ΠΕΡΙ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ» (1)

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ ἀναρχισμός, δίνοντας ἔμφαση στὴν ἀξία τῆς μοναδικότητας τῆς αὐτοκαθοριζόμενης προσωπικότητας εἶναι φυσικὸ νὰ ἀπεχθάνεται κάθε ἀγελαία συμπεριφορὰ ἀκόμα καὶ τὴν ἐθνικιστική, πολὺ περισσότερο τὴ ρατσιστική. Ὡστόσο, κάθε τόσο ἐμφανίζονται ἀγέλες “ἀναρχικών”. Βέβαια, δὲν πρόκειται γιὰ κλασικοῦ τύπου ἀναρχικοὺς ἀλλὰ γιὰ “ἀναρχοαυτόνομους”, ποὺ εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τῶν ἀναρχικῶν. Οἱ ἀναρχικοὶ εἶναι ἐξόχως κοινωνικοποιημένα ἄτομα. Κύριος στόχος τους εἶναι ἡ δημιουργία μίας ὅσο τὸ δυνατὸ πιὸ φυσικῆς κοινωνίας, χωρὶς καταναγκασμοὺς καὶ καταπίεση. Οἱ ἀναρχοαυτόνομοι, ἀντίθετα, εἶναι τέρατα ἐγωισμοῦ, ἐπιδεικτικὰ ἐχθρικοὶ ὄχι μόνο πρὸς τὸν ἀντιφρονοῦντα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν ὁμοϊδεάτη τους. Εἶναι αὐτοὶ ἀκριβῶς ποὺ γελοιοποιοῦν σταθερὰ καὶ μόνιμα τὸ ἀναρχικὸ κίνημα μὲ τὴν ἴδια περίπου ἔννοια ποὺ οἱ γραφειοκράτες κομμουνιστὲς γελοιοποιοῦν σταθερὰ καὶ μόνιμα τὸ κομμουνιστικὸ κίνημα.

Ὡστόσο, ἔχουν καὶ οἱ ἀναρχοαυτόνομοι τὸν μεγάλο θεωρητικό τους. Λέγεται Μὰξ Στίρνερ (1806-1856). Κατὰ τὸν Στίρνερ δὲν ὑπάρχει ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὸ ἄτομο. Ἡ κοινωνία, τὸ κράτος, οἱ τάξεις, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἀποτελοῦν ἀφαιρέσεις. Κατὰ συνέπεια δὲν μπορεῖ νὰ παίρνει κανεὶς στὰ σοβαρὰ ὅλα αὐτὰ τὰ σκιώδη. Ἡ μόνη πραγματικότητα εἶναι τὸ ἄτομο καὶ τίποτα ἄλλο ἔξω ἀπ’ αὐτό. Ἕνας τέτοιος ριζικὰ ἀντικοινωνικὸς ἐγωισμὸς ὀνομάζεται σολιπσισμός. Εἶμαι τόσο μόνος (solus) ποὺ ἡ μόνη γνήσια συνείδηση ποὺ μπορῶ νὰ ἔχω εἶναι ἡ συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ μου.

Φυσικά, οἱ ἀναρχοαυτόνομοι δὲν εἶναι τέτοιοι γιατί μελέτησαν Μὰξ Στίρνερ, ποὺ εἶναι ἕνας πολὺ σοβαρὸς φιλόσοφος, ἀλλὰ διότι δὲν ἔχουν κανενὸς εἴδους ἰδανικά, ἰδεατοὺς στόχους πρὸς τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι προσανατολίζουν τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ δράση τους, ἄσχετα ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ ἢ ἀνεπιτυχῆ ἔκβαση τῆς προσπάθειας. Τὰ ἰδανικὰ εἶναι “σημαδούρες”. Δὲν ὑπάρχουν γιὰ νὰ πραγματώνονται ἀλλὰ γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προσανατολίζουμε τὴ συμπεριφορά μας καὶ νὰ μὴ χανόμαστε στὸ χάος.

Ὁ Μὰξ Στίρνερ εἶναι ἕνας ἀπελπισμένος ἄνθρωπος ποὺ βλέπει τὴ χρεοκοπία τῶν χριστιανικῶν ἰδανικῶν καὶ θλίβεται. Καὶ ἐνῶ στὴν ἀρχὴ πιάνεται ἀπὸ τὰ σοσιαλιστικὰ ἰδανικά, τὰ ἐγκαταλείπει κι αὐτὰ ὡς ἐξ ἴσου ἀνεπαρκῆ μὲ τὰ χριστιανικά. Ἀκριβῶς τέτοιοι εἶναι καὶ οἱ σημερινοὶ ἀναρχοαυτόνομοι. Χωρὶς νὰ εἶναι φιλόσοφοι γιὰ νὰ μποροῦν νὰ μετατρέψουν τὴν ἀπελπισία τους σὲ φιλοσοφικὸ κείμενο,τὴ μεταγράφουν σὲ καταστροφικὲς πράξεις γιὰ νὰ μᾶς ποῦν στὴ γλώσσα ποὺ καταλαβαίνουμε καλύτερα πὼς ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἀπατεῶνες, παντελῶς ἀδιάφοροι γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου, συνεπῶς καὶ τὸ δικό τους μέλλον, μέσα στὸ ὁποῖο ἀντανακλᾶται πολλαπλασιαζόμενη ἡ ἀπελπισία τοῦ ἄνεργου πατέρα καὶ ὁ σπαραγμὸς τῆς ἀγράμματης μάνας, ποὺ ἄδικα περιμένει τὴν ἐξ ὕψους βοήθεια. Γιατί, λοιπόν, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν εἶναι ἐχθρικοὶ ἀπέναντι σ’ ἕναν κόσμο ἐχθρικό; Δὲν ὑπάρχει τίποτα τὸ παράλογο στὴν “παράλογη”συμπεριφορὰ ἐφήβων-ἀλητῶν ποὺ ξέρουν σὲ ποιὸν κόσμο βρέθηκαν πεταγμένοι καὶ γι’ αὐτὸ τὸν καταστρέφουν ἄτσαλα. Καὶ τὰ χειρότερα δὲν ἦρθαν ἀκόμα. Ὁ κόσμος γέμισε “σολίστες” ποὺ ἀρνοῦνται νὰ παίξουν μὲ ὀρχήστρα. Ἄλλωστε, ξέρουν πόσο δύσκολο εἶναι νὰ προσληφθεῖς σ’ αὐτήν.

Βασίλης Ραφαηλίδης, Ἡ μεγάλη περιπέτεια τοῦ μαρξισμοῦ, σ. 59-60, ἐκδόσεις τοῦ Εἰκοστοῦ Πρώτου, Ἀθήνα, 1999

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: