ΠΕΡΙ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ» (2)

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF 

Ἡ ἔννοια τῆς πειθαρχίας στὸν τόπο μας σήμερα εἶναι ἐπικηρυγμένη ἐξ αἰτίας μίας πολιτικῆς καθηλώσεως. Ἡ πειθαρχία ἔχει ταυτισθῆ μὲ τὴν αὐταρχικὴ παιδεία, τοὺς διωγμοὺς τοῦ Δελμούζου, τὴν Μακρόνησο καὶ ἄλλα ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ ἔζησαν κάποιοι σημερινοὶ γέροντες στὰ νιάτα τους καὶ ποὺ παραμένουν σ’ αὐτὰ σὰν νὰ μὴν ἔχη συμβῆ τίποτε ἄλλο ἔκτοτε καὶ σὰν μὴν ἔχουν συμβῆ τὰ κοσμογονικὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν σημαδέψει τὴν ἐποχή μας.

Ἔτσι περιφρουροῦμε μὲ τὸ πάθος τῆς δεκαετίας τοῦ πενήντα τὸ ἀκαδημαϊκὸ ἄσυλο, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ὁποιοιδήποτε ὀργισμένοι νέοι νὰ εἰσβάλλουν στὰ πανεπιστήμια καὶ τὰ πολυτεχνεῖα καὶ νὰ τὰ κάνουν λίμπα ὅποτε τοὺς κάνει κέφι, περιμένοντας μὲ ἀπόγνωση νὰ ἐλέγξη κάποιος τὶς καταστροφικὲς παρορμήσεις τους ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀδυνατοῦν νὰ ἐλέγξουν. Ἀναπολώντας τοὺς πρὸ πεντηκονταετίας ἀντιστασιακούς τους ἀγῶνες, κάποιοι γέροντες φαντάζονται ὅτι συμβαίνουν ἀνάλογα γεγονότα σήμερα καὶ ταυτίζονται μὲ τοὺς διαμαρτυρομένους κατὰ τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως μαθητές, τοὺς ὁποίους βλέπουν ὡς ἥρωες ποὺ σκαρφαλώνουν στὴν Ἀκρόπολη γιὰ νὰ κατεβάσουν τὴν γερμανικὴ σημαία. Γιατί εἶναι ἴδιον τῶν γερόντων, ποὺ δὲν ἔχουν παρόν, νὰ ζοῦν στὸ δοξασμένο τους παρελθόν.

Ἔτσι δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι οἱ μαθητὲς ποὺ διαμαρτύρονται κατὰ αὐτῆς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως θὰ διαμαρτύρονται ἐναντίον ὁποιασδήποτε ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως. Γιατί στὴν πραγματικότητα οἱ διαμαρτυρίες εἶναι τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἐκφράζουν τὴν ὀργή τους καὶ εἶναι ὀργισμένοι γιατί τοὺς κάναμε πολὺ μαλθακοὺς γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν σ’ ἕνα κόσμο σκληρὸ καὶ ἀπάνθρωπο, ὅπου τὰ πάντα ἔχουν ὡς κίνητρο τὴν ἰδιοτέλεια. Ὅλοι μας, ὅσο καὶ ἱερὰ καὶ ἂν εἶναι τὰ ἀξιώματά μας, κάνουμε ὅ,τι θέλουμε γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἑαυτούλη μας, γιὰ τὴν καλοπέρασή μας, γιὰ τὴν ἐξουσία μας, γιὰ τὴ δόξα μας καὶ γιὰ τὴν προβολή μας. Καὶ ὅλοι, χωρὶς νὰ φαίνωνται κάποιες ἐξαιρέσεις, γιὰ νὰ τὰ ἐξασφαλίσουμε ὅλα αὐτὰ δὲν διστάζουμε νὰ πατήσουμε σὲ ὁποιοδήποτε πτῶμα. Δὲν διστάζουμε νὰ κάνουμε ὁποιονδήποτε συμβιβασμὸ καὶ νὰ ποῦμε ὁποιοδήποτε ψέμα, καὶ τὸ χειρότερο δὲν εἶναι ὅτι τὰ κάνουμε ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ὅτι ἐνῶ τὰ κάνουμε ἰσχυριζόμεθα ὅτι εἴμεθα ἄμεμπτοι, ἰδεαλιστές, εὐσεβεῖς, πατριῶτες. Οἱ νέοι εἶναι ὀργισμένοι ποὺ τοὺς κάναμε μαλθακοὺς γιὰ νὰ ζήσουν σ’ αὐτὸν τὸν ἀπάνθρωπο κόσμο, ἰδιαίτερα γιατί ξέρουν ὅτι δὲν τὸ κάναμε αὐτὸ ἀπὸ μία λανθασμένη ἔστω ἀντίληψη, ἀλλὰ ἀπὸ ἀδιαφορία. Ἦταν τὸ εὐκολώτερο γιὰ μᾶς νὰ τοὺς ἀφήνουμε νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουν γιατί ἔτσι δὲν μᾶς χαλοῦσαν τὴν ἡσυχία. Ἔτσι δὲν ἀναγκαζόμεθα νὰ τοὺς δώσουμε ἔστω καὶ ἕνα ψίχουλο τῆς ψυχῆς μας ποὺ δὲν θέλαμε ἢ ποὺ δὲν μπορούσαμε νὰ τοὺς δώσουμε. Γι’ αὐτὸ τοὺς δίναμε ὁτιδήποτε μᾶς ζητοῦσαν, ἀκόμη καὶ δηλητήριο, γιὰ νὰ μὴ χρειασθῆ νὰ τοὺς δώσουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Οἱ νέοι εἶναι ὀργισμένοι γιατί αἰσθάνονται ὅτι γι’ αὐτοὺς οὐσιαστικὰ δὲν νοιάζεται κανείς. Οὔτε οἱ γονεῖς τους, ποὺ στὴν καλύτερη περίπτωση μέσα ἀπ’ αὐτοὺς θέλουν νὰ ἐπιτύχουν τὴ δική τους καταξίωση, οὔτε οἱ δάσκαλοί τους, ποὺ μόνο γιὰ τὸ μισθὸ τους νοιάζονται ποὺ θέλουν νὰ τὸν πάρουν κάνοντας ὅσο γίνεται λιγώτερα. Ὑπάρχουν σχολεῖα σὲ κάποια ἀπόμακρα νησιὰ ὅπου οἱ δάσκαλοι πᾶνε μόνο τρεῖς μέρες τὴν ἑβδομάδα καὶ δὲν τρέχει τίποτε. Ποιὸς μπορεῖ νὰ τὸ ἐλέγξη αὐτὸ καὶ νὰ τὸ καταγγείλη; Γι’ αὐτὰ τὰ ἱερὰ ἰδεώδη μάχονται οἱ δάσκαλοι καὶ συγκινοῦν τοὺς νοσταλγοὺς τῶν παλαιῶν ἀγώνων, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξη κανένας ἔλεγχος ποὺ θὰ περιορίση τὴν ἀσυδοσία τους. Οἱ νέοι εἶναι ὀργισμένοι, γιατί ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἀμφιβάλλουν ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν γνησιότητα αὐτῶν τῶν παλαιῶν ἀγώνων, ἀφοῦ οἱ τότε ἀγωνιστὲς ἔχουν βολευτῆ τόσο ἀναπαυτικὰ καὶ ἀπολαμβάνουν τόσο ξεδιάντροπα ὅλες τὶς ἀπολαύσεις τοῦ συστήματος ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἀγωνίστηκαν, συνεχίζοντας μάλιστα ἀναίσχυντα τὰ παλιά, ἀπαρχαιωμένα καὶ τόσο διαβεβλημένα κηρύγματά τους. Μιλοῦν γιὰ προγράμματα καὶ προτάσεις ἀποφεύγοντας τὶς προσωπικὲς ἀναφορὲς σὰν τὸν διάολο τὸ λιβάνι, γιατί ξέρουν πολὺ καλὰ ὅτι ἔτσι δὲν θὰ κινδυνεύσουν νὰ πιαστοῦν γιὰ τὴν κραυγαλέα ἀσυνέπεια καὶ ὑποκρισία τους. Ὅμως ἡ πολιτικὴ σήμερα μόνο ἂν μιλήση γιὰ τὴν εἰλικρίνεια, τὴν τιμιότητα καὶ πρὸ παντὸς γιὰ τὴν ἀνιδιοτέλεια τῶν πολιτικῶν μπορεῖ νὰ γίνη ἀξιόπιστη καὶ χρήσιμη. Γιὰ τὰ προγράμματα καὶ τὶς προτάσεις ἀρκοῦν οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστές. Οἱ νέοι εἶναι ὀργισμένοι γιατί τοὺς μάθαμε νὰ ἔχουν ὅ,τι θέλουν, ὅπως τὸ θέλουν καὶ ὅποτε τὸ θέλουν. Τοὺς κάναμε νὰ πιστεύουν ὅτι στὴ ζωὴ τους μόνο θὰ παίρνουν καὶ ὅτι δὲν θὰ χρειασθῆ νὰ δώσουν ποτὲ καὶ τώρα εἶναι ἀνάπηροι καὶ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἀλλιῶς, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι καταδικασμένοι νὰ μὴ μπορέσουν ποτὲ νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς πιὸ καίριες ἀνάγκες τους. Εἶναι δὲ ἰδιαίτερα ὀργισμένοι γι’ αὐτό, γιατί διαισθανόνται ὅτι αὐτὸ δὲν τὸ κάναμε ἀπὸ μία ἔστω ἀρρωστημένη ἀγάπη, ἀλλὰ τὸ κάναμε γιὰ νὰ μὴ μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς ἐμᾶς καὶ νὰ μείνουν δικοί μας γιὰ πάντα, δηλαδὴ ἀπὸ ἄμετρο ἐγωκεντρισμό.

Γιὰ ὅλους τοὺς παραπάνω λόγους δὲν ἀσκοῦμε τοὺς νέους ἀνθρώπους στὴν πειθαρχία, ὅμως ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει νὰ εἶναι ὑπεύθυνος μέσα ἀπὸ σχέσεις μὲ ὑπεύθυνους ἀνθρώπους, κατὰ προτίμηση στοργικοὺς γονεῖς ποὺ τὸν ἀγαποῦν καὶ τὸν μαθαίνουν πειθαρχία καὶ ποὺ εἶναι ἀρκετὰ σοφοὶ ὥστε νὰ τοῦ δώσουν τὴν ἐλευθερία νὰ δοκιμάση τὴν ὑπευθυνότητά του μόλις δείξη ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸ κάνει.

π. Φιλόθεος Φάρος, Ὁ μύθος τῆς ψυχικῆς νόσου, σ. 75-78, ἐκδόσεις Ἁρμός, Ἀθήνα, 2001

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: