ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Μεγάλωσα σὲ μία γειτονιὰ τῆς Ἀθήνας ἡ ὁποία, σπάνιο γιὰ τὴν περίοδο ἐκείνη (δεκαετία τοῦ ’80), εἶχε ἀθλητικὸ κέντρο. Μοῦ ἄρεσε ὁ ἀθλητισμὸς καὶ οἱ γονεῖς μου ἦταν ἀρωγοὶ σ’ αὐτό, ὁπότε οἱ ἐπισκέψεις μας στὸ ἀθλητικὸ κέντρο ἦταν συχνές. Οἱ δυνατότητες αὐτοῦ τοῦ χώρου ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἀθλοπαιδιὲς ἦταν πολλὲς (ποδόσφαιρο, βόλεϊ, στίβος κ.ἄ.) ἀλλὰ αὐτὸ πού μοῦ κέντρισε τὸ ἐνδιαφέρον ἦταν τὸ μπάσκετ. Ἦταν ἀλήθεια πὼς ὁ πατέρας μου δὲν ἦταν καὶ πολὺ «ζεστός» γι’ αὐτὸ τὸ ἄθλημα, ὡστόσο κρατοῦσε διακριτικὰ ἀποστάσεις, πράγμα ποὺ δὲν καταλάβαινα τότε ἀλλὰ καὶ μὲ βόλευε. Μεγαλώνοντας ἔπαιζα πολὺ μπάσκετ, εἶχα σχεδὸν δεθεῖ μὲ τὴν πορτοκαλιὰ μπάλα. Ποῦ μὲ ἔχανες, ποῦ μὲ ἔβρισκες, κάτω ἀπὸ τὴν μπασκέτα. Προσπαθοῦσα νὰ κάνω ὅλα τὰ κόλπα ποὺ ἔβλεπα ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους, ριβέρς, τζάμπ-σούτ, λέι-ἄπ, ἐλπίζοντας πὼς μεγαλώνοντας κι ἐγὼ θὰ μπορῶ σὰν κι αὐτοὺς νὰ γίνω ἀνταγωνιστικός, ἀκόμα καὶ νὰ καρφώνω.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements