Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Στὴν φωτογραφία, τὸ πρωτοσέλιδό τῆς «Λιμπερασιόν», τῆς ἐφημερίδας τῶν Γάλλων ἀριστερῶν κουλτουριάριδων: «Κάντε ὅ,τι θέλετε, ἀλλὰ ψηφίστε Μακρόν».

 

Ἡ προβλέψιμη νίκη τοῦ Μακρόν, τοῦ ἐκλεκτοῦ της γαλλικῆς καὶ ὑπερεθνικὴς χρηματοπιστωτικῆς ὀλιγαρχίας, σηματοδοτεῖ τὴν παράταση καὶ τὴν ἔνταση τῆς νεοφιλελεύθερης ἐπέλασης στὴν Γαλλία. Ὁ νέος πρόεδρος, ὡς ἐνεργούμενο τῶν πιὸ ἐπιθετικῶν καὶ ἀδηφάγων κύκλων τοῦ κεφαλαίου, προτίθεται νὰ σαρώσει τὰ ἐναπομείναντα ἐργασιακὰ δικαιώματα καὶ τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν λαϊκῶν στρωμάτων. Ἀλλὰ καὶ ὡς ἐκλεκτός της Καγκελαρίας νὰ διασφαλίσει τὴν παραμονὴ τῆς χώρας στὴν εὐρωζώνη, τὸ σύγχρονο γερμανικὸ στρατόπεδο ἐξοντώσεως τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης. Χαρᾶς εὐαγγέλια γιὰ τοὺς δισεκατομμυριούχους, ποῦ γιόρτασαν τὴν νίκη τοῦ τραπεζοϋπαλλήλου τῶν Ρόθτσαϊλτ, εἰς ὑγείαν ἑκατομμυρίων κορόιδων ποῦ τὸν ψήφισαν, γιὰ νὰ «μὴν περάσει ὁ φασισμός», σύμφωνα μὲ τὸ σύγχρονο ἐπικοινωνιακὸ παραμύθι τοῦ κακοῦ λύκου, ἢ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὅποια εὐμάρειά τους μὲ τὰ εὐρώπουλα στοὺς τραπεζικούς τους λογαριασμοὺς (τί μας θυμίζει ἄραγε;).

Ἡ νίκη τοῦ Μακρὸν ἦταν ἐντελῶς ἀναμενόμενη, δεδομένης τῆς πολιτικῆς καὶ ἠθικῆς ἐξαχρείωσης μίας μεγάλης μερίδας τῆς γαλλικῆς κοινωνίας στοὺς μεταμοντέρνους καιροὺς τῆς καταναλωτικῆς δημοκρατίας καὶ τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων. Ἦταν ἐπίσης ἀναμενόμενη λόγω τῆς ἔξαλλης προπαγάνδας τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας, μίας καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ σύγχρονο μαζικοδημοκρατικὸ καθεστὼς διαμορφώνει ὑπηκόους τοῦ συστήματος. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς περιόδου ἦταν πράγματι ἐξαιρετικὴ ἡ συνοχὴ τῶν κυρίαρχων κύκλων τῆς ἄρχουσας τάξης πρὸς τὴν ὑποστήριξη αὐτοῦ τοῦ σαρκωμένου χρηματιστηριακοῦ ἀλγορίθμου, ποὺ θυμίζει ἐκπληκτικὰ τὸν πρωταγωνιστὴ τῆς ταινίας τοῦ Κώστα Γαβρᾶ «Τὸ Κεφάλαιο» (2012). Ὅπως ἐπίσης ὁμόφωνη ἦταν ἡ ὑποστήριξη τῶν ἐκπροσώπων τῆς εὐρωατλαντικῆς σοσιαλδημοκρατίας (μὲ προεξάρχοντες τοὺς Ὀμπάμα, Χίλαρυ Κλίντον, Μπλέρ, Σουλτς, Σόρος) πρὸς τὸν ἄνθρωπο τῶν χρηματιστηρίων. Μαζί τους, βέβαια, καὶ ὁ θρασὺς ἀριστερὸς Κουίσλινκ τῶν Ἀθηνῶν μαζὶ μὲ τὴν ἄθλια συμμορία τῶν δοσιλόγων τοῦ Μαξίμου, ποὺ ἡ ἐκλογὴ τοῦ Μακρόν τους ἔδωσε ἀπὸ μακριὰ μία ἀνάσα γιὰ νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ διεξάγουν τὸ ἐξοντωτικὸ ἔργο τοὺς στὸ μεγάλο Μπλόκο τῆς Ἑλλάδας.

Ἔχοντας ὅλα αὐτὰ τὰ δεδομένα κατὰ νοῦν, ἡ ἐκλογικὴ ἀπόδοση τῆς Λὲ Πὲν δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀποτελεῖ μία ἐπιτυχία. Ἐὰν νομίζουμε ὅτι εἶναι εὔκολο νὰ νικήσει κανεὶς μονομιᾶς τὸ θηρίο τῆς παγκοσμιοποίησης σὲ μία χώρα τέτοιας σπουδαιότητας σὰν τὴν Γαλλία ὑποτιμᾶ τὸν ἀντίπαλο. Νὰ μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι τὸ Μπρέξιτ στηρίχθηκε μὲν ἀπὸ τὰ λαϊκὰ στρώματα, ἀλλὰ ἀποτέλεσε πρωτοβουλία ἰσχυρῶν κύκλων τοῦ συστήματος. Καὶ στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, προτοῦ σπεύσουμε νὰ κατηγορήσουμε τοὺς Γάλλους, ἂς κοιτάξουμε πρῶτα τὰ δικά μας τὰ χάλια ὡς λαὸς καὶ ὁ καθένας ἀπό μας ξεχωριστὰ (μὲ πρῶτο τὸν γράφοντα).

Δίνοντας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος ἕναν ἀγώνα ἐναντίον ὅλων ἡ Λὲ Πέν, παραιτούμενη προσωρινὰ ἀπὸ τὴν προεδρία τοῦ κόμματός της καὶ κατερχόμενη ὡς ἐθνικὴ ὑποψήφια, κατόρθωσε νὰ ἀναδειχθεῖ στὸν δεύτερο γύρο καὶ νὰ συγκεντρώσει ἕνα πολύτιμο 35%, ἀποτελούμενο ἀπὸ τὸ 21% ποὺ τὴν εἶχε ψηφίσει ἀπὸ τὸν πρῶτο γύρο καὶ ἕνα 14% ποὺ ἔσπασε τὸ νῆμα τῆς ὑποταγῆς καὶ ἀψήφησε τὴν μηντιακὴ τρομοκρατία.

Ἀλλὰ τὸ σημαντικότερο γεγονὸς αὐτῶν τῶν ἐκλογῶν ἦταν ἡ κατάρρευση τοῦ μεταπολεμικοῦ δικομματικοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ποὺ στηριζόταν στὸ δίπολο Ἀριστερά-Δεξιά, καὶ ἡ ἀνάδειξη δυὸ ξεκάθαρων πόλων: τοῦ πόλου τῶν πλουτοκρατικῶν Ἐλὶτ καὶ τοῦ πόλου τοῦ ἀντιστεκόμενου Λαοῦ, τοῦ πόλου τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ πόλου τοῦ Ἔθνους. Τὸ 35% τῶν Γάλλων πατριωτῶν εἶναι μία πολύτιμη παρακαταθήκη γιὰ τὴν περαιτέρω συγκρότηση ἑνὸς πλατὺ πατριωτικοῦ κοινωνικοῦ μετώπου, ποὺ διαλύει τὰ παλιὰ στεγανὰ μεταξὺ Δεξιᾶς καὶ Ἀριστερᾶς προτάσσοντας τὴν κρατικὴ κυριαρχία, τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, τὶς συλλογικὲς ταυτότητες καὶ τὴν λαϊκὴ εὐημερία -ὅ,τι δηλαδὴ ἀποτελεῖ τὸ κόκκινο πανὶ στὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ κεφαλαίου.

Ἡ προμετωπίδα αὐτοῦ τοῦ λανθάνοντος ἐθνικολαϊκοῦ μετώπου -ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸν σωβινισμὸ καὶ τὸν φασισμό, ὅπως θέλουν οἱ κυρίαρχοι νὰ μᾶς κάνουν νὰ πιστέψουμε- εἶναι πρὸς τὸ παρὸν τὸ ἀνανεωμένο Ἐθνικὸ Μέτωπο τῆς Μαρὶν Λεπέν, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἡ δυναμική του τὸ ὑπερβαίνει. Ἄλλωστε κάθε κοινωνικὴ τάση ἐκφράζεται διαμέσου τῶν πιὸ πρόσφορων ὑπαρκτῶν πολιτικῶν σχηματισμῶν.

Ἄλλο ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀναδεικνύουν αὐτὲς οἱ ἐκλογὲς εἶναι τὸ ἄδοξο τέλος τῆς Ἀριστερᾶς. Ἡ γαλλικὴ Ἀριστερὰ εἶναι πιὰ ἕνα πτῶμα. Σὲ λίγο θὰ εἶναι ἁπλῶς ἕνα πτῶμα ποὺ σαπίζει. Τὸ νεοφιλελεύθερο Σοσιαλιστικὸ Κόμμα καταβαραθρώθηκε δίχως φανερὴ ἐλπίδα ἀνάκαμψης. Ὁ Μελανσόν, ὁ ὁποῖος προέβαλε ὡς ἐναλλακτικὴ λύση ἀπέναντι στὴν πλήρη ἐνσωμάτωση τῶν Σοσιαλιστῶν καὶ στὸ μόνιμο κομματικὸ κενὸ ποὺ ἔχει προκαλέσει ἡ κατάρρευση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἀπέτυχε νὰ περάσει στὸν δεύτερο γύρο. Ἡ ἀποτυχία τοῦ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι προσπάθησε νὰ ἀπαντήσει στὴν παγκοσμιοποίηση μὲ τὴν προβολὴ ἑνὸς παραδοσιακοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ προγράμματος, τὴν στιγμὴ ποὺ εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀντίσταση στὴν παγκοσμιοποίηση χωρὶς τὴν προάσπιση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ τῶν παραδοσιακῶν συλλογικῶν ταυτοτήτων. Ὅσο γιὰ τὰ ἀπολειφάδια τοῦ γαλλικοῦ εὐρωσταλινισμοῦ καὶ τοὺς κουραμπιέδες τοῦ γαλλικοῦ «τροτσκισμοῦ», ποὺ ὑποστήριξαν «ἀντιφασιστικά» τὸν Μακρόν, οὐδὲν σχόλιον, γιατί κανένας δὲν κλωτσάει ἕνα ψόφιο σκυλί.

Ἡ ἀδυναμία τῆς Ἀριστερᾶς πέραν τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος νὰ τοποθετηθεῖ σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς δυὸ πόλους ποὺ ἀναφέραμε ὁδήγησε στὴν σύγχυση καὶ τὴν διάλυση τῆς ἐκλογικῆς της βάσης. Μία μερίδα ψήφισε Μακρόν, ἄλλοι προτίμησαν τὴν ἀποχὴ (ποὺ ἔφθασε στὸ ἐντυπωσιακὸ ποσοστὸ τοῦ 25%) καὶ ἄλλοι τὸ λευκό-ἄκυρο. Τὰ συμπτώματα αὐτὰ εἶναι, ὡστόσο, θανάσιμα, ὅταν χαρακτηρίζουν μία παράταξη χωρὶς σαφῆ πολιτικὴ ταυτότητα σὲ καιροὺς κοινωνικῆς πόλωσης.

Ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει: «Τὸ ἔθνος, ὑπὸ τὴν κυρίαρχη κρατική του ὑπόσταση, προβάλλει σήμερα ὡς ἡ ἐλάχιστη πολιτικὴ μονάδα διὰ τῆς ὁποίας οἱ ἐπὶ μέρους, ἐγχώριες κοινωνίες μποροῦν νὰ δομήσουν συλλογικὲς ταυτότητες, νὰ διαμορφώσουν κοινὰ αἰτήματα καὶ νὰ ἀρθρώσουν συλλογικὰ προτάγματα ἐντὸς τῆς παγκόσμιας κοινωνίας» («Τὸ Ἔνζυμο», Νό. 8). Ἐνάμιση αἰώνα πρίν, στὸ «Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο» ὁ Μάρξ, ἀφοῦ ἐπεσήμαινε τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς ἐργατικῆς τάξης ἀπὸ τὸ ἔθνος-κράτος μὲ τὴν χιλιοπαρεξηγημένη ἀποστροφὴ τοῦ «οἱ ἐργάτες δὲν ἔχουν πατρίδα», ἀφοῦ «δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς πάρει κανεὶς αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχουν», ἀμέσως μετὰ ἀξίωνε τὸ προλεταριάτο νὰ γίνει ὁ πραγματικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἔθνους, «νὰ κατακτήσει τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, νὰ ὑψωθεῖ σὲ ἐθνικὴ τάξη». Ἡ παραδοσιακὴ Ἀριστερὰ σφετερίστηκε αὐτὸν τὸν «προλεταριακὸ πατριωτισμό» εἴτε γιὰ νὰ τὸ κινητοποιήσει πρὸς ὄφελος τῆς ἀστικῆς τάξης, ὅπως ἔκανε ἡ σοσιαλδημοκρατία, σὲ πολέμους μεταξὺ ἰμπεριαλιστῶν («προλετάριοι ἑνωθεῖτε σὲ περίοδο εἰρήνης καὶ κόψτε ὁ ἕνας τὸν λαιμὸ τοῦ ἄλλου σὲ περίοδο πολέμου»), εἴτε τὸ ὑπέταξε στὰ συμφέροντα τοῦ ρωσικοῦ ἐθνικισμοῦ, ἀφοῦ ὑποτίθεται ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν ἡ «παγκόσμια πατρίδα τῶν ἐργατῶν».

Σήμερα, μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ κλασσικοῦ ἐργατικοῦ κινήματος καὶ τὴν ἐνσωμάτωση τῆς μεταπολεμικῆς ἐργατικῆς τάξης στὴν κοινωνία τῆς μαζικῆς καταναλωτικῆς δημοκρατίας, ἡ συντριπτικὴ ἀποτυχία τῆς πάλαι ποτὲ ἐργατικῆς τάξης νὰ συγκροτήσει ἕνα θελκτικὸ καὶ βιώσιμο ὅραμα γιὰ τὸν κόσμο βρίσκει τὶς δυνάμεις τοῦ κεφαλαίου σὲ μία κατὰ μέτωπον ἐπίθεση. Ὅπως εἶχε δηλώσει κυνικὰ ὁ δισεκατομμυριοῦχος Γουόρεν Μπάφετ στοὺς New York Times τὸν Νοέμβριο τοῦ 2006, δυὸ χρόνια προτοῦ ξεκινήσει ἡ παγκόσμια κρίση: «Ὑπάρχει ταξικὸς πόλεμος, ἐντάξει, ἀλλὰ εἶναι ἡ τάξη μου, ἡ τάξη τῶν πλουσίων εἶναι αὐτὴ ποὺ τὸν διεξάγει καὶ αὐτὴ ποὺ τὸν κερδίζει». Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν τὴν συγκρότηση νέων μαζικῶν κοινωνικῶν ὑποκειμένων ποὺ μποροῦν νὰ ἀντιπαλέψουν μὲ ἐπιτυχία τὴν παγκοσμιοποίηση, ἐντὸς τῶν ὁποίων οἱ δυνάμεις τῶν χαμηλόμισθων, τῶν ἐπισφαλῶν καὶ τῶν ἀνέργων μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν τὴν βάση ἀλλὰ καὶ τὴν αἰχμή.

Στὴν Ἑλλάδα, ποὺ βιώνει μὲ δραματικὸ τρόπο τὶς ὀδυνηρὲς συνέπειες τῆς κατάρρευσης τοῦ διαχωρισμοῦ Δεξιᾶς-Ἀριστερᾶς, μὲ τὴν γιὰ πρώτη φορᾶ ἀνάδειξη τῆς Ἀριστερᾶς στὴν χειρότερη μεταπολεμικὴ κυβέρνηση τῆς χώρας, ἡ κατάσταση ἔχει ὁδηγήσει σὲ μία παρατεταμένη ἐθνικὴ κατάθλιψη, ἀλλὰ ἐνδεχομένως νὰ κυοφορεῖ καὶ ἀνεξέλεγκτες κοινωνικὲς ἐξελίξεις (ὄχι ἀναγκαστικὰ αἴσιες). Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι ἕνα πτῶμα καὶ στὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ εἶναι ἕνα πτῶμα ποὺ ἡ σήψη τοῦ δηλητηριάζει θανάσιμα τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Οἱ προηγούμενες προσπάθειες συγκρότησης ἑνὸς παλλαϊκοῦ ἐθνικοῦ μετώπου (δηλαδή, μὲ ἁπλὰ λόγια, ἡ νεκρανάσταση τοῦ ΕΑΜ) ἀπέτυχαν οἰκτρὰ γιατί στηρίχθηκαν ἀκριβῶς σὲ αὐτὸν τὸν διαχωρισμό, ποὺ σήμερα καταρρέει ὄχι μόνο μπροστὰ στὰ μάτια μας, ἀλλὰ κυριολεκτικὰ πάνω στὶς πλάτες μας.

Τὰ διδάγματα τῆς σημερινῆς Γαλλίας μας δείχνουν ὅτι οἱ νέες ἐξελίξεις ποὺ κυοφοροῦνται ἀπαιτοῦν τὴν διάλυση τῶν ξεπερασμένων καὶ ἀνασχετικῶν ὁριζόντιων διαχωριστικῶν γραμμῶν μεταξὺ Δεξιᾶς καὶ Ἀριστερᾶς καὶ τὴν ἀντικατάστασή τους ἀπὸ τὴν κάθετη διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ τῶν δυνάμεων τοῦ παγκοσμιοποιητικοῦ Κατεστημένου καὶ τῶν θυμάτων του. Ἡ ταξικὴ πάλη ποὺ διεξάγει ὁ Γουῶρεν Μπάφετ καὶ οἱ ὅμοιοί του ἀπαιτοῦν τὴν πλατειὰ συγκρότηση καὶ ἀντεπίθεση ὅλων τῶν κοινωνικῶν δυνάμεων ποὺ αὐτὴ ἡ πάλη πλήττει ἐναντίον τοῦ σύγχρονου δεσποτισμοῦ τοῦ Κεφαλαίου, ποὺ μετατρέπει τοὺς ἀνθρώπους σὲ δούλους του.

Ἡ οἰκονομικὴ πάλη κατὰ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς χρηματοπιστωτικῆς δικτατορίας χρειάζεται νὰ στηριχθεῖ ἀπὸ ἕνα πολιτικὸ πρόταγμα καὶ νὰ πλαισιωθεῖ ἀπὸ τὴν ριζικὴ ἀμφισβήτηση τῆς σύγχρονης κυρίαρχης ἰδεολογίας: τὴν κοινοτικὴ οἰκονομία τοῦ συνεργατισμοῦ, τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, τὴν κρατικὴ κυριαρχία ποὺ ἐγγυᾶται τὴν ἀξιοκρατία καὶ τὸ καθολικὸ κοινωνικὸ ὄφελος, τὴν ὑπεράσπιση τῶν παραδοσιακῶν συλλογικῶν ταυτοτήτων, τὸν διεθνισμὸ τῶν ἐθνῶν. Ἡ χθεσινὴ ἐκλογικὴ μάχη τῆς Γαλλίας χάθηκε. Οἱ ἡττημένοι ἔχασαν περήφανα καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν μάχη μὲ τὸ ἠθικὸ ἀκμαῖο. Ὁ πόλεμος συνεχίζεται. Καὶ ὁ πόλεμος θὰ τελειώσει ὅταν θὰ νικήσουμε!

Ἀθήνα, 8 Μαΐου 2017

Σωτήρης Γιαννέλης

(Στὸ ἀρχικὸ κείμενο προσετέθησαν ὁρισμένες διορθώσεις τὴν ἐπαύριον.)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: