ΥΒΡΙΣ-ΑΤΗ-ΝΕΜΕΣΙΣ-ΤΙΣΙΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ καρδιὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ βροντοχτύπησε ἐχθὲς στὴν Θεσσαλονίκη μὲ ἕνα μεγαλειῶδες συλλαλητήριο ποὺ ξεπέρασε ἀκόμη καὶ τὶς πιὸ αἰσιόδοξες προσδοκίες. Ἔχοντας ἀπέναντί του ὅλες τὶς συστημικὲς καὶ καθεστωτικὲς δυνάμεις (κυβέρνηση-πολιτικὸ σύστημα-μμε) ὁ λαϊκὸς παράγοντας ἔγινε πρωταγωνιστὴς τῶν ἐξελίξεων καὶ βγῆκε θριαμβευτικὰ νικητὴς ἀποδεικνύοντας ὅτι ἡ ἱστορία γράφεται μὲ ἀνυπακοὴ στὰ κελεύσματα τῶν δῆθεν μεγάλων καὶ ἰσχυρῶν.

Γιατί οἱ «μεγάλοι» εἶναι μεγάλοι μονάχα ὅταν μένουμε ἐμεῖς γονατιστοί. Καὶ οἱ Ἕλληνες χθὲς ἀποφάσισαν νὰ μὴν γονατίσουν ἀλλὰ νὰ ὑψώσουν τὸ ἀνάστημά τους γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἐθνική τους ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν ἔνδοξη ἱστορία τους.

Καταλαβαίνουμε βέβαια ὅτι λέξεις ὅπως «ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια», «ἑλληνικότητα» καὶ «ἱστορικὴ μνήμη» εἶναι ἀπὸ δυσνόητες ἕως ἀκατανόητες γιὰ τὴν κολωνακιώτικη ψευδοελίτ, τὰ κάθε εἴδους καὶ ἀπόχρωσης λαμόγια καὶ τοὺς «προοδευτικούς» ἀριστερούληδες, ποὺ ἔχουν ἀπὸ καιρὸ ἀποκαλύψει τὸ ἀληθινό τους ποιόν. Κατανοοῦμε ἀπολύτως ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐννοήσουν ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν μονάχα γιὰ τὴν πάρτη τους ἀλλὰ ἀγωνίζονται γιὰ συλλογικὲς ἀξίες καὶ ὑπερασπίζονται συλλογικὲς ταυτότητες, ποὺ παραμένουν ἀναλλοίωτες μέσα στὸν χρόνο.

Ἀντιλαμβανόμαστε πλήρως τὴν ἀμηχανία τῶν κουλτουριάδων κοσμοπολιτῶν μπροστὰ σὲ ἕναν λαὸ ποὺ τοὺς ἀποδεικνύει στὴν πράξη ὅτι τὸ ἔθνος δὲν εἶναι κατασκευή, ὅτι τὴν ἱστορία δὲν τὴν γράφουν οἱ ἱστορικοὶ καὶ ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων δὲν εἶναι δοχεῖα τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ γεμίσουν μὲ ὁτιδήποτε τοὺς ἀρέσει, ἐπειδὴ κατέλαβαν πανεπιστημιακὲς ἕδρες καὶ θέσεις στὸ ὑπουργεῖο «παιδείας».

Γιατί ἡ ψυχὴ ἑνὸς λαοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει ποτέ! Γι’ αὐτό, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ὅταν διαβάζουμε τὴν «Ἰλιάδα» καὶ τὴν «Ὀδύσσεια» αἰσθανόμαστε ἀπόλυτη οἰκειότητα μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια. Γιατί ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ καὶ ὅ,τι κι ἂν ἔχει μεσολαβήσει παραμένουμε οἱ ἴδιοι.

Ὁ ἑλληνικὸς λαϊκὸς πατριωτισμὸς ἔδωσε μία περήφανη ἀπάντηση στὸν σλαβικὸ σκοπιανὸ ἐθνικισμὸ καὶ ἕναν δυνατὸ κόλαφο στὴν ἐθελοδουλία τῶν γραικύλων τοῦ ἐγχώριου κατεστημένου καὶ στὸν ἀριστερὸ κυβερνητικὸ ἐθνομηδενισμό.

Χθὲς στὴν Θεσσαλονίκη ἔγινε μία ἐπανάσταση. Μία ἐπανάσταση ποὺ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὴν κατανοήσουν οἱ διάφοροι νεόκοποι «ἐπαγγελματίες ἐπαναστάτες», καθότι βρίσκονται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν συνείδηση καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ λαοῦ. Γι’ αὐτοὺς ἄλλωστε ἡ «ἐπανάσταση» κυμαίνεται ἀπὸ τὰ Δεκεμβριανὰ τοῦ 1944 (το πραξικόπημα του ΚΚΕ για την εγκαθίδρυση σταλινικοῦ καθεστῶτος) ἕως τὰ «Δεκεμβριανά» τοῦ 2008 (τὸ μηδενιστικὸ παραλήρημα τοῦ χάους καὶ τῆς καταστροφῆς). Ὡς βρυκόλακες τῆς ἱστορίας ἀναπολοῦν τὸν ἐθνικὸ διχασμό, ὀρέγονται τὸν ἐμφύλιο πόλεμο καὶ ἡδονίζονται ἀπὸ τὴν χαρὰ τῆς καταστροφῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐχθὲς αἰσθάνθηκαν τραγικὰ μόνοι. Δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ τοὺς λυπόμαστε. Τοὺς καταλαβαίνουμε ὅμως καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη πολύ σημαντικό γι’ αὐτούς λόγο. Ἡ κουκουεδογενὴς πολιτική τους παράδοση (ἀκόμα καὶ οἱ λεγόμενοι «ἀντιεξουσιαστὲς» μεταμφιεσμένοι σταλινικοί εἶναι) ἦταν ἡ ἀπόσπαση τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, κατ’ ἀπαίτησιν τῆς Μόσχας. Καὶ αὐτὸ τὸ στίγμα τῆς ἐθνικῆς προδοσίας θὰ παραμένει ἀνεξίτηλο γιὰ πάντα. Ἄλλωστε τὸ κράτος τῶν Σκοπίων εἶναι δημιούργημα τῆς σταλινικῆς πολιτικῆς στὰ Βαλκάνια.

Ἡ χθεσινὴ εἰρηνικὴ ἐπανάσταση ἦταν ἡ πατριωτικὴ ἐπανάσταση τῆς λαϊκῆς ψυχῆς. Κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τρομάζει τὸ κατεστημένο. Γιατί γνωρίζει πολὺ καλὰ σὲ πόση διάσταση ἔχει βρεθεῖ μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῆς μνημονιακῆς καταχνιᾶς.

Ἐχθὲς αὐτὸς ὁ λαὸς ξύπνησε. Καὶ ξεσηκώθηκε ὅπως ὁ ἴδιος γνωρίζει, ὅταν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ ἐλεύθερα χωρὶς νὰ ποδηγετεῖται ἀπὸ τὰ κομματόσκυλα, τοὺς ἐργατοπατέρες καὶ τοὺς κουκουλοφόρους: μὲ ἑνότητα, σύμπνοια, ἀλληλεγγύη, χαρά, χαμόγελο καὶ πηγαῖο πατριωτικὸ ἐνθουσιασμὸ -χωρὶς νὰ τοῦ ὑποδείξει κανένας τίποτα, δίχως ὀργανωτές, κλακαδόρους, καθοδηγητές: μόνος του! Ἐχθές, σὲ αὐτὴν τὴν μεγαλειώδη σύναξη τῶν Ἑλλήνων ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἔγινε μία οἰκογένεια. Καὶ ἔστειλε τὸ μήνυμα πρὸς τοὺς κυβερνῶντες ἀλλὰ καὶ πρὸς πᾶσα κατεύθυνση ὅτι δὲν διαπραγματεύεται τὴν ἱστορία του καὶ δὲν ποδοπατᾶ τὴν ἀξιοπρέπειά του γιὰ τὸ χατήρι καὶ τὰ βίτσια κανενός.

Ὁ θλιβερὸς πρωθυπουργὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἐννοήσει πὼς ὅταν λέει ὅτι «δὲν εἶναι παράλογο νὰ ὑπάρχει ἡ λέξη Μακεδονία στὸ ὄνομα τῶν Σκοπίων» καὶ ὅτι εἶναι «ἐθνικὴ ἀνοησία» νὰ μὴν παραχωρήσουμε στὰ Σκόπια τὸ ὄνομα «Μακεδονία» ὕστερα ἀπὸ μερικὲς ὧρες 500.000 ἄνθρωποι στὴν Θεσσαλονίκη τοῦ ἀπαντοῦν πὼς «ὄχι εἶναι παράλογο» καὶ ὅτι ἀνοησία θὰ ἦταν νὰ δώσουμε τὴν ἱστορία μας βορὰ στὸν σλαβικὸ ἐθνικισμὸ τῶν Σκοπίων. Μετὰ τὸ συλλαλητήριο ἀλλὰ καὶ τὶς δημοσκοπήσεις, ποὺ καταδεικνύουν ὅτι μία συντριπτικὴ πλειοψηφία τῆς τάξεως τοῦ 70-80% (μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ οἱ ψηφοφόροι τοῦ Σύριζα) εἶναι φανερὸ ὅτι ὑπάρχει σοβαρὸ πρόβλημα δημοκρατικῆς νομιμοποίησης τῆς κυβέρνησης -ἡ ὁποία, ἄλλωστε, ἐξελέγη μόλις ἀπὸ τὸ 20% τῶν ψηφοφόρων καὶ ἔχει καταπατήσει ἀκόμη καὶ τὸ προεκλογικό της πρόγραμμα μετὰ τὸ δημοψήφισμα τοῦ Ἰουλίου τοῦ 2015.

Ἡ κυβέρνηση ἔχει ἤδη ὑποστεῖ μία πρώτη ἧττα, καὶ αὐτὴ ἡ ἧττα εἶναι πολὺ σοβαρή. Ἕως τώρα ἡ κυβέρνηση μποροῦσε νὰ ἐφαρμόζει ἀπρόσκοπτα τὴν πολιτικὴ ποὺ τῆς ὑπαγορεύουν ἀπευθείας οἱ ξένοι δυνάστες μίας χώρας ποὺ ἡ ἰθύνουσα χειριστοκρατία της τὴν ἔχει καταντήσει παρία τῆς Εὐρώπης. Ἡ ἀλαζονεία τῶν κυβερνώντων -ποὺ ἐφαρμόζουν τὴν πιὸ καταστροφικὴ πολιτικὴ ποὺ ἔχει γνωρίσει ἡ χώρα ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς κυπριακῆς τραγωδίας τοῦ 1974- τοὺς ὁδήγησε στὴν σημερινή τους πολιτικὴ γιὰ τὸ Σκοπιανό. Νόμιζαν ὅτι ὕστερα ἀπὸ ὅσα ἔχουν κάνει, ὁ λαὸς αὐτὸς μπορεῖ νὰ καταπιεῖ τὰ πάντα. Ὁ λαὸς ὅμως τοὺς διέψευσε ἀπρόσμενα καὶ κατηγορηματικά. Αὐτοί, ὡστόσο, μεθυσμένοι ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τους, ἀντὶ νὰ ὑπαναχωρήσουν, ἐξακολουθοῦν νὰ προκαλοῦν «στολίζοντας» τὸν λαὸ μὲ διάφορα «κοσμητικὰ ἐπίθετα», νομίζοντας ὅτι βρίσκονται σὲ φραξιονιστικὸ ἀγῶνα ποὺ διεξάγεται σὲ κομματικὴ ὁλομέλεια.

Ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι ὁ ξεσηκωμὸς τοῦ λαοῦ γιὰ τὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας ὑποκρύπτει μία συσσώρευση ἀγανάκτησης γιὰ τὰ πλήγματα καὶ τὶς ταπεινώσεις ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταία χρόνια ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις καὶ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ σύστημα ἐν γένει. Καὶ ἐπίσης ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι τὸ χθεσινὸ συλλαλητήριο δὲν εἶναι παρὰ μονάχα ἡ ἀρχὴ μίας ἀντίστροφης μέτρησης ποὺ ἑστιάζει σὲ αὐτοὺς ἀλλὰ ταυτόχρονα στοχεύει τὸ ἴδιο τὸ μεταπολιτευτικὸ καθεστώς.

Ἡ προσφιλέστατη κατηγορία τοῦ Σύριζα καὶ διαφόρων παραφυάδων του εἶναι ἀσφαλῶς ὁ ἐθνικισμός. Ὅπως οἱ διάφοροι θερμοκέφαλοι ἐθνικιστὲς ὅταν τραγουδοῦν τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὴν «ὄψη» ἀπὸ τὴν «κόψη», ἔτσι καὶ ἡ σημερινὴ ἐθνομηδενιστικὴ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει, τὸν πατριωτισμὸ (τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα) ἀπὸ τὸν ἐθνικισμὸ (τὸν ἐθνικὸ ἐγωισμὸ εἰς βάρος ἄλλων λαῶν) καὶ τὸν διεθνισμὸ ἀπὸ τὸν κοσμοπολιτισμό. Δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει (ἢ κάνει πὼς δὲν καταλαβαίνει) ὅτι ὁ διεθνισμὸς (δι-ἐθνισμός) ἔχει ὡς συστατικὸ στοιχεῖο του τὸ ἔθνος καὶ δὲν ὑφίσταται χωρὶς αὐτό. Κατὰ συνέπεια, δὲν κατανοεῖ ὅτι ὁ διεθνισμὸς (δηλαδὴ ἡ φιλία καὶ συνεργασία μεταξὺ τῶν ἐθνῶν) ὄχι μόνο δὲν ἀντίκειται στὸν πατριωτισμὸ ἀλλά, ἀπεναντίας, τὸν προϋποθέτει. Γι’ αὐτὸ δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι δὲν νοεῖται διεθνισμὸς ὅταν παραχωρεῖς τὴν ὀνομασία σου («Μακεδονία») στὸν ἀλυτρωτισμὸ τοῦ σλαβικοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν Σκοπίων.

Δὲν συνειδητοποιεῖ ὅτι ὅταν παραδίδεις ὄνομα παραδίδεις καὶ ἔδαφος, ἀφοῦ ἔτσι ἀνοίγεις τὸν δρόμο στὸ γειτονικὸ κράτος νὰ διεκδικήσει τὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία (τὴν μόνη ὑπαρκτὴ καὶ γνήσια Μακεδονία), πράγμα τὸ ὁποῖο τὸ κράτος τῶν Σκοπίων ὁμολογεῖ ἀνοιχτὰ στὸ σύνταγμά του καὶ στοὺς χάρτες του καὶ διδάσκει στὰ σχολεῖα του. Δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει ὅτι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀντὶ νὰ ἔχεις σχέσεις καλῆς γειτονίας κινδυνεύεις νὰ καταλήξεις σὲ πόλεμο καὶ σὲ ἀπόσπαση ἐθνικοῦ ἐδάφους μὲ ὄχημα τὸν ἐθνικισμὸ τοῦ γειτονικοῦ κράτους. Δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι ἀκριβῶς ἡ καταπάτηση τῶν δικαιωμάτων ἑνὸς ἔθνους ἀπὸ ἕνα ἄλλο ἔθνος. Καὶ στὴν περίπτωσή μας αὐτὸς ποὺ καταπατεῖ αὐτὰ τὰ δικαιώματα εἶναι τὰ Σκόπια, μὲ τὸ «ἐπιχείρημα» τῆς καταγωγῆς τους ἀπό… τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο – κάτι τὸ ὁποῖο δύσκολα θὰ παραδεχόταν ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ θερμοκέφαλος ἐθνομηδενιστής. Τὸ παραδέχεται ὅμως ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς ὅταν ρωτάει τὸν Σκοπιανὸ ὁμόλογό του ἐὰν θεωρεῖ ὅτι οἱ Σκοπιανοὶ εἶναι οἱ ἀποκλειστικοὶ Μακεδόνες, ἀπόγονοι τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἢ μήπως παραχωρεῖ αὐτὸν τὸν τίτλο καὶ στοὺς… Ἕλληνες!!!

Φαίνεται ὅτι οἱ ἱστορικὲς γνώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τῶν συνεργατῶν του, ὅπως ὁ ἀνεκδιήγητος Καρανίκας, θὰ πρέπει νὰ περιορίζονται στὸν Ἄρη Βελουχιώτη καὶ τοὺς ἀριστεροὺς μύθους ποὺ τὸν περιβάλλουν καὶ τὸν Νίκο Ζαχαριάδη (ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστὸ πόσο ὠφέλησε τὴν Ἑλλάδα «εὐεργετῶντας» τὴν μὲ ἕναν φοβερό ἐμφύλιο πόλεμο). Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι (γιὰ τοὺς δικούς τους δὲν γνωρίζουμε) εἶχαν τὸ σχῆμα: Ὕβρις-Ἄτη-Νέμεσις-Τίσις. Καὶ γιὰ τοὺς τὸ κάνουμε «λιανά». Ἡ ἀλαζονεία ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ διαπράξουν ὕβρη. Κατόπιν οἱ θεοὶ τοὺς στέλνουν τὴν ἄτη γιὰ νὰ διαπράξουν κι ἄλλες ἀλαζονικὲς πράξεις. Στὴν συνέχεια ἀκολουθεῖ ἡ νέμεσις, δηλαδὴ ἡ τιμωρία τους. Καὶ στὸ τέλος ἔρχεται ἡ τίσις, δηλαδὴ ἡ καταστροφή τους. Ραντεβοὺ στὶς 4 Φεβρουαρίου στὴν Ἀθήνα, στὸ Σύνταγμα.

Τὸ Ἔνζυμο

Ἀθήνα, 22 Ἰανουαρίου 2018

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: