Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΟΠΛΗΒΕΙΩΝ;

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

«Τὰ γεγονότα δὲν ἔχουνε διαστάσεις τὴν ὥρα ποὺ τελοῦνται/

τὶς ἀποχτοῦνε μὲ τὸν χρόνο/

κι ὅλα εἶναι γύρω σου σὰν νὰ μὴν εἶναι»

Κλεῖτος Κύρου

 

Στὴν ἀκριτικὴ Φλώρινα, δυὸ παράλληλοι κόσμοι παρουσιάστηκαν χθές, Κυριακὴ 17 Ἰουνίου 2018, ἡμέρα κύρωσης τῆς ντροπιαστικῆς γιὰ τὴν Ἑλλάδα συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.

Ἀπομονωμένη στὴν ἄκρη τῆς χώρας, ἐπιλέγοντας τοὺς Ψαράδες, τὸ χωριὸ ὅπου τὸ 1949 πραγματοποιήθηκε τὸ 2ο συνέδριο τοῦ ΝΟΦ (τῆς ἀλυτρωτικῆς συνιστώσας τῶν Σλάβων τῆς Μακεδονίας μὲ τὴν ὁποία ἐπέλεξε νὰ συμμαχήσει ἡ ἡγεσία τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ ἀδειάζοντας ὅλους τους Ἕλληνες μαχητές του), ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας ἐπικύρωνε τὴν συμφωνία. Σ’ ἕνα εὐρύχωρο ἀντίσκηνο, ὁ πρωθυπουργὸς καὶ ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν συναίνεσαν σὲ αὐτὸ ποὺ ἀπορρίπτει ὀργισμένη ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν πολιτῶν τους, τραγουδώντας «χρόνια πολλά» στὸν διαπραγματευτῆ τοῦ ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, καὶ ἀκούγοντας μὲ μία προσποιητὴ ψυχραιμία λίγα λεπτὰ ἀργότερα τὸν ὁμόλογό τους Ζόραν Ζάεφ νὰ μιλάει περήφανος γιὰ τοὺς «Μακεδόνες» καὶ τὴν χώρα τους.

Τὴν ἴδια στιγμὴ στὸ Πισοδέρι οἱ πραιτωριανοὶ τῆς κυβέρνησης, τὰ ΜΑΤ τῆς «πρώτης φορᾷ ἀριστερά» ἐπιτίθονταν στοὺς διαδηλωτὲς ἐκσφενδονίζοντας ἐπὶ ὦρες δακρυγόνα, πέτρες καὶ χειρονομοῦσαν σ’ ἕνα πλῆθος ποὺ στὸ μεγάλο του μέρος δὲν εἶχε ξαναβρεθεῖ σὲ τέτοιες καταστάσεις. Μερικὰ χιλιόμετρα πιὸ πάνω, στὸ χιονοδρομικό της Βίγλας Πισοδερίου ἀνάμενε ὁ κύριος ὄγκος τῆς συγκέντρωσης, τοὺς ὁποίους ἐπίτηδες διοργανωτές, δήμαρχοι καὶ ποικιλώνυμοι παράγοντες τοῦ δεξιοῦ συστημικοῦ πόλου κρατοῦσαν μακριὰ ἀπὸ τὸ μπλόκο τῆς ἀστυνομίας, καθὼς τοὺς ἤθελαν γιὰ κομπάρσους στὴν δική τους φιέστα, ἀναλισκόμενοι σὲ δεκάρικους της συμφορᾶς. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ἀντιπολίτευση ποὺ ἀντιπροσώπευαν ἦταν κραυγαλέα «λίγη» ἀπέναντι στὸν πρωτοφανῆ πραξικοπηματισμὸ τῶν Τσίπρα-Κοτζιά-Καμμένου ὁλοένα καὶ περισσότεροί τους ἐγκατέλειπαν γιὰ νὰ μεταβοῦν στὸ μπλόκο τοῦ Πισοδερίου, καὶ ἐκεῖ νὰ συγκρουστοῦν ὀργισμένοι μὲ τοὺς ἔνστολους κρανοφόρους, οἱ ὁποῖοι ἐπέμεναν νὰ μπλοκάρουν ἕναν δρόμο 30 χλμ μακριὰ ἀπ’ τοὺς Ψαράδες, ἀκόμα κι ὅταν ἡ φιέστα ποὺ ὀργάνωσε ἐκεῖ ἡ κυβέρνηση εἶχε τελειώσει πρὸ πολλοῦ.

«Ἔχουμε ἄνωθεν ἐντολὴ νὰ συνεχίσουμε στὴν ἀπώθηση τοῦ πλήθους». Ἀπάντησε ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν ΜΑΤ, σὲ δημοσιογράφο γνωστῆς εἰδησεογραφικῆς ἰστοσελίδας τῆς Θεσσαλονίκης ὅταν ὁ τελευταῖος του διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὸν ὑπέρμετρο ζῆλο ποὺ ἐπιδείκνυε ἡ ἀστυνομία ἀκόμα κι ὅταν 30 χλμ

Τὸ Συριζαϊκὸ κράτος εἶναι ἰδιαιτέρως σκληρὸ καὶ ρεβανσιστικὸ ἀπέναντι σὲ ἐκείνους ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐλέγξει ἢ νὰ χρησιμοποιήσει: Ἀπέναντι στὶς ἀντιεξουσιαστικὲς ὁμάδες δείχνει μεγάλη ἀνοχή, γιατί γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι οἱ τελευταῖες εἶναι περισσότερο ἐθνομηδενιστικὲς καὶ ἀντιδεξιὲς παρὰ πραγματικὰ ἀντιεξουσιαστικές, κι ἄρα ἡ δράση τοὺς μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ χρήσιμη γιὰ ἕνα καθεστὼς προοδευτικῶν Κουΐσλινκ ὅπως τῶν δικῶν τους. Ἡ δὲ δίκη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς κρατάει ἐπίτηδες σὲ μάκρος ἀδικαιολόγητο (ἡ δίκη τῆς 17Ν εἶχε ὁλοκληρωθεῖ μέσα σὲ 12 μῆνες, κι εἶχε ὀγκωδέστερη δικογραφία) ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ δράση τῶν ταγμάτων ἐφόδου χρησιμοποιεῖται ὡς πρώτη ὕλη στὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα — ὅπως ἔκανε ὁ Βούτσης τὶς δυὸ τελευταῖες μέρες. Γιὰ ἁπλοὺς πολῖτες, καὶ δὴ «ἀδέσποτους», ὅμως, ἡ συριζαϊκὴ καταστολὴ δὲν σηκώνει μῦγα στὸ σπαθί της.

«Πόσοι διαδήλωσαν στὴ Βίγλα», ρώτησε ἀνήσυχος ὁ Κοτζιᾶς τὸν Καρυπίδη, Περιφερειάρχη Δυτικῆς Μακεδονίας: «Περίπου πέντε χιλιάδες» εἶπε αὐτὸς γιὰ νὰ εἰσπράξει τὴν ἀνακούφιση τοῦ ὑπουργοῦ: «Ἀπὸ τὸ 1.000.000 ποὺ ἦταν πρὶν μερικοὺς μῆνες, ἔπεσαν στὶς μερικὲς χιλιάδες».

Τόσο ὁ ἴδιος, ὅσο καὶ ὁ πρωθυπουργὸς πανηγύριζαν χθὲς γιὰ τὴν λύση ἑνὸς ζητήματος δεκαετιῶν. Φυσικά, οἱ διαπιστώσεις τους δὲν ἔχουν τίποτε τὸ ρεαλιστικό, μόνο τὴν ἀνάγκη νὰ ἀφήσουν γρήγορα πίσω τοὺς τὴν ἐπαίσχυντη ἐπιλογὴ ποὺ μόλις ἔκαναν: Ὁ Ζάεφ ἤδη τοὺς τὸ ὑπενθύμισε μὲ τὸ «Ἕλληνες καὶ Μακεδόνες». Ἡ συνέχεια, ὅμως, τοῦ ζητήματος δὲν ἔχει νὰ κάνει μόνο μὲ τὴν καπατσοσύνη τῶν γειτόνων μας, ποὺ ὡς κλασικὸ «κράτος-μπίζνα» βλέπουν τὴν ἑλληνικὴ ὑποχώρηση ὡς τὸ πρῶτο βῆμα μίας περαιτέρω προώθησης τῶν ἀξιώσεών τους.

Στὴν Βίγλα καὶ στὸ Πισοδέρι ὁ κόσμος ἦταν ἔξαλλος. Ἐκεῖ μποροῦσες νὰ συλλάβεις πολὺ καλύτερα τὸ κλίμα ὁλάκερής της ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπ’ ὅ,τι στοὺς ἀπομονωμένους Ψαράδες τῶν Πρεσπῶν. Τὸ σὸκ ἀπὸ τὴν τόσο ἀπροκάλυπτη ἀγνόηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴν κυβέρνηση ἦταν μεγάλο. Λειτούργησε ὅμως καὶ θετικά: Ὁ λόγος τῶν περισσότερων ἀνθρώπων ὑπῆρξε πολὺ πιὸ ὥριμος ἀπ’ ὅ,τι ἦταν στὰ συλλαλητήρια, ποὺ δὲν ἀπέφυγαν τὶς φολκλορικὲς κορῶνες – δεῖγμα τῆς μεγάλης πολιτικῆς ἀνεπάρκειας ὅσων κλήθηκαν νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀντίθεση τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι σὲ αὐτὸ ποὺ ἐξελίσσεται σὲ ἀπαρχὴ γεωπολιτικῆς ἔκλειψης τῆς χώρας· αὐτὴ τὴ φορὰ οἱ πανηγυρικοὶ ἔλειψαν, καὶ ἡ δυσαρέσκεια τοῦ κόσμου πρὸς τοὺς δεκάρικους τῆς ἐξέδρας ἦταν ἐμφανής: «Ποῦ πῆγε ἡ δημοκρατία; Ἡ ἰσχὺς τοῦ Συντάγματος;», «πῶς γίνεται νὰ μὴν ἔχουμε κανένα λόγο σὲ αὐτὴν τὴν χώρα;», «θὰ μποροῦσα νὰ τοῦ συγχωρέσω τὶς κωλοτοῦμπες στὰ οἰκονομικά, γιατί στὸ κάτω κάτω τῆς γραφῆς, ὅλοι τὰ ἴδια ἔκαναν· αὐτὴν τὴν προδοσία, ὅμως, ποτέ».

Ἡ διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ ἀπροκάλυπτη τυραννίδα, ὁ κόσμος τὸ καταλαβαίνει καὶ ἀντιδρᾷ. Σὲ σχέση μὲ πρὶν ἕξι ἢ ἑφτὰ χρόνια ὅμως οἱ ἀντιδράσεις εἶναι πρὸς τὸ παρὸν ὑπόγειες, πλάγιες: Μὲ τὴν σύναψη τῆς συμφωνίας ΑΝΕΛ καὶ ΣΥΡΙΖΑ καταρρέουν δημοσκοπικὰ στὴν Βόρειο Ἑλλάδα· ὁ Καμμένος ἀναμένεται νὰ κινηθεῖ γύρω στὴν μονάδα, ἐνταφιάζοντας κάθε ἐλπίδα αὐτόνομης ἐπιβίωσής του. Ὁ δὲ ΣΥΡΙΖΑ ἐπιστρέφει στὰ γνώριμα μεγέθη του, μονοψήφιος.

Εἶναι προφανές: Ἡ ἀνακούφιση Τσίπρα καὶ Κοτζιὰ εἶναι προϊόν της βολικῆς αὐταπάτης ποὺ ἐπῳάζεται μέσα στὴν γυάλα τῆς ἐξουσίας. Ἔξω ἀπὸ αὐτήν, συμβαίνει κάτι ποὺ λειτουργεῖ σὲ πολὺ μεγάλο βάθος μέσα στὴν κοινωνία. Γιατί τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἕξι μηνῶν, ἰδίως ἐκεῖνα ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ Σκοπιανὸ καὶ τὰ ἑλληνοτουρκικά, φώτισαν τὴν ὕπαρξη μίας νέας διαίρεσης στὸ ἐσωτερικό της. Τὴν πυροδοτεῖ ἡ ἐξαίρεση μεγάλου μέρους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπ’ τὴν πολιτικὴ διαδικασία: Ὅ,τι καὶ νὰ πιστεύει ἕνα 60%-65% γιὰ τὴν ΠΓΔΜ, τὸν Μητρετώδη καὶ τὸν Κουκλατζή, τὸν νέο-ὀθωμανιστὴ Ἐρντογᾶν καὶ τὴν Κύπρο, εἶναι ἀδιάφορο πλέον γιὰ τὸ πολιτικὸ σύστημα, τὸν πρωθυπουργὸ ἢ δήμαρχους σὰν τοὺς Γιάννη Μπουτάρη καὶ Γιάννη Καμίνη. Ἡ ἀτζέντα τῆς ἐξουσίας εἶναι συγκεκριμένη, διαμορφώνεται ἀπ’ τὶς «πρεσβεῖες», τὰ γιούρογκρουπ καὶ τὶς «ἀγορές», καὶ στὸ μεγαλύτερό της μέρος εἶναι ἐναντίον τῆς Ἑλλάδας καὶ τῶν Ἑλλήνων μὲ ἰδιαίτερη σκληρότητα. Τὰ δὲ νεοκατοχικὰ ἤθη θέλουν ἐπιπροσθέτως τὴν ἴδια μᾶζα τῆς κοινωνικῆς πλειοψηφίας νὰ γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, ἀπαξίωσης καὶ συκοφαντιῶν: Κατηγοροῦνται ἀπὸ τὰ μεγάλα μηντιακὰ συγκροτήματα τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ, Ὑπουργεῖα, καὶ ΜΚΟ ὡς «φασίστες» μόλο ποὺ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπευθύνουν τὴν κατηγορία δὲν μοιάζουν, οὔτε ἔχουν ρόλο παρόμοιο μὲ τοὺς ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ, ἀλλὰ περισσότερο μὲ τοὺς διῶκτες τους, δωσίλογους καὶ στρατοδίκες. Ἡ διαφορὰ εἶναι ὅτι οἱ μηχανισμοὶ τοὺς πλέον δὲν περιορίζονται στοὺς τέσσερις τοίχους τῶν δικαστηρίων, ἀλλὰ ἔχουν διαχυθεῖ στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καὶ τὶς τηλεοπτικὲς ἐκπομπές.

Ἡ μετάλλαξη αὐτήν, στὴν ὁποία ἔχει ὑποβληθεῖ τὸ καθεστὼς στὴν Ἑλλάδα τὴν τελευταία δεκαετία, καὶ μὲ μεγαλύτερη σφοδρότητα τὰ τελευταῖα τρία, ἔχει δημιουργήσει τὶς προϋποθέσεις ὥστε νὰ ἐμφανιστεῖ κι ἕνας νέος τύπος ἀποκλεισμένου, ἀπόβλητου ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ὁ πρωθυπουργὸς τιμάει ὡς «δημοκρατία», καὶ ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ξενοκρατικὴ τυραννίδα. Θὰ μπορούσαμε νὰ χαρακτηρίσουμε αὐτὸν τὸν τύπο ἀνθρώπου ὡς Ἐθνοπληβεῖο γιατί εἶναι ταυτόχρονα κοινωνικὰ φτωχοποιημένος ἀλλὰ καὶ πολιτικὰ περιθωριοποιημένος καθὼς ἐπιμένει στὸν πατριωτισμό, τὴ λαϊκὴ κυριαρχία, στὴ μέριμνα γιὰ τὸν τόπο καὶ τὶς τύχες του.

Ὁ Ἐθνοπληβεῖος εἶναι μία μαζικὴ φιγούρα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, σίγουρα ἡ μαζικότερη. Μολονότι, ὅμως, ἡ μαζικὴ ὕπαρξή του ἀνατρέπει τὸ ἀδιέξοδο τῶν κοινωνικῶν συμμαχιῶν ποὺ χαρακτήριζε τὴν προηγούμενη μνημονιακὴ περίοδο, γιατί ἀναδεικνύει τὸν πατριωτισμὸ ὡς τὴν μόνη ἰδέα ποὺ μπορεῖ νὰ παρακινήσει τὴν κοινωνικὴ πλειοψηφία πρὸς τὴν κατεύθυνση μίας ριζικῆς ἀλλαγῆς γιὰ τὴν χώρα, τὸ πολιτικὸ σύστημα ἀρνεῖται νὰ τὸν ἀναγνωρίσει καὶ νὰ τὸν ἐντάξει στοὺς κόλπους του.

Σύσσωμη ἡ ἀριστερά, κυβερνώσα, παρακυβερνώσα καὶ ἀντικυβερνητική, τὸν ἐχθρεύεται φανατικὰ θεωρώντας ὅτι ἀντιπροσωπεύει γι’ αὐτὴν μία «ὑπαρξιακὴ ἀπειλῇ». Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ πραγματικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ταυτίζεται τόσο ἀπροκάλυπτα μὲ τὸ κατεστημένο, ἐγχώριο καὶ διεθνές, καθὼς καὶ τοὺς παγκόσμιους πόλους ἰσχύος. Ἀφοῦ τὸ μαζικότερο κοινωνικὸ ὑποκείμενο τῆς Ἑλλάδας εἶναι «ὁ ἐχθρός», ἄρα καλύτερα μὲ τὶς ἐξουσίες ποὺ τὸν ἀντιστρατεύονται παρά, μὲ τὴν ἴδια τὴν κοινωνία: Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐθνομηδενιστικὲς συνιστῶσες τοῦ ἀντιεξουσιαστικοῦ χώρου ὅταν φωνάζουν ἢ γράφουν «νὰ πεθάνει ἡ Ἑλλάδα» δὲν ἐννοοῦν τὴν «ἰδέα» καὶ τὸ «ἰδανικό» τῆς ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴν Ἑλληνικὴ κοινωνία, αὐτὴν τὴν «μίζερη», «ἀνίσχυρη» καὶ παραπαίουσα κοινωνία!

Ἡ δὲ συστημικὴ δεξιὰ εἶναι ὑπὲρ τοῦ δέοντος κομφορμιστική, διεκπεραιωτικὴ καὶ κυριλὲ γιὰ νὰ συγκινήσει τοὺς «ἐθνοπληβεῖους». Δὲν διακατέχεται ἀπὸ κανένα ὅραμα γιὰ τὴν χώρα, οὔτε ἀπὸ διάθεση ριζικῆς ἀλλαγῆς της. Ἐπὶ τῆς οὐσίας, πάσχει ἀπὸ κρίση ταυτότητας καὶ προσανατολισμῶν, γιατί εἶχε συνηθίσει νὰ πολιτεύεται ὡς «τὸ κόμμα τοῦ κατεστημένου» καὶ τώρα βλέπει τὴν ἀριστερὰ νὰ τῆς παίρνει ἀπὸ τὰ χέρια αὐτὸν τὸν ρόλο. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κριτικὴ τῆς εἶναι ὅτι «δὲν τὸ κάνει καλά», καὶ μόνο κατ’ ἐξαίρεση, ὅπως στὴ συμφωνία μὲ τὴν ΠΓΔΜ κατάφερε νὰ συγκρουστεῖ μετωπικότερα. Δίχως καὶ πάλι νὰ πείθει κανέναν γιὰ τὰ κίνητρα καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητά της.

Δυό, ἑπομένως, προοπτικὲς ἔχουν ἀπομείνει γιὰ τὴν πολιτικὴ ἔκφραση αὐτοῦ τοῦ «ἐθνοπληβείου»: Ἡ μία εἶναι νὰ καταφέρει νὰ τὸν κερδίσει ἡ ἄκρα δεξιά, στηριζόμενη ἀκριβῶς στὸν πρωταγωνιστικὸ ρόλο ποὺ διαδραματίζει σήμερα ἡ ἀριστερὰ στὸ καθεστὼς ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀποδόμησης τῆς Ἑλλάδας, ἀλλὰ καὶ στὸν συστημικὸ ἐκφυλισμὸ τῆς συστημικῆς δεξιᾶς. Οὕτως ἢ ἄλλως τὴν εὐνοεῖ σὲ αὐτὴν τὴν κοῦρσα καὶ ἡ πανευρωπαϊκὴ ἀτμόσφαιρα καθὼς μία νέα σκληρὴ καὶ αὐταρχικὴ δεξιὰ ἰσχυροποιεῖται σὲ ὅλη τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο.

Ἀνασταλτικὸς παράγων γιὰ τὴν ἐπανάληψη τοῦ φαινομένου στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἡ ἀντιστασιακὴ ἐθνικοαπελευθερωτική της παράδοση ποὺ δύσκολα μπορεῖ νὰ ἐπιτρέψει τὴν μαζικοποίηση ἀντιδραστικῶν ἰδεολογιῶν. Ἀντίθετα, ἡ ἴδια παράδοση ἔχει κληροδοτήσει σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία μία δυνατότητα, ὥστε νὰ ὑπάρξει θετικὴ ἐθνικοαπελευθερωτικὴ ἔκφραση ποὺ ἀρδεύεται ἀπ’ τὴν μακραίωνη ἐγχώρια κληρονομιὰ κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ἰσότητας καὶ ἐλευθερίας, μία κληρονομιὰ μὲ οἰκουμενικὴ ἀπήχηση.

Ἔχουμε μπροστά μας, λοιπόν, ἕνα στοίχημα, ἕναν ἀγῶνα δρόμου. Ποιὸς θὰ ἐκφράσει τοὺς ἐθνοπληβείους ποὺ διώκονται καὶ βάλλονται ἀπὸ τὴν ξενοκρατικὴ τυραννίδα τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Ἡ ἀπάντηση σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα θὰ κρίνει τὶς μελλοντικὲς πολιτικὲς ἐξελίξεις στὴν χώρα μας.

Ἕνα εἶναι σίγουρο· τίποτε δὲν τελείωσε χθὲς τὴν Κυριακή, κι ἂς πανηγύριζε ἀπομονωμένο τὸ ἐγχώριο καὶ διεθνὲς κατεστημένο στοὺς Ψαράδες τῶν Πρεσπῶν. Γιατί ἡ ἐπαίσχυντη συμφωνία ποὺ ὑπέγραψαν οἱ Τσίπρας καὶ Κοτζιᾶς, ὑπὸ τὴν στήριξη τοῦ Καμμένου, σηματοδοτεῖ τὴν ἀπαρχὴ ἑνὸς νέου κύκλου ἀντιθέσεων στοὺς κόλπους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.

Τὸ δίλημμα ἔχει τεθεῖ.

18 Ἰουνίου 2018

Γιῶργος Ρακκᾶς

http://ardin-rixi.gr

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: