MΑΚΡΟΝ-ΛΕ ΠΕΝ: Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 Ὁ πρῶτος γύρος τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν σηματοδότησε τὴν κατάρρευση τοῦ δικομματικοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῆς πέμπτης γαλλικῆς δημοκρατίας. Ὁ δημοσιογράφος τῆς ἐφημερίδας «Λὲ Φιγκαρό» Ματιὲ Σλαμᾶ ἀναλύει τὸ κοινωνικὸ ὑπόβαθρο τῶν γαλλικῶν ἐκλογῶν καὶ τὴν ταξικὴ πόλωση ποὺ ἐκφράζεται στὴν ἀναμέτρηση τῶν δυὸ ὑποψηφίων του δεύτερου γύρου: τὴν κοσμοπολιτικὴ Γαλλία τοῦ παγκοσμιοποιημένου μεγάλου κεφαλαίου καὶ τὴν πατριωτικὴ Γαλλία τῶν πληβειακῶν κοινωνικῶν στρωμάτων.

 

Θεωρούσαμε ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ταξικῆς πάλης ἦταν ξεπερασμένη. Οἱ διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς, Γκῶς Σαντὰλ Μοὺφ [Gauche Chantal Mouffe] καὶ Ζᾶν Κλὼντ Μισέα [Jean-Claude Michea], οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐντρυφήσει στὴν μαρξιστικὴ σκέψη, εἶχαν ἰσχυριστεῖ προσφάτως ὅτι ἡ ἔννοια αὐτὴ χρήζει ἐπανεξέτασης. Κανένας ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους της Ἀριστερᾶς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ναταλὶ Ἀρτῶ [Νathalie Arthaud], δὲν ἔκανε οὐδεμία νύξη σὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει καμία σημασία. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἐπανεμφανίζεται στὸ πολιτικὸ προσκήνιο στὴν μονομαχία τοῦ δεύτερου γύρου, ποὺ θὰ φέρει ἀντιμέτωπους τὸν φιλελεύθερο Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τὴν ὑπέρμαχο τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας Μαρὶν Λὲ Πέν.

Τὸ ἐκλογικὸ σῶμα τοῦ Μακρὸν συνενώνει τὴν Γαλλία ποὺ πάει καλά, τὴν αἰσιόδοξη Γαλλία, τὴν Γαλλία ποὺ τὰ καταφέρνει οἰκονομικᾶ, τὴν Γαλλία ποὺ δὲν χρειάζεται οὔτε σύνορα, οὔτε πατρίδα, ἐκείνη τὴν πάλαι ποτὲ Γαλλία ποὺ εἶναι «ἀνοιχτή» καὶ γενναιόδωρη ἐπειδὴ διαθέτει τὰ οἰκονομικᾶ μέσα. Ἡ Γαλλία τῆς Μαρὶν Λὲ Πὲν εἶναι ἡ Γαλλία ποὺ ὑποφέρει, αὐτὴ ποὺ ἀνησυχεῖ. Ἀνησυχεῖ γιὰ τὸ μέλλον της, γιὰ τὰ πρὸς τὸ ζῆν, εἶναι ἡ Γαλλία ποὺ ὑποφέρει νὰ βλέπει τὰ ἀφεντικὰ νὰ κερδίζουν τόσα πολλὰ χρήματα, εἶναι ἡ Γαλλία ποὺ βράζει ἀπέναντι στὴν ἀπίστευτη ἀλαζονεία τῆς ἀστικῆς τάξης, ἡ ὁποία τῆς δίνει μαθήματα ἀνθρωπιᾶς καὶ προοδευτισμοῦ ἀφ’ ὑψηλοῦ, ἐνῶ κερδίζει 5.000 εὐρὼ τὸν μήνα.

Ἡ Γαλλία ἐκ τῶν ἄνω ἑτοιμάζεται νὰ κατάσχει ἀπὸ τὰ λαϊκὰ στρώματα τὶς προεδρικὲς ἐκλογές. Κατὰ πάσα πιθανότητα, ἡ Γαλλία τῆς Λὲ Πὲν θὰ ἡττηθεῖ ἀπὸ τὸ «ρεμπουμπλικανικὸ μέτωπο» ποὺ προετοιμάζεται. Ὅποια γνώμη κι ἂν ἔχουμε γιὰ τὴν ὑποψήφια του Ἐθνικοῦ Μετώπου, ὑπάρχει μία μορφὴ ἀδικίας ποὺ θέτει ἐπὶ τάπητος τὸ ἑξῆς: ἡ Γαλλία τῶν «ἀπὸ πάνω» εἶναι ἕτοιμη νὰ κατάσχει ἀπὸ τὰ λαϊκὰ στρώματα τὶς προεδρικὲς ἐκλογές, τὶς μόνες ἐκλογὲς ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν πραγματικὰ μὲ τὸ μέλλον τους.

Ἀρκοῦσε νὰ παρατηρήσουμε χθὲς βράδυ, τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ Μακρόν -τους κοσμικοὺς τρέντυ συμβούλους, τοὺς σπουδαστὲς τῶν σχολῶν διοίκησης ἐπιχειρήσεων, σίγουρους γιὰ τὴν ὑπεροχὴ τῆς τάξης τους- καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς Λὲ Πέν, ἁπλοὺς ἀνθρώπους, συνεσταλμένους, ποὺ δὲν κατεῖχαν καλὰ τοὺς κοινωνικοὺς καὶ μιντιακοὺς κώδικες. Τί ἀντίθεση, ἐπίσης, ὑπῆρχε ἀνάμεσα στὴν φανταχτερὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ νυχτερινοῦ κέντρου διασκέδασης τοῦ Μακρὸν καὶ στὴν γιορτὴ τῆς τελευταίας στιγμῆς τῆς Λὲ Πέν.[1]

Πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταξικὴ πάλη βρίσκεται μία σύγκρουση μεταξὺ δυὸ κοσμοθεωριῶν. Ἀφενὸς τῆς φιλελεύθερης, ἐκείνης ποὺ εἶναι ὑπέρμαχος τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ δὲν πιστεύει οὔτε στὸ κράτος, οὔτε στὸ ἔθνος. Καὶ ἀφετέρου ἐκείνης ποὺ καλεῖται σήμερα λαϊκιστικὴ ἢ ὑπέρμαχος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, ποὺ θέλει νὰ ἀποκαταστήσει τὰ κρατικὰ σύνορα καὶ τὴν αἴσθηση τῆς κοινότητας ἀπέναντι στὸν ὄλεθρο τῆς παγκοσμιοποίησης. Πρόκειται γιὰ τὴ μεγάλη μάχη ποὺ σὲ τελικὴ ἀνάλυση δὲν ἔχει σταματήσει ποτὲ ἀπὸ τὸ 1789.

Παρὰ τὸ ἀναμφισβήτητο ταλέντο του, ὁ πρώην τραπεζίτης Ἐμμανουὲλ Μακρὸν δὲν ἐπιφέρει ἐπανάσταση σὲ τίποτα. Ὁ Κὰρλ Μὰρξ τὸ εἶχε περιγράψει ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μανιφέστου τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος: ἡ ἀστικὴ τάξη, ἔγραφε, διέρρηξε μὲ ἀνελέητο τρόπο τοὺς ποικιλόχρωμους δεσμοὺς ποὺ συνέδεαν τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ τους «καὶ δὲν ἄφησε κανέναν ἄλλο δεσμὸ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ γυμνὸ συμφέρον, ἀπὸ τὴν ἀπαθῆ ‘πληρωμὴ τοὶς μετρητοίς’». «Ἀνήγαγε τὴν προσωπικὴ ἀξιοπρέπεια στὴν ἀνταλλακτικὴ ἀξία». «Ἀπογύμνωσε ἀπὸ τὸ φωτοστέφανό τους ὅλες τὶς μέχρι τότε ἀξιότιμες δραστηριότητες ποὺ ἀντιμετωπίζονταν μὲ εὐσεβῆ αἰδῶ. Μετέτρεψε τὸ γιατρό, τὸ νομικό, τὸν παπά, τὸν ποιητή, τὸν ἄνθρωπο τῆς ἐπιστήμης σὲ πληρωμένο ἐργάτης της». Ἔχει διαμορφώσει «μὲ κοσμοπολίτικο τρόπο τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν κατανάλωση» καὶ «ὑπέταξε τὴν ὕπαιθρο στὴν κυριαρχία τῆς πόλης».[2]

Υἱοθετώντας τὴν ἔννοια τοῦ ἀνθρώπου-ἐπιχείρηση, ὁ Μακρὸν συνεχίζει τὴν ἀδιάλλακτη λογικὴ τοῦ καπιταλισμοῦ, ποὺ πραγμοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο[3] καὶ ὑποβιβάζει τὴν πολιτικὴ σὲ ἕνα ἁπλὸ μέσο προάσπισης τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων. Ὁ τρόπος ποὺ χρησιμοποίησε ὅλους τους κανόνες ποὺ ἰσχύουν στὸν χῶρο τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τοῦ μάνατζμεντ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς του ἐκστρατείας δὲν εἶναι ἄνευ σημασίας καὶ χρήζει περαιτέρω ἀνάλυσης.

Τὸ λάθος τοῦ Μελανσὸν εἶναι ὅτι θεώρησε ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ παίξει σὲ ὅλα τὰ ταμπλῶ. Ἀναμφίβολα εἶχε μεγάλη διαίσθηση ὅταν ἀπευθύνθηκε τόσο πρὸς τὰ ἀριστερὰ ἀλλὰ καὶ συνολικὰ στὸν λαό, αὐτὸν ποὺ εἶναι θύμα τῆς ἄγριας παγκοσμιοποίησης. Ὡστόσο ἀπέτυχε, ἐπειδὴ ἀρνήθηκε νὰ φτάσει στὰ ἄκρα αὐτὴ τὴν λογικὴ καὶ νὰ γίνει ὑπέρμαχος τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Ἀπέτυχε ἐπίσης, ἐπειδὴ δὲν γίνεται νὰ ὑπερασπιστεῖ κανεὶς τὸν λαὸ μέσω τοῦ κοινοβουλευτικοῦ συστήματος διακυβέρνησης, ἑνὸς συστήματος ποὺ εἶναι γεμάτο συμβιβασμοὺς ποὺ εἶναι πάντοτε ἐπωφελεῖς ὑπὲρ τῶν λόμπυ καὶ ἐξυπηρετοῦν τὰ ἰδιωτικὰ συμφέροντα. Ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη εἶναι δυνατὴ μόνο μὲ ἕνα ἰσχυρὸ κράτος καὶ ἕναν πρόεδρο ὁ ὁποῖος ἀποφασίζει ὄντας κυρίαρχος, ἀσκώντας τὴν ἐντολὴ ποὺ ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν λαό.

Τὸ λάθος τῆς Δεξιᾶς σὲ αὐτὴ τὴν προεκλογικὴ ἐκστρατεία ἦταν ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, δηλαδὴ τὸ νὰ θεωρεῖ ὅτι ἡ πολιτικὴ θὰ μποροῦσε νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ τὸ ταξικὸ διακύβευμα. Ἡ πολιτικὴ ἀνασύνθεση γιὰ τὴν ὁποία τόσο πολὺ γίνεται λόγος θὰ πραγματοποιηθεῖ γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ διακύβευμα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν βάση ὅλων τῶν ἄλλων: τῆς σχέσης μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὸ κράτος καὶ τὸ ἔθνος. Καὶ ἴσως θὰ δοῦμε στὸ πιὸ μακρινὸ μέλλον, μία συσπείρωση τῆς Γαλλίας τῆς Λὲ Πὲν καὶ τῆς Γαλλίας τοῦ Μελανσὸν ἐναντίον τῶν Φιλελευθέρων.

τοῦ Ματιὲ Σλαμὰ [Mathieu Slama]

Μετάφραση: Αθηνα

Πηγή: Le Figaro, “Macron-Le Pen ou le retour fracassant de la lutte des classes”, 24-4-2017

http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2017/04/24/31001-20170424ARTFIG00088-macron-le-pen-ou-le-retour-fracassant-de-la-lutte-des-classes.php?redirect_premium

[1] Μετὰ τὴν ἀνάδειξή του στὸν δεύτερο γύρο τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν ὁ Μακρὸν καὶ οἱ ὑψηλὰ ἱστάμενοι ὑποστηρικτὲς τοῦ διοργάνωσαν ἕνα προκλητικὸ ξεφάντωμα σὲ ἕνα πανάκριβο νυκτερινὸ κέντρο. (Σ.τ.Μ.)

[2] Karl Marx, Κείμενα ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1840: μία ἀνθολογία, «Μανιφέστο τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος», σ. 478-480, μτφ. Θανάσης Γκιούρας, ἐκδόσεις ΚΨΜ, Αθηνα, 2014. (Σ.τ.Μ)

[3] Πραγμοποίηση: Ἡ οὐσία τῆς ἐµπορευµατικῆς δοµῆς συνίσταται στὸ ὅτι µιὰ συνάφεια, µιὰ σχέση µεταξὺ προσώπων ἀποκτᾶ τὸν χαρακτήρα τοῦ πράγµατος (πραγμοποίηση) καὶ ἔτσι ἀποκτᾶ µιὰ «ἀντικειµενικότητα» ποὺ συγκαλύπτει κάθε ἴχνος τῆς θεµελιώδους οὐσίας της, τῆς σχέσης µἐταξὺ ἀνθρώπων. (Σ.τ.Μ.)

 

Advertisements
This entry was posted in ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ, ΘΕΣΕΙΣ, ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.