ΤΑΜΕΡ ΤΣΙΛΙΓΚΙΡ: ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Τὸ θέμα τῶν δικαιωμάτων ἐξισλαμισθέντων Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῶν ἀπογόνων τους, τὸ ζήτημα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῆς Μικρασίας ποὺ οἱ πρόγονοί τους γενοκτονήθηκαν ἀπὸ τοὺς ὀθωμανοὺς καὶ Τούρκους, ἔθεσε ὁ Ταμὲρ Τσιλιγκίρ, ἀπὸ τὴ Λιβερὰ τοῦ Πόντου, πολιτικὸς ἐξόριστος στὴν Ἑλβετία, ἔχοντας κάνει ὡς πολιτικὸς κρατούμενος γιὰ περισσότερο ἀπὸ 10 χρόνια στὶς τουρκικὲς φυλακὲς γιατί ζητοῦσε τὰ δικαιώματά του, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁμιλίας του στὴν πλατεῖα Ἁγίας Σοφίας στὴ Θεσσαλονίκη, τὴν ὁποία διοργάνωσαν οἱ Ὁμοσπονδίες τῶν Ποντίων καὶ ἦταν ὁ βασικὸς ὁμιλητής. 

Ὁ κεντρικὸς ὁμιλητὴς τῆς ἐκδήλωσης Ταμὲρ Τσιλιγκίρ, τόνισε: «353.000 δὲν εἶναι ἕνας ἀριθμός, εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ γενοκτονήθηκαν. Ἀπευθύνω χαιρετισμὸ στοὺς ἥρωες ἀπογόνους τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔγραψαν ἱστορίες τῆς ἀντίστασης στὰ βουνὰ τοῦ Πόντου, στὴν Νεβιᾶν, στὴ Σάντα. Δὲν ξεχνᾶμε αὐτοὺς ποὺ ἔκαψαν τοὺς ἀνθρώπους μας ζωντανούς, στὶς ἐκκλησίες, στὰ σχολειά, στὰ σπίτια. Δὲν ξεχνᾶμε καὶ αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν μέσα στὶς σπηλιές, χιλιάδες, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά. Δὲν ξεχνᾶμε αὐτοὺς ποὺ βίασαν τὶς γυναῖκες, τὰ μικρὰ κορίτσια, καὶ τὶς πήρανε στὰ χαρέμια τους. Δὲν ξεχάσαμε τοὺς 353.000 ἄταφους νεκροὺς Ἕλληνες τοῦ Πόντου. Δὲν θὰ ξεχάσουμε καὶ δὲν ξεχνᾶμε τοὺς 200.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου ποὺ ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, στὴν ὁποία ζοῦσαν χιλιάδες χρόνια. Δὲν ξεχάσαμε καὶ τὸν Μουσταφᾶ Κεμὰλ ποὺ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ τῆς Γενοκτονίας στὶς 19 Μαΐου, ὅταν ἀποβιβάστηκε στὴ Σαμψούντα. Δὲν ξεχάσαμε τὶς συμμορίες ποὺ ἐφάρμοσαν τὴ Γενοκτονία, τοῦ Τοπὰλ Ὀσμᾶν τὸν Ἰπσὶζ Ρετζέπ. Τὴν ἐθνικὴ στρατιὰ καὶ τὸν στρατηγὸ Νουρεντὶν Πασά. Δὲν ξεχάσαμε! Δὲν ξεχάσαμε καὶ τὶς τουρκικὲς κυβερνήσεις ποὺ ἀρνοῦνται ἐδῶ καὶ 100 χρόνια τὴ γενοκτονία καὶ τὴν ὕπαρξη τῶν Ποντίων. Δὲν ξεχάσαμε ἐπίσης, αὐτοὺς ποὺ ὑπέγραψαν τὴ Συνθήκη Ἀνταλλαγῆς πληθυσμῶν καὶ σὲ ὅλους ὅσους συνέβαλαν σὲ αὐτό. Καὶ δὲν ξεχάσαμε ἐπίσης τὰ λόγια τοῦ ὑπουργοῦ τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ὅτι δὲν ἔχει συμβεῖ γενοκτονία.

Στὸν Πόντο τὰ δεινὰ ἔχουν τρεῖς διαφορετικὲς μορφές. Πρῶτον αὐτὰ ποὺ ἔζησαν οἱ 353.000 ἄνθρωποί μας ποὺ ἔχασαν τὴ ζωή τους, στὸ διάστημα 1914 – 1923. Δεύτερον, ὅλα ὅσα ἔζησαν οἱ ἀπόγονοι, οἱ παπποῦδες σας, τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἐγγόνια τους, ποὺ ἐκτοπίστηκαν μὲ τὴ Συνθήκη Ἀνταλλαγῆς τῆς Λωζάννης τῶν πληθυσμῶν, τὸ 1923 ἀπὸ τὴν πατρίδα τους στὴν ὁποία ζοῦσαν ἐπὶ χιλιάδες χρόνια. Τρίτον, ζήσαμε ἐμεῖς, αὐτοὶ ποὺ μείνανε ἐκεῖ. Πρὶν τὴ γενοκτονία καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς γενοκτονίας, οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου ποὺ ἐξισλαμίστηκαν, δηλαδὴ οἱ γιαγιάδες μου, οἱ παπποῦδες μου, πρὸ τοῦ φόβου, τὰ κράτησαν ὅλα μέσα τους. Δὲν εἶπαν τίποτα στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια τους. Ἀκόμα, οἱ περισσότεροι ἐπινόησαν ψεύτικες ἱστορίες. Τί δύσκολο ποὺ εἶναι νὰ μὴν ξέρεις τὴν ἱστορία σου; Καὶ ἐπειδὴ δὲν γνώριζαν τὰ τούρκικα τὰ παιδιά, ξυλοκοπήθηκαν στὰ σχολεῖα, οἱ γονεῖς σταμάτησαν νὰ μιλᾶνε δίπλα στὰ παιδιά τους, ποντιακά. Γιὰ νὰ ζήσουν ὅλα αὐτὰ τὰ 100 χρόνια, προσπάθησαν νὰ ἀποδείξουν στὸ τουρκικὸ κράτος, τὸν ἑαυτό τους. Νὰ ἀποδείξουν ὅτι εἶναι οἱ καλύτεροι μουσουλμάνοι, οἱ καλύτεροι Τοῦρκοι. Ἔτσι, ἄλλαξε ἡ συμπεριφορά τους. Στράφηκαν πρὸς τὸ Ἰσλάμ, πρὸς τὸν τούρκικο ἐθνικισμό. Ὅμως παρ’ ὅλα αὐτά, τὸ τουρκικὸ κράτος, τοὺς εἶχε πάντα, ὡς ἄλλους. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τούρκικης δημοκρατίας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ τέλος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ κοινωνικὴ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ζωὴ στὸν Πόντο, ὑποβαθμίστηκε. Δὲν ἔγιναν ἐπενδύσεις. Στὰ λιμάνια τῆς Σαμψούντας, τῆς Τραπεζούντας, τὰ ὁποία ἦταν κάποτε ἀπὸ τὰ σημαντικότερα λιμάνια τοῦ κόσμου, δὲν πλησίαζε πλέον, κανένα πλοῖο. Οἱ Πόντιοι ἀναγκάστηκαν καὶ καταδικάστηκαν σὲ πείνα. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀναγκάστηκαν γιὰ νὰ ζήσουν νὰ πᾶνε δεκάδες χιλιάδες Πόντιοι, στὴν Εὐρώπη.

Ἄλλαξαν τὴ θρησκεία μας, τὰ ὀνόματά μας, τὴν γλῶσσα μας, ἄλλαξαν τὰ τραγούδια μας, τὰ μοιρολόγια μας, βάζοντας τοὺς τούρκικους στίχους. Διοργάνωναν ἐκστρατεῖες τὸ 1923, γιὰ τοὺς πολῖτες, μὲ τὸ σύνθημα «μίλα τούρκικα». Ὅλοι ὅσοι μιλοῦσαν ποντιακὰ στοὺς δρόμους, βασανίστηκαν καὶ συχνά μᾶς ὑπενθύμιζαν ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες. Δὲν σταμάτησαν νὰ μᾶς βρίζουν, ὅπως «Ρωμιὲ μπάσταρδε», «Ρωμιὲ κλωστέ». Ἀκόμα καὶ οἱ συγγραφεῖς, στὰ ποιήματα καὶ στὰ μυθιστορήματα, τὶς ἑλληνίδες τὶς παρουσίαζαν ὡς πόρνες. Περίλαβαν ἀκόμα καὶ τὶς νύφες μας. Στὶς τουρκικὲς ταινίες, ἡ προφορὰ τῶν Ποντίων, παρουσιάζονταν ὡς κάτι κακό. Ἐπινόησαν ἀνέκδοτα, ἀνόητα ἀνέκδοτα καὶ τὰ ὀνόμασαν ποντιακά. Μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀνέκδοτα ὑποβίβασαν τοὺς Ποντίους. Οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου, ὅταν ἦρθαν ἀντιμέτωποι μὲ ἄλλους Τούρκους σὲ μεγάλες πόλεις, τοὺς ἔλεγαν περιφρονητικά: Εἶστε Πόντιοι!

Πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἀποκαλύφθηκε ὅτι τὸ τούρκικο κράτος, φακελώνει τὶς μειονότητες. Μάθαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶχαν τὸ νούμερο ἕνα (1). Οἱ Ἀρμένιοι εἶχαν τὸ νούμερο δύο (2). Καὶ οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν τὸ νούμερο τρία (3). Τὸ τουρκικὸ κράτος στὴν Ἄγκυρα, ἐδῶ καὶ 100 χρόνια κρατάει μυστικὰ ἀρχεῖα. Φακέλωνε τοὺς ἐξισλαμισμένους Ἕλληνες καὶ τὰ παιδιά τους. Τὸ τούρκικο κράτος δὲν πιστεύει ἀκόμη στοὺς ἐξισλαμισμένους Ἕλληνες καὶ τὰ παιδιά τους. Ζεῖ μὲ τὸν φόβο ὅτι ἐὰν μάθουν τὴν ἀλήθεια, μιὰ μέρα θὰ ξεσηκωθοῦν.

Θέλω νὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα. Τὴν δεκαετία τοῦ 1990, προγραμματίστηκε μία ἐκδρομή, ἀνάμεσα σὲ ἕνα λύκειο τῆς Τραπεζούντας καὶ τῆς Θεσσαλονίκης. Οἱ μαθητὲς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη θὰ πήγαιναν στὴν Τραπεζούντα καὶ θὰ ἔμεναν ἐκεῖ καὶ ἀντίστροφα οἱ μαθητὲς ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα θὰ ἔρχονταν στὴ Θεσσαλονίκη. Τὸ τούρκικο κράτος δέχθηκε τὴν πρόταση, ὅμως μὲ μία προϋπόθεση. Νὰ μὴν πάει ἕνα λύκειο ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα, ἀλλὰ ἕνα λύκειο ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα!

Θὰ ἀναφέρω ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Τὸ 1979, σὲ μιὰ ἐπαρχία τοῦ Πόντου, στὴ Φάτσα, οἱ σοσιαλιστὲς κέρδισαν τὴ διοίκηση. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ἡ Φάτσα ὀνομαζόταν ὡς ἀπελευθερωμένη περιοχή. Ὅταν ἦρθε ἡ χούντα τὸ 1980, πρῶτα ἀπ’ ὅλα διάλυσε αὐτὴ τὴ διοίκηση. Σκότωσαν πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους βασανίζουν καὶ ἄλλους φυλακίζουν. Οἱ πραξικοπηματίες λένε ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε τὴν ποντιακὴ δημοκρατία ἐδῶ. Οἱ σοσιαλιστὲς ἐκεῖ, δὲν ἤξεραν γιὰ τὸν Πόντο, ὅμως τὸ τούρκικο κράτος ἐξέφρασε τὸ φόβο του. Ὅμως εἶμαι ἐδῶ! Ἐγὼ καὶ οἱ φίλοι μου δουλεύουμε μέρα – νύχτα, γιὰ νὰ μετατρέψουμε τὸ φόβο τους σὲ ἐφιάλτη. Προσπαθοῦμε νὰ ποῦμε τὴν ἱστορία μας, σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ Πόντου.

Μετὰ τὴ γενοκτονία ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ τουρκικὸ κράτος στὸν Πόντο καὶ τὴ Μικρὰ Ἀσία, τὸ τουρκικὸ κράτος ἐγκαταστάθηκε πάνω στὶς περιουσίες μας καὶ τὶς ψυχές μας. Τὸ τούρκικο κράτος ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του εἶναι ἔνοχο. Γενοκτονίες ποὺ ἐφάρμοσε στοὺς Ἀρμένιους, στοὺς Ἕλληνες τοῦ Πόντου, μετὰ τὴν ἵδρυση τῆς τουρκικῆς δημοκρατίας, ἦρθε ἡ σειρὰ σὲ ἄλλες ἐθνότητες. Τὸ τούρκικο κράτος πρέπει νὰ ζητήσει συγνώμη, λαμβάνοντας μία ἀπόφαση στὸ τούρκικο κοινοβούλιο. Ὅμως, ἀκόμη καὶ νὰ ζητήσουν χίλιες φορὲς συγνώμη, τί θὰ γίνει; Γιὰ νὰ ἰσχύει αὐτὴ ἡ συγνώμη, πρέπει νὰ γίνουν τὰ ἑξῆς. Πρέπει νὰ κατεδαφιστοῦν τὰ ἀγάλματα ἐκείνων ποὺ ἔκαναν τὴν γενοκτονία καὶ ὅλα τὰ ὀνόματα αὐτῶν τῶν συμμοριῶν ποὺ δόθηκαν σὲ δρόμους καὶ σὲ σχολεῖα. Οἱ ἐγκληματίες τῆς γενοκτονίας καὶ ὅλοι ὅσοι ἔγιναν πλούσιοι ἀπὸ τὴ γενοκτονία πρέπει νὰ ἀποκαλυφθοῦν. Πρέπει νὰ φτιαχθοῦν μνημεῖα γενοκτονίας γιὰ τοὺς 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου, σὲ ὅλο τὸν Πόντο καὶ πρέπει νὰ μείνει ζωντανὴ ἡ μνήμη τῆς γενοκτονίας. Πρέπει νὰ δοθοῦν δυνατότητες ἐπιστροφῆς στοὺς ἀπόγονούς τους. Ὅλη ἡ περιουσία τους ποὺ κατασχέθηκε, πρέπει νὰ ἐπιστραφεῖ. Πρέπει νὰ ἀποκατασταθοῦν οἱ ἐκκλησιὲς καὶ νὰ ἐπιστραφοῦν στοὺς ἴδιους.

Πρέπει νὰ τιμωρηθοῦν τὰ ἐγκλήματα τῆς γενοκτονίας καὶ πρέπει νὰ δοθεῖ ἀποζημίωση στοὺς ἀπογόνους μὲ προσαύξηση. Πρέπει νὰ δημιουργηθοῦν οἱ κατάλληλες συνθῆκες, γιὰ ὅλους ὅσους ζοῦν ἐκεῖ καὶ θέλουν νὰ μάθουν τὴ μητρικὴ γλῶσσα τους, τὰ ποντιακά. Πρέπει νὰ δοθεῖ καὶ ἕνα τέλος στὶς θρησκευτικὲς καταπιέσεις. Πρέπει ὁ καθένας νὰ ἐπιλέξει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θέλει νὰ πιστεύει. Πρέπει νὰ ἀνοίξουν ὅλα τὰ ἀρχεῖα καὶ νὰ εἶναι στὴ διάθεση ὅλων τῶν ἱστορικῶν καὶ τῶν ἐρευνητῶν.

Καὶ σήμερα ὁ Ἄγγελος Μητρετώδης, καὶ ὁ Δημήτρης Κούκλατζης, καὶ ὁ Γιάννης Βασίλης – Γιαϊλαλί, ποὺ κρατοῦνται στὶς τουρκικὲς φυλακές, πρέπει νὰ ἀπελευθερωθοῦν.

Εὐχαριστῶ ὅλους ὅσους συγκεντρώθηκαν ἐδῶ καὶ τὶς Ὁμοσπονδίες ποὺ πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ κινηθοῦν μαζικά. Ἐμεῖς τὰ παιδιὰ τῶν ἐξισλαμισμένων Ἑλλήνων, ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοι, σᾶς εὐχαριστοῦμε ποὺ μεταφέρετε μέχρι σήμερα, τὸν πολιτισμό μας, τὴ γλῶσσα μας, τὴ θρησκεία μας. Ἐμεῖς εἴμαστε μία μεγάλη οἰκογένεια. Ἀκόμη καὶ νὰ ζήσετε ἐξόριστοι στὴν Εὐρώπη καὶ στὶς μεγάλες πόλεις τοῦ κόσμου, ἡ πατρίδα σας εἶναι ὁ Πόντος. Ἐμεῖς, αὐτοὶ ποὺ μείναμε ἀκόμη ἐκεῖ, ἀκόμη κι ἂν ἔχει ἀλλάξει ἡ θρησκεία καὶ ἡ γλῶσσα μας, τὰ ὀνόματά μας, εἴμαστε Ἕλληνες. Ὅπως βλέπετε δὲν μποροῦν νὰ μᾶς χωρίσουν.

Ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ, στὶς 19 Μαΐου ὅταν πῆγε στὴν Σαμψούντα ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Τοπὰλ Ὀσμᾶν, νὰ μὴν ἀφήσει ἴχνος. Νόμιζαν ὅτι μποροῦν νὰ σβήσουν τὰ ἴχνη μας ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ἐδάφη. Ὁρίστε! Ἡ σημερινή μας συνάντηση εἶναι ἡ ἀποτυχία τους. Μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ σήμερα, θὰ εἴμαστε πιὸ κοντά, σᾶς χαιρετῶ ὅλους. Ὁπωσδήποτε θὰ νικήσουμε. Τὰ ἐδάφη τοῦ Πόντου, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ εἶναι ἐλεύθερα».

21 Μαΐου 2018

Πηγή: http://www.antibaro.gr

Ὁ πολυτονισμὸς τοῦ κειμένου ἔγινε ἀπό ἐμᾶς (Τὸ Ἔνζυμο)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: