Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὅταν οἱ πρόγονοί μας ἔλαβαν τὴν ἀπόφαση νὰ ἐπαναστατήσουν κατὰ τῶν Τούρκων, ὥστε νὰ ἀποτινάξουν τὸν ζυγὸ μακραίωνης δουλείας βροντοφώναξαν: «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία»! Ἔχυσαν ποταμοὺς αἱμάτων γι’ αὐτά, ὅπως καὶ οἱ προηγουμένων γενεῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καμφθεῖ σὲ δελεάσματα καὶ ἀπειλὲς (νεομάρτυρες καὶ κλεφταρματωλοί). Τελικὰ τὸ νεοελληνικὸ κράτος σχηματίστηκε μετὰ ἀπὸ καίρια παρέμβαση τῶν ἰσχυρῶν τῶν τότε ἡμερῶν καὶ ἐτέθη ὑπὸ «κηδεμονία», ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποκλείστηκε ἡ Αὐστρία. Στὸ ἑλληνικὸ προτεκτοράτο παρὰ τὴ διαφορὰ τῶν συμφερόντων τῶν «προστατῶν», ὅλοι τους εἶχαν ἕνα κοινὸ στόχο: Τὸν ἐκδυτικισμό του. Ἀγνοοῦσαν ἤ, ὅσοι γνώριζαν, περιφρονοῦσαν τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Ρωμηοῦ. Οἱ περισσότεροι τὴν εἶχαν μελετήσει στὰ ὁδοιπορικὰ τῶν δυτικῶν περιηγητῶν, διπλωματῶν ἢ κατασκόπων κατὰ τὴν Τουρκοκρατία. Ὅλοι ὅμως εἶχαν λάβει ἐκπαίδευση, στὴν ὁποία κυριαρχοῦσε ἡ ἀναφορὰ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία.

Μάλιστα μεγάλη ἦταν ἡ καύχηση ὅτι αὐτοὶ ἦσαν οἱ μεταλαμπαδευτὲς τοῦ πνεύματος τῶν προγόνων μας, τὸ ὁποῖο, κατ’ αὐτούς, διέτρεξε τὸν κίνδυνο ἀφανισμοῦ ὄχι μόνο κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τουρκοκρατίας, ἀλλὰ καὶ πρίν, κατὰ τὴ χιλιόχρονη αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας. Συνεργοὶ στὸν ἐκδυτικισμό μας ὑπῆρξαν συμπατριῶτες μας σπουδασμένοι στὴ Δύση καὶ ἔχοντες ἐγκολπωθεῖ τὰ ἀρρωστημένα ἰδεολογήματα, τὰ ὁποῖα σήμερα μὲ περισσὴ ἔνταση διδάσκονται στὰ ἑλληνικὰ Πανεπιστήμια: Οἱ Ρωμηοὶ τῆς τουρκοκρατίας, ὅπως προηγουμένως καὶ οἱ Ρωμηοὶ τοῦ Βυζαντίου (Ρωμανίας δηλαδή) δὲν εἶχαν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, δὲν εἶχαν κὰν ἐθνικὴ συνείδηση παρὰ μόνο θρησκευτική. Ἔπρεπε ὡς ἐκ τούτου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐπανανακάλυψη τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος ἀπὸ τοὺς «ἐκφυλισμένους» ραγιάδες (προσφιλὴς ἔκφραση πολλῶν δυτικῶν), οἱ ὁποῖοι ἦσαν βουτηγμένοι στὴ θρησκοληψία καὶ δεισιδαιμονία τῆς ὀρθόδοξης πίστης (ἐπίσης προσφιλὴς ἔκφραση πολλῶν δυτικῶν). Οἱ δικοί μας ἀκαδημαϊκοὶ δὲν θέλησαν ποτὲ νὰ δοῦν πίσω ἀπὸ τὶς θέσεις αὐτὲς τὸν ἀκραῖο ἀνθελληνισμό, ποὺ καλλιεργήθηκε στὴ Δύση διαχρονικά, ἀνθελληνισμό, ποὺ δὲν κορέστηκε οὔτε μετὰ τὴν πρώτη οὔτε μετὰ τὴ δεύτερη ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας τῶν πόλεων.

Τὴν κατεδάφιση ἄρχισαν μὲ ζῆλο οἱ Βαυαροὶ καὶ οἱ γραικύλοι συνοδοιπόροι τους καὶ τὴ συνέχισαν οἱ Ἄγγλοι ἐπικυρίαρχοι καὶ μετέπειτα οἱ Ἀμερικανοί. Ὁ λαὸς ἀντιστάθηκε μὲ ὅσες δυνάμεις διέθετε χωρὶς ἰσχυρὴ τὴν στήριξη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὑποτάχθηκε στὴ νόμω κρατοῦσα Πολιτεία, γιὰ νὰ ἀποδεσμευθεῖ δῆθεν ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ ἐξουσία (σχίσμα τοῦ 1833). Ἡ παιδεία, ἡ ἑλληνορθόδοξη, ὑποκαταστάθηκε ἀπὸ ἐκπαίδευση γνωσικεντρικὴ μὲ σαφῆ τὸν προσανατολισμὸ πρὸς δυτικὰ πρότυπα, σὲ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία οἱ δυτικὲς ἰδεολογίες τοῦ ἰδεαλισμοῦ καὶ ὑλισμοῦ συγκρούονταν στὴν κονίστρα τῶν ἰδεῶν, ἀφοῦ προηγουμένως οἱ ὀπαδοί τους εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ σημαντικὰ ἀπὸ τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσης.

Ἐνῶ ὅμως οἱ ξένοι καὶ οἱ ἐντόπιοι συνεργάτες τους, οἱ ὁποῖοι ἀκόμη καὶ σήμερα δρέπουν δάφνες, ὡς ἀόκνως ἐργασθέντες γιὰ τὸν φωτισμὸ τοῦ λαοῦ, ἐκθεμελίωναν κάθε τί σχετικὸ πρὸς τὴν παράδοση, ἀναφυόταν τὸ λεγόμενο Ἀνατολικὸ ζήτημα, τὸ ζήτημα τῆς διαδοχῆς τοῦ «μεγάλου ἀσθενοῦς», τῆς ὀθωμανικῆς δηλαδὴ αὐτοκρατορίας, στὰ κατακτημένα ἀπ’ αὐτὴν ἐδάφη. Κύριοι διεκδικητὲς τῶν εὐρωπαϊκῶν κτήσεων ἦσαν οἱ Αὐστρία καὶ Ρωσία ὡς συνορεύουσες πρὸς τὴν Τουρκία χῶρες. Καὶ τότε ἐξυφάνθη ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη πλεκτάνη, ἱστορικὴ καὶ ἐθνολογικὴ, σὲ βάρος τοῦ ἑλληνισμοῦ. Οἱ Αὐστριακοὶ γνωρίζοντας τὸν δυναμισμὸ τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀκτινοβολοῦσαν σ’ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἀχανοῦς αὐτοκρατορίας τους καὶ δὲν ἦσαν ἐκφυλισμένοι, εἶχαν σαφῆ τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἦταν τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὴν βουλιμία τους γιὰ κυριαρχία ἐπὶ μεγάλου μέρους τῆς Βαλκανικῆς. Ὁ Μέττερνιχ δὲν ἦταν ἀνθέλληνας, ὅπως συνήθως διδασκόμαστε, ἦταν ἕνας ψυχρός ἐκτελεστὴς μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς δυτικῆς διπλωματίας. Ἐπιστρατεύτηκε τότε ἀπὸ τοὺς Αὐστριακοὺς ἡ γερμανικὴ ἱστορικὴ σχολή, ἡ ὁποία κατασκεύασε τρεῖς μύθους. Ὁ πρῶτος: Οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες δὲν ἦσαν Ἕλληνες! Ὁ δεύτερος: Οἱ Βλάχοι δὲν εἶναι Ἕλληνες. Ὁ τρίτος: Οἱ Ἀλβανοὶ (Σκιπιτάροι) εἶναι ἀπόγονοι τῶν Ἰλλυριῶν. Οἱ ἀπόψεις τῆς γερμανικῆς σχολῆς ἔγιναν ἐν πολλοῖς, ἰδιαίτερα ἡ δεύτερη, δεκτὲς καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἰσχυρούς της ἐποχῆς, Ἄγγλους καὶ Γάλλους, παρὰ τὶς ἐθνικὲς ἀντιθέσεις καὶ τὴν σαφῆ γνώση ὅτι ἡ Γερμανοὶ ἐπιστήμονες εἶχαν θέσει τὶς γνώσεις τους στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἰδεολογήματος τοῦ παγγερμανισμοῦ. Ἐμεῖς στὴν Ἑλλάδα ἀκοῦμε νὰ μᾶς παραμυθιάζουν μὲ τὸ ἰδεολόγημα τοῦ κινδύνου ἐκ τοῦ πανσλαβισμοῦ, ἂν καὶ γνωρίζουμε τὴν ἐντονότατη καὶ αἱματηρὴ μάλιστα ἀντιπαράθεση ρωμαιοκαθολικῶν καὶ ὀρθοδόξων Σλάβων. Οὔτε οἱ Ἄγγλοι «προστάτες» μας, ποὺ δὲν βαρύνονται μὲ τὴν ἐνοχὴ τῶν ἐγκλημάτων τῶν «σταυροφόρων» λεηλατητῶν τῆς Πόλης, ἐπιχείρησαν νὰ ἀντικρούσουν τὶς ἀνιστόρητες θέσεις τῶν Γερμανῶν. Καὶ πολλὲς φορὲς ἀκούγεται μεταξὺ συμπατριωτῶν μας τὸ ἐρώτημα: Καλά, δὲν γνωρίζουν ἱστορία στὴ Δύση; Γνωρίζουν καὶ μάλιστα πολὺ καλά, ὅμως οἱ ἀρχὲς τῆς δυτικῆς διπλωματίας παραμένουν ἀκλόνητες. Θὰ συγκινηθεῖ ὁ Λευκὸς Οἶκος, ὁ κύριος χαλκευτῆς σήμερα τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἀπὸ τὸ κείμενο μερικῶν ἐντίμων ἐπιστημόνων καὶ γερουσιαστῶν, ἐνῶ στὴν ἐποχή μας ἔχουν πλεονάσει τόσο οἱ ἀνέντιμοι, ὅσο καὶ οἱ γραικύλοι, οἱ πρόθυμοι νὰ παραχωρήσουν τὰ πάντα; Ὁ Λευκὸς Οἶκος δὲν ἔχει ἀκόμη συναισθανθεῖ τὶς γενοκτονίες, γιὰ τὶς ὁποῖες εἶναι ὑπεύθυνες οἱ ΗΠΑ οὔτε τὸν τρομερὸ κίνδυνο, ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ ἴδια ἡ χώρα του ἀπὸ τὴν ἀνεξέλεγκτη ὁπλοκατοχή. Θὰ ἐνημερώσει ὁ Τσίπρας, ἂν ἔχει τὴ γνώση καὶ τὴ διάθεση, τὴ Μέρκελ καὶ αὐτὴ θὰ τὸν εὐχαριστήσει ζητώντας συγγνώμη γιὰ τὴν ἄγνοιά της; Ἀλλὰ οἱ Γερμανοὶ δὲν συνειδητοποίησαν ἀρκούντως τὸ ἔγκλημα ποὺ διέπραξαν κατὰ τὸν Β΄ μεγάλο πόλεμο, ἔχοντας προσθέσει ἐνοχὲς στὶς ἐνοχὲς τοῦ παρελθόντος.

Οἱ Ἕλληνες καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν μόνοι τους τὰ ὀξυνόμενα προβλήματα, ἐθνικὰ πρωτίστως, πολιτικοκοινωνικὰ στὴ συνέχεια. Πῶς θὰ ἀντιμετωπισθοῦν αὐτά; Μὲ κοινὸ μέτωπο ἢ μὲ πολυδιάσπαση; Γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ ὁ ἑλληνισμὸς ἐκδηλώνει τὴν ἄμετρη τὴν προαιώνια κακία του, τὴ διχόνοια. Οἱ μέν, ριψάσπιδες ὄντες, σπεύδουν νὰ τεθοῦν στὴν ὑπηρεσία τῆς νέας τάξης πραγμάτων, ἡ ὁποία ἔχει ὡς στόχο τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἰδιοπροσωπείας τῶν ἐθνῶν, ὅλων τῶν ἐθνῶν. Οἱ δέ, ἂν καὶ συναισθάνονται τὸν κίνδυνο πού μᾶς ἀπειλεῖ, ἐξακολουθοῦν νὰ προσδοκοῦν στὴ βοήθεια «φίλων», «συμμάχων» καὶ «ἑταίρων», ὅπως τότε οἱ φιλενωτικοὶ στὴν Κωνσταντινούπολη. Γιὰ ποιούς νὰ κλάψω περισσότερο. Δυστυχῶς δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει οἱ Νεοέλληνες ὅτι βιώνουμε σὲ βάθος πνευματικὴ κρίση, κρίση ἀξιῶν, συνεπῶς καὶ κρίση ταυτότητας. Τὸ ἦθος καὶ τὸ φρόνημα δὲν εἶναι ἐγγεγραμμένα στὴ γενετική μας παρακαταθήκη, ἀλλὰ καλλιεργοῦνται μὲ τὴν παιδεία. Καὶ ἡ παιδεία, ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία, εἶναι ἀνύπαρκτη στὴ χώρα μας, καθὼς ὁ στόχος τοῦ ἐκδυτικισμοῦ αὐτῆς ἔχει ἐν πολλοῖς ἐπιτευχθεῖ.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

Ἀπόστολος Παπαδημητρίου

Πηγή: http://www.antibaro.gr/article/18813

Ὁ πολυτονισμὸς τοῦ κειμένου ἔγινε ἀπὸ ἐμᾶς («Τὸ Ἔνζυμο»)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: