ΟΙ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ (ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ) ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

I. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ ὑποστηρίξουμε ὅτι οἱ ὁμιλοῦντες τὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα (οἱ Σκοπιανοί) εἶναι Ἕλληνες στὴν καταγωγή. Πρόκειται περὶ ἐκσλαβισμένων γλωσσικὰ Ἑλλήνων. Δυστυχῶς ἡ ἐπίσημη θέση τοῦ σύγχρονου Ἑλληνικοῦ κράτους εἶναι ὅτι οἱ Σλαβομακεδόνες εἶναι Σλάβοι ἢ Βούλγαροι. Τέτοια εἶναι ἡ ἔλλειψη γνώσης τῶν σύγχρονων Ἑλλήνων στὰ ἐθνολογικὰ θέματα καὶ στὰ θέματα καταγωγῆς τῶν λαῶν, ποὺ ἀδιακρίτως χαρακτηρίζουν τοὺς Σλαβομακεδόνες Σλάβους καὶ Βούλγαρους, λὲς καὶ οἱ Βούλγαροι εἶναι Σλάβοι. Ἂς ἀποφασίσουν λοιπὸν τί εἶναι: Σλάβοι ἢ Βούλγαροι; Οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀγνοοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ Σκοπιανοὶ κατάγονται ἀπὸ τὴ λεγόμενη «Αἰγαιακή» Μακεδονία καὶ ὅτι ἦταν δίγλωσσοι (μιλοῦσαν δηλαδὴ Ἑλληνικὰ καὶ Σλαβομακεδονικά). Ἄρα τί ἄλλο θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι οἱ Σκοπιανοὶ ἐκτὸς ἀπὸ Ἕλληνες Μακεδόνες ποῦ ἐκσλαβίστηκαν γλωσσικά; Διαφορετικά, οἱ Ἕλληνες θὰ πρέπει νὰ ἀποδεχθοῦν τὶς θεωρίες τοῦ Φαλμεράϊερ περὶ τοῦ δῆθεν ἐκσλαβισμοῦ τῶν Ἑλλήνων. Δὲν μποροῦν δηλαδὴ οἱ Ἕλληνες νὰ λένε ὅτι οἱ σλαβόφωνοι ποὺ κατοικοῦν στὴν Ἑλλάδα εἶναι Ἕλληνες στὴν καταγωγή, ἐνῶ οἱ σλαβόφωνοι τῶν Σκοπίων, ποὺ κατοικοῦν λίγα χιλιόμετρα πιὸ πέρα, εἶναι Σλάβοι. Ἢ οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδας ποὺ ὁμιλοῦν καὶ τὰ σλαβομακεδονικὰ εἶναι καὶ αὐτοὶ Σλάβοι ὅπως καὶ οἱ Σκοπιανοὶ ἢ οἱ Σκοπιανοὶ εἶναι καὶ αὐτοὶ Ἕλληνες, ὅπως οἱ ἐν Ἑλλάδι ὁμιλοῦντες τὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα. Οἱ Ἕλληνες ὅμως τῶν ἀρχῶν τοῦ προηγούμενου αἰῶνα ἦταν πολὺ περισσότερο κατατοπισμένοι καὶ θεωροῦσαν τοὺς ὁμιλοῦντες τὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα ὡς Ἕλληνες, ἀπογόνους τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων, καὶ ὄχι ὡς Βούλγαρους καὶ ὅτι τὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα σχετιζόταν μὲ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Αὐτὸ τὸ ἔκαναν καὶ ὡς ἀντίδραση πρὸς τὴν ἐπεκτατικὴ πολιτικὴ τῶν Βουλγάρων ποὺ βάπτιζαν κάθε σλαβόφωνο κάτοικο τῆς Μακεδονίας ὡς Βούλγαρο.

Ἂς δοῦμε τί ἔγραφε ὁ Ἴων Δραγούμης: «Ἴσην κατάπληξιν ἐμποίει ἡ ἐπιπολαία ἔστω ἐξέτασις τῆς λαλουμένης ἐν τῇ ἑλληνικῇ Μακεδονία διαλέκτου. Εἶναι ἄπορον πς ἐξακολουθεῖ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμὸς ν’ ἀποκαλῆ αὐτὴν Βουλγαρικήν, πς μέχρι σήμερον διακηρύττει ὅτι ὁ δῆθεν βουλγαρόφωνος ἡμῶν πληθυσμὸς ἀπώλεσε καθ’ ὁλοκληρίαν τὴν γλῶσσαν του καὶ πς δὲν εὑρέθη εἰσέτι οὐδὲ εἷς λόγιος Ἕλλην Σλαυομαθς ὅπως ν’ ἀποκαλύψη καὶ διασαλπίσει ἁρμοδίως ἀνὰ τὸν κόσμον τὴν ἐπικρατοῦσαν ὀλέθριαν πλάνην. Μακρὰν τούτου φοβοῦμαι μὴ ἀποδειχθῆ ἡμέραν τινὰ ὅτι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἐγειρόμενος ἐκ τοῦ τάφου θὰ ἐννοῇ εὐκολώτερον τὴν δῆθεν βουλγαρικὴν ταύτην διάλεκτον ἢ ὅσον θὰ ἐννοῆ τὰ δῆθεν ἑλληνικώτερα ἰδιώματα τοῦ Κύπριου ἢ καὶ τοῦ Πελοποννήσιου ἀγρότου» (Ἴων Δραγούμης, «Τὰ τετράδια τοῦ Ἴλιντεν», σελ. ΚΣΤ’).

II. ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΣΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Θὰ ἀναρωτηθεῖ κανεὶς πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ Σκοπιανοὶ νὰ μιλᾶνε Σλαβικὰ καὶ νὰ μὴν εἶναι Σλάβοι. Ἡ γλῶσσα δὲν ἔχει σχέση πάντα μὲ τὴν καταγωγή. Καὶ οἱ Βούλγαροι μιλᾶνε Σλαβικά, ἀλλὰ δὲν εἶναι Σλάβοι. Στὴν πραγματικότητα οἱ ἀνθρωπολογικὲς μελέτες ποὺ ἔχουν γίνει στὴ Βαλκανικὴ χερσόνησο ἔχουν δείξει ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν λαῶν ποὺ μιλᾶνε Σλαβικὰ στὰ Βαλκάνια δὲν εἶναι Σλάβοι, ἀλλὰ ἔχουν ἁπλῶς ἐκσλαβισθεῖ γλωσσικά. Ο R. Biasutti στὸ βιβλίο του «La razze di Popoli della Terra» (ἔκδ. 1954, σελ. 257) ἀναφέρει ὅτι «ὁ Pittard, ἕνας ἀπὸ τοὺς καλύτερα γνωρίζοντες τὰ ἀνθρωπολογικὰ ζητήματα τῆς Βαλκανικῆς, παρουσιάζεται πεπεισμένος ὅτι οἱ ὁμιλοῦντες τὴ σλαβικὴ γλῶσσα Βαλκανικοὶ λαοὶ κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τους δὲν ἀνήκουν στὸν ἀρχικὸ σλαβικὸ κλάδο, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐκσλαβίσθηκαν». Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ὁ ἀνθρωπολόγος Ἄρης Πουλιανὸς ἀναφέρει: «Εἶναι γνωστό, ὅτι τὰ σλαβικὰ φῦλα πέρασαν τὸν Δούναβη πρὸς τὰ Βαλκάνια κατὰ τὸν 6ο καὶ 7ο μ.Χ. αἰῶνα. Αὐτὲς ὅμως οἱ μετακινήσεις, ὅπως δείχνει τὸ ἀνθρωπολογικὸ ὑλικό, δὲν ἦταν τόσο μεγάλες ὥστε νὰ ἀλλάξουν τὸν φυσικὸ τύπο τῶν λαῶν ποὺ ζοῦσαν σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες» («Ἡ Προέλευση τῶν Ἑλλήνων», σελ. 239). Τὰ ἴδια ὑποστηρίζουν οἱ Ρῶσοι ἀνθρωπολόγοι Γ. Ντέμπετς, Τ. Τροφίμοβα καὶ Ν. Τσεμποξάροβ, ἀλλὰ καὶ ὁ Ρουμάνος ἀνθρωπολόγος Al Manuila, ὁ ὁποῖος τὸ 1957 διαπίστωσε ἀνθρωπολογικὴ ὁμοιότητα σὲ ὅλο τὸν βαλκανικὸ χῶρο. Κοινὴ λοιπὸν πεποίθηση τῶν ἀνθρωπολόγων εἶναι ὅτι ἡ διάδοση τῶν σλαβικῶν γλωσσῶν δὲν συνοδευόταν ἀπὸ μαζικὲς μετακινήσεις λαῶν. Ἄρα τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ μιλᾶνε Σλαβικὰ δὲν συνεπάγεται ὅτι εἶναι Σλαβικῆς καταγωγῆς.

III. ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΙΛΠΩΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΦΩΝΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Στίλπων Κυριακίδης στὸ βιβλίο του «Τὰ βόρεια ἐθνολογικὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ» (Θεσσαλονίκη, 1946, σελ. 59) γράφει γιὰ τὴν ἐθνολογικὴ σύσταση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας:

«Κατὰ τοὺς χρόνους λοιπὸν τούτους (σ.σ. ἐννοεῖ στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ο αἰῶνα) οἱ κατοικοῦντες τὰ τρία μακεδονικὰ βιλαέτια, τῆς Θεσσαλονίκης, τοῦ Μοναστηρίου καὶ τῶν Σκοπίων, ἐὰν ἀφήσωμεν κατὰ μέρος ὀλιγανθρώπους τινὰς ἐθνότητας, ὅπως εἶναι οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Ἀθίγγανοι, οἱ Ἀρμένιοι καὶ οἱ ἐν τῇ περιοχῇ κυρίως τῶν Σκοπίων Ἀλβανοί, εἶναι κατὰ τὴν γλῶσσαν μὲν τουρκόφωνοι οἱ μουσουλμάνοι, οἱ δὲ ἑλληνόφωνοι, οἱ δὲ σλαβόφωνοι. Καὶ περὶ μὲν τῶν τουρκοφώνων μουσουλμάνων καὶ τῶν ἑλληνοφώνων Ἑλλήνων οὐδεμία ὑπῆρξεν ἀμφισβήτησις, διότι ἡ ἐθνικὴ αὐτῶν συνείδησις ἦτο σταθερά, μολονότι Βούλγαροι καὶ Σέρβοι ἐπιστήμονες καὶ προπαγανδισταὶ ἰσχυρίσθηκαν πολλάκις ὅτι πρόκειται περὶ ἐξελληνισμένων Σλάβων. Περὶ τῶν Σλαβοφώνων ὅμως ἠγέρθη ἀμφισβήτησις μεταξὺ Βουλγάρων καὶ Σέρβων καὶ Ἑλλήνων ὡς πρὸς τὴν καταγωγὴν καὶ ἐθνικότητα αὐτῶν. Καὶ ἡ ἀμφισβήτησις αὕτη εἶναι δικαιολογημένη, μολονότι δὲν διεξήχθη πάντοτε μὲ τὴν ἀπαιτουμένην ἐπιστημονικὴν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν ἱστορικὴν ἀλήθειαν. Ἂς ἴδωμεν λοιπὸν τί ἀκριβῶς συμβαίνει».

Πρὶν συνεχίσουμε μὲ τὰ ὅσα πολὺ ἐνδιαφέροντά μᾶς λέει ὁ Στ. Κυριακίδης, ἂς δοῦμε μία σύγχυση ποὺ τὸν διέπει, σύγχυση ἀπὸ τὴν ὁποία διακατέχονται ὅλοι ἐν γένει οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὰ ἐθνολογικὰ ζητήματα ἱστορικοὶ καὶ ἐθνολόγοι. Συγχέουν τὸ ζήτημα τῆς καταγωγῆς μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἐθνικότητας. Καὶ εἶναι φυσικὸ τοῦτο, διότι δὲν εἶναι ἀνθρωπολόγοι. Ἄλλο καταγωγὴ καὶ ἄλλο ἐθνικὴ συνείδηση. Ἡ ἐθνικὴ συνείδηση εἶναι πολλάκις ἀποτέλεσμα προπαγάνδας. Ἡ σύγχυση τοῦ Κυριακίδη εἶναι ἐμφανέστατη, ὅταν γράφει: «Περὶ τῶν σλαβοφώνων ὅμως ἠγέρθη ἀμφισβήτησις μεταξὺ Βουλγάρων καὶ Σέρβων καὶ Ἑλλήνων ὡς πρὸς τὴν καταγωγὴν καὶ ἐθνικότητα αὐτῶν». Δηλαδὴ ὁ Κυριακίδης συγχέει τὴν καταγωγὴ μὲ τὴν ἐθνικότητα. Θὰ μποροῦσε γιὰ παράδειγμα οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ Σέρβοι νὰ εἶναι κοινῆς καταγωγῆς (Σλάβοι) ἀλλὰ διαφορετικῆς ἐθνικότητας. Στὴν πραγματικότητα ὅμως οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Βούλγαροι εἶναι κοινῆς καταγωγῆς. Ἀποτέλεσμα τῆς σύγχυσης ποὺ διέπει τὸν Κυριακίδη εἶναι καὶ τὸ γραφὲν ὑπ’ αὐτοῦ: «Καὶ περὶ μὲν τῶν τουρκοφώνων μουσουλμάνων καὶ τῶν ἑλληνοφώνων Ἑλλήνων οὐδεμία ὑπῆρξεν ἀμφισβήτησις, διότι ἡ ἐθνικὴ αὐτῶν συνείδησις ἦτο σταθερά». Στὴ σύγχυση αὐτὴ τοῦ Κυριακίδη ἔρχεται νὰ προστεθεῖ μία ἄλλη σύγχυση, καὶ αὐτὴ εἶναι τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας. Ἡ γλῶσσα δὲν σχετίζεται πάντα μὲ τὴν καταγωγή. Ἡ γλῶσσα ὅμως μπορεῖ νὰ συμβάλλει σὲ ἀλλοίωση τῆς ἐθνικότητας μίας πληθυσμιακῆς ὁμάδας. Καὶ σὲ αὐτὲς τὶς συγχύσεις ἔρχεται νὰ προστεθεῖ καὶ μία ἀκόμα σύγχυση τοῦ Κυριακίδη, τὸ θέμα τῆς θρησκείας. «Περὶ μὲν τῶν τουρκοφώνων μουσουλμάνων», γράφει ὁ Κυριακίδης. Καὶ ποιὸς τοῦ εἶπε ὅτι αὐτοὶ οἱ τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι ἦταν κατ’ ἀνάγκη τουρκικῆς καταγωγῆς; Θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι αὐτόχθονες Βαλκανικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ ἐκτουρκίστηκαν γλωσσικὰ καὶ ἐξισλαμίστηκαν. Πολλοὶ Ἕλληνες θεωροῦνταν Τοῦρκοι, ἐπειδὴ ἦταν Μουσουλμάνοι. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα οἱ Τουρκοκρῆτες, οἱ ὁποῖοι ἦταν Ἕλληνες Κρῆτες καὶ ἐξισλαμίστηκαν. Λόγῳ τῆς θρησκείας τοῦς ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα χωρὶς τὴν θέλησή τους παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν Ἕλληνες. Διώχναμε Ἕλληνες λόγῳ θρησκείας!

Τονίσαμε πρὶν ὅτι ἡ γλῶσσα δὲν σχετίζεται ἀπαραίτητα μὲ τὴν καταγωγὴ ἑνὸς λαοῦ. Ἡ ταύτιση γλσσα = καταγωγὴ εἶναι ἀντιεπιστημονικὴ καὶ προπαγανδιστική. Πάνω σὲ αὐτὸ ἔχουν στηριχθεῖ ὅλοι οἱ προπαγανδιστὲς καὶ πλαστογράφοι, γιὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν πραγματικότητα τῆς καταγωγῆς τῶν λαῶν τῆς Βαλκανικῆς Χερσονήσου. Αὐτὸ φαίνεται νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ Κυριακίδης, ὅταν γράφει: «Καὶ περὶ μὲν τῶν τουρκοφώνων μουσουλμάνων καὶ τῶν ἑλληνοφώνων Ἑλλήνων οὐδεμία ὑπῆρξεν ἀμφισβήτησις, διότι ἡ ἐθνικὴ αὐτῶν συνείδησις ἦτο σταθερά, μολονότι Βούλγαροι καὶ Σέρβοι ἐπιστήμονες καὶ προπαγανδιστὲς ἰσχυρίσθηκαν πολλάκις ὅτι πρόκειται περὶ ἐξελληνισμένων Σλάβων». Δηλαδὴ οἱ Σλάβοι ἱστορικοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι ὄχι μόνο οἱ Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας ἦταν Σλάβοι ἀλλὰ καὶ οἱ Ἑλληνόφωνοι. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Οἱ Σλαβόφωνοι κάτοικοι τῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας εἶναι ἐκσλαβισθέντες Ἕλληνες. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὶς σύγχρονες ἀνθρωπολογικὲς καὶ γενετικὲς μελέτες. Καὶ αὐτὸ φαίνεται ὅτι τὸ ἀντιλήφθηκε ὁ Κυριακίδης, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ ὅσα γράφει γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν σλαβόφωνων πληθυσμῶν. Ἂς δοῦμε τὴ συνέχεια τοῦ κειμένου τοῦ Κυριακίδη:

«Οἱ ἀμφισβητούμενοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν ἀπὸ τῆς βορειοτέρας Μακεδονίας μέχρι τῆς περιοχῆς τῶν Σκοπίων, εἶναι ἐκ καταγωγῆς Βούλγαροι, Σέρβοι ἢ Ἕλληνες; Τὴν ὀρθὴν λύσιν τῆς ἀπορίας δύναται νὰ μᾶς δώση μόνον ἡ ἱστορία.

Ποία ἦτο ἡ ἐθνολογικὴ κατάστασις τῶν περιοχῶν τούτων κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Βυζαντίου μς εἶναι ἤδη γνωστόν. Μέχρι μὲν τοῦ Ζ’ αἰῶνος τὸ κυρίαρχον ἐθνικὸν στοιχεῖον ἐν τῇ περιοχῇ ταύτῃ ἦσαν οἱ Ἕλληνες, μετὰ τινῶν ἐκρωμανισμένων Ἑλλήνων ἐπίσης τὴν καταγωγήν, τῶν Κουτσοβλάχων, κατοικούντων εἰς ὀρεινὰς περιοχάς. Ἀπὸ τοῦ Ζ’ αἰῶνος προστέθηκαν καὶ διάφορα σλαβικὰ φῦλα, τὰ ὁποῖα ἐγκατεστάθησαν καὶ αὐτὰ ἀμιγέστερον μὲν εἰς τὰ ὄρη, ἀναμεὶξ δὲ μεθ’ Ἑλλήνων εἰς πεδινάς κώμας. Ἡ θεωρία περὶ Πρωτοβουλγάρων, ἐλθόντων ὁμοῦ μετὰ τῶν Σλάβων ἔκτοτε ἢ καὶ παλαιότερον, εἶναι ἐπιστημονικὸς μῦθος κίβδηλος, τὸν ὁποῖον ἔπλασαν εὐφάνταστοι πανσλαβισταὶ βουλγαρόφιλοι ἐπιστήμονες, διὰ νὰ στηρίξουν ἀδικαιολογήτους ἄλλως ἀξιώσεις. Τὸ ὄνομα τοῦ Βουλγάρου ἐδόθη εἰς τοὺς ξένους τούτους πρὸς τοὺς Βουλγάρους πληθυσμοὺς δυστυχῶς ὑφ’ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων κατὰ τοὺς χρόνους τῶν ἀγώνων τοῦ Βυζαντίου κατὰ τοῦ Σαμουήλ. Α νῖκαι τοῦ Βασιλείου τοῦ Β’ καὶ ἡ ὑποταγὴ τῆς Βουλγαρίας εἰς τὸ Βυζάντιον ἐνίσχυσαν ἐκ νέου τὸν Ἑλληνισμὸν εἰς τὰς περιοχάς ταύτας. Ταυτοχρόνως εἰς τὰς ἰδίας περιοχάς ἐγκατεστάθησαν κατὰ καιροὺς ὑπὸ τῶν Βυζαντινῶν βασιλέων καὶ ἄλλοι λαοί, ὅπως Πατσινάκαι εἰς τὴν Ἀρδέαν, Τοῦρκοι Βαρδαριῶται, δηλ. Οὗγγροι, εἰς τὸν μέσον ροῦν τοῦ Ἀξιοῦ, Κόμανοι καὶ Πατσινάκαι ἀπὸ Νύσσης μέχρι Σόφιας. Πλὴν τούτων ὑπῆρχον καὶ οἱ Βλάχοι, οἱ τὲ ἐξ Ἑλλήνων καὶ οἱ ἐξ Ἰλλυριῶν καὶ Θρακῶν. Τί ἀπέγιναν ὅλοι αὐτοὶ οἱ λαοί;».

Πολὺ εὔλογο τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τοῦ Κυριακίδη. Τί ἔγιναν ὅλοι αὐτοὶ οἱ λαοί; Ἐξαφανίστηκαν; Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι. Αὐτὴ εἶναι ἡ θεωρία μας. Ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Βαλκανικῆς Χερσονήσου εἶναι κατὰ βάση αὐτόχθονες Ἑλληνοπελασγικοὶ (Ἑλληνοϊλλυριοθρακικοί) πληθυσμοί. Ἂς δοῦμε τί ἀπάντηση δίνει ὁ Κυριακίδης στὸ ἐρώτημα «τί ἀπέγιναν ὅλοι αὐτοὶ οἱ λαοί»:

«Οἱ μὲν Ἕλληνες διετηρήθησαν ἀμιγεῖς καὶ ἀνόθευτοι καὶ μὲ ἀκμαῖον τὸ ἐθνικὸν αἴσθημα εἰς τὰ νοτιώτερα, κατὰ μεγαλυτέρας δὲ ἢ μικροτέρας νησῖδας εἰς τὰς βορειοτέρας πόλεις καὶ πολίχνας, εἰς τὴν βορειοτέραν ὅμως ὕπαιθρον ἀφομοιώθησαν κατὰ κανόνα γλωσσικῶς ὑπὸ τῶν παροικούντων Σλάβων, πρὸς τοὺς ὁποίους ἐξίσωσεν αὐτοὺς ἡ τουρκικὴ κατάκτησις μεταβαλοῦσα τοὺς πρώην κυρίους τῆς γῆς δουλοπαροίκους. Τὴν αὐτὴν τύχην ὑπέστησαν καὶ οἱ ἄλλοι λαοί, οἱ ἐξελληνισμένοι πιθανώτατα Βαρδαριῶται καὶ οἱ βορειότεροι Ἕλληνες Βλάχοι, ἐξ ὅλων δὲ τούτων ἀπετελέσθη ὁ σύγχρονος σλαβόφωνος πληθυσμὸς τῶν μνημονευθέντων τριῶν βασιλείων».

Ὁ Κυριακίδης πολὺ σωστὰ καταλήγει στὸ συμπέρασμά μας ὅτι οἱ σλαβόφωνοι πληθυσμοὶ τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μακεδονίας εἶναι στὴν πλειοψηφία τους Ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι ὅτι καὶ οἱ βορειότεροι σλαβόφωνοι πληθυσμοὶ τῆς Βαλκανικῆς εἶναι ἑλληνογενεῖς.

Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα: τὸ νὰ ἐκσλαβιστοῦν γλωσσικὰ τόσοι λαοὶ δὲν εἶναι ἀπόδειξη ὅτι οἱ Σλάβοι ἀποτελοῦσαν σημαντικὴ πλειονότητα, ἡ ὁποία ἀπορρόφησε τοὺς ξένους; Ἡ ἀπάντηση εἶναι κατηγορηματική. Ὄχι. Ὅπου ἡ σλαβικὴ γλῶσσα συγκρούστηκε μὲ ξένη ὑπερίσχυσε αὐτή. Ἔτσι οἱ Φίνοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν Θ’ αἰώνα κατεῖχαν ὁλόκληρη τὴ βόρεια Ρωσία, ἐκσλαβίστηκαν γλωσσικά, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ βορειότεροι Ἰλλυριοί, ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ Μαυροβούνιοι ἐκσλαβίστηκαν γρήγορα καὶ οἱ Βούλγαροι, οἱ ὁποῖοι ὑπέταξαν τοὺς Σλάβους τῆς Μυσίας. Γενικὰ ἰσχύει κατὰ τὴν παρατήρηση τοῦ Κ. Ἄμαντου ὁ κανόνας, ὅτι μεταξὺ γειτόνων Σλάβων καὶ ἄλλων λαῶν ἡ μειοψηφία ἡ σλαβικὴ νικοῦσε γλωσσικὰ (Κ. Ἄμαντου, «Μακεδονικά. Συμβολὴ εἰς τὴν μεσαιωνικὴν ἱστορίαν καὶ ἐθνολογίαν τῆς Μακεδονίας», Ἀθ. 1929).

Οἱ σλαβόφωνοι λοιπὸν τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μακεδονίας εἶναι ἐκσλαβισμένοι γλωσσικὰ Ἕλληνες. Γράφει ὁ Κυριακίδης: «Ἡ ἔρευνα δυστυχῶς τῶν σλαβοφώνων τούτων, τε ἀνθρωπολογικὴ καὶ ἡ λαογραφικὴ καὶ ἡ γλωσσική, δὲν προχώρησε τόσον, ὥστε νὰ διακρίνη τὸ ποσὸν καὶ τὴν προέλευσιν τῶν ξένων παρ’ αὐτοῖς στοιχείων. Ἐν τούτοις καὶ ἐκ τῶν γνωστῶν, ἴδια γλωσσικῶν στοιχείων προκύπτει ἀναντιρρήτως ὅτι εἰς τὰς φλέβας αὐτῶν ρέει ἄφθονον ἑλληνικὸν αἷμα».

Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα. Μόνο πού, ὅταν ὁ Κυριακίδης ἔγραψε τὸ συγκεκριμένο βιβλίο, τὸ 1946, δὲν ὑπῆρχε ὄντως καμιὰ ἀνθρωπολογικὴ μελέτη, ποὺ νὰ ἐπιβεβαιώνει τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ Κυριακίδη, ὅτι στὶς φλέβες τῶν σλαβόφωνων ρέει ἄφθονο ἑλληνικὸ αἷμα. Ἡ ἀνθρωπολογικὴ μελέτη τοῦ Ἄρη Πουλιανοῦ στοὺς σλαβόφωνους πληθυσμοὺς τῆς Ἑλλάδας, ὅπως αὐτὴ παρουσιάστηκε στὸ βιβλίο του «Ἡ προέλευση τῶν Ἑλλήνων», ποὺ ἀπετέλεσε καὶ τὴ διδακτορική του διατριβή, ἀπέδειξε ὅτι οἱ σλαβόφωνοι πληθυσμοὶ τῆς Μακεδονίας εἶναι αὐτόχθονες. Πρόκειται δηλαδὴ περὶ ἐκσλαβισθέντων γλωσσικὰ Ἑλλήνων.

Ὁ Κυριακίδης χωρὶς τὴ γνώση τῆς ἀνθρωπολογίας ἔφτασε στὸ σωστὸ συμπέρασμα ἀπὸ τὰ γλωσσολογικὰ δεδομένα. Γράφει: «Ὅ,τι παρετηρήθη εἰς τὴν διάλεκτον τῶν Πομάκων, τὸ ἴδιον παρετηρήθη καὶ εἰς τὴν διάλεκτον τῶν σλαβόφωνων τούτων, ὅτι δηλ. ὑπάρχουν ἄφθονα ἑλληνικὰ στοιχεῖα ὅμοια πρὸς τὰ εὑρισκόμενα παρὰ τοῖς Πομάκοις, στοιχεῖα δηλ. μὴ δυνάμενα νὰ ἀποδοθῶσιν εἰς τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ δὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ σχολείου, ἀλλὰ προερχόμενα ἐκ διγλωσσίας, ὅπως εἶναι τὰ ρήματα καὶ οἱ λέξεις τοῦ καθημερινοῦ βίου. Τὰ στοιχεῖα ταῦτα ὑπὸ τῶν ξένων ἀπεδόθησαν εἰς τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ δὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ σχολείου. Τοῦτο εἶναι πρόχειρος ἑρμηνεία, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὰ πράγματα».

Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ψέμα τῶν πανσλαβιστῶν. Ὅτι δῆθεν ἡ Ἐκκλησία καὶ τὰ Ἑλληνικὰ σχολεῖα ἐξελλήνιζαν μὴ ἑλληνογενεῖς πληθυσμούς. Καὶ τὸ ἴδιο ὑποστηρίζουν καὶ μερικοὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Ἠπείρου, ὅτι τάχα αὐτὸς εἶναι δημιούργημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἑλληνικῶν σχολείων! Τέτοια παραχάραξη τῆς ἱστορίας! Ἀλλὰ ἂς δοῦμε γιατί δὲν εὐσταθεῖ αὐτὴ ἡ ἄποψη γιὰ τοὺς σλαβόφωνους πληθυσμούς. Γράφει ὁ Κυριακίδης: «Ἐκ τῆς ἐκκλησίας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσαχθῶσι παρὰ μόνον ἐκκλησιαστικαὶ λέξεις, ἐκ δὲ τοῦ σχολείου λέξεις πνευματικότερου πολιτισμοῦ, μολονότι μὲ τὴν διδασκαλίαν τῆς καθαρευούσης καὶ τοῦτο εἶναι ἀμφίβολον. Ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ἀνωτέρω πολιτισμοῦ δὲν εἰσάγονται εἰ μὴ πνευματικώτεραι λέξεις ἢ ὀνόματα ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἀγνώστων τέως εἰς τοὺς δεχομένους αὐτά, καὶ ὄχι λέξεις τοῦ καθ’ ἡμέραν βίου, μὲ τὰς ὁποίας κάθε γλῶσσα εἶναι ἐφωδιασμένη, ὁσονδήποτε πτωχὴ καὶ ἂν εἶναι. Ὅθεν πρέπει νὰ ζητήσωμεν ἀλλαχοῦ τὴν αἰτίαν τῆς παρουσίας τῶν ξένων γλωσσικῶν στοιχείων ἐν τινι γλώσσῃ, ὅταν ταῦτα εἶναι τοῦ καθ’ ἡμέραν λόγου, τὰ ὁποία ἀπαραιτήτως ὑπάρχουν εἰς κάθε γλῶσσαν, καὶ ἰδίως ἐπίθετα καὶ ρήματα καὶ μόρια. Σᾶς ἀναφέρω μερικὰ παραδείγματα ἐκ τῶν σημειωθέντων ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου γυμνασιάρχου Μπουκουβάλα (Γ. Μπουκουβάλα, “Ἡ γλώσσα τῶν ἐν Μακεδονίᾳ Σλαβοφώνων” ἐν “Ἑλληνισμὼ” τ. Ἡ 1905 σ. 906 κ.ἔ. Βλ. καὶ ἄλλας συλλογᾶς ἐν τῷ αὐτῷ περιοδικῶ Θ’ 1906, σ. 58, κ.ἔ. 148 κ.ἔ.) καὶ τοῦ Γάλλου σλαβολόγου Mazon (Andre Mazon, “Documents, contes et chansons slaves del’ Albanie sud”, Paris, 1936 σ. 103 κ.ἔ.): ἄνουστου, ἁρπάζουβαμ, ἀρέσαμ, βάψουβαμ, βαριούσαμ, βρῶμα, δίπλιαμ (=διπλώνω), ἔλα, ζαλίσουβαμ, θειόκα, κὰψ (=θέρμη), κλώτσαμ, ἐνοὺ (=ἐνῶ), λαθηψὰ (=ἐλανθάσθην), λείψαμ (=λείπω), σπολλάτ, τεντώσουβαμ, ὄρσε, ὁρίστε, κάκο κρονινάκει κ.τ.λ. Ὁ Μπακουβάλας συνεκέντρωσε 656 τοιαύτας λέξεις, ἰσχυριζόμενος ὅτι καὶ πολλαὶ ἄλλαι ὑπάρχουν. Παρατηρεῖ δὲ ὁ ἴδιος καὶ τὴν κώφωσιν τοῦ ὁ εἰς οὔ, τὴν ὁποίαν παρετήρησεν ὁ Jirerek εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ρωμυλίαν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δεικνύει τὴν ἐπίδρασιν τῶν βορείων ἑλληνικῶν ἰδιωμάτων ἐπὶ τῆς σλαβικῆς ταύτης διαλέκτου».

Μὲ λίγα λόγια ὁ Κυριακίδης λέει ὅτι ἡ ὕπαρξη ἑλληνικῶν λέξεων τοῦ καθημερινοῦ βίου στὴ γλώσσα τῶν σλαβοφώνων ὅπως καὶ τὸ φαινόμενο τῆς κωφώσεως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ οὔτε στὴν Ἐκκλησία οὔτε στὰ σχολεῖα ποὺ δίδασκαν τὴν καθαρεύουσα. Γράφει ὁ Κυριακίδης: «Τὸ πλῆθος καὶ τὸ εἶδος τῶν λέξεων τούτων προϋποθέτει ἀναγκαίως ὅ,τι καὶ προηγουμένως εἴπομεν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι, οἱ λαλοῦντες τὴν διάλεκτον ἦσαν κάποτε δίγλωσσοι, ἀφομοιωθέντες σὺν τῶν χρόνῳ, ὅπερ ἀποτελεῖ ἀσφαλὲς καὶ ἀναντίρρητον τεκμήριον περὶ τῆς παρουσίας πολλῶν Ἑλλήνων, συμβιούντων μετὰ τῶν σλαβοφώνων τούτων. Κατὰ ταῦτα δὲν πρέπει νὰ θεωρηθῆ διόλου παράδοξον ὅτι πολυάριθμοι σλαβόφωνοι ἐπίστευσαν καὶ πιστεύουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες καὶ ἠγωνίσθησαν εἴπερ τί καὶ ἄλλος κατὰ τὸν μακεδονικὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς μαχαίρας καὶ τοῦ πυρὸς προσεπάθουν νὰ ἐμβάλουν καὶ εἰς αὐτούς, ὅπως καὶ εἰς τοὺς Πομάκους, βουλγαρικὴν συνείδησιν, τὴν ὁποίαν ἀπηχθάνοντο. Εἶναι οἱ γνωστοὶ Γραικομάνοι, ὅπως τοὺς ἀπεκάλουν οἱ Βούλγαροι».

Οἱ σλαβόφωνοι λοιπὸν κάτοικοι τῆς Μακεδονίας ἦταν Ἕλληνες στὴν καταγωγὴ καὶ εἶχαν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση ὄχι ἐπειδὴ τοὺς τὴν ἐπέβαλε τάχα τὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ διότι ἦταν Ἕλληνες στὴν καταγωγὴ καὶ εἶχαν διατηρήσει τὴν ἑλληνικὴ ἐθνική τους συνείδηση. Οἱ σλαβόφωνοι κάτοικοι τῆς Μακεδονίας ποὺ εἶχαν ρευστὴ ἐθνικὴ συνείδηση, ἢ ἂν θέλετε, δὲν εἶχαν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, ἦταν καὶ αὐτοὶ Ἕλληνες ποὺ δυστυχῶς λησμόνησαν τὴν ἑλληνική τους καταγωγή. Αὐτοὶ λοιπὸν εἶναι οἱ σλαβόφωνοι κάτοικοι τῶν Σκοπίων. Οἱ λησμονήσαντες τὴν ἑλληνικὴ καταγωγὴ τους Μακεδόνες. Πρόκειται δηλαδὴ περὶ γνησίων Ἑλληνομακεδόνων. Ἡ προσπάθεια λοιπὸν τοῦ νὰ γίνουν Ἕλληνες δὲν ἀποτελοῦσε προσπάθεια ἐξελληνισμοῦ τους ἀλλὰ ἐπανελληνισμοῦ τους, ἐπιστροφῆς τους στὸν Ἑλληνισμό.

IV. Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ ΟΤΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ

Τὴν ἑλληνικὴ καταγωγὴ τῶν κατοίκων τῶν Σκοπίων ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ καθηγητὴς Γλωσσολογίας στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ν. Ἀνδριώτης, ὁ ὁποῖος γράφει: «Ὅπως συμβαίνει καὶ γιὰ τὶς ἄλλες σλαβικὲς γλῶσσες τῆς Βαλκανικῆς, ἔτσι καὶ γιὰ τὸ ἰδίωμα τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων ἡ γλῶσσα ποὺ ἐπέδρασε σ’ αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ξένη γλῶσσα εἶναι ἡ Ἑλληνική. Ἡ συνεχὴς ἐπὶ αἰῶνες καὶ ἀδιάκοπη πολιτιστικὴ ἐπικοινωνία τῶν κατοίκων της μὲ τοὺς Ἕλληνες, ἡ μακρόχρονη διοίκησή της ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ κράτος καὶ τὴν ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι σημαντικὸ μέρος τῶν κατοίκων της προέρχεται ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ ἐκσλαβίστηκαν, ὅλα αὐτὰ ἐξηγοῦν θαυμάσια τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν ἑλληνικῶν γλωσσικῶν στοιχείων ποὺ κατὰ καιροὺς εἰσέδυσαν καὶ μονιμοποιήθηκαν στὸ σλαβικό της ἰδίωμα».

Νὰ προσεχθεῖ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ἀνδριώτης: «τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι σημαντικὸ μέρος τῶν κατοίκων της προέρχεται ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ ἐκσλαβίστηκαν». Συμφωνοῦμε μὲ τὸν Ἀνδριώτη μὲ μία μικρὴ ἀλλαγή: «τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν κατοίκων της προέρχεται ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ ἐκσλαβίστηκαν». Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἀνθρωπολογικὰ δεδομένα, ἀλλὰ ὁ Ἀνδριώτης ὡς γλωσσολόγος προσπαθεῖ νὰ στηρίξει τὴ θέση του μὲ γλωσσικὰ δεδομένα. Γράφει ὁ Ἀνδριώτης: «Τὰ ἑλληνικὰ αὐτὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα τοῦ ἰδιώματος εἶναι τόσο πολυάριθμα, ὥστε παρέσυραν ἀρκετοὺς Ἕλληνες λογίους ποὺ ἀσχολήθηκαν παλαιότερα μὲ τὸ ἰδίωμα αὐτό, νὰ νομίσουν ὅτι πρόκειται γιὰ ἑλληνικὴ διάλεκτο ἀνάμικτη μὲ σλαβικὰ στοιχεῖα. Ἡ πλάνη τους αὐτὴ μπορεῖ σήμερα νὰ τοὺς συγχωρεθῆ μὲ τὸ ἐλαφρυντικὸ ὅτι δὲν ἦταν γλωσσολόγοι καὶ δὲν ἤξεραν ὅτι ὁ χαρακτῆρας μίας γλώσσας δὲν προσδιορίζεται ἀπὸ τὶς λέξεις της ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γραμματική της».

Αὐτὲς οἱ ἑλληνικὲς λέξεις στὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα ὀφείλονται σὲ ἑλληνικὴ πολιτιστικὴ ἐπίδραση; Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ τὴν δίνει ὁ Ἀνδριώτης γράφοντας: «Τὸ μεγάλο πλῆθος καὶ τὸ σημασιολογικὸ περιεχόμενο τῶν ἑλληνικῶν λέξεων τοῦ ἰδιώματος αὐτοῦ ξεπερνοῦν κάθε ὅριο κανονικῆς ἐπίδρασης ποὺ μία γλῶσσα μπορεῖ νὰ δεχτῆ ἀπὸ τὴ γλῶσσα ἑνὸς γειτονικοῦ, ἔστω καὶ πιὸ πολιτισμένου λαοῦ, καὶ πείθουν ὅτι δὲν πρόκειται πιὰ ἐδῶ γιὰ ἁπλὴ πολιτιστικὴ ἐπίδραση. Γιατί στὶς λέξεις αὐτὲς δὲν πρόκειται οὔτε μόνο γιὰ ὄρους διοικητικούς, δικαστικούς, στρατιωτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς, ποὺ ἦταν φυσικὸ νὰ πάρουν οἱ Σλάβοι τῆς Βαλκανικῆς ἀπὸ τὸ κυρίαρχο βυζαντινὸ κράτος, ὅπως λ.χ. hartofilaks, panipersevast, sevastokrator, archierei, ikona, metanija, efharistija, οὔτε μόνο γιὰ ὄρους τῆς σχολικῆς ζωῆς, ὅπως daskal, gramatik, kondil, filosof, οὔτε μόνο γιὰ λέξεις ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ποὺ ἔγιναν διεθνεῖς ἐπιστημονικοὶ ὄροι καὶ τὶς καρπώνεται κάθε νεοφώτιστος λαὸς ἔμμεσα ἀπὸ τὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ὅπως apopleksija, epilepsija, diplomatika, politika. Πρόκειται κατὰ μέγα μέρος γιὰ λέξεις ποὺ ἐκφράζουν ἔννοιες τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ποὺ στὰ καλὰ καθούμενα δὲν τὶς δανείζεται ὁ ἕνας λαὸς ἀπὸ τὸν ἄλλο, γιατί οὔτε ὅτι δὲν εἶχε πρὶν δικές του λέξεις γιὰ τὶς ἔννοιες αὐτὲς εἶναι νοητὸ οὔτε ὅτι, ἐνῶ εἶχε δικές του, τὶς ξέχασε καὶ πῆρε τὶς ξένες» (Ν. Ἀνδριώτη, «Τὸ Ὁμόσπονδο κράτος τῶν Σκοπίων καὶ ἡ γλῶσσα του», Θεσσαλονίκη, 1960).

Τὰ ὅσα γράφει ὁ Ἀνδριώτης ἐπιβεβαιώνουν τὴ θέση μας ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν Σκοπίων πρὶν τὸν ἐκσλαβισμὸ τους ἦταν Ἕλληνες καὶ μιλοῦσαν Ἑλληνικά. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ Ed. Stanford, ‘An Ethnological Map of European Turkey and Greece and Statistical Tables of Population’, London, 1877, ὅπου ἀναφέρεται: «Τὸ μακεδονικὸ ἰδίωμα ἔχει στενότατη συγγένεια μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἂν συσχετισθεῖ μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα αὐτῶν ποὺ τὸ ὁμιλοῦν, μὲ τὴ δημοτική τους ποίηση, τὴν ἰδιοσυγκρασία καὶ τὰ χαρακτηριστικά τους, καταλήγει στὸ ὅτι αὐτοὶ εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστο ἑλληνικῆς καταγωγῆς».

V. ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΛΛΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Ο K. Jiricek στὸ ἔργο τοῦ «Geschichte der Bulgaren» (Prag. 1876) καὶ ὁ Vaillant στὸ «Un Lexique Macedonien du XV eme siecle» δέχονται ὅτι τὸ σλαβόφωνο αὐτὸ ἰδίωμα εἶναι στὴ βάση του ἑλληνικό. Τὸ ἴδιο ἀπέδειξαν ὁ Κ. Τσιούλκας, γυμνασιάρχης ἀπὸ τὸ Μοναστήρι, στὸ βιβλίο του «Συμβολὴ εἰς τὴν διγλωσσίαν τῶν Μακεδόνων» (Ἀθῆναι, 1907) καὶ ὁ δάσκαλος ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα Γ. Γεωργιάδης στὴ μελέτη του «Τὸ μιξόγλωσσον ἐν Μακεδονίᾳ ἰδίωμα καὶ ἡ ἐθνολογικὴ κατάσταση τῶν ὁμιλούντων τοῦτο Μακεδόνων» (Ἔδεσσα, 1948). Ο Ν. Καζάζης στὸ ‘L’ Hellenisme et la Macedoine’ (Paris, 1903, σ. 61) ἀναφέρει σειρὰ ὀνομάτων ἐπιφανῶν Σλάβων ἢ σλαβόφιλων συγγραφέων (Schafarik, Chapcareb, Pawlowski, Draganoff, Gron, Novacovitch, Betsikoff κ.ἅ.) ποὺ δέχονται ὅτι τὸ σλαβόφωνο αὐτὸ ἰδίωμα εἶναι συγγενὲς μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ὄχι σερβικὸ ἢ βουλγαρικό. Τὸ ἴδιο ἀναφέρει καὶ ὁ Brailsford στὸ βιβλίο «Macedonia, its races and their future» (London, 1902, σ. 101). Βέβαια αὐτὲς οἱ ἀπόψεις δὲν εἶναι σωστές. Ὄντως τὸ σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα εἶναι σλαβικό, περιέχονται ὅμως σὲ αὐτὸ τόσες ἑλληνικὲς λέξεις τοῦ καθημερινοῦ βίου, ποὺ δείχνει ὅτι οἱ ὁμιλοῦντες τὸ ἰδίωμα αὐτὸ εἶναι Ἑλληνικῆς καταγωγῆς.

Θὰ πρέπει νὰ σταθοῦμε ἐδῶ στὸ βιβλίο τοῦ Βορειομακεδόνα φιλόλογου Κ. Ι. Τσιούλκα «Συμβολαὶ εἰς τὴν διγλωσσίαν τῶν Μακεδόνων ἐκ συγκρίσεως τῆς Σλαβοφανοῦς Μακεδονικῆς Γλώσσης πρὸς τὴν Ἑλληνικήν». Ὁ Κ. Ι Τσιούλκας βρῆκε ὅτι στὸ Σλαβομακεδονικὸ ἰδίωμα τῆς ἐποχῆς του διασώζονταν 1.260 λέξεις Ὁμηρικῆς προέλευσης (ἐνῶ ἐμεῖς ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα χρησιμοποιοῦμε μόνο 650) καὶ 4.000 νεότερες ἑλληνικές. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ Σλαβόφωνοι κάτοικοι τῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν Σκοπίων πρὶν ἀπὸ τὸν γλωσσικό τους ἐκσλαβισμὸ μιλοῦσαν Ἑλληνικά. Δὲν ἔχει λοιπὸν ἄδικο ὁ στρατηγὸς καὶ ἐθνολόγος Ξέρξης Λίβας στὸ βιβλίο του «Ἡ Αἰγηὶς κοιτὶς τῶν Ἀρίων καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ», ὅταν γράφει γιὰ τοὺς Σλαβομακεδόνες: «Πρόκειται περὶ καθαροαίμων Ἑλληνομακεδόνων. Δὲν εἶναι οὐδεμία ὑπερβολὴ ἐὰν λεχθῆ, ὅτι ὅσοι ὡμίλησαν ποτὲ ἢ ὁμιλοῦν ἀκόμη τὸ Μακεδονικὸν ἰδίωμα – καὶ συμβαίνει τοῦτο εἰς μεγάλην ἔκτασιν πρὸς βορρᾶν, μέχρι τῶν πηγῶν τοῦ Ἀξιοῦ καὶ τοῦ Στρυμόνος καὶ πέραν αὐτῶν – ὅλοι αὐτοὶ ὑπῆρξαν ἀναμφισβητήτως καὶ ἀναντιρρήτως Ἕλληνες μετὰ μεγαλυτέρας βεβαιότητος παρ’ ὅ,τι δι’ οἱονδήποτε ἄλλον σημερινὸν Ἕλληνα».

VΙ. Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ ΑΡΗΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ ΟΤΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΣΛΑΒΙΣΘΕΝΤΕΣ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ὅλα αὐτὰ ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀνθρωπολογικὴ ἔρευνα τοῦ διάσημου ἀνθρωπολόγου Ἄρη Πουλιανοῦ. Ὁ Ἄρης Πουλιανὸς ποὺ μελέτησε ἀνθρωπολογικὰ τοὺς Σλαβόφωνους τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Πιρὶν ἀνέφερε ὅτι: «Οἱ Σλαβόφωνοι τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Πιρὶν τῆς Βουλγαρίας εἶναι ἐκσλαβισθέντες Ἕλληνες» (συνέντευξή του στὸ περ. Δαυλός, τ. 126). Τὸ ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ δὲν εἶναι Σλάβοι, ἀλλὰ ἀνήκουν στὸν μεσογειακὸ ἀνθρωπολογικὸ τύπο ἐπιβεβαιώνουν ὁ Γιουγκοσλάβος ἀνθρωπολόγος Ζ. Γαβρίλοβιτς, ὁ Γερμανὸς ἀνθρωπολόγος Χ. Σάντε καὶ ὁ Βούλγαρος ἀνθρωπολόγος Μέθ. Ποπώφ.

VII. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οἱ Σκοπιανοὶ λοιπὸν δὲν εἶναι Σλάβοι ἀλλὰ Ἕλληνες. Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀντὶ νὰ τοὺς ἀρνεῖται τὴν ἑλληνικότητα, θεωρώντας τους Σλάβους, θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς πείσει γιὰ τὴν ἑλληνική τους καταγωγή. Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδας στὸ Σκοπιανὸ εἶναι ἐντελῶς ἐσφαλμένη. Ἀναρωτιέται κανεὶς γιατί ἡ σύγχρονη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδας θέλει τοὺς Σλαβομακεδόνες ὡς Σλάβους ἢ Βούλγαρους, χαρίζοντάς τους ἔτσι στὸν πανσλαβισμὸ ἢ στὴ Μεγάλη Βουλγαρία. Οἱ ἰθύνοντες τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Βουλγαρίας θὰ τρίβουν τὰ χέρια τους μὲ τέτοια ἐξωτερικὴ πολιτική. Εἶναι σὰν νὰ ἐργάζονται οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ γιὰ τὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας. Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδας δὲν ἔπρεπε νὰ ἑστιαστεῖ στὸ ὄνομα τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων. Οἱ Σκοπιανοὶ δικαίως θέλουν τὸ κράτος τους νὰ ὀνομάζεται Μακεδονία καὶ δικαίως θέλουν νὰ λέγονται Μακεδόνες, διότι εἶναι Ἕλληνες. Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν πρέπει νὰ δεχθεῖ τὴν ὕπαρξη ξεχωριστῆς Μακεδονικῆς ἐθνότητας, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἐντάξει τοὺς Σκοπιανοὺς στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος. Ἡ πολιτικὴ τοῦ σύγχρονου Ἑλληνικοῦ κράτους θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ἡ ἐπανελλήνιση τῶν Σλαβομακεδόνων καὶ ἡ ἔνταξή τους στὸν ἑλληνικὸ ἐθνικὸ κορμό. Ἔτσι θὰ ἐπεκτείνονταν τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδας, ἀφοῦ θὰ συμπεριλαμβανόταν τὸ κρατίδιο τῶν Σκοπίων στὸ Ἑλληνικὸ κράτος, καὶ θὰ εἴχαμε μία πιὸ ἰσχυρὴ καὶ μεγάλη Ἑλλάδα. Οἱ Σκοπιανοὶ εἶναι Ἕλληνες καὶ πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Ἑλληνισμό.

Μάριος Δημόπουλος

Γλωσσολόγος-Ἐθνολόγος

Διατροφολόγος

Μέλος τοῦ American Council of Applied Clinical Nutrition

Πηγή: http://www.greeks-albanians.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: