ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΡΑΟΛΗ, ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ γαλλικὴ ἐφημερίδα «L’ Express» δημοσίευσε στὶς 6 Δεκεμβρίου τοῦ 1955 ἄρθρο τοῦ γνωστοῦ Γάλλου λογοτέχνη Ἀλμπέρ Καμύ μὲ τίτλο: «L’enfant grec» («Τὸ ἑλληνόπουλο»), μἐ τὸ ὁποῖο ὁ  συγγραφέας προσπαθεῖ νὰ ἐπηρεάσει τὴν διεθνὴ κοινὴ γνώμη μὲ στόχο νὰ δοθεῖ χάρη στὸν καταδικασμένο σὲ θἀνατο, ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, Μιχάλη Καραολή (ὰγωνιστὴ τῆς ΕΟΚΑ) καὶ τάσσεται ὑπὲρ τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα.

 

Albert Camus, «L’enfant grec» [«Τὸ ἑλληνόπουλο»]

L’ Express, 6 Δεκεμβρίου 1955

«Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες ἐπαναστατημένη Κύπρος ἔχει ἀποκτήσει τὸν ἥρωά της στὸ πρόσωπο τοῦ νεαροῦ Κύπριου σπουδαστῆ Μιχάλη Καραολῆ ποὺ καταδικάστηκε ἀπὸ τὰ βρετανικὰ δικαστήρια σὲ θάνατο διὰ ἀπαγχονισμοῦ. Στὸ ἐκλεκτὸ νησὶ ὅπου γεννήθηκε ἡ Ἀφροδίτη οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν σήμερα καὶ μάλιστα μὲ φρικαλέο τρόπο.

Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορᾶ, ἡ ἄσημη διεκδίκηση ἑνὸς λαοῦ ποὺ παρέμεινε γιὰ χρόνια βουβὴ καὶ ἀναχαιτίστηκε μόλις θέλησε νὰ ἐκδηλωθεῖ, ξεσπᾶ τώρα σὲ τρομοκρατία. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορᾶ, τῆς ἐξέγερσης εἶχε προηγηθεῖ ἡ τυφλὴ καταπίεση. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορᾶ, οἱ [βρετανικές] ἀρχὲς Κατοχῆς ποὺ διατράνωναν ὅτι κύριο μέλημά τους ἦταν πρωτίστως ἡ διασφάλιση τῆς τάξης, ἀναγκάζονται νὰ ἐγκαταστήσουν τὰ δικαστήριά τους καὶ νὰ ἐντείνουν τὴν καταπίεση ποὺ τὸ μοναδικὸ ἀποτέλεσμα ποὺ θὰ φέρει δὲν θὰ εἶναι ἄλλο παρὰ μονάχα ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἀνταρτῶν.

Κατὰ συνέπεια θὰ ἔρθει ἡ ὥρα τῶν μαρτύρων ποὺ θὰ εἶναι ἀμέτρητοι, ὅπως  ἀπέραντη θὰ εἶναι καὶ ἡ καταπίεση, γεγονὸς ποὺ θὰ ὁδηγήσει τελικὰ στὴν ἐπιβολὴ σὲ ἕναν ἀδιάφορο κόσμο τῆς ἀξίωσης ἑνὸς λαοῦ ποὺ εἶναι ξεχασμένος ἀπὸ ὅλους, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό.

Ἀλλὰ στὴν περίπτωσή μας ἡ ἐν λόγῳ παλιὰ τραγωδία εἶναι ἀκόμα πιὸ ὀδυνηρή, διότι ἀφορᾶ δυὸ λαοὺς ποὺ εἶναι μεταξύ τους σύμμαχοι καὶ ἀποτελοῦν καὶ δικούς μας φίλους. Τόσο ἡ λογικὴ ὅσο καὶ ἡ καρδιὰ ἀπαιτοῦν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυὸ λαοὺς νὰ ἀνανεώσουν τὴν παλιά τους φιλία. Ἀντιθέτως ὅμως, ἡ κυβέρνηση τοῦ ἑνός, τοῦ πιὸ ἰσχυροῦ, πράγματι, ἀλλὰ τοῦ πιὸ ἀξιοθαύμαστου γιὰ τὴν φιλελεύθερη παράδοσή του, ἔρχεται στὴν θέση νὰ κρεμάσει τοὺς γιοὺς τοῦ ἄλλου.

Ἡ Ἀγγλία, ὡστόσο, δὲν ἀμφισβητεῖ οὔτε τὰ δίκαια ποὺ διεκδικοῦν οἱ Κύπριοι, οὔτε τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ 80% τῶν κατοίκων τῆς νήσου εἶναι Ἕλληνες, οὔτε ἀκόμη ὅτι οἱ ἐλεύθερες ἐκλογὲς θὰ ἔδιναν μία συντριπτικὴ πλειοψηφία ὑπὲρ τῆς Ἕνωσης [μὲ τὴν Ἑλλάδα]. Τὸ μοναδικό της ἐπιχείρημα, ποὺ τὸ ὑποστήριξε ἄλλωστε πρὶν λίγο καιρὸ κι ἕνας Γάλλος συγγραφέας, εἶναι στρατηγικῆς σημασίας: ἡ Κύπρος ἀποτελεῖ τὸ προωθημένο ἀεροπλανοφόρο τῆς βρετανικῆς καὶ δυτικῆς δύναμης.

Ἀλλὰ τί ἀξίζει αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ νησὶ βρίσκεται σὲ κατάσταση ἐξέγερσης; Ἐκτὸς καὶ ἂν συντρίψει αὐτὸ τὸ κίνημα πνίγοντάς τὸ στὸ αἷμα καὶ ὡς ἐκ τούτου ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀπειλοῦσε τὸ προωθημένο ἀεροσκάφος. Δὲν θὰ ἦταν λοιπὸν πιὸ συνετὸ νὰ γίνει δεκτὴ ἡ λογικὴ πρόταση τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, ποὺ προσφέρεται νὰ ἐγγυηθεῖ τὶς βάσεις, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποῦ θὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ Ἕνωση; Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὑπάρχουν καὶ πιστὲς φιλίες, ποὺ ἀξίζουν περισσότερο ἀπὸ τὸ χάλυβα καὶ τὸ τσιμέντο. Ἡ Ἑλλάδα, μὲ τὴν ἀξιοθαύμαστη ἀντίστασή της ἐναντίον τῶν Γερμανῶν καὶ Ἰταλῶν εἰσβολέων, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἄρνησή της νὰ ὑποκύψει, κατάφερε νὰ ἀποδείξει σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο ὅτι ἡ φιλία της ἀξίζει πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ φιλίες μερικῶν ἄλλων.

Δὲν θὰ κρύψω, ἀπὸ πλευρᾶς μου, τὰ αἰσθήματα θαυμασμοῦ καὶ τρυφερότητας ποὺ τρέφω γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ πού, ὅπως ὁ ἴδιος διαπίστωσα, εἶναι μαζὶ μὲ τὸν ἱσπανικὸ ἀπὸ τοὺς λαοὺς ἐκείνους ποὺ ἡ βάρβαρη Εὐρώπη θὰ χρειαστεῖ στὸ μέλλον γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δημιουργήσει ξανὰ ἕναν πολιτισμό. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ μόνο αἴσθημα ποὺ μὲ κάνει νὰ σκεφτῶ ὅτι ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Δύση ἔχουν νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὴν διευθέτηση τοῦ κυπριακοῦ ζητήματος πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς Ἕνωσης. Ἂν οἱ Ἄγγλοι Συντηρητικοὶ εἶναι ἀντίθετοι μὲ τὴν Ἕνωση, εἶναι γιατί ἐγκατέλειψαν τὴν Αἴγυπτο καὶ δὲν θέλουν τώρα νὰ χάσουν τὸ γόητρό τους.

Θὰ χάσουν ὅμως πολὺ περισσότερο σὲ γόητρο, ἂν ἡ ἀναγκαστικὰ προσωρινὴ παράταση τῆς σημερινῆς κατάστασης πληρωθεῖ τελικὰ μὲ τὸ φόνο ἑνὸς παιδιοῦ [τοῦ Μιχάλη Καραολῆ]. Ἡ ἐποχὴ τῶν αὐτοκρατοριῶν ἔχει παρέλθει καὶ ἀρχίζει ἡ ἐποχὴ τῶν ἐλεύθερων κοινοτήτων, τουλάχιστον στὴν Δύση. Ἂς τὸ ἀναγνωρίσουμε καὶ ἂς προωθήσουμε αὐτὸ τὸ λαμπρὸ μέλλον ἀντὶ νὰ τὸ καταστρέψουμε. Ἡ βρετανικὴ κυβέρνηση ἔχει τὴν εὐκαιρία νὰ συμβάλλει πρὸς τὴν ἐπιτυχία τῶν συζητήσεων ποὺ ἔχουν ἤδη ἀρχίσει, μὲ τὸ νὰ σεβαστεῖ τὴν ζωὴ τοῦ νεαροῦ κατάδικου. Εἶναι οἱ φίλοι τῆς Ἀγγλίας, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ τῆς ζητοῦν νὰ σώσει πρωτίστως τὸν Μιχάλη Καραολὴ καὶ στὴν συνέχεια νὰ τοῦ ἀποδώσει μιὰ πατρίδα μὲ μιὰ ἱστορία τριῶν χιλιάδων ἐτῶν».

Τὸ πλῆρες κείμενο τοῦ Αλμπέρ Καμύ βρίσκεται στὸ ἱστολόγιο: http://andreaskandreou.blogspot.gr/2013/04/lenfant-grec-albert-camus.html

Μετάφραση ἀπὸ τὰ γαλλικά: Ἀθηνᾶ

  Λίγα λόγια γιὰ τὸν Μιχάλη Καραολὴ

Ὁ Μιχάλης Καραολὴς (1933-1956) ἦταν ἀγωνιστὴς τῆς Ε.Ο.Κ.Α. (Ἐθνικὴ Ὀργάνωση Κυπρίων Ἀγωνιστῶν). Ἔλαβε μέρος στὸν Κυπριακὸ ἀγώνα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ἀγγλικῆς ἀποικιοκρατίας γιὰ τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Γιὰ τὴν δράση του συνελήφθη ἀπὸ τὶς βρετανικὲς δυνάμεις κατοχῆς τῆς Κύπρου καὶ ἐκτελέστηκε διὰ ἀπαγχονισμοῦ στὶς 10 Μαΐου 1956 στὶς Κεντρικὲς φυλακὲς Λευκωσίας, μαζὶ μὲ τὸν συναγωνιστή του Ἀνδρέα Δημητρίου.

Ἐντάχθηκε στὴν Ε.Ο.Κ.Α. πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν 1η Ἀπριλίου 1955 καὶ ἦταν μέλος τῆς ὁμάδας τοῦ Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Ἦταν μεταξὺ αὐτῶν ποὺ διένειμαν τὴν πρώτη διακήρυξη τοῦ Γεωργίου Γρίβα-Διγενῆ γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα, ἐργάστηκε γιὰ τὸ τμῆμα πληροφοριῶν τῆς Ὀργανώσεως, ἐνῶ μετέφερε καὶ ἔκρυβε ὁπλισμὸ καὶ πραγματοποιοῦσε βομβιστικὲς ἐπιθέσεις ἐναντίων Ἀγγλικῶν στόχων στὴν Λευκωσία. Μία ἀπὸ τὶς πρῶτες του δράσεις ἦταν ἡ ἀνατίναξη μὲ ὡρολογιακὴ βόμβα τὸν Ἰούνιο τοῦ 1955 τῆς ὑπηρεσίας στὴν ὁποία ἐργαζόταν. Στὴν συνέχεια βγῆκε στὴν παρανομία καὶ συμμετεῖχε σὲ πολλὲς ἐπαναστατικὲς ἐνέργειες. Στὶς 28 Αὐγούστου 1955 ἀνέλαβε μαζὶ μὲ τὸ συναγωνιστῆ του Ἀνδρέα Παναγιώτου τὴν δολοφονία τοῦ ἀστυνομικοῦ Ἡρόδοτου Πουλλῆ, ὁ ὁποῖος κατηγορεῖτο ὡς προδότης.

Ἡ ἀπόπειρα πραγματοποιήθηκε κατὰ τὴν διάρκεια ἀνοικτῆς διαδήλωσης τῆς ἀριστερᾶς τὴν ὁποία παρακολουθοῦσε ὁ Πουλλὴς καὶ στέφθηκε μὲ ἐπιτυχία. Κατὰ τὴν προσπάθεια διαφυγῆς του, ὁ Καραολὴς καταδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους, οἱ ὁποῖοι νόμιζαν ὅτι ἡ ἐπίθεση εἶχε ὡς στόχο τὴν διαδήλωση καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔφραξε μὲ τὸ ποδήλατό του τὸν δρόμο τοῦ Καραολῆ, ἀναγκάζοντάς τον νὰ ἐγκαταλείψει τὸ δικό του ποδήλατο. Ἀργότερα οἱ ἀρχὲς ταυτοποίησαν τὸν Καραολὴ μέσω τῆς πινακίδας τοῦ ποδηλάτου του καὶ ἀκολούθως τὸν συνέλαβαν ἐνῶ ἐκεῖνος ἑτοιμαζόταν νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὴν ἀντάρτικη ὁμάδα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου.

Φυλακίστηκε στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς Λευκωσίας καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἡ καταδίκη του σὲ θάνατο βασίστηκε στὶς διατάξεις ποὺ μόλις εἶχαν εἰσαχθεῖ στὸ νομοθετικὸ πλαίσιο τῆς Κατάστασης Ἀνάγκης καὶ προνοοῦσαν τὴν ἐπιβολὴ τῆς θανατικῆς καταδίκης ἀκόμη καὶ γιὰ ὅσους ὁπλοφοροῦσαν. Ἡ ἀναγγελία τῆς ποινῆς του ἔγινε ἀνήμερα τῆς Ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ἐπετείου καὶ ἐνῶ ὁ Χάρντιγκ ἀπαγόρευσε κάθε δημόσια ἐκδήλωση, ὁ Γεώργιος Γρίβας κάλεσε τοὺς Κυπρίους νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀπαγόρευση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρξουν αἱματηρὲς συγκρούσεις.

Στὶς 14 Νοεμ­βρίου 1955 τὸ ἀνώτατο δικαστήριο τῆς Κύπρου κατακύρωσε τὴν ποινή του. Ὁ Καραολὴς προ­σέφυγε στὴν Ἐπιτροπὴ Δικαιοσύνης τοῦ Βρετα­νικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, ἐνῶ οἱ δικηγόροι του, μετὰ τὴν δική του ἄρνηση, αἰτήθηκαν ἀπονομὴ χάριτος ἀπὸ τὴ βασίλισσα Ἐλισάβετ Β’. Ἡ ἔφεσή του ἐξετάστηκε ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Στέμματος τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1955 καὶ ἀπορρίφθηκε, ἐνῶ τὴν ἴδια τύχη εἶχε καὶ ἡ αἴτηση πρὸς τὸν Κυβερνήτη τῆς Κύπρου γιὰ τὴν ἀπονομὴ χάρης. Στὸ διάστημα τῆς κρατήσεώς του ἔγιναν πολλὲς ἀνεπιτυχεῖς ἀπόπειρες ἀποδράσεως, καθὼς ὁ Γεώργιος Γρίβας, ὁ Διγενής της Ε.Ο.Κ.Α., σὲ πολλὰ μηνύμα,τά του τὰ ὁποία ἀπηύθυνε σὲ μέλη καὶ στελέχη τῆς ὀργανώσεως, ἔγραφε «..Κάντε τὸ ἀδύνατο δυνατό, ἐλευθερῶστε τὸν Καραολή».

Ο Αλμπέρ Καμύ [Albert Camus] μὲ τὸ παραπάνω δημοσίευμά του προσπάθησε νὰ ἀποτρέψει τὴν καταδίκη τοῦ Καραολῆ. Μάταια ἀπέβη καὶ ἡ κίνηση τριάντα Ἄγγλων βουλευτῶν τοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ πρώην ὑπουργοί, οἱ ὁποῖοι σὲ τηλεγράφημά τους ἀπὸ τὴ Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων πρὸς τὸν Κυβερνήτη τῆς Κύπρου Στρατάρχη Sir Τζῶν Χάρντιγκ, ὁ ὁποῖος στὶς 25 Σεπτεμβρίου 1955 διορίσθηκε ἀπὸ τὴν Βρεταννικὴ Κυβέρνηση ὡς Κυβερνήτης τῆς Κύπρου, ἔγραφαν, «..Προτρέπομεν ὅπως ἀνασταλεῖ ἐκτέλεσις Καραολὴ καὶ Δημητρίου πρὸς πρόληψη μεγαλυτέρας πικρίας…». Στὶς 8 Μαΐου 1956 τὸ Ἐκτελεστικὸ Συμβούλιο τῆς Κύ­πρου τάχθηκε ὁριστικὰ ὑπὲρ τῆς ἐκτελέσεώς του.

Ὁδηγήθηκε στὴν ἀγχόνη στὶς 10 Μαΐου 1956 μαζὶ μὲ τὸν Ἀνδρέα Δημητρίου. Οἱ Ἄγγλοι δὲν ἐπέτρεψαν στὴν οἰκογένειά του νὰ πάρει τὸ σῶμα του καὶ νὰ τὸ θάψει, ἀλλὰ ἀντ’ αὐτοῦ τὸ ἔθαψαν οἱ ἴδιοι σὲ ἕναν περιφραγμένο χῶρο ἐντὸς τῶν φυλακῶν, τὰ λεγόμενα Φυλακισμένα Μνήματα. Ἡ ἐκτέλεση αὐτῶν τῶν Κυπρίων ἀγωνιστῶν προκάλεσε ἐντονότατο ρεῦμα ἀγανάκτησης σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Στὴν Ἀθήνα πραγματοποιήθηκαν πολλὲς συγκεντρώσεις καὶ πορεῖες. Τιμῆς ἕνεκεν ὁ Δῆμος Ἀθηναίων μετονόμασε τὴν ὁδὸ Λουκιανοῦ ὅπου καὶ τὸ οἴκημα τῆς Ἀγγλικῆς Πρεσβείας σὲ ὁδὸ Καραολὴ καὶ Δημητρίου, τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ὁ Δῆμος Πειραιὰ μετονομάζοντας τὴν ὁδὸ Ναυάρχου Μπὴτ στὴν σημερινὴ ὁδὸ Καραολὴ καὶ Δημητρίου. Ἐπίσης, στὴν Καισαριανὴ δύο δρόμοι φέρουν τὰ ὀνόματα τῶν δύο ἀγωνιστῶν.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: