τῶν ἀφεντικῶν» προκαλώντας κύμα ἐργατικῶν διαμαρτυριῶν.

Μπροστὰ στὴν διαφαινόμενη κατάρρευση τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ὁ Μακρόν, χωρὶς σοβαρὴ πολιτικὴ προϊστορία, κατῆλθε ὡς ὑποψήφιος ἐκτάκτου ἀνάγκης ἐκπροσωπώντας μία sui generis τάση τοῦ γαλλικοῦ χρηματοοικονομικοῦ κατεστημένου ποὺ ἐπιδιώκει μία ἀποϊδεολογικοποιημένη σύνθεση μεταξὺ κεντροδεξιᾶς καὶ κεντροαριστερᾶς προκειμένου τὸ οἰκονομικὸ κατεστημένο νὰ παραμείνει στὰ ἡνία τῆς χώρας. Ἡ ἐπιλογὴ τῶν κυρίαρχων κύκλων τοῦ κεφαλαίου νὰ πριμοδοτήσουν ἐν μίᾳ νυκτὶ τὴν ὑποψηφιότητα ἑνὸς τραπεζικοῦ γιάπη, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ προωθοῦν τὶς «φοῦσκες» στὸ χρηματιστήριο, εἶναι δηλωτική τῆς προθέσεώς τους  νὰ ἀναδεικνύουν στὴν ἐξουσία ἄχρωμα πολιτικὰ ἐνεργούμενα προκειμένου αὐτὰ νὰ δροῦν ἀπευθείας ὡς πειθήνιοι ἐντολοδόχοι τους.

Ὁ Μακρὸν εἶναι ὁ ἐκλεκτός της τραπεζικῆς ὀλιγαρχίας, τῶν Βρυξελλῶν καὶ τῆς Καγκελαρίας. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἡ εἴσοδός του στὸν δεύτερο γύρο πυροδότησε ἀμέσως τοὺς πανηγυρισμοὺς τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλίτ. Πίσω ἀπὸ τὸν Μακρὸν στοιχίζονται ὅλες οἱ κοινωνικὲς δυνάμεις τῆς χρηματοπιστωτικῆς παγκοσμιοποίησης: τὰ τραπεζικὰ συγκροτήματα, τὸ χρηματιστήριο, οἱ πολυεθνικὲς, καὶ στὸ κατόπι τοὺς ἐκεῖνα τὰ κοινωνικὰ στρώματα ποὺ κερδίζουν ἀπὸ τὴν διεθνοποίηση τῶν ἀγορῶν. Εἶναι κοντολογὶς ἡ Γαλλία τῶν παραλήδων καὶ τῶν βολεμένων (χωρὶς νὰ λογαριάζουμε βέβαια καὶ τὴν πάντα παροῦσα στρατιὰ τῶν χρήσιμων ἠλιθίων).

Ἀπέναντι στὸν Μακρὸν καὶ στὸν χλιδάτο κόσμο ποὺ ἐκπροσωπεῖ στέκεται ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν, πρόεδρος ἑνὸς ἀνανεωμένου Ἐθνικοῦ Μετώπου, ποὺ ἐνσαρκώνει τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες τοῦ γκωλισμοῦ καὶ ἀντιπροσωπεύει τὰ κατεξοχὴν θύματα τῆς παγκοσμιοποίησης: τοὺς ἐντίμως ἐργαζόμενους μικροαστοὺς ποὺ συντρίβονται στὶς μυλόπετρες τοῦ ἀδυσώπητου ἀνταγωνισμοῦ τῶν μεγάλων ἐπιχειρήσεων, τοὺς σκληρὰ ἐργαζόμενους ὑπαλλήλους τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα, τοὺς βιομηχανικοὺς ἐργάτες ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν ἀποβιομηχάνιση τῆς χώρας, τοὺς ἐλαστικοποιημένους καὶ ἐπισφαλεῖς ἐργάτες, τοὺς ἠμιαπασχολούμενους καὶ τοὺς ἀνέργους.

Ἡ Λὲ Πὲν ὅμως ἐκπροσωπεῖ ἐπίσης καὶ ἕναν ἄλλον κόσμο: τὸν κόσμο πού, δίχως σωβινιστικὲς ἐξάρσεις καὶ ἀποικιοκρατικὲς ὀρέξεις, προασπίζεται τὴν ἐθνική του ἀξιοπρέπεια ἀπέναντι στὸν οἰκονομικὸ ἰμπεριαλισμὸ τοῦ νέου γερμανικοῦ Ράιχ, τὸν κόσμο ποὺ ἐπιμένει στὴν προάσπιση τῶν καλύτερων λαϊκῶν παραδόσεων, τὸν κόσμο προασπίζεται τὶς παραδοσιακὲς συλλογικὲς ταυτότητες ἀπέναντι στὸν ὁδοστρωτήρα τῶν «ἀτομικῶν δικαιωμάτων» καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ καταντήσει ἕνας ἀτομικιστικὸς μαζοπολτὸς χαζοχαρούμενων δούλων τοῦ κεφαλαίου. Δούλων ὅμως ποὺ πρέπει νὰ αἰσθάνονται ἐλεύθεροι ἐπειδὴ ἔχουν δεκαπέντε κανάλια, ἐπειδὴ μποροῦν νὰ διαλέξουν ἀνάμεσα σὲ τριάντα διαφορετικὰ ἀπορρυπαντικά, ἐπειδὴ μποροῦν νὰ διαθέτουν φθηνὴ τσόντα, ἐπειδὴ μποροῦν νὰ φοροῦν τὸ στριγκάκι τους καὶ νὰ διαδηλώνουν στὰ γκέι παρέιντ μὲ τὴν χορηγία τοῦ κράτους.

Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ποὺ μισεῖ θανάσιμα, καὶ ὄχι ἡ φυσιογνωμία τῆς Λὲ Πέν, ὁ ἀδηφάγος καὶ μηδενιστικὸς κόσμος τοῦ Κατεστημένου, ποὺ ὑποστηρίζει μὲ φανατισμὸ τὸν Μακρόν. Γιὰ νὰ μακροημερεύσει ἡ χρηματοκρατικὴ πλουτοκρατία πρέπει νὰ σαρώσει στὴν μηχανὴ τοῦ κυμὰ τῆς παγκοσμιοποίησης τὴν τεράστια πλειονότητα προκειμένου νὰ συνεχίσει τὸν κοινωνικό του κανιβαλισμὸ ἐν ὀνόματι τῆς ἱερότητας τῶν ἀγορῶν, τοῦ πρωτείου τῆς οἰκονομίας, τοῦ ἐργασιακοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τοῦ ἀγριανθρωπισμοῦ τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», τῆς πολυπολιτισμικότητας, τῶν ἀνοικτῶν συνόρων, τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας» καὶ τοῦ «κοινωνικοῦ φύλου». Τὸ μίσος ποὺ ἐκδηλώνουν οἱ κατεστημένες δυνάμεις κατὰ τῶν ψηφοφόρων τῆς Λὲ Πὲν ὀφείλεται στὸ ὅτι αὐτοὶ εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ ἀντιδροῦν ὄχι μόνο ἀμφισβητώντας τὸ σύστημα οἰκονομικὰ ἀλλὰ καὶ ἰδεολογικά.

Ἡ δικατορία τῶν μέσων μαζικῆς ἀποβλάκωσης πασχίζει νὰ στείλει τὸν Μακρὸν στὸ Μέγαρο τῶν Ἠλυσίων ἐπιστρατεύοντας τὸ φάντασμα τοῦ φασισμοῦ (μαζὶ μὲ τὶς πανταχοῦ παροῦσες γκλομπαλιστικὲς ὁμάδες τῶν ‘ἀντιφᾶ’). Ὅποιος πιστεύει στὰ σοβαρὰ ὅτι ἡ Λὲ Πὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἐγκαθιδρύσει φασιστικὸ καθεστὼς στὴν Γαλλία δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι –δυστυχῶς δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε διαφορετικά- παρὰ ἁπλούστατα ἠλίθιος. Ὁ «ἀντιφασισμός» εἶναι τὸ προπαγανδιστικὸ τέχνασμα τοῦ Συστήματος γιὰ τὴν προστασία τῆς σημερινῆς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας τῶν τραπεζῶν. Στὴν πραγματικότητα, οἱ συστημικοὶ ἀντίπαλοι του Ἐθνικοῦ Μετώπου εἶναι αὐτοὶ ποὺ μποροῦν κάλλιστα νὰ παραβληθοῦν μὲ τοὺς ἰθύνοντες καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ καθεστῶτος τοῦ Βισύ. Εἶναι οἱ σύγχρονοι «κολαμπό» (Γάλλοι δοσίλογοι), ποὺ σήμερα βρίσκονται σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὴν νέα γερμανικὴ Κατοχὴ τῆς Εὐρώπης.

Τὸ σημερινὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο ἐκπροσωπεῖ τὸ παλιὸ πρόγραμμα τοῦ γκωλισμοῦ (ρεπουμπλικανισμός, πατριωτισμός, προστατευτισμός, ὄχι ἀντικομμουνισμός, κοινωνικὴ πρόνοια, φιλεργατισμός) ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν παλιὰ ἀποικιοκρατία (Ἀλγερία). Εἶναι ἕνα κόμμα ἀμυντικοῦ πατριωτισμοῦ ποὺ συνενώνει τοὺς χαμένους τῆς παγκοσμιοποίησης: ἀπὸ μερίδες τῆς ἀστικῆς τάξης ἕως τὰ κατώτερα λαϊκὰ στρώματα. Ἐπιπλέον, διαθέτει στενὲς σχέσεις μὲ μερίδες τοῦ σιωνιστικοῦ λόμπυ, ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κανεὶς ἐὰν ἐρευνήσει λίγο τὴν ἱστορία του. Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα κόμμα ποὺ δὲν εἶναι οὔτε φασιστικὸ οὔτε φυσικὰ ἐπαναστατικό. Ἡ ἐπιτυχία του ὀφείλεται στὴν ἄρνηση ἢ τὴν ἀποτυχία τῆς Ἀριστερᾶς νὰ συσπειρώσει τὰ ἐργατικὰ καὶ λαϊκὰ στρώματα ἀπέναντι στὴν παγκοσμιοποίηση, ἐφόσον ἡ Ἀριστερὰ εἴτε ἐνσωματώθηκε στὸ χρηματοπιστωτικὸ καθεστὼς καὶ ἀσπάσθηκε τὸν νεοφιλελευθερισμὸ εἴτε μετετράπη ἀπὸ παράταξη τῆς ἐργατικῆς τάξης σὲ κόμμα τῶν «ἀτομικῶν δικαιωμάτων».

Ἡ ἀποτυχία τοῦ Μελανσὸν νὰ ἀναδειχθεῖ στὸν δεύτερο γύρο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι προσπάθησε νὰ «παίξει σὲ δυὸ ταμπλό»: σὲ μία χλιαρὴ οἰκονομιστικὴ ἀντιπαγκοσμιοποίηση καὶ σὲ μία ἰδεολογικὴ παγκοσμιοποίηση. Ὁ Μελανσὸν περιχαρακώθηκε σὲ ἕνα δυσαρεστημένο ἀπὸ τοὺς Σοσιαλιστὲς τμῆμα τῆς Ἀριστερᾶς, ἀφοῦ δὲν πῆρε τὴν πρωτοβουλία νὰ συνενώσει σὲ ἑνιαῖο μέτωπο ὅλες τὶς δυνάμεις ποὺ στρέφονται κατὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Τὸ γεγονός, ὡστόσο, ὅτι ἀπέφυγε νὰ στηρίξει τὸν Μακρὸν στὸν δεύτερο γύρο, ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι στὴν ψηφοφορία μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ κόμματός του μόνο τὸ 1/3 δήλωσε ὅτι θὰ τὸν ψηφίσει, ὑποδηλώνει μία λανθάνουσα προσέγγιση μεταξὺ μιάς μεγάλης μερίδας ἀριστερῶν ψηφοφόρων μὲ τοὺς ψηφοφόρους τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου, καὶ αὐτὸ ἴσως ἀποδειχθεῖ τὸ σημαντικότερο δεῖγμα τῶν ἐκλογῶν. Ἄλλωστε μεγάλο τμῆμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου προέρχονται ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ καὶ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα.

Ὅπως ἀρχίζει νὰ διαφαίνεται, ἡ κρίση τῆς παγκοσμιοποίησης ἀρχίζει νὰ προκαλεῖ βαθειὰ ρήγματα στὸ ἀστικὸ καθεστὼς καὶ νὰ πυροδοτεῖ κοινωνικὲς διεργασίες, οἱ ὁποῖες, ἀσχέτως μὲ τὸ πὼς ἐκφράζονται σήμερα, μποροῦν μελλοντικὰ νὰ ἐκδηλώνονται μὲ τὴν συγκρότηση νέων ἐπαναστατικῶν κινημάτων ποὺ θὰ συνδυάζουν τὰ προτάγματα τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ τῆς πολιτιστικῆς ταυτότητας μὲ τὰ αἰτήματα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ τοῦ κοινοτικοῦ σοσιαλισμοῦ. Καὶ αὐτὰ τὰ κινήματα μποροῦν νὰ συγκροτηθοῦν ἔξω ἀπὸ τὰ ποικιλόχρωμα ἀστικὰ κόμματα καὶ ἐναντίον τους, ὑπερβαίνοντας τὸ παλιὸ ὁριζόντιο δίπολο Δεξιά-Ἀριστερά, ποὺ ἄλλωστε ἔχει χάσει πλέον τὴν σημασία του, τὸ ὁποῖο  ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν κάθετη ἀντίθεση ἀνάμεσα στοὺς «ἀπὸ πάνω» καὶ τοὺς «ἀπὸ κάτω».

 Ἐκεῖνα τὰ τμήματα τῆς ἀντικαθεστωτικῆς Ἀριστερᾶς ποὺ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ παρακολουθήσουν αὐτὲς τὶς κυοφορούμενες διεργασίες θὰ λυώσουν μέσα στὰ μάγματα τὶς παγκοσμιοποίησης.

Οἱ ἐκλογές, ὅσο κρίσιμες κι ἂν εἶναι, δὲν μποροῦν νὰ ἀλλάξουν τὸ σύστημα. Αὐτὸ εἶναι δεδομένο. Τὸ σύστημα ἀνατρέπεται μόνο μὲ βίαιη ἐπανάσταση. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀπαιτεῖ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἐπαναστατικοῦ κινήματος. Πρὸς τὸ παρὸν αὐτὸ τὸ κίνημα δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καλλιεργοῦνται σιγά-σιγὰ οἱ ὄροι γιὰ τὰ πρῶτα βήματα τῆς δημιουργίας του. Ὁ δεύτερος γύρος τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Γαλλία, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀντολογικὴ ὑπόσταση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἡ ὁποία διέρχεται μία βαθύτατη ὑπαρξιακὴ κρίση δίχως ὁρατὴ διέξοδο. Ἡ διάλυση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ ἡ ἄρση τῆς χρηματοπιστωτικῆς παγκοσμιοποίησης θὰ ἦταν ἕνα χαρμόσυνο γεγονὸς γιὰ τοὺς ἀντιπάλους του κεφαλαιοκρατικοῦ συστήματος, ἐπειδή, παρ’ ὅλο ποὺ ἀσφαλῶς δὲν τὸ καταργεῖ, ὁπωσδήποτε τὸ ὑπονομεύει καίρια.

Τὰ δεδομένα αὐτοῦ τοῦ γύρου εἶναι σαφῆ. Ὁ Μακρὸν ὑπόσχεται φανερὰ μία χρυσὴ πενταετία γιὰ τὶς χρηματαγορὲς καὶ ἕνα μαῦρο μέλλον γιὰ τὰ κατώτερα λαϊκὰ στρώματα. Τυχὸν ἄνοδος στὴν ἐξουσία τῆς Λὲ Πὲν θὰ μποροῦσε νὰ καταφέρει θανάσιμο πλῆγμα κατὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ ἐν γένει τῆς παγκοσμιοποίησης. Αὐτὴ ἡ ἐκλογικὴ μάχη βρίσκεται μακρὰν μιάς συνηθισμένης κομματικῆς ἀντιπαράθεσης καὶ προσλαμβάνει ἀνοικτὰ τὸν χαρακτήρα ἑνὸς δημοψηφίσματος. Τὸ διακύβευμα τοῦ τελικοῦ γύρου εἶναι ἡ ψῆφος ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς παγκοσμιοποίησης. Ὅσοι τάσσονται εἰλικρινὰ ἐναντίον της θὰ πρέπει νὰ διαλέξουν στρατόπεδο: ἢ μὲ τὶς τράπεζες ἢ μὲ τὸν λαό. Δὲν ὑπάρχουν ἄλλα περιθώρια.

Ἀθήνα, 6 Μαιου 2017

Σωτήρης Γιαννέλης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: