Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ 2,5 ΛΕΠΤΑ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΒΑΣΙΛΗ!

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΘΑΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΤΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ!

Advertisements

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΥΣΣΩΜΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗ ΤΗΣ

Περισσότερα ἀπὸ 300 ἄτομα ἀνταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, μέσω Facebook, καὶ συμμετεῖχαν στὴν συγκέντρωση συμπαράστασης στὸν Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, κ. Γιάννη Μπουτάρη, γιὰ τὴν γνωστὴ ἐπίθεση ποὺ δέχθηκε τὸ περασμένο Σάββατο. Τὸ κάλεσμα ἔγινε ἀπὸ τὴν ὁμάδα «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ» (!). Κατόπιν αὐτοῦ τὸ συμπέρασμα ποὺ ἐξάγεται, μετὰ τὴν μαζικὴ παρουσία τῶν Θεσσαλονικέων, εἶναι ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἀπὸ μεγάλος δῆμος μετατρέπεται σὲ κοινότητα.

ΤΟ ΙΛΙΝΤΕΝ, ΟΙ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

 

Τὸ σύγχρονο VΜRO (Μακεδονικὴ Ἐπαναστατικὴ Ἐσωτερικὴ Ὀργάνωση) δὲν θέλει νὰ θυμᾶται. Ἀποκρύπτει τὴ συνεργασία του μὲ τὴ φασιστικὴ Ἰταλία. Μιὰ συνεργασία καθόλου περιστασιακή, ἐνεργὴ καὶ μακρόχρονη, καθὼς διήρκεσε –σχεδὸν ἀδιάκοπα– ἀπὸ τὸ 1928 ἕως τὸ 1944, ὅταν οἱ παρτιζάνοι τοῦ Τίτο ἀπελευθέρωσαν τὴ Γιουγκοσλαβία. Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ἰταλίας γιὰ τὶς ἐξελίξεις στὰ Βαλκάνια ἀνάγεται στὴν ἐποχὴ τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων.

Οἱ πρῶτες διπλωματικὲς ἀναφορὲς γιὰ τοὺς Σλαβομακεδόνες ἀντάρτες -καταγράφονται ὡς «κομιτατζῆδες»- καὶ τὸ VMRO, χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ 1903, τὴν ἑπομένη τῆς ἐξέγερσης τοῦ Ἴλιντεν, δηλαδὴ τοῦ Προφήτη Ἠλία. Ἡ ἄγρια καταστολή της ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ χωροφυλακὴ ἔδωσε στὶς Μεγάλες Δυνάμεις τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπέμβουν στέλνοντας «τεχνοκράτες» καὶ «εἰδικούς» μὲ σκοπὸ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τοῦ τουρκικοῦ σώματος. Ὁ Ἰταλὸς ἀπεσταλμένος, στρατηγὸς Ντὲ Τζόρτζις, παρέμεινε μάλιστα στὴ Θεσσαλονίκη ἕως τὸ 1911, ὅταν οἱ Ἰταλοὶ ἐπιτέθηκαν στὴν Τουρκία καὶ κατέλαβαν τὴ Λιβύη καὶ τὰ Δωδεκάνησα.

Ὁ ἑπόμενος ἀξιωματοῦχος τῆς Ρώμης ποὺ ἦρθε σὲ στενὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ VMRO ἦταν ὁ Ἀλεσάντρο ντὲ Μποσντάρι, πρέσβης πρῶτα στὴ Σόφια καὶ μετὰ στὴν Ἀθήνα. Ὁ διπλωμάτης ἀνέφερε ὑπηρεσιακῶς ὅτι κατὰ τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὸ VMRO εἶχε συγκροτήσει ἕνα «Μακεδονικὸ Σύνταγμα» ποὺ πολεμοῦσε στὶς τάξεις τοῦ βουλγαρικοῦ στρατοῦ.

Μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Ἰταλῶν γιὰ τὰ Βαλκάνια εἶχε πάρει νέες διαστάσεις: οἱ ἰταλικὲς διεκδικήσεις στὴ Δαλματία, ὅπου ζοῦσε μία σημαντικὴ ἰταλικὴ μειονότητα, δὲν ἱκανοποιήθηκαν στὴ σύνοδο εἰρήνης τοῦ Παρισιοῦ. Δὲν εἶχε ἐπίσης ἀποτέλεσμα ἡ ἐπίμονη ἀπαίτηση τῆς Ἰταλίας νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς «νέο κράτος» ἡ «Μακεδονία» ἢ ἡ «μακεδονικὴ μειονότητα» στὸ πλαίσιο τῆς Νοτιοσλαβίας.

Ἀντιθέτως, ἡ δημιουργία τοῦ Βασιλείου τῶν Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων, ποὺ μετὰ λίγα χρόνια μετονομάστηκε σὲ Νοτιοσλαβία, δημιούργησε πρόσθετα προβλήματα στοὺς Ἰταλούς. Ἔχαναν τὶς προσβάσεις τους στὸν βασιλικὸ οἶκο τοῦ Μαυροβουνίου (μέλος τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ Ἰταλίδα βασίλισσα Ἕλενα), ἐνῷ ἔβλεπαν νὰ διακυβεύονται οἱ προσπάθειές τους νὰ ἐλέγξουν τὴν Ἀλβανία. Ἀπὸ τότε, μόνιμος στόχος τῆς ἰταλικῆς πολιτικῆς στὰ Βαλκάνια ἦταν ἡ ἀπομόνωση καὶ ὁ διαμελισμὸς τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου