ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΔΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Ἡ κυβέρνηση τρέμει τὴ μαζικότητα τοῦ Συλλαλητηρίου τῆς Κυριακῆς, 4 Φεβρουαρίου. Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ λοιπὴ κινδυνολογία, ὡς ἐκ θαύματος, τὸ Σάββατο 3 Φεβρουαρίου, Χρυσαυγίτες καὶ Ἐξωκοινοβουλευτικοί, ἀπὸ τὴ ΛΑΕ μέχρι τοὺς τελευταίους μπάχαλους, καλοῦν σὲ συγκεντρώσεις καὶ ἀντισυγκεντρώσεις προσπαθώντας ἀπὸ κοινοῦ νὰ δημιουργήσουν φοβία στὸν εὐρύτερο κόσμο μὲ τὰ πιθανὰ ἐπεισόδια ποὺ προετοιμάζουν. Τὴ δὲ ἡμέρα τοῦ Συλλαλητηρίου, Ἀκροαριστεροὶ καὶ Ἀναρχικοὶ καλοῦν σὲ ἀνοικτὴ ἀντισυγκέντρωση. Γιὰ τὸν ρόλο τῶν Χρυσαυγιτῶν, ὡς μόνιμων ἐντολοδόχων τῆς ἐξουσίας δὲν ὑπῆρχε καμία ἀμφιβολία. Μήπως ὅμως ἔχει μείνει καμία καὶ γιὰ ἐκεῖνον τῆς δῆθεν «ἀντισυστημικῆς» Ἀριστερᾶς;

Δυστυχῶς ἡ ἱστορία αὐτὴ ἔχει πολὺ βαθιὲς ρίζες στὴν ἱστορία τοῦ τόπου: Στὰ μαθητικὰ καὶ φοιτητικά μου χρόνια, σημαντικὴ παράμετρος τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἦταν οἱ λεγόμενοι «παρακρατικοί», ποὺ δροῦσαν ὡς τὸ ὁπλισμένο καὶ προβοκατόρικο χέρι τῆς ἐξουσίας. Ἔτσι ὅποτε ὑπῆρχε φοιτητικὴ διαδήλωση, ἢ συλλαλητήριο τῆς Ἀριστερᾶς, ὀργανώνονταν ἀντιδιαδήλωση ἀπὸ τὴν ΕΚΟΦ (Ἐθνικὴ Κοινωνικὴ Ὀργάνωση Φοιτητῶν) ἢ ἀπὸ διάφορες αὐτοαποκαλούμενες «ἐθνικές» ὀργανώσεις, ποὺ ἐπιχειροῦσαν νὰ τρομοκρατήσουν καὶ νὰ μπορέσουν νὰ ἐπιτεθοῦν στὶς ἐκδηλώσεις τῆς Ἀριστερᾶς. Ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς δραστηριότητας ὑπῆρξε ἡ δολοφονία τοῦ Γρηγόρη Λαμπράκη ἀπὸ παρακρατικούς, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν διαβόητο Γκοτζαμάνη στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 1963, ποὺ σὲ μεγάλο βαθμὸ προκάλεσε καὶ τὴν πτώση τῆς κυβέρνησης Καραμανλῆ.

Ἀπὸ τότε κύλησε πολὺ νερὸ στὸ αὐλάκι. Καὶ ἡ εἰκόνα ἀντιστράφηκε. Ἐδῶ καὶ δεκαετίες, τουλάχιστον στὰ Πανεπιστήμια καὶ τοὺς νεολαιίστικους χώρους γενικότερα, ἡ ἐλεύθερη συζήτηση καὶ ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων ἀπαγορεύεται καὶ παρεμποδίζεται συχνὰ μὲ τὴν ἀπειλὴ βίας ἢ τὴν ἀνοικτὴ χρήση βίας, ἀπὸ ἀριστερὲς ἀκροαριστερὲς ἢ ἀναρχικἐς ὁμάδες. Στὴ δεκαετία τοῦ 1970 καὶ τοῦ 1980 σὲ αὐτὲς τὶς πρακτικές, πρωτοστατοῦσαν κατ’ ἐξοχὴν τὰ «ΚΝΑΤ», δηλαδὴ εἰδικὲς ὁμάδες τῆς ΚΝΕ καὶ τῆς ὀργάνωσης τῶν οἰκοδόμων τοῦ ΚΚΕ, ποὺ ξυλοκοποῦσαν κυρίως τοὺς ἀριστεροὺς ἀντιφρονοῦντες. Ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 καὶ ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀντικαταστάθηκαν, σταδιακῶς, ἀπὸ ἀκροαριστερὲς καὶ ἀναρχικὲς ὁμάδες ποὺ στρέφονταν κατ’ ἐξοχὴν ἐναντίον κάθε πατριωτικῆς φωνῆς, εἴτε προερχόμενης ἀπὸ τὴ Δεξιὰ εἴτε ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ ἢ τὴν Ἀριστερά, ἀρκεῖ νὰ χαρακτηρίζονταν ὡς «ἐθνικιστές» – οἱ Κύπριοι φοιτητὲς ἔχουν ξυλοκοπηθεῖ σὲ ἀναρίθμητες περιπτώσεις.

Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, τὴν κατάρρευσή της ΣΕ καὶ τὴν μετατόπιση τῆς κύριας ἀντίθεσης σὲ παγκόσμια κλίμακα, σὲ ἀντίθεση μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ τῆς παγκόσμιας νέας τάξης τῶν πολυεθνικῶν, πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὁμάδες, προτάσσοντας ὡς πρωταρχικὸ ζήτημα τὴν ἀντίθεση μὲ τὸν «ἐθνικισμό», μεταβλήθηκαν σταδιακὰ σὲ παράρτημα, κάποτε καὶ ἔνοπλο, τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ ἔχει ὡς κύριο ἐχθρό της τὸν πατριωτισμὸ τῶν λαῶν καὶ τῶν κινημάτων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κατὰ τὰ ἄλλα τόσο φιλελεύθεροι καὶ ὀπαδοὶ τοῦ δημοκρατικοῦ διαλόγου, διανοούμενοί μας, ἔκλειναν τὰ μάτια μπροστὰ σὲ αὐτὲς τὶς πρακτικὲς ποὺ γαγγραινίαζαν σταδιακὰ τὸν φοιτητικὸ καὶ νεολαιΐστικο χῶρο. Οἱ «ἀντιεθνικιστές» σημιτικοί, οἱ ἀριστεροὶ διανοούμενοι καὶ οἱ μπάχαλοι τῶν Ἐξαρχείων συμμερίζονταν τὶς ἴδιες ἀρχὲς τῶν «ἀνοικτῶν συνόρων», τοῦ «ἀντιρατσισμοῦ», τοῦ φιλομεταναστευτισμοῦ καὶ πρὸ παντός του ἀνθελληνικοῦ ἀντιεθνικισμοῦ. Ἐπὶ πλέον αὐτὴ ἡ ἰδεολογία ἀμειβόταν ἁδρὰ ἀπὸ τὰ ποικιλώνυμα ἱδρύματα Σόρος καὶ ἑκατοντάδες εὐρωπαϊκὰ προγράμματα. Ἐξάλλου πολὺ συχνὰ ἀνῆκαν καὶ στὶς ἴδιες οἰκογένειες καὶ τὰ ἴδια περιβάλλοντα. Οἱ γονεῖς καὶ οἱ φίλοι στὴν προοδευτικὴ διανόηση καὶ τὴν πολιτικὴ ἐλίτ, καὶ τὰ «ἀτίθασα» παιδιὰ στὴν πλατεία γιὰ μερικὰ χρόνια, μέχρις ὅτου ἔλθουν τὰ μεταπτυχιακά, τὰ διδακτορικὰ καὶ ἡ ἔνταξη στὴν φιλελεύθερη ἀριστερά. Γι’ αὐτὸ καὶ παρὰ τὶς σποραδικὲς διαμαρτυρίες, ὅταν τὰ «παιδιά» ξεπερνοῦσαν τὰ ὅρια, τὰ ἄφηναν ἀνενόχλητα νὰ μεταβάλουν τὰ πανεπιστήμια σὲ ἀχούρια καὶ τοὺς νεολαιίστικους χώρους σὲ γκέτο.

Ὅμως ἀπὸ τὸ 2008 καὶ μετὰ τὸ ζήτημα ἄλλαξε διαστάσεις καὶ χαρακτηριστικά. Ἡ μπαχαλοποίηση ξαπλώθηκε σὲ ὅλη τη χώρα καὶ μετασχημάτισε τὸ σύνολο τῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ συντάχθηκε ἐν σώματι – ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ΚΚΕ – μὲ μία μηδενιστικὴ ἐξέγερση κακομαθημένων τέκνων τῶν βορείων προαστίων, κατὰ τὸν περιβόητο Δεκέμβρη. Ὁ ἀκροαριστερὸς «χῶρος» ἀπὸ περιθωριακὴ δύναμη στὶς παρυφὲς τῆς ἀριστερᾶς μεταβλήθηκε σὲ ἰδεολογική του πρωτοπορία. Ἐν ὀλίγοις οἱ «μικροί» ἄρχισαν νὰ σέρνουν ἀπὸ τὴ μύτη τοὺς μεγάλους. Ἐξοῦ καὶ προέκυψε ὁ «ριζοσπαστικός» Σύριζα, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Τσίπρα, ἔχοντας μεταλλάξει τὸν παλαιομοδίτικο ἐθνοφοβικὸ Συνασπισμὸ σὲ ἕνα μοντέρνο ἐθνομηδενιστικὸ μόρφωμα, ποὺ θὰ προσελκύσει ἐξάλλου καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς «ἀδέσποτης» καὶ ἐξωκοινοβουλευτικῆς ἀριστερᾶς.

Ἐπὶ πλέον ἡ ἐπέκταση τῆς μεταναστευτικῆς κρίσης καὶ ἡ συναίνεση ὁλόκληρου τοῦ πολιτικοῦ συστήματος στὸ φαινόμενο τῆς ἀνεξέλεγκτης μετανάστευσης – γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ «φτηνοὺς κηπουρούς» – ἐπέτρεψε στὰ «παιδιά» νὰ δημιουργήσουν ἐπὶ τέλους καὶ τὸν ἀντίπαλο ποὺ τοὺς χρειαζόταν: Δηλαδὴ νὰ δώσουν σάρκα καὶ ὀστᾶ, στὶς λαϊκὲς γειτονιὲς στοὺς κληρονόμους τῶν παλιῶν αὐθεντικῶν Γκοτζαμάνηδων, τὴ Χρυσὴ Αὐγή, τόσο ἀπαραίτητη γιὰ νὰ συντηρεῖται τὸ δίπολο «φασισμοῦ»-«ἀντιφασισμοῦ».

Ἡ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ πρὶν ἀπ’ ὅλα ἡ μεγάλη κωλοτούμπα του τὸ καλοκαίρι τοῦ 2015, μπορεῖ νὰ ὁδήγησε σὲ μία μερικὴ ἀντιπαράθεση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἀριστερᾶς (ἀποχώρηση τοῦ Λαφαζάνη καὶ τῆς ΛΑΕ, καθὼς καὶ μία ἔξαρση στὶς ἀντιθέσεις μὲ τὴν ἐξωκοινοβουλευτικὴ ἀριστερά), ἀλλὰ δὲν προκάλεσε τὴν γενικευμένη σύγκρουση ποὺ πολλοὶ φανταζόταν. Καὶ ὁ λόγος εἶναι ἁπλός. Πέραν τοῦ ὅτι ἀνήκουν στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία στὰ κρατικοδίαιτα στρώματα, πέραν τοῦ κοινοῦ τους κοσμοπολιτισμοῦ, καὶ τῶν κοινῶν ἀξιῶν τους, συμφωνοῦν στὰ βασικά. Καὶ τὰ βασικά, εἶναι ἡ λύση τοῦ δημογραφικοῦ, μέσω τῆς μετανάστευσης, ἡ ἀπόρριψη τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας καὶ τῶν ἐθνικῶν σημασιῶν, τὸ μίσος ἐνάντια στὴν Ὀρθοδοξία, ὡς στοιχεῖο αὐτῆς τῆς ταυτότητας, ἡ παράδοση τῆς Κύπρου στοὺς Τούρκους, ἡ ἀποδοχὴ τῆς προτεκτοροποίησης τῆς Ἑλλάδας, ἡ ἐπιμονὴ στὸ παρασιτικὸ καταναλωτικὸ μοντέλο, ἡ ἀποδοχὴ τῆς παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, ἡ ἄρνηση ἀκόμα καὶ τῶν φυλετικῶν ταυτοτήτων. Καὶ ἐπειδὴ τὸ τερπνὸν πρέπει νὰ συνδυάζεται μετὰ τοῦ ὠφελίμου, ὁ ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε νὰ διορίσει κατὰ δεκάδες χιλιάδες τὰ «παιδιά» τῆς ἀντιπολιτευτικῆς ἀριστερᾶς, σὲ ΜΚΟ, καὶ ὑπηρεσίες γιὰ τοὺς πρόσφυγες καὶ μετανάστες, ὥστε ἡ ἰδεολογία νὰ ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὸ στομάχι. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ βλέπουμε διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Τὸ κύριο μέλημα τῆς ἐξωσυριζικῆς ἀριστερᾶς δὲν εἶναι νὰ φύγει ἡ χειρότερη κυβέρνηση ποὺ εἶχε ὁ τόπος μεταπολιτευτικά, ἀλλὰ τὸ ἐὰν «μετά» θὰ ἔλθει ὁ «Κούλης». Δηλαδὴ ἐν τοῖς πράγμασι στηρίζουν τὸν Τσίπρα, τὸν Καμμένο καὶ τὴν παρέα τους. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ τόσο ἀναιμικὴ στὴν πραγματικότητα ἀντιπολίτευση τὴν ὁποία ἀσκοῦν. Διότι τὸ βασικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδας εἶναι ἡ ἐθνική της ἐπιβίωση καὶ ὡς πρὸς αὐτὸ οἱ ἐθνομηδενιστὲς συμπαρατάσσονται μὲ τὴν κυβέρνηση παρὰ τὶς ὅποιες ἐπὶ μέρους διαφωνίες τους.

Μὲ τὸ Μακεδονικὸ ἔκαναν ἕνα ἀκόμα, ἀποκαλυπτικὸ βῆμα. Ἀνέλαβαν τὸν ρόλο τοῦ ἀνοικτοῦ πραιτωριανοῦ τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ὁ Τσίπρας καὶ ὁ «ἀπειλούμενος»(!) – ξεσκολισμένος στὴν προβοκατορολογία– Κοτζιᾶς ἐκτελοῦν τὸ σχέδιο, οἱ δὲ ἀριστεριστές, ἀναρχικοὶ κ.λ.π., τείνουν νὰ λειτουργήσουν ὡς νέοι ΕΚΟΦίτες καὶ γκοτζαμάνηδες, καλώντας ἀντισυγκεντρώσεις, συκοφαντῶντας τὰ συλλαλητήρια ὡς «ἀκροδεξιά» – ὅπως ἔκανε ἀνενδοίαστα καὶ ὁ ἄλλοτε «πατριώτης τῆς ἀριστερᾶς» Λαφαζάνης στὴν ἐκπομπὴ τοῦ Μάκη Κουρῆ στὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ «Κόντρα» – τέλος, παίζοντας τὸ παιγνίδι τῆς προβοκάτσιας μαζὶ μὲ τοὺς ναζὶ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Ὅμως ὅλοι αὐτοὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦν ἕνα πράγμα, πὼς ἡ δράση τῶν Γκοτζαμάνηδων ἐν τέλει ἐνίσχυσε τοὺς ἀντιπάλους τῆς κυβέρνησης καὶ ὄχι τὴν τότε κυβέρνηση. Καὶ προφανῶς, δὲν ἀρκοῦν γιὰ νὰ τρομοκρατήσουν ἕναν ὁλόκληρο λαό.

Γιῶργος Καραμπελιᾶς

2 Φεβρουαρίου 2018

Πηγή: http://ardin-rixi.gr

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: