ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕIΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ

 ΡΩΜΑΝΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ὑπὸ Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου

29 Ἰανουαρίου 1992

Οἱ Σκοπιανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι καὶ Ἀλβανοί μᾶς θεωροῦν ὄχι ἀπελευθερωτικές, ἀλλὰ κατακτητὲς τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἠπείρου, τῆς Θράκης, τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Κρήτης, καὶ οἱ Τοῦρκοι ἐπιπλέον, μαζὶ μὲ τοὺς Βρετανούς, μᾶς θεωροῦν ὅτι προσπαθήσαμε νὰ κατακτήσομε τὴν Κύπρον. Ὅλα αὐτὰ ἰσχυρίζονται οἱ γείτονές μας βάσει τοῦ διεθνοῦς δικαίου.

Α) Ἀνακεφαλαίωση τοῦ προβλήματος

1) Ἡ Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία καὶ Τουρκία διαμόρφωσαν τὸ διεθνὲς δίκαιο κατὰ τρόπον ὥστε ἔξω ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Ἑλλάδα τοῦ 1827-36 νὰ μὴν ὑπάρχουν ὑποψήφιοι Ἕλληνες γιὰ ἀπελευθέρωση. Δὲν ἀρκεῖ ἐδάφη νὰ ἦταν κάποτε Ἑλληνικά. Θὰ ἔπρεπε σ’ αὐτὰ τὰ κάποτε Ἑλληνικὰ ἢ Μακεδονικὰ ἐδάφη νὰ ὑπῆρχαν ὑποψήφιοι Ἕλληνες γιὰ ἀπελευθέρωση. Σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ὑπῆρχαν Ἕλληνες, τότε πρόκειται γιὰ κατάκτηση. Ἐξ’ ἀπόψεως τῶν συνταγμάτων, τῶν Πρωτοκόλλων, καὶ τῆς περὶ Κοραῆ νομοθεσίας τοῦ 1827, δὲν ὑπῆρχαν πλέον Ἕλληνες, Hellenes-Grecs, Younan μὲ ἀνάγκη ἀπελευθερώσεως. Ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1827-1836 ὑπῆρχαν μόνον ἑλληνόφωνοι Ρωμαῖοι, Grecs, Roum.

2) Οἱ Νέοι Ἕλληνες κατὰ προτροπὴ τῶν «Φιλελλήνων» ἀποφάσισαν νὰ υἱοθετήσουν τὸ ὄνομα «Ἕλληνες γιὰ νὰ ρίχνουμε στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικὰ Ρωμιοὶ» (Κωστῆς Παλαμᾶς 1901). Δηλαδὴ ἡ τάξις τῶν βασιλέων καὶ εὐγενῶν τῆς Εὐρώπης ἤθελαν ἐπανάσταση ὄχι Ρωμαῖων, ἀλλὰ Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀφοῦ μόλις πρὸ ὀλίγου κατέστειλαν τὴν Γάλλο-Ρωμαϊκὴν ἐπανάσταση μέσῳ τοῦ Ναπολέοντος τὸ 1799. Ἔτσι οἱ «Φιλέλληνες» κατάφεραν μέσῳ τοῦ ψηφίσματος Ἀδαμαντίου Κοραῆ ἀπὸ τὴν βουλὴν τῶν Ἑλλήνων τὸ 1827 νὰ περάσουν νομικὰ τὴν γραμμὴ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν σκλαβωμένοι στοὺς Ρωμαῖους της Κων/πόλεως πρὶν ὑποδουλωθοῦν στοὺς Τούρκους. Ἔτσι ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἦταν, ὄχι μόνον ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Ρωμαῖους, ἔτσι οἱ Hellenic-Greeks/Ἕλληνες/Younan δὲν ταυτίζονται μὲ τοὺς Greeks/Ρωμαῖους/Roum. Ο Younan εἶναι ὁ Ἕλλην καὶ ὁ Roum εἶναι ὁ Ρωμαῖος στὰ Τουρκικὰ καὶ στὰ Ἀραβικά. Ἔτσι ὁ βασιλεὺς τῶν Ρωμαῖων ποὺ ἔπεσε ἐπάνω στὰ τείχη τῆς Πόλεως κατήντησε στὴν κειμένην μάλιστα Ἑλληνικὴν νομοθεσίαν «ὁ τύραννος τῶν Ἑλλήνων». [1]

3) Γιὰ τοῦτο τὸ Πρωτόκολλο τῆς 31ης Ἰανουαρίου 1836 διαχωρίζει ποῖοι Grecs ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ μεταναστεύσουν ἀπὸ τὴν Τουρκίαν στὴν Ἑλλάδα καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τώρα θεωροῦνται Hellènes, «qui seront considérés dès-à-present comme Hellenes»[2] Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Grecs ἔχουν γίνει ἀπὸ τώρα Hellènes δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θὰ συνεχίσουν νὰ λέγονται Grecs στὶς Εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ὅπως φαίνεται στὴν παράγραφον 6 τοῦ ἰδίου πρωτοκόλου. Δηλαδὴ δὲν ταυτίζεται τὸ Grec μὲ τὸ Hellène Grec στὴν περίπτωση τῆς Νέας Ἑλλάδος. Οἱ Τοῦρκοι καὶ Ἄραβες δὲν ταυτίζουν τὸ Roum/Ρωμαῖος μὲ τὸ Younan/Ἕλληνες στὴ γλῶσσα τους. Διὰ τοῦτο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι ὄχι Younan, ἀλλὰ Roum.

4)  Οἱ Γείτονες καὶ οἱ ξένοι διπλωμάτες νομίζουν ὅτι οἱ Ἕλληνες συγχέουν τοὺς ἀνωτέρω ὅρους τῶν Πρωτοκόλλων καὶ τῶν Συνθηκῶν ἀπὸ σκοποὺς ἐπεκτατικούς. Στὴν Ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ ἀναφερθέντος Πρωτοκόλλου 31/1/1836 στὴν συλλογὴ Δασκαλάκη γράφει ὅτι «θὰ θεωροῦνται ἀπὸ τώρα Ἕλληνες…1. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες…2. Οἱ Ἕλληνες…». Δηλαδὴ οἱ Ἕλληνες θὰ θεωροῦνται ἀπὸ τώρα Ἕλληνες.

5)  Πάντως συμφέρει πολὺ στοὺς Τούρκους καὶ στοὺς Βρετανοὺς ἡ περὶ ὀνομάτων σύγχυση ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων. Φαίνεται ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἤδη χρησιμοποιοῦν τὴν ἐκ μέρους τῶν Κυπρίων ἐγκατάληψη τοῦ Ρωμαῖος καὶ τὴν υἱοθέτηση τοῦ Ἕλλην ὡς ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ἔποικοι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.

6)  Τὸ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν ὑπὸ τὸν ζυγὸ τῆς Ρωμαιοσύνης, δηλαδὴ τῶν Βυζαντινῶν, ὑποστηρίζεται 1) στὰ περὶ Ἑλλάδος τουριστικὰ ἐγχειρίδια, 2) ἀπὸ σημαντικὸ ἀριθμὸ Ἑλλήνων ἱστορικῶν, 3) ἀπὸ τὸν μέγα ἱστορικὸ τῶν Φράγκων Νίκο Τσιφόρο, καὶ 4) ἀπὸ τὸ ἑκατόδραχμο ποὺ φέρει τὸν Κοραῆ ἀπὸ τότε ποὺ ἐξαφανίσθηκε ἡ Ρωμαιοσύνη.

Β) Τὰ τεκμήρια

1) Τὰ Συντάγματα 1822, 1823, 1827, 1832, καὶ 1844 μαρτυροῦν ὅτι μόνον οἱ αὐτόχθονες καὶ οἱ πολιτογραφηθέντες εἶναι Ἕλληνες. Δηλαδὴ οἱ Βρετανοί, Φραντσέζοι καὶ Ρῶσοι ἀπεφάσισαν μέσῳ τῶν Νέο-Ἑλλήνων ποῖοι εἶναι οἱ μόνοι Ἕλληνες. Τοῦτο ἔπραξαν σύμφωνα μὲ τὰ πρῶτα συντάγματα καὶ τὴν ἀποδοχὴν ὅλων τῶν παραγγελιῶν, λόγων καὶ συγγραμμάτων τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ στὴν Ἐθνικὴ Συνέλευση τοῦ 1827.

2)  Ἡ Ἐπανάσταση τῆς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1843-44 ἔδιωξε ὅλους τοὺς Ρωμαῖους ποὺ εἶχαν γίνει παρανόμως Ἕλληνες καὶ εἶχαν διορισθεῖ στὰ ὑπουργεῖα κατὰ παράβαση τῶν Πρωτοκόλλων. Ὑπεκίνησαν τὴν ἐπανάσταση οἱ τρεῖς Δυνάμεις γιατί ὁ Ὄθων ὑπέθαλπε τὴν Μεγάλην Ἰδέαν καὶ γιὰ τοῦτο εἶχε καταργήσει τὴν διάκριση μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ρωμαῖων. Ἔτσι διόρισε πολλοὺς Ρωμαῖους στὸ δημόσιο, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν μετέπειτα ἱστορικὸν Κωνσταντῖνον Παπαρηγόπουλον. Διώχθηκε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης μὲ τοὺς ἄλλους ὡς μὴ Ἕλλην Ρωμαῖος.

3)  Τὴν 30ὴν Μαρτίου 1863 ἡ Ἐθνικὴ Συνέλευσις ἐξέλεξε τὸν Γεώργιον Α΄ βασιλέα τῶν Ἑλλήνων. Ἐδόθη ἐσκεμμένως ἡ ἐντύπωση ὅτι ἔγινε βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος Ἑλλήνων, δηλαδὴ τῶν Ρωμαῖων. Οἱ Τοῦρκοι σαφῶς εἶχαν δεχθεῖ τὸν τίτλον αὐτόν, ἀφοῦ δὲν εἶχε καμμίαν σχέση μὲ τοὺς Ρωμαῖους/Roum/Grec τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Γιὰ τὸ ὑπόδουλο γένος τῶν Ρωμαῖων καὶ γιὰ τοὺς Τούρκους ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης θεωρεῖτο διάδοχος τοῦ Βασιλέως τῶν Ρωμαῖων.

Γ) Τεκμήριο Ἰωάννη Καποδίστρια[3]

1)  Ο Ι. Καποδίστριας ὑπέβαλλε τὸν Ἀπρίλιο 1828 σχέδιο στὸν Τσάρον γιὰ τὴν ἀναδιοργάνωση τῶν Βαλκανίων ἐν ὄψει τοῦ πολέμου ποὺ μόλις ἐκήρυξε ἐναντίον τῆς Τουρκίας. Τὸ σχέδιο Καποδίστρια πρόβλεπε τὴν Κωνσταντινούπολη ὡς πρωτεύουσα πέντε ἡμιαυτονόμων κρατῶν, δηλαδὴ τῆς Δακίας, τῆς Σερβίας, τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1805 ὁ Α. Κοραῆς εἶχε ὑβρίσει τοὺς Ρώσους. Ἔγραψε ὅτι οἱ Τοῦρκοι θὰ ξεπεράσουν τοὺς Ρώσους ὅταν πάρουν τὰ φῶτα τῆς Εὐρώπης. Τὸ 1827 εἶχε γίνει ὁ Κοραῆς Πατέρας τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ Κυβερνήτης ὁ Καποδίστριας. Πάντως ὁ ρωσικὸς στρατὸς διασχίζων τὰ Βαλκάνια εὑρῆκε τοὺς δίγλωσσους Ρωμαῖους (βλαχόφωνους, σλαβόφωνους κλπ.) καὶ τοὺς καλλιέργησε «ρουμανική», «βουλγαρικὴ» καὶ «σερβικὴ» συνείδηση. Οἱ Ρῶσοι μετέβαλαν τοὺς Βούλγαρους ἀπὸ Τουρκικὴ φυλὴ σὲ σλαβικὴ καὶ στὸ σπόνδυλο τῶν σχεδίων τους στὰ Βαλκάνια. Ἀπέρριψαν τὸ σχέδιο τοῦ Καποδίστρια πρὸς τὸ παρόν. Οἱ Ρῶσοι συνθηκολόγησαν μὲ τοὺς Τούρκους καὶ ἔφυγαν. Οἱ Ρῶσοι κήρυξαν πόλεμον στὴν Τουρκίαν τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1877 ποὺ κατέληξε στὴν Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου 3/3/1878 μὲ μία τεράστια Βουλγαρία ποὺ μετὰ τέσσερες μῆνες ἀνετράπη μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ Βερολίνου.

2)  Εἶχε μεταμορφωθεῖ τὸ σχέδιο τοῦ Καποδίστρια ὡς ἑξῆς: α) Οἱ Τοῦρκοι εἶχαν διατηρήσει τὸ ὄνομα Ρωμανία γιὰ τὰ Βαλκάνια καὶ τὴν ἔλεγαν Ρούμελη, χώρα τῶν Ρωμαῖων. Ἡ ἀλληλογραφία στὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση στὸ Ναύπλιο ἔφθανε ἀπὸ τὰ κράτη τῆς Εὐρώπης μὲ διεύθυνση τὸ Napli di Romania διὰ νὰ μὴ γίνει λάθος μὲ τὸ Napli di Italia. Τώρα ἡ Ρωμανία ταυτίσθηκε μὲ μόνον τὴ Δακία. β) Ἡ Μακεδονία μοιράσθηκε τελικὰ μεταξὺ Βουλγαρίας, Ἑλλάδος καὶ Σερβίας/Γιουγκοσλαβίας. γ) Παρέμεινε ἡ Ἑλλάς. δ) Παρέμεινε ἡ Σερβία. ε) Ἡ Ἤπειρος ἔγινε τελικὰ Ἀλβανία.

3)  Ὁ σκοπὸς τῶν Ρώσων, τῶν Βρετανῶν, τῶν Βουρβόνων (Φραντσέζων) καὶ τῆς Βατικανικῆς Ρωμανίας ἦτο ὁ ἀφανισμὸς τῆς Ρωμαιοσύνης, δηλαδὴ τῆς πραγματικῆς Ρωμανίας, ποὺ ἦτο τὸ πραγματικὸ ὄνομα τῆς ἀνυπάρκτου Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας.

Δ) Ἡ λύσις

Γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω νομικὴ παγίδα δυνάμεθα νὰ πάρομε τὴ θέση ὅτι ἡμεῖς οἱ Hellenic-Greeks, Ἕλληνες, Younan ἀπελευθερώσαμε τοὺς Greeks, Ρωμαῖους, Roum ποὺ ζοῦσαν ὑπὸ τὸν Τουρκικὸν ζυγὸν στὰ ἀναφερθέντα τεμάχια τῆς χώρας μας ποὺ ἦταν κομμάτια τῆς Ρωμαιοσύνης. Ἔτσι παρακάμπτουμε τὰ Πρωτόκολλα, τὰ Ἑλληνικὰ συντάγματα, τὸν Κοραῆ καὶ τοὺς Ἕλληνες «ἱστορικούς» ποὺ ἐξυπερετοῦν, ἴσως ἀπὸ ἄγνοια, τοὺς ἐχθρούς της πραγματικῆς Ρωμαιοσύνης.

Ε) Ἡ Δυτικὴ Ρωμαιοσύνη εἶναι τὸ κλειδί μας

1)  Πρέπει ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση βάσει τῆς Ρωμαιοσύνης νὰ καλλιεργήσει σχέσεις μὲ ὅλα τὰ τεμάχια τῆς Ρωμαιοσύνης τῆς Εὐρώπης. Ἡ τεράστια μᾶζα τῶν μὴ εὐγενῶν της Δυτικῆς Εὐρώπης εἶναι ἀπόγονοι τῶν ὑποδούλων στοὺς Τεύτονες Ρωμαῖων ποὺ εἶχαν ὡς πρωτεύουσα τὴν Κωνσταντινούπολη. Τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπὸ τὰ χρυσὰ νομίσματα ποὺ ἔκοβαν στὴ Francia μὲ τὴν προτομὴ τῶν αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸν Ἀναστάσιον Α΄ (491-518) μέχρι τὸν Ἡράκλειον (610-641). Ἀριθμοῦνται οἱ ἀπόγονοι αὐτοὶ τῶν Ρωμαῖων τουλάχιστο 250 ἑκατομμύρια. Οἱ βασιλεῖς καὶ εὐγενεῖς τῆς Εὐρώπης καὶ οἱ παπικοὶ καὶ Ἀγγλικανοὶ ἐπίσκοποι εἶναι οἱ ἀπόγονοι τῶν Τευτόνων κατακτητῶν τῆς Δυτικῆς Ρωμαιοσύνης.

2)  Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν στὴ βάση της Ἐπανάσταση τῶν Γάλλο-Ρωμαῖων κατὰ τῶν Φράγκων. Τὴν κατέστειλε ὁ Τοσκανο-Φράγκος Ναπολέων. Ἀλλὰ οἱ δημοκράτες Φράγκοι καὶ οἱ Γάλλο-Ρωμαῖοι ἀνέτρεψαν τὸ ἔργον τοῦ Ναπολέοντα τὸ 1848 καὶ τελικὰ τὸ 1870. Ἂν εἴχαμε καλλιεργήσει τὸ κοινό μας ρωμαϊκὸ παρελθὸν μὲ τὴ Γαλλία ἴσως δὲν θὰ τὴν εἴχαμε ἐχθρό μας τὸ 1921 ὅταν μαζὶ μὲ τοὺς Βρετανοὺς καὶ Ἰταλοὺς ἄρχισαν τὴν ἀνατροπὴ τῆς Συνθήκης τῶν Σεβρῶν ὑπὲρ τῶν Νέο-Τούρκων μὲ τὰ ἐπακόλουθα.

3)  Τὰ Ὑπουργεῖα τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Βρετανίας, τῆς Γαλλίας, τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Τουρκίας γνωρίζουν ἀκριβῶς πῶς οἱ Ρωμαῖοι της Ἑλλάδος ἔγιναν Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι σχεδιάσανε τὴν ἐν λόγῳ διαδικασίαν γιὰ τὴν διάλυση τῆς Ρωμαιοσύνης. Ἀφοῦ γράφουν στὰ βιβλία τους ὅτι μὲ τὸ σημερινὸ ὄνομα Greeks ἐννοοῦμε αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν ὅτι εἶναι Greeks.

Στ) Ἡ διαστολὴ Ἑλληνισμοῦ καὶ Ρωμαιοσύνης εἶναι σκέτη πλαστογραφία

1)  H πρώτη ἱστορικὴ μαρτυρία γιὰ τὴν ἐθνικότητα τῆς Ρώμης, ἀρκετὰ πρὶν ἐμφανισθοῦν οἱ πρῶτες ἱστορίες της, εἶναι στὸ “περὶ ψυχής” ἔργον τοῦ μαθητοῦ τοῦ Πλάτωνος Ἡρακλείδου Ποντικοῦ, ὅπου γράφει “πόλιν Ἑλληνίδα Ρώμην” μέσα ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς καταλήψεώς της ἀπὸ τοὺς ὑπερορίους (Γαλάτας) τὸ 390-389 π.Χ. Οἱ πρῶτες τέσσερες ἱστορίες τῆς Ρώμης ἐγράφηκαν ἀπὸ Ρωμαῖους στὰ ἑλληνικά. Μαρτυροῦν καὶ αὐτὲς ὅτι ἡ Ρώμη εἶναι Ἑλληνική.

2)  Ἡ ἀντιπαράθεση Ρωμαῖων καὶ Ἑλλήνων εἶναι τὸ φροῦτο τῶν Φράγκων καὶ τοῦ Ναπολέοντος πού μᾶς σερβίρισε ὁ Κοραῆς καὶ ποὺ τὴν καλλιεργοῦν οἱ Βρετανοὶ καὶ Ρῶσοι μὲ τὴν βοήθειαν τῶν μιμητῶν τους Νέων Ἑλλήνων.

3)  Τὸ κόμμα τῶν Γάλλο-Ρωμαῖων Ἰακωβίνων (Jacobins) ἐπαναστατῶν, οἱ λεγόμενοι Ὑπερόροι (Montangards) τοῦ Αὐαντίνου λόφου, ὅπου κτίσθηκε μέρος τῆς Ρώμης, ἦσαν ὑπερήφανοι γιὰ τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τὴν Ρώμην καὶ τὴν Πελοπόννησον. Ἀντὶ ὁ Κοραῆς νὰ μάθει ἀπ’ αὐτοὺς τὴν Ρωμαιοσύνη ἔμαθε ἀπὸ τοὺς Ὀλλανδοὺς καὶ τὸν Ναπολέοντα νὰ μισεῖ τὴν πραγματικὴν Ἑλλάδα τοῦ 1821, ἀκριβῶς ὡς κάμουν ἀρκετοὶ Ἕλληνες ἱστορικοὶ σήμερα.

Η) Γιατί ἡ πλαστογραφία

Ἡ Ἱσπανικὴ Ρωμανία εὑρίσκετο κάτω ἀπὸ Γοτθικὴ κατοχὴ ἀπὸ τὸ 629. Ὁ διοικητὴς τοῦ Αὐτοκράτορα τῆς Κων/πόλεως στὴν Μαυριτανία, μὲ ἕδρα τὴν Ceuta, πέρασε τὸ 711 ἀπέναντι μὲ τὸ στρατὸ του ἐκ Νουμιδo-Ρωμαῖων καὶ προκάλεσε γενικὴ ἐπανάσταση τῶν Ἱσπανο-Ρωμαῖων. Ἐπέρασε καὶ Ἀραβικὸς στρατὸς ποὺ μόλις εἶχε φθάσει στὴν περιοχή. Μᾶλλον χωριστὰ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἱσπανικὴ Ρωμανία καὶ κατέστρεψαν τὴν Ἱσπανικὴν Γοτθίαν τὸ 711-719. Ἐπαναστάτησαν καὶ οἱ Γάλλο-Ρωμαῖοι ποὺ συμμάχισαν μὲ τοὺς Νουμιδο-Ρωμαῖους καὶ Ἄραβες καὶ παρ’ ὀλίγον νὰ καταστρέψουν τὴν Φραγκίαν τὸ 732-739.

Οἱ Γάλλο-Ρωμαῖοι πάλι ἐπαναστάτησαν κατὰ τῶν Φράγκων τὸ 742. Ἐν συνεχείᾳ οἱ Φράγκοι κατέκτησαν τὴν Ρώμην τὸ 754-6 ποὺ ἦταν ἀκόμα μέρος τῆς ἐλευθέρας Ρωμανίας. Γιὰ πρώτη φορᾶ τὸ 794 οἱ Φράγκοι ὀνομάσανε τὴν Ρωμανίαν Graecia καὶ τοὺς πολίτες της αἱρετικοὺς Graecοs. Ὅμως κράτησαν τὸ ὄνομα Ρωμανία γιὰ μόνον τὸ Παπικόν τους Κράτος. Ἀπὸ τότε ἄρχισαν τὴν προπαγάνδα στοὺς ὑποδούλους Δυτικοὺς Ρωμαῖους ὅτι μόνο τὸ παπικὸ κράτος εἶναι ἡ Ρωμανία. Οἱ Φράγκοι κράτησαν τὸ ὄνομα Ρωμαῖοι Καθολικοὶ καὶ ἀπὸ τότε κρατοῦν μυστικὴ τὴν ὕπαρξη τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαιοσύνης σκεπάζοντές την κάτω ἀπὸ τὰ ὀνόματα αἱρετικός, Γραικὸς καὶ Βυζαντινός. Τὴν γραμμὴν αὐτὴν υἱοθέτησαν σχεδὸν ὅλες οἱ Τευτονικὲς φυλές, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Σκανδιναβοὺς καὶ τοὺς Σάξονες ὑπὸ Νορμανδικὴν κατοχήν. Ἔχασαν τὴν ἐπαφή τους μὲ τὴν Ὀρθοδοξίαν μετὰ τὴν Ἅλωση. Τὸ κέντρον τῆς ἐπιθέσεως κατὰ τῆς Ρωμαιοσύνης κατέστη τὸ Βατικανὸ ὅταν οἱ Φράγκοι ἔδιωξαν ὁριστικὰ πλέον τοὺς Ρωμαῖους πάπες τὸ 1012-1046 γενόμενοι πάπες αὐτοί.

Θ) Συμπέρασμα

Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω βλέπει κανεὶς 1) γιατί συνεχίζεται ἡ πλαστογραφία τῆς Ρωμαιοσύνης μὲ τὴν πολύτιμη βοήθεια τῶν Νέων Ἑλλήνων, 2) γιατί στὴν πραγματικότητα εἴμεθα Ἕλληνες καὶ Ρωμαῖοι καὶ 3) γιατί ἐπιπλέον συμφέρει καὶ νομικὰ νὰ εἴμεθα Ρωμαιοσύνη.

[1] Ἴδε Ἀδαμαντίου Κοραῆ, Σάλπισμα Πολεμιστήριο.

[2] “Toujours  entendu que, seront considérés dès-a-présent commes Hellènes, et prendront rang dans la catégorie de ceux qui profiteront du droit d’émigration:-1)Tous les Grecs natifs du Territoire Ottoman, qui ont emigre avant le 16 Juin, 1830, et qui ne sont pas retourne en Turquie pour s’y établir: 2) Les Grecs a qui le droit d’emigration a été accordé par le Protocole du 16 Juin, 1830, et qui ont emigré entre la date du dit Protocole et le 9 Decembre, 1835, jour ou la Carte de la frontiere a été remise a la Porte; pourvu toujours qu’ils aient rempli les conditions requises a cet égard par le présent Acte.” State Papers 1836-1837, The Foreign Office, vol. 25, p. 792.

[3] M. S. Anderson, The Eastern Question, New York  1966, σελ. 71.

Πηγή: http://www.romanity.org

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: