ΟΙ «ΧΡΗΣΙΜΟΙ» ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ: ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: Ε, ΤΟΤΕ ΣΑΣ ΣΠΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ φανατικὸς καὶ ἡ ὑποκρισία του

Θεωροῦμε πὼς ἡ γλῶσσα μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ φανερώνει τὴν ἀλήθεια· πὼς οἱ λέξεις, ὅταν δὲν ἀλλοιώνεται σκοπίμως ἡ οὐσία τους, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποσαφηνίσουν, νὰ προσδιορίσουν καί, ἂν θέλετε, νὰ ἐπιστρέψουν τὸ χαμένο τους νόημα σὲ κακοποιημένες ἢ πλήρως στρεβλωμένες ἔννοιες.

Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν λέξη φανατικός, ἡ ὁποία εἶναι μια μεταγραφὴ στὰ ἑλληνικὰ τῆς λατινικῆς λέξεως fanaticus. H λέξη αὐτή, στὴν ἀρχαία Ρώμη, προσδιόριζε τὸν θρησκόληπτο, τὸν θεόληπτο, καὶ ἐν γένει τὸν ἄνθρωπο πού, στὸ ὄνομα τῆς θρησκευτικῆς του ἰδεολογίας ἐνδέχεται νὰ ἐμφανίσει βίαιες συμπεριφορὲς ἔναντι οἱασδήποτε διαφορετικῆς ἀπόψεως, νὰ συμπεριφερθεῖ ἐν ὀλίγοις ὡς μανιακὸς καὶ παράφρων. Ὡς ἐκ τούτου, μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ πὼς τὸ ἐπίθετο fanaticus ἀναφερόταν σὲ ἀνθρώπους μισαλλόδοξους, ἐχθροὺς τοῦ ἐλεύθερου λόγου, ἐνδεχομένως καὶ τῆς λογικῆς.

Τὸ fanaticus, μὲ τὴ σειρά του, προέρχεται ἀπὸ τὸ λατινικὸ fanum, τὸ ὁποῖο δηλώνει τὸ ἱερό, τὸ ναό, στὸ ὁποῖο ἀνήκει ὁ fanaticus. Ἀπὸ ὅ,τι εὔκολα γίνεται ἀντιληπτό, γιὰ νὰ ὑπάρξουν φανατικοί, ἀπαιτεῖται ἡ ὕπαρξη τοῦ «ναοῦ», εἴτε αὐτὸς διαθέτει ὑλικὴ ὑπόσταση εἴτε ὁλοκληρώνεται μόνον ὡς ἰδεολογία στὸ νοῦ τῶν φανατικῶν. Εἶναι ἐπίσης γενικῶς παραδεκτὸ πὼς ὁ φανατικὸς ἰσχυρίζεται ὅτι κατέχει τὴν «ἀπόλυτη ἀλήθεια», γιὰ τὴν ὁποία, ὅταν ὁ φανατισμὸς ποὺ τὸν διατρέχει ἀγγίζει τὸ ὕψιστο, μπορεῖ, ἐνδεχομένως, ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀσκήσει βία, ἀλλὰ καὶ νὰ σκοτώσει ἢ νὰ σκοτωθεῖ.

Εἶναι εὔκολο, λοιπόν, νὰ κατανοήσουμε πὼς ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἔννοιες ποὺ ἀπέχουν τουλάχιστον ὅσο ἡ Γῆ ἀπὸ τὴ Σελήνη. Κατ’ ἀρχάς, ἡ ἀλήθεια τῶν ἀνθρώπινων ὄντων δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι «ἀπόλυτη». Ἀκόμα κι ἂν κάποιος ἀντιλαμβανόταν τὴν «ἀπόλυτη» ἀλήθεια, εἴμαστε βέβαιοι πὼς θὰ τὴν κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἁπλῶς ἐπειδὴ θὰ τοῦ ἦταν ἀδύνατον νὰ τὴν ἐκφράσει καὶ νὰ τὴν μεταδώσει στοὺς ἄλλους. Ἡ ἀπολυτότητα γίνεται, ἐν δυνάμει, προθάλαμος κάθε ἐξουσίας. Ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας προϋποθέτει, πρῶτα ἀπὸ ὅλα, πνεῦμα εὐρύ, δηλαδὴ ἀνοιχτὸ καὶ ταυτόχρονα κριτικὸ σὲ ἐρεθίσματα, ποτὲ ἀπόλυτο. Ἀντιθέτως, γιὰ τὸν φανατικὸ «ἀλήθεια» εἶναι ΜΟΝΟΝ ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ τὸ fanum ὅπου ἀνήκει, δηλαδὴ τὸ «ναό», τὴν ἰδεολογία του.

Ἂς δοῦμε τώρα τί εἶναι ἡ ἰδεολογία, ἀσχέτως ἂν χαρακτηρίζει θρησκευτικὲς ἢ πολιτικὲς ὀργανώσεις. Ἡ ἰδεολογία δηλώνει ἕνα κλειστὸ σύστημα ἰδεῶν, σφιχτὰ δεμένο, στὸ ὁποῖο ἡ εἰσροὴ ἢ ἐκροὴ ἰδεῶν εἶναι ἁπλῶς ἀνεπίτρεπτη. Ὅπως ἤδη ἀναφέρθη, ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, στοιχεῖο ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ οἱονδήποτε αὐθεντικὰ ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα, προϋποθέτει πνεῦμα εὐρύ, ἔλλειψη παρωπίδων, νοῦ ἐλεύθερο νὰ προσλαμβάνει νέες ἰδέες, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀπορρίπτει παλαιότερες στὴ βάση μιᾶς βαθύτερης κατανόησης. Ἕναν νοῦ ποὺ ἀποδέχεται αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ κατανοεῖ καὶ δὲν παίρνει τόσο σοβαρὰ οὔτε τὸν ἑαυτό του καὶ κυρίως οὔτε τὴν φαντασία του.

Ὁπότε, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω, τὸ νὰ χρησιμοποιεῖ ἕνας φανατικὸς τὶς λέξεις ἀλήθεια καὶ ἐλευθερία μετατρέπεται –ἔστω ἐν ἀγνοίᾳ του– σὲ ὕβρι καὶ συκοφαντία καὶ σὺν τῷ χρόνῳ εὐνοεῖ τὴν σκόπιμη ἀπονοηματοδότησή τους. Ἐπίσης, προκύπτει πὼς ἡ ἰδεολογία, αὐτὸ τὸ αὐστηρὰ κλειστὸ σύστημα ἰδεῶν, χαρακτηρίζει τόσο μιὰ ὀργανωμένη θρησκεία, ὅσο καὶ μιὰ πολιτικὴ ὀργάνωση. Ὡς ἐκ τούτου, φανατικὸς στὶς μέρες μας εἶναι ὁ αὐστηρὰ καὶ ἀπόλυτα ἰδεολόγος, ἀσχέτως μὲ τὸ πῶς ὁ ἴδιος καὶ οἱ ὅμοιοί του αὐτοπροσδιορίζονται. Θεωροῦμε πὼς ὁ καθένας ὀφείλει πρωτίστως νὰ κρίνεται γιὰ τὰ πεπραγμένα του καὶ ὄχι γιὰ τὶς αὐταπάτες ποὺ ἐνδεχομένως ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό του.

 

Ὅποιος διαφωνεῖ μαζί του στοχοποιεῖται

Ἂς σταθοῦμε λοιπὸν στὶς πράξεις. Ἕνας «χριστιανιστής» ἢ «μουσουλμανιστής», γιὰ παράδειγμα, ποὺ καίει ἕνα βιβλίο, γιατί ὑποτίθεται πὼς εἶναι «σατανικό», δὲν τὸ κάνει ἐπὶ τῆς οὐσίας γιὰ αὐτὸν τὸ λόγο. Τὸ καίει ἁπλῶς, γιατί εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ἰδεολογία του ἤ, ἁπλούστερα, γιατί δὲν συμφωνεῖ μὲ αὐτό. Τοῦ εἶναι ἀρκετό. Ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ὁ φανατικὸς δὲν ἀνέχεται τὴν διαφορετικότητα, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ἰδεολογία του βαυκαλίζεται μιὰ δῆθεν «ἀνεκτικότητα» στὸ διαφορετικό. Τὸ ἴδιο ἀσφαλῶς μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ γιὰ ἕναν ἰδεολόγο κομμουνιστή, ἀναρχιστή, φασίστα ἢ δημοκράτη. Ἀσφαλῶς, δὲν θὰ ἀνεχθοῦν καμμία διαφορετικὴ ἄποψη, ποὺ στέκεται κριτικὰ ἔναντι τῆς ἰδεολογίας τους. Τελικὰ ἀποδεικνύεται πὼς δὲν εἶναι ζήτημα κἄν μιᾶς συγκεκριμένης ἰδεολογίας. Εἶναι μιὰ βαθιὰ στρέβλωση ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν πυρῆνα τοῦ ὑπερτροφικοῦ «ἐγώ» τῶν ἀνθρώπων.

Βεβαίως, τὸ παράδοξο καὶ ἐλαφρῶς τραγελαφικὸ εἶναι πώς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν φασισμό, ἡ δημοκρατία καὶ ὁ κομμουνισμὸς «εὐαγγελίζονται», σὲ κάποιον βαθμό, πὼς ἡ ἰδεολογία τους σέβεται τὴν ἐλεύθερη ἔκφραση, τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου, τὴν ἀνοχὴ στὸ διαφορετικό. Ἀσφαλῶς καὶ πρόκειται γιὰ ἀνοησίες. Ἡ Ἱστορία βρίθει παραδειγμάτων γιὰ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ἐν ὀλίγοις, ὁ φανατικὸς ποὺ «ἐνδύεται» τὴν ἰδεολογία τοῦ φασισμοῦ εἶναι εἰλικρινέστερος μὲς στὴν ἀνειλικρίνεια καὶ τὸν φανατισμό του, ἀπὸ τὸν φανατικὸ δημοκράτη ἢ κομμουνιστή. Ὅπως ἤδη εἰπώθηκε, ἡ ἰδεολογία ὁδηγεῖ ἀργά, ἀλλὰ μεθοδευμένα στὸν φανατισμό.

Τὰ τελευταία βέβαια χρόνια, ἔχει κάνει τὴν ἐμφάνισή του καὶ ἕνας νέος τύπος φανατικοῦ, ὁ ὁποῖος, σώνει καὶ καλά, ἐπιθυμεῖ νὰ αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «ἀναρχικός» ἤ, εὐρύτερα, «ἀντιεξουσιαστής». Ὁ ἐν λόγῳ φανατικὸς σπάζει καὶ καίει βιβλιοπωλεῖα ἢ ἐν γένει χώρους «ἐχθρικούς» πρὸς τὴν ἰδεολογία του, ἀσκεῖ σωματικὴ βία σὲ ὅποιον διαφωνεῖ μὲ ὅσα πράττει ἢ ὑποστηρίζει ὁ ἴδιος, στοχοποιεῖ, ἀπειλεῖ, λασπολογεῖ. Εἶναι ἀναμενόμενο νὰ πράττει ὅλα τὰ παραπάνω; Ἀσφαλῶς. Εἶναι φανατικός, εἶναι ἕνας ἀπόλυτος ἰδεολόγος. Οἱ αὐταπάτες του περὶ «ἀναρχίας» καὶ «ἀπελευθέρωσης» ἁπλῶς δημιουργοῦν ἕνα ἐπιπρόσθετο μειδίαμα στὴν ἔκφραση ἀπέχθειας ποὺ προκαλοῦν τὰ ὅσα κάνει.

Τί διαφορὰ ἔχει λοιπὸν αὐτὸς ὁ φανατικὸς ἀπὸ τοὺς προαναφερθέντες; Μὰ φυσικὰ καμία. Στὸ ὄνομα τῆς ἰδεολογίας του, διακατεχόμενος ἀπὸ τὸν φανατισμό του, θὰ πράξει, εὐκαιρίας δοθείσας, τὰ «ἀπαραίτητα», γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν «ἀπόλυτη ἀλήθειά» του. Πολλὲς φορές, θὰ κάψει, θὰ σπάσει, θὰ δείρει, ἁπλῶς καὶ μόνον γιὰ νὰ «κοινωνήσει» τῶν «μυστηρίων» τοῦ δικοῦ του fanum, νὰ βιώσει ἐπίπλαστα τὸ αἴσθημα τοῦ ἀνήκειν, νὰ ἀποδείξει μὲ πράξεις τὴν τυφλὴ ἀφοσίωση καὶ πίστη στὴν ἰδεολογία του. Ὅπως καταλαβαίνετε, κάπου ἐδῶ τὰ πράγματα ἀποκτοῦν περίεργα μεταφυσικὲς διαστάσεις.

Ὁ βρώμικος ρόλος τοῦ Κράτους καὶ ἡ χρησιμότητα τοῦ φανατικοῦ

Ἂς ἔρθουμε τώρα στὸ ἐν λόγῳ γεγονός, στὸ σπάσιμο δηλαδὴ τοῦ βιβλιοπωλείου Κομμοῦνα, στὰ Ἐξάρχεια, ἐνῷ μάλιστα βρισκόταν ἐν λειτουργίᾳ· ὁπότε, σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση, οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν σωματικὴ ἀκεραιότητα τῶν παρευρισκομένων. Μιὰ τέτοια πράξη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ ἔργο μισαλλόδοξων, φανατικῶν, ἀνθρώπων ποὺ τὸ μῖσος καὶ ἡ ἰδεολογία δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ διακρίνουν τίποτα πέρα ἀπὸ τὸν φανατισμό τους. Ἀσφαλῶς, μᾶς ἀφήνει ἀδιάφορο τὸ τί πιστεύουν αὐτοὶ γιὰ τὸν ἑαυτό τους, πῶς ἐπιλέγουν νὰ αὐτοχαρακτηρίζονται. Ἐμεῖς, βεβαίως, τοὺς προσφέρουμε ἁπλόχερα τὸ δικαίωμα αὐτό.

Δὲν χωρᾷ συζήτηση πὼς θὰ ὑποστηρίζαμε ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἄποψη, ἀσχέτως μὲ τὸ τί εἴδους βιβλία ἢ εὐρύτερα ἔντυπο ὑλικὸ διακινοῦνταν στὸ βιβλιοπωλεῖο. Δὲν ἔχει σημασία ἂν αὐτοὶ ποὺ δραστηριοποιοῦνται σὲ ἕνα βιβλιοπωλεῖο θεωροῦν ἑαυτοὺς ἀναρχικούς, κομμουνιστές, φασίστες, χριστιανοὺς ἢ ὁ,τιδήποτε. Οἱ ἰδέες πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ ἰδέες, ὁ λόγος μὲ λόγο. Μόνο ἡ βία σὲ κάποιες περιπτώσεις μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ βία, ἂν καὶ πάλι καλὸ εἶναι νὰ τὸ σκεφτεῖς, ἐφ’ ὅσον μπορεῖς: ἐδῶ οἱ αὐτοματισμοὶ συχνὰ εἶναι ἐπικίνδυνοι. Τὸ «αὐτόματον», δηλαδὴ ἡ μηχανή, εὔκολα γίνεται διαχειρίσιμη ἀπ’ ὅποιον γνωρίζει καλὰ τὴ λειτουργία της. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι μόνον ἀναρχικὸ ἰδεῶδες, ἀλλὰ ἰδεῶδες ὅλων ὅσων ἀταλάντευτα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα ἀναζητοῦν τὴν ἐλευθερία, μὲ τὸν δικό τους τρόπο.

Ἐν ὀλίγοις, ἂν διαφωνεῖς μὲ κάποιον σὲ προφορικὸ ἐπίπεδο, ἐπιχειρηματολογεῖς προφορικά, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσεις τὰ λεγόμενά του. Ἂν διαφωνεῖς μὲ ἕνα γραπτὸ ἢ μὲ ἕνα ὁλόκληρο βιβλίο, τότε ἀναπτύσσεις καὶ ἐσὺ γραπτῶς μιὰ ἐπιχειρηματολογία, τὴ δημοσιεύεις καὶ σᾶς κρίνουν οἱ ὅποιοι ἐνδιαφερόμενοι ἀναγνῶστες. Δὲν τοῦ καῖς τὸ βιβλίο, δὲν σπᾷς ἢ καῖς τὸ βιβλιοπωλεῖο του. Δὲν τὸ ἀπαγορεύεις ἂν ἔχεις, βέβαια, τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας.

Οἱ ἐν λόγῳ πρακτικὲς δὲν εἶναι βεβαίως κάτι καινούριο. Ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, ἰδιαιτέρως στὴν περιοχὴ τῶν Ἐξαρχείων, σπάζονται καὶ καίγονται βιβλιοπωλεῖα, μὲ πρόφαση ὅτι φιλοξενοῦν στὰ ράφια τους (καί) βιβλία ἀκροδεξιοῦ περιεχομένου. Ἀναρωτιόμαστε, λοιπόν, καὶ ρωτοῦμε καλόπιστα ὅσους εἴτε πράττουν μὲ τέτοιους τρόπους εἴτε τοὺς χειροκροτοῦν· ἀλήθεια, δὲν πιστεύετε στὴ δύναμη τῶν ἀπόψεών σας; Σᾶς τρομάζουν ἄραγε τόσο πολὺ οἱ ἀπόψεις τῶν ἀντιπάλων σας, γι’ αὐτὸ προσπαθεῖτε νὰ τὶς καταστρέψετε; Ἂν ναί, τότε φυσικὰ καὶ ἀντιλαμβανόμαστε πὼς ἡ φτώχεια ἢ ἡ ἄκρα πενία ἀπόψεων, ἐπιχειρημάτων καὶ κυρίως ἐνσυναίσθησης σᾶς ὁπλίζει τὸ χέρι, ὑποβιβάζοντάς σας στὴν κατηγορία τοῦ φανατικοῦ. Ἀεὶ σᾶς οἰκτίρουμε.

Ἡ ἐπίθεση στὴ συγκεκριμένη χρονικὴ συγκυρία

Θὰ θέλαμε ὅμως νὰ σταθοῦμε λίγο περισσότερο στὸ συγκεκριμένο συμβάν, στὴν ἐπίθεση δηλαδὴ στὸ βιβλιοπωλεῖο Κομμοῦνα λίγες μέρες μετὰ τὴν συμφωνία Κοτζιά-Ντιμιτρώφ. Ἡ ἀνάληψη εὐθύνης, μέσα στὴν ἰδεολογική της σύγχυση, ἀναφέρει, ἐν ὀλίγοις, πὼς ἡ ἐπίθεση ἔγινε διότι τὸ Ἄρδην καὶ ὁ Γ. Καραμπελιᾶς εἶναι πατριῶτες καὶ ἐθνικιστές, λόγω τῆς στάσης τους σχετικὰ μὲ τὰ συλλαλητήρια γιὰ τὸ λεγόμενο μακεδονικὸ ζήτημα. Μέχρι πρότινος, ἡ «ἐπιχειρηματολογία» ποὺ ἀναπτύσσονταν στὸ γνωστὸ κινηματικὸ μέσο, δικαιολογοῦσε τὶς ἐπιθέσεις ἐνάντια σὲ ὅσους χαρακτηρίζονταν «φασίστες». Ὡστόσο, ἀπὸ τὸ πρῶτο χρονικὰ συλλαλητήριο, αὐτὸ τῆς Θεσσαλονίκης, ὡς «ἄξιοι» τσακίσματος, λιντσαρίσματος καὶ ἄλλων αἰσχρῶν, ἀναφέρονται καὶ οἱ «ἐθνικιστές», ἀλλὰ καὶ οἱ «πατριῶτες»!! Τυχαῖο; Σὲ καμιὰ περίπτωση.

Ἀλήθεια, ποιόν ἐξυπηρετεῖ μία τέτοια ἐπίθεση, ὅταν συμβαίνει λίγες μέρες μετὰ τὴν ἄθλια καὶ ἀπαράδεκτη κατ’ ἀρχὴν προφορικὴ συμφωνία τῶν κρατιστῶν, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Βαρδαρίας, ἀλλὰ καὶ λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ προγραμματισμένα συλλαλητήρια γιὰ τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα στὴ Βόρειο Ἑλλάδα; Ἔχει, εἰλικρινά, σημασία τὸ ἂν εἶσαι –ἢ ὄχι– πράγματι παρακρατικός, ὅταν καταφανῶς λειτουργεῖς ὡς τέτοιος;

Αὐτὸ ποὺ δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ εἶναι πὼς τὰ ἤδη συμφωνηθέντα τῶν μαριονετῶν κρατιστῶν τῆς περιοχῆς μας (ἂς μὴν μᾶς ξεγελοῦν οἱ δῆθεν παλινωδίες γιὰ τὴν καταμέτρηση καὶ ἀπορρόφηση τῶν ἀντιδράσεων), ἐὰν τελικῶς ἐπισφραγιστοῦν ὡς συμφωνία, θὰ ἀποτελέσουν τὴν πηγὴ μεγάλων ἀναταραχῶν στὴ νότια βαλκανικὴ καὶ φυσικὰ στὴ Μακεδονία τὶς ἑπόμενες πολὺ λίγες δεκαετίες. Δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ πὼς θὰ ἀποτελέσουν τὴ βάση γιὰ τὴν κατακόρυφη αὔξηση τοῦ ἐθνικισμοῦ (ὁ ὁποῖος πλέον θὰ δικαιολογεῖται), τὸν ὁποῖον οἱ φανατικοὶ ἀπεγνωσμένα ἰσχυρίζονται πὼς πολεμοῦν. Ἑνὸς «αὐτόματου» ἐθνικισμοῦ ὁ ὁποῖος θὰ χρησιμοποιηθεῖ κι αὐτὸς ἔντεχνα γιὰ τὶς «τελικὲς διευθετήσεις» στὸ ὄνομα τῆς «εἰρήνης» βεβαίως. Ἡ Μακεδονία προορίζεται νὰ γίνει οἰκόπεδο κυριολεκτικὰ τῶν διεθνῶν ἐξουσιαστῶν καὶ ὅσοι ἀπομένουν νὰ αἰσθάνονται δεμένοι μὲ τὴ γῆ τῶν πατέρων τους (αὐτὸ σημαίνει πατρίδα) θὰ ἐξωθοῦνται στὸ νὰ σηκωθοῦν καὶ νὰ φύγουν γιατί θὰ θεωροῦνται ἐμπόδιο στὴν ἀκόμη μεγαλύτερη λεηλασία ἀπὸ τοὺς «ἐπενδυτές»· ὅπως ἔχουν ἤδη φύγει ἑκατοντάδες χιλιάδες ἄνθρωποι στὰ πλαίσια μιᾶς ἀπόλυτα κατασκευασμένης «κρίσης». Μόνον οἱ «Μακεδόνες» τῶν διεθνῶν ἐξουσιαστῶν θὰ ἔχουν θέση (ἀνεξαρτήτως ἂν εἶναι Ἕλληνες ἢ Σκοπιανοὶ ἢ Πακιστανοί, ἢ ποιός ξέρει τί ἄλλο), γιατί θὰ εἶναι κατασκευασμένοι ἀπὸ τοὺς ἴδιους καὶ συνεπῶς ἀπόλυτα πειθήνιοί τους. Θὰ εἶναι οἱ «Μακεδόνες» τῆς ἀρεσκείας τους. Ἴσως χρειάζεται λεπτομερέστερη ἀνάλυση γιὰ ὅλα αὐτά, ὁπότε καὶ ἐπιφυλασσόμαστε. Ὅμως, μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια προοπτικὴ τὸ νὰ συζητᾶμε γιὰ «ἐθνικισμό» ἢ «διεθνισμό» (παρ’ ὅτι ἔχουμε καταθέσει τὴν ἄποψή μας καὶ γι’ αὐτά) ἁπλῶς ἀποπροσανατολίζει τὴ συζήτηση. Ἐν τέλει, διερωτόμαστε, γιατί νὰ ἐπιθυμεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐλευθερία, νὰ καταλήξουμε ἐκεῖ;

Θὰ κάνουμε μία τελευταῖα παρένθεση ἀπευθυνόμενοι μὲ κάθε εἰλικρίνεια πρὸς τοὺς ἐν λόγῳ φανατικούς. Ἡ δράση σας τυγχάνει νὰ γίνεται ἀνεκτὴ ἀπὸ τὸ κράτος, ἐπειδὴ ὁ λόγος σας περὶ «ἀντιφασισμοῦ» καὶ «ἀντιεθνικισμοῦ», τουλάχιστον στὴν ἐποχὴ ποὺ διανύουμε (αὐτὸ στὸ μέλλον μπορεῖ νὰ ἀλλάξει), συμπλέει μὲ τὶς πολιτικὲς ἀλλὰ καὶ πολιτιστικὲς ἐπιδιώξεις τῶν διεθνῶν κέντρων ἐξουσίας. Τὰ κέντρα αὐτὰ δὲν ἔχουν κερδίσει ἀκόμη τὸν πόλεμο πρὸς τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία καὶ γιὰ τὸν σκοπὸ τους κινητοποιοῦν ἔντεχνα κοινωνικὰ κομμάτια μέσῳ τῶν προπαγανδιστικῶν μέσων ποὺ ἐλέγχουν, ὥστε νὰ φαίνεται πὼς οἱ ἐπιδιώξεις τους εἶναι ἐπιθυμητὲς «ἀπὸ τὰ κάτω». Καὶ ἔρχονται μετὰ αὐτοὶ σὰν «ἥρωες» γιὰ νὰ δώσουν τὴν «λύση» ποὺ «ἐπιθυμεῖ ἡ κοινωνία». Δὲν ἔχει σημασία ποιός εἶσαι ἢ ποιός νομίζεις ὅτι εἶσαι, ὅταν οἱ ἀπόψεις σου εἶναι ἑτερόφωτες καὶ ἡ «ἀδρεναλίνη» σὲ ὁδηγεῖ νὰ τὶς καταναλώνεις ἀμάσητες. Ἀναζητῆστε, σκεφθεῖτε καὶ ἀναγνωρίστε ἀπὸ μόνοι σας πῶς ἡ διοχέτευση τῆς συγκεκριμένης ὀπτικῆς περὶ δῆθεν «ἀντιφασισμοῦ» θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν πραγματικὸ ὁλοκληρωτισμό, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔχει δουλευτεῖ στὰ ἐργαστήρια τῶν πραγματικῶν φασιστῶν τοὺς ὁποίους ἀρνεῖστε νὰ δεῖτε, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τὸ ὀπτικό σας πεδίο ἐμποδίζεται ἀπὸ τοὺς φουσκωτοὺς νταῆδες τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Κάποτε ὁ ἐξουσιαστικὸς αὐτὸς πόλεμος θὰ τελειώσει. Τί θὰ γίνει ἐὰν ἡ συγκεκριμένη τάση τῆς ἐξουσίας τελικῶς ἡττηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους της; Ἤ, γιὰ νὰ τὸ ἀντιστρέψουμε, τί θὰ συμβεῖ ἐὰν τελικῶς νικήσει; Πιστεύετε πὼς θὰ συνεχίσει νὰ σᾶς «ἀνέχεται»;

 

Πέρας τῆς παρενθέσεως.

Εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐπαναλάβουμε πὼς εἶναι μόνον ἔργο φανατικῶν τὸ νὰ δέρνουν ἢ νὰ κάνουν ἀκόμη χειρότερα σὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ἁπλῶς γιατί ἔχουν διαφορετικὲς ἀπόψεις, ἀκόμη, ἂν θέλετε, καὶ ἀντίθετες ἰδεολογίες. Οἱ φανατικοί, ὁ λόγος καὶ οἱ πρακτικές τους δὲν ἔχουν καμμία θέση στοὺς κοινωνικοὺς ἀγῶνες. Ἦταν καὶ εἶναι στυλοβάτες τοῦ Κράτους καὶ χρήσιμα δεκανίκια κάθε ἐξουσίας ἀνὰ τὶς χιλιετίες.

Ἀναρχικὴ συλλογικότητα Πυργῖται

6 Ἰουνίου 2018

ΥΓ.: Ἀναρωτιόμαστε ἐπίσης ἂν οἱ κατὰ τὰ ἄλλα λαλίστατοι κινηματικοὶ ἐκδότες/βιβλιοπῶλες ἔχουν νὰ ποῦν δυὸ λόγια γιὰ τὸ συμβάν. Μέχρι τώρα σιγῇ ἰχθύος. Γιατί ἄραγε; Ἡ ἀπάντηση προφανής.

Πηγή: pyrgitai.gr

Ὁ πολυτονισμὸς τοῦ κειμένου ἔγινε ἀπὸ ἐμᾶς (Τὸ Ἔνζυμο)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: