Η ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ATHENS PRIDΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Καθαρὰ καὶ ξάστερα: ἡ σημερινή εκδήλωση που λέγεται «Athens Pride» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαγορεύεται, κι αὐτὸ μονάχα γιὰ λόγους ἀξιοπρέπειας. Ἄν ὁ δήμαρχος καὶ ἡ πλειοψηφία τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τοῦ Δήμου Ἀθηναῖων ἐξέφραζαν πραγματικὰ τοὺς δημότες καὶ σέβονταν τὰ χρηστὰ ἤθη, θὰ εἶχαν μιμηθεῖ τὴν ἀπόφαση τοῦ Δήμου τῆς Μόσχας νὰ ἀπαγορεύσει τὸ «πράϊντ» γιὰ 99 χρόνια (ὁ ἀριθμὸς ὑποδηλώνει καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ χιοῦμορ, καὶ γι’ αὐτὸ μᾶς ἀρέσει ἀκόμα περισσότερο). Εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὴ ἀπόφαση-γροθιὰ στὸ πρόσωπο τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, ποὺ θέλει νὰ δημιουργήσει μιὰ κοινωνία εὐτυχισμένων δούλων, ἐπειδή ἔχουν δωρεὰν τσόντα καὶ μποροῦν νὰ φοράνε τὸ στριγκάκι τους καὶ νὰ διαδηλώνουν στὰ γκέι παρέϊντ μὲ τὴν χορηγία τοῦ κράτους.

Ἡ σημερινὴ ἡμέρα δὲν εἶναι ἡμέρα «μὴ ἑτεροφυλόφιλης ὑπερηφάνειας» (Pride), ὅπως παρουσιάζεται, ἀλλὰ ἡμέρα δημοσίου μαζοχιστικοῦ αὐτοεξευτελισμοῦ μιᾶς μειονότητας συνανθρώπων μας, ἡ ὁποῖα πάσχει ἀπὸ ἕναν βαθύτατο ψυχαναγκαστικὸ ἐγωκεντρισμὸ καὶ ἀπὸ μία τεράστια ἔλλειψη προσωπικότητας, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν χυδαῖα πρόκληση τοῦ δημοσίου αἰσθήματος, ἡ ὁποῖα ὑποδηλώνει μέγιστο αἴσθημα ἀντικοινωνικότητας, καὶ μὲ τὴν αὐτογελοιοποίηση, ἡ ὁποῖα ὑποκρύπτει μία ἔντονη αἴσθηση μειονεξίας καὶ μίσους πρὸς τὸν ἑαυτό. Κατὰ συνέπεια, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀξίζουν περισσότερο τὸν οἶκτο μας παρά τὸν θυμὸ ἤ, χειρότερα, τὴν εἰρωνεία μας.

Ἀσφαλῶς, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἦρθαν ἀπὸ τὸ πουθενά. Ὑπῆρχαν, ἀλλὰ ἡ παρουσία τους δὲν ἦταν ἐμφανὴς. Τὴν δυνατότητά τους νὰ προβαίνουν, καὶ μάλιστα τόσο ξετσίπωτα καὶ προκλητικὰ, σὲ αὐτὴν τὴν ὁμαδικὴ ἐκδήλωση τῆς ἰδιάζουσας ψυχοπαθολογίας τους, δὲν τὴν ἀπέκτησαν κἄν μόνοι τους, οὔτε μὲ τὴν δυναμική τους διεκδίκηση οὔτε μὲ τὸν προσεταιρισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης, ἀλλὰ μὲ ἀπόφαση τῆς ἴδιας τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποῖα τοὺς προωθεῖ γιὰ τὰ δικά της συμφέροντα ἐκμεταλλευόμενη τὸν ἄκρως προβληματικὸ ψυχισμό τους, τὸν ὁποῖο προσπαθεῖ, ταυτοχρόνως, νὰ ἐπιβάλλει στὴν κοινωνία σὰν φυσιολογικότητα.

Ἐδῶ δὲν θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν τὰ φαινόμενα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ τῆς ἀμφιφυλοφιλίας (διότι τὰ ὑπόλοιπα εἶναι καραμπινάτες παραφυλίες), τὰ ὁποῖα εἶναι τόσο παλιὰ ὅσο καὶ ἡ ἀνθρωπότητα. Δὲν θὰ ἐπιχειρήσουμε, δηλαδή νὰ ἀναλύσουμε τὶς αἰτίες τους ἤ νὰ ἐπιχειρηματολογήσουμε περὶ τοῦ φυσιολογικοῦ ἤ διαστροφικοῦ χαρακτήρα τους. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ἐδῶ εἶναι ὁ τρόπος ἐκδήλωσης μιᾶς σεξουαλικῆς προτίμησης. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν θεωροῦμε ὅτι ἡ σεξουαλικὴ προτίμηση (ἐκτὸς ἀπὸ κραυγαλέες διαστροφές) ἑνὸς ἀνθρώπου συνάδει ὑποχρεωτικὰ μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐκδηλώνεται δημοσίως ὡς προσωπικότητα. Γιὰ νὰ μιλήσουμε πιὸ ἁπλά, δὲν πιστεύουμε ὅτι ὁ ἑτεροφυλόφιλοι, οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἢ οἱ ἀμφιφυλόφιλοι, ἀκόμη καὶ οἱ παρενδυσιομανεῖς (τραβεστί) εἶναι ὑποχρεωτικῶς ἀξιοπρεπεῖς ἢ ἀναξιοπρεπεῖς, κοινωνικοὶ ἢ ἀντικοινωνικοί, σοβαροὶ ἢ γελοῖοι. Ἡ σεξουαλικότητα ἀποτελεῖ, ἀσφαλῶς, στοιχεῖο τῆς ταυτότητας ἑνὸς ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν συνδέεται μὲ τὴν προσωπικότητά του.

Ἕνας ἑτεροφυλόφιλος μπορεῖ νὰ σέβεται ὑποδειγματικῶς τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ τοὺς φέρεται χυδαῖα, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας ἐξαίρετος σύντροφος ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἕνας βιαστής. Ἡ στάση του ἔναντι τῶν γυναικν δὲν συνδέεται μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία του ἀλλὰ μὲ τὴν προσωπικότητά του. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὶς ἄλλες σεξουαλικὲς ταυτότητες. Τὸ θέαμα μιᾶς ἡμέρας ἐκδηλώσεων «ἑτεροφυλόφιλης ὑπερηφάνειας» μπορεῖ νὰ εἶναι ἐξίσου γελοῖο καὶ αἰσχρὸ μὲ τὰ γενόμενα στὴν ἡμέρα ἐκδηλώσεων «μὴ ἑτεροφυλόφιλης ὑπερηφάνειας».

Οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ ἀμφυφιλόφιλοι, ἀνεξαρτήτως τῆς ἀποτίμησης τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἢ τῆς ἀμφυφιλοφιλίας ὡς φυσιολογικς ἢ μὴ σεξουαλικότητας, δὲν εἶναι ψυχοπαθολογικὲς προσωπικότητες. Ὁρισμένη μερίδα τους εἶναι, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἑτεροφυλόφιλους. Ἀλλὰ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸν ψυχισμό τους.

Ἡ προσβολὴ τοῦ λεγομένου «πράϊντ» δὲν εἶναι μόνο προσβολὴ πρὸς τὰ χρηστὰ ἤθη τῆς κοινωνίας (καὶ στοιχειωδῶς χρηστὸ ἦθος ἀποτελεῖ τὸ νὰ μὴν γίνεται ἕνας ἄνθρωπος χυδαῖος, ξετσίπωτος καὶ γελοῖος). Τὰ χρηστὰ ἤθη ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν ἀξιοπρέπεια, δηλαδὴ μὲ τὸν σεβασμὸ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους του. Ἡ προσβολὴ αὐτῆς τῆς ἐκδήλωσης δὲν εἶναι μόνο ὁ δημόσιος αὐτοεξευτελισμὸς τῶν συμμετεχόντων σὲ αὐτήν.

Ἡ προσβολὴ εἶναι καὶ πρὸς τὴν ἴδια τὴν μεγάλη πλειονότητα τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ τῶν ἀμφιφυλόφιλων, τοὺς ὁποῖος ἡ μικρὴ μερίδα ποὺ αὐθαιρέτως ἰσχυρίζεται ὅτι τοὺς ἐκπροσωπεῖ, τοὺς παρουσιάζει ὡς ψυχοπαθολογικὲς προσωπικότητες, διασύροντάς τους μὲ τὸν χειρότερο τρόπο. Εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ περνᾷ, μὲ τρόπο ἄκρως καπελωτικό, ὄχι μόνο στὴν κοινωνία ἀλλὰ καὶ στοὺς ἴδιους: «ἄν εἶναι πράγματι αὐτὴ ἡ σεξουαλική σου ταυτότητα, τότε κατέβα στὸ Σύνταγμα καὶ γίνε κι ἐσὺ νούμερο». Ἀλήθεια, μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε γνωστοὺς καὶ δεδηλωμένους ὁμοφυλόφιλους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄνθρωποι ἀξιοπρεπέστατοι (ὅπως τὸν Χατζηδάκι καὶ τὸν Τσαρούχη), νὰ συμμετέχουν στὰ πράϊντ;

Εὐτυχῶς, ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ τῶν ἀμφιφυλοφίλων ἔχει γυρίσει τὴν πλάτη στὸ λόμπι ποὺ λέγεται λοατ (λεσβίες, ὁμοφυλόφιλοι, ἀμφιφυλόφιλοι, διαφυλικοί), ἡ ὁποία ψευδέστατα παρουσιάζεται ὡς «κοινότητα».

Καὶ ἕνα τελευταῖο. Ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ τελικὰ καὶ νὰ αὐτοεξευτελίζεται δημοσίως. Μπορεῖ ἀκόμη, καὶ μὲ τὶς πλάτες τῆς ἐξουσίας πάντα, νὰ ἐπιβάλλει τὴν παρουσία του καὶ νὰ προκαλεῖ τὸ δημόσιο αἴσθημα. Αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει εἶναι νὰ παίρνει μαζί του καὶ τὸ παιδί του, τὸ ὁποῖο δὲν τοῦ φταίει σὲ τίποτα. Ὑπάρχουν «γονεῖς» ποὺ σήμερα πῆραν τὸ παιδί τους μαζὶ σὲ αὐτὴν τὴν ἄθλια ἐκδήλωση μύησης στὴν χυδαιότητα, τὴν ἀντικοινωνικότητα καὶ τὴν ψυχικὴ διαστροφή. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἀξίζει νὰ λέγονται γονεῖς. Ἐὰν ὑπῆρχε ἕνα κράτος δικαίου θὰ τοὺς εἶχε ἀφαιρέσει ἀμέσως τὴν κηδεμονία καὶ θὰ τοὺς εἶχε κλείσει στὴν φυλακή. Τὸ ὅτι αὐτό, ὅπως ἀναμένεται, δὲν πρόκειται νὰ γίνει, ἀποτελεῖ τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι κράτος δικαίου.

Πέτρος Σεραφεὶμ

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: