ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΕΩΣ ΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ: ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, Η «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΚΑΙ ΤΑ «ΒΑΠΤΙΣΙΑ» ΤΗΣ ΒΑΡΔΑΡΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Εἶναι φανερὸ πὼς κλείνει ἕνας κύκλος. Ἕνας κύκλος ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν ὁλοκλήρωση ἑνὸς συγκεκριμένου ἐξουσιαστικοῦ σχεδιασμοῦ. Ἀπὸ τὴν δημιουργία τῆς λεγόμενης «κρίσης», τὰ ὅσα ἀκολούθησαν μὲ τὴν εἴσοδο στὸ ΔΝΤ, τὰ μνημόνια, τὶς ἀντιδράσεις, βίαιες καὶ μή, τὶς κυβερνήσεις ποὺ κάθε μία, στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦσε, προώθησε τὰ σχέδια τῶν ἀφεντικῶν της Ἑνοποιημένης Κυριαρχίας στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, τοὺς ἑκατοντάδες χιλιάδες, κυρίως νέους, ποὺ μετανάστευσαν, τὴν «πρώτη φορᾷ ἀριστερά», τὰ capital controls, τὶς ἀκόμη ἀπεχθέστερες συνθῆκες φτωχοποίησης, μέχρι καὶ τὴ συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, εἶναι ξεκάθαρο πὼς τὰ ἐν λόγῳ γεγονότα διατρέχει ἕνας κοινὸς σχεδιασμός, ἀλλὰ καὶ ἐκτέλεση. Ὁ σχεδιασμός, αὐτὸς ἀσφαλῶς καὶ ἀποτελεῖ τὸ ἐπὶ μέρους ἑνὸς εὐρύτερου σχεδίου γιὰ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἐπιβολὴ σκληρότερων ὅρων σκλαβιᾶς στοὺς ἐξουσιαζόμενους τοῦ Βαλκανικοῦ χώρου, ἀλλά, βεβαίως, συνδέεται καὶ μὲ ὅσα συμβαίνουν ἐδῶ καὶ χρόνια στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴ Βόρειο Ἀφρική.

Εἶναι ἐνδεικτικό τς σύνδεσης τῶν μνημονίων μὲ τὴ συμφωνία γιὰ τὸ μακεδονικὸ πὼς ὁ ἀποχωρήσας ἀπὸ τὸ κόμμα τῶν ΑΝΕΛ, Δημήτρης Καμμένος, δήλωσε εὐθαρσῶς πώς, στὴν συνεδρίαση τῆς κοινοβουλευτικῆς ὁμάδας, πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ ψηφοφορία γιὰ τὴν πρόταση μομφῆς τῆς ΝΔ, ὁ Πάνος Καμμένος τοὺς ζήτησε νὰ παραμείνουν στὴν κυβέρνηση, μιᾶς καὶ ἡ ἀναγνώριση τῆς Βαρδαρίας ὡς «Βόρεια Μακεδονία», συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴ μείωση τοῦ χρέους. Ἀσφαλῶς, ὅπως μς φανέρωσαν τὰ γεγονότα, οὔτε αὐτὸ ἴσχυσε. Ὡστόσο, εἶναι προφανὴς ἡ σύνδεση τῶν μνημονίων μὲ τὴν εἴσοδο στὸ ΝΑΤΟ καὶ στὴν ΕΕ τῶν Σκοπίων.

Προτοῦ ἀναπτύξουμε τὶς ἀπόψεις μας γιὰ τὰ πρόσφατα γεγονότα, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξεδιπλώσουμε κάποιες σκέψεις γιὰ τὸ πς λειτουργεῖ ἐν γένει ἡ ἐξουσία, ἀλλά, εἰδικότερα, γιὰ τὸ τί μποροῦν νὰ προσφέρουν φαινομενικὰ ἀσήμαντοι παράγοντες τῆς πολιτικῆς στὸ προχώρημα σημαντικότατων ἐξουσιαστικῶν σχεδιασμῶν στὴν εὐρύτερη γεωπολιτικὴ σκακιέρα.

Εἶναι ἱστορικὰ τεκμηριωμένο πὼς ὅταν ἡ ἐξουσία δυσκολεύεται, γιὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλον λόγο, νὰ προωθήσει εἴτε ἐπὶ μέρους εἴτε ἐξ ὁλοκλήρου σημαντικοὺς σχεδιασμούς της, «ἐπιστρατεύει» τοὺς «ἄφθαρτους», τοὺς «ἀγωνιστές», τοὺς «ριζοσπάστες». Καὶ ὅσο πιὸ τιποτένιοι εἶναι, τόσο τὸ καλύτερο γιὰ αὐτήν, καθὼς ὡς τιποτένιοι ὅταν θὰ τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ γίνουν, ἔστω γιὰ λίγο, κυβέρνηση, θὰ χρωστοῦν στοὺς εὐεργέτες τους κυριολεκτικὰ τὰ πάντα. Τὰ παραδείγματα τόσο ἀπὸ τὴν παγκόσμια, ὅσο κι ἀπὸ τὴν καθ’ ἡμᾶς πραγματικότητα εἶναι πολλά.

Ἀσφαλῶς καὶ οἱ λέξεις «ἄφθαρτοι», «ἀγωνιστές» καὶ «ριζοσπάστες» μπῆκαν, ὡς ὄφειλαν, σὲ εἰσαγωγικά. Ἂς μὴ γελιόμαστε, ἡ πολιτική, ὡς ἄτμητος καὶ ἑνιαῖος ἄξονας, συναπαρτίζεται ἰσόποσα τόσο ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς «πρώτης γραμμῆς», ὅσο καὶ ἀπὸ «ἀγωνιστές», ποὺ εἴτε ἐλέγχουν εἴτε προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν, κάθε κοινωνικὴ δράση ποὺ ἐχθρεύεται τὴν ἐξουσία. Ὡς ἐκ τούτου, πολλὲς φορές, εἶναι ἐξ ἴσου χρήσιμος, ἂν ὄχι περισσότερο, ἕνας κινηματικὸς παράγοντας, ἀπὸ ἕναν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπουργό. Καὶ αὐτὸ οἱ μηχανισμοὶ ἀφομοίωσης τοῦ κράτους τὸ γνωρίζουν πολὺ καλά.

Ἂς γίνουμε ὅμως πιὸ συγκεκριμένοι. Οἱ λόγοι ποὺ στὴν κουστωδία τοῦ Σύριζα δόθηκε ἡ διαχείριση τοῦ Ἑλλαδικοῦ προτεκτοράτου, ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ἐξουσιαστὲς τῆς σύγχρονης Δυτικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῶν ὑπερκρατικῶν ὀργανισμῶν της (ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, ΕΕ κτλ) ταυτίζονται ἀπολύτως μὲ τὰ προαναφερθέντα. Οὔτε οἱ ἴδιοι οἱ ἀνύπαρκτοι τοῦ Σύριζα θὰ πίστευαν ποτέ, ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ τρελλά τοὺς ὄνειρα, πὼς θὰ πάρουν ὑπουργικὰ γραφεῖα ἢ ὅτι ὁ ἀρχηγός τους θὰ στρογγυλοκάθεται γιὰ χρόνια στοὺς καναπέδες τοῦ μεγάρου Μαξίμου. Ἄρα, ὀφείλουν τὰ πάντα στοὺς εὐεργέτες τους.

Ποιοί εἶναι ὅμως οἱ εὐεργέτες τους; Δὲν εἶναι δύσκολη ἡ ἀπάντηση, ἂν φέρουμε κατὰ νοῦ τὴν ἐπίσκεψη Τσίπρα, ὡς ἀρχηγοῦ ἀκόμη τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης, στὸ ἵδρυμα Κλίντον, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀπευθείας ἐπαφές του μὲ τὸ ἵδρυμα Ροκφέλερ καὶ ὅλους τος ἐξουσιαστικοὺς μηχανισμοὺς ποὺ σχετίζονται μὲ τὰ ἐν λόγῳ ἱδρύματα. Ἀλλὰ καὶ στὰ καθ’ ἡμᾶς, δὲν πέρασαν ἀπαρατήρητες οἱ στενότατες σχέσεις του μὲ τὴν οἰκογένεια Ἀγγελόπουλου, μὲ τὸν Ἰβᾶν Σαββίδη, μὲ τὰ γνωστὰ ἐκδοτικὰ συγκροτήματα, μὲ καναλάρχες κ..

Οἱ ἀνωτέρω καὶ κυρίως, ὅπως ἤδη ἀνεφέρθη, ὅσοι πραγματικὰ διαθέτουν δική τους ἐξουσιαστικὴ ἀτζέντα, εὔκολα παρατήρησαν στὸν Τσίπρα καὶ στὸ κομματίδιό του τῶν κινηματικῶν συνιστωσῶν τὰ ἑξῆς: πὼς πρόκειται γιὰ μιὰ δράκα ἐναλλακτικῶν λιγούρηδων, πεινασμένων γιὰ ἐξουσία, ὑπερήφανων –ἀνάμεσα στ’ ἄλλα– γιὰ τὸν ἀνθελληνισμό τους, ἱκανῶν νὰ πράξουν ὁτιδήποτε γιὰ νὰ μποῦν στὰ ὑψηλότερα κλιμάκια τῆς ἐξουσίας. Μιᾶς ἐξουσίας τὴν ὁποία ἀποστερήθηκαν μετὰ τὴν ἧττα τοῦ Ἐμφυλίου μέν, ἀλλὰ στὴν ὁποία πάντα εἶχαν τὸ ρόλο τους μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν «νικητῶν». Παράλληλα, καὶ αὐτὸ εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντικό, προώθησαν μέσα ἀπὸ τὰ λεγόμενα ἐναλλακτικὰ ΜΜΕ, κυρίως ἱστοτόπους, ποὺ ἐλέγχουν ἄμεσα ἢ ἔμμεσα, τὴν ἀνάγκη νὰ στηριχτεῖ ὁ Σύριζα, νὰ ἐνισχυθεῖ τόσο ἐκλογικά, ὅσο καὶ κομματικά. Ὅπερ καὶ ἐγένετο.

Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστή. Θὰ ἦταν περιττὸ νὰ ἐπαναλάβουμε ὅσα συνέβησαν ἀπὸ τὸ καλοκαίρι τοῦ ’15, μέχρι σήμερα. Ἡ οὐσία εἶναι πὼς πλήθη ἀνθρώπων –πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἀσφαλῶς θὰ εἶχαν συμμετοχὴ καὶ στὶς ἀντιμνημονιακὲς διαδηλώσεις– «ἀκούμπησαν» τὶς ἐλπίδες τους στὴν προοπτικὴ μις «κυβερνώσας ἀριστερᾶς». Οἱ κομμουνιστὲς τοῦ Σύριζα, καθὼς καὶ ἡ φοβερὴ καὶ τρομερὴ πασοκαρία, ποὺ τοὺς συνεπικουρεῖ, ὁδήγησαν –ὅπως οἱ «ἔνδοξοι» πολιτικοί τους πρόγονοι τοῦ ΚΚΕ, τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ ΔΣΕ– ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους σὲ μιὰ προσχεδιασμένη ἧττα, σὲ μιὰ συναισθηματική, ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ συντριβὴ πάνω στὴν ὁποία βασίστηκε ἡ ἄνετη καὶ ἀναίμακτη προώθηση τῶν μνημονιακῶν σχεδίων ἀπὸ τὸ 2015 καὶ μετά. Ὅσοι γνωρίζουν ἀπὸ κινηματικὲς διαδικασίες γνωρίζουν ἀπὸ πρῶτο χέρι τὴν μαστοριά τους στὸ νὰ μετατρέπουν τὶς «νίκες» σὲ «ἧττες» καὶ τὶς «ἧττες» σὲ «νίκες». Ἀλλά, κυρίως, στὸ νὰ ὁδηγοῦν ἔντεχνα καὶ ὕπουλα στὴν συντριβὴ εὐρύτερων κοινωνικῶν κομματιῶν καὶ ἄρα στὴν ἐνδυνάμωση τῆς ἐξουσίας τὴν ὥρα ποὺ διατυμπανίζουν πὼς ἀγωνίζονται.

Δὲν ἀναφερόμαστε τυχαία σὲ κομμουνιστὲς καὶ ὄχι ἐν γένει σὲ ἀριστερούς. Ἡ ἔννοια τοῦ ἀριστεροῦ εἶναι ἀρκετὰ θολὴ ἐνῷ τοῦ κομμουνιστῆ ἀπολύτως συγκεκριμένη. Εἶναι μία συγκεκριμένη μέθοδος κατάκτησης τῆς ἐξουσίας διὰ τῆς στρατηγικῆς διαχείρισης καὶ ἐκμετάλλευσης τῶν διαφόρων ὑπαρκτῶν κοινωνικῶν ζητημάτων καὶ τῆς κομματικῆς ἐπικυριαρχίας ἐπὶ τῶν ἀγωνιζομένων. Ἀριστεροὶ μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν πολλοί, ἀλλὰ οἱ κομμουνιστὲς ἦταν πάντα μιὰ ἰσχνὴ μειοψηφία. Ὅσοι νομίζουν πὼς ὁ Τσίπρας καὶ ἡ παρέα του δὲν εἶναι πραγματικοὶ κομμουνιστὲς ἀλλὰ «πρόδωσαν» τὴν Ἀριστερὰ κάνουν λάθος. Μᾶλλον γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦν μήπως οἱ ἴδιοι εἶναι κάτι ἄλλο.

 

Οἱ ἁμαρτίες τῆς ἱστορίας: στὰ χνάρια τῆς Κομιντὲρν

Ἡ ἱστορία τῶν κομμουνιστῶν τοῦ ΚΚΕ –ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ ὁποίου προέκυψαν τὰ ἐν λόγῳ φυντάνια– στὸ ζήτημα τῆς Μακεδονίας εἶναι γνωστὴ καὶ πολὺ συγκεκριμένη. Τόσο συγκεκριμένη ὥστε νὰ δικαιολογεῖται ἀπόλυτα ὁ Κουτσούμπας νὰ ἀποχωρήσει προσχηματικὰ ἀπὸ τὴ συζήτηση γιὰ τὸ Μακεδονικό. Ὅταν ἔχεις λερωμένη τὴ φωλιά σου, καλύτερα νὰ μὴ μιλᾷς. Ἔτσι κι ἀλλιῶς καὶ οἱ ἰδεολογικοί τους ἀντίπαλοι προτιμοῦν τὴ σιωπή, φανερώνοντας τὸ πόσο βαθιὲς καὶ ἀνείπωτες ἦταν οἱ συμφωνίες ποὺ δρομολόγησαν τὴν κατάσταση στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν Ἐμφύλιο.

Ἦταν ἡ πολιτική, λοιπόν, τοῦ Κ.Κ.Ε., πο ἀπὸ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1924 (ὅταν μαζὶ μὲ ὄνομα ἄλλαζε καὶ τακτική) ἐπιδίωκε τὴ δημιουργία μιᾶς βαλκανικῆς Μακεδονίας. Ἦταν αὐτὴ ἡ γραμμὴ ποὺ δέχτηκε νὰ ὑπηρετήσει καὶ ἐπέβαλε μὲ κάθε τρόπο ἡ Κομιντέρν. Ἡ ἡγεσία τοῦ πρώην ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), δηλαδὴ ὁ Θωμᾶς Ἀποστολίδης κι ὁ Γιάννης Κορδάτος, ἀπομακρύνθηκε μὲ κάθε τρόπο καὶ στὴ θέση τους οἱ Μάξιμος καὶ Πουλιόπουλος ἀνέλαβαν νὰ μεταμορφώσουν τὴν Ἑλλαδικὴ Ἀριστερὰ σὲ πειθήνιο ὄργανο τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς. Ἕναν αἰῶνα σχεδὸν μετά, αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ἐνεργοποιήθηκε καὶ πάλι καὶ ἂς μὴν ὑπάρχει Κομμουνιστική, ἀλλά, οὐσιαστικὰ Διεθνής τς Ἑνοποιημένης Κυριαρχίας.

Εἶναι γνωστό, ἐπίσης, πὼς κατὰ τὸ τέλος τοῦ Ἐμφυλίου τὸ 1949 τὸ ΚΚΕ υἱοθέτησε τὴν ἄποψη περὶ αὐτοδιάθεσης τῆς Μακεδονίας, προκαλώντας μεγάλο ἀριθμὸ λιποταξιῶν ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν Ἑλληνικῆς καταγωγῆς μαχητῶν του ΔΣΕ. Ἐπίσης, μεγάλος ἀριθμὸς τῶν μαχητῶν του ΔΣΕ ἦταν Σλαβομακεδόνες, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἀρκετοὶ πρώην κομιτατζῆδες οἱ ὁποῖοι συνεργάστηκαν μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς. Κάποια στιγμὴ ὑπολογίζεται πὼς ἔφτασαν νὰ εἶναι τὸ 30% τοῦ συνόλου τῶν μαχητῶν. Ἡ σχέση τους μὲ τοὺς Ἕλληνες συντρόφους τους συχνὰ ἦταν ἀπὸ ἀμήχανη ἕως καὶ ἀνταγωνιστικὴ γιὰ μιὰ θέση στὸν «ἥλιο» τοῦ κόμματος, πρᾶγμα ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ προστριβές, τὶς ὁποῖες τελικῶς δὲν μπόρεσε νὰ ἐλέγξει ἀποτελεσματικὰ οὔτε τὸ ΚΚΕ. Εἰδικότερα, μετὰ ἀπὸ τὴν «προδοσία τοῦ Τίτο» τὸ 1948 καὶ τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὴν Κομιντέρν, τὸ ΚΚΕ προχώρησε καὶ σὲ ἐκκαθαρίσεις πολλῶν Σλαβόφωνων πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατευθύνθηκαν πρὸς τὴν πρώην Γιουγκοσλαβία. Ἡ τελικὴ ἧττα τοῦ ΚΚΕ ὑποχρέωσε τὰ ἐναπομείναντα κομμάτια τῶν Σλαβομακεδόνων μαχητῶν του νὰ περάσουν στὴν περιοχὴ τῶν Σκοπίων.

Ἔχοντας –πολὺ συνοπτικὰ βέβαια– ὑπ’ ὄψιν ὅλα τὰ παραπάνω γίνεται φανερὸ πὼς σήμερα βρισκόμαστε ἐνώπιον φαντασμάτων τοῦ παρελθόντος. Οἱ γόνοι τῶν Σλάβων πρώην κομμουνιστῶν τοῦ ΔΣΕ ἀποτελοῦν μέρος τῶν σημερινῶν ὑπερεθνικιστῶν τῶν Σκοπίων. Κι αὐτοὶ ποὺ ὑπέγραψαν τὴ συμφωνία σήμερα εἶναι οἱ ἰδεολογικοὶ γόνοι αὐτῶν ποὺ προωθοῦσαν κατὰ τὸν Ἐμφύλιο τὴν αὐτονομία τῆς Μακεδονίας, πρᾶγμα ποὺ ἐν μέρει θὰ πετύχαιναν φυσικά, ἐὰν κέρδιζαν. Οὐσιαστικὰ θὰ μιλούσαμε τότε γιὰ μιὰ μικρατικὴ ὀντότητα ὑπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ ΚΚΕ στὸ χῶρο τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἡ ὁποία φυσικὰ θὰ ἦταν τόσο ἐξαρτώμενη ἀπὸ τὸν Τίτο, ὥστε ἐπὶ τῆς οὐσίας ἡ Γιουγκοσλαβία θὰ ἐπεκτεινόταν πρὸς τὸ νότο. Ὅποτε, ἡ καχυποψία τοῦ μετεμφυλιακοῦ κράτους γιὰ τοὺς Σλαβομακεδόνες ποὺ παρέμειναν στὴν ἐπικράτειά του ἦταν δεδομένη, πρᾶγμα ποὺ βεβαίως εἶχε ἐπιπτώσεις στοὺς ἴδιους.

Στὸ πλαίσιο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ βάλουμε καὶ τοὺς προσφυγικοὺς πληθυσμοὺς τῶν Ποντίων καὶ τῶν Μικρασιατῶν ποὺ κατέκλυσαν τὴ Μακεδονία μετὰ τὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή. Ἡ στάση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων –εἴτε ἦταν Ἀριστεροὶ εἴτε ὄχι– ἦταν πολὺ ἁπλή: εἶχαν πολὺ νωπὴ τὴν ὀδυνηρὴ ἐμπειρία τῆς ἀπώλειας μιᾶς πατρίδας καὶ δὲν εἶχαν ἀπολύτως καμία διάθεση νὰ ἀπολέσουν καὶ μιὰ δεύτερη. Αὐτὸ ἦταν καθοριστικὸ γιὰ τὴ στάση τοὺς τόσο κατὰ τὸν Ἑλληνο-ἰταλικὸ πόλεμο τοῦ 1940 ὅσο καὶ κατὰ τὶς Μακεδονικὲς ἐμφυλιακὲς φιλοδοξίες τοῦ ΚΚΕ, ὁπότε καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀποσκίρτησαν ἀπὸ τὶς τάξεις του. Οὐσιαστικὰ ὁ σχεδιασμὸς τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς λειτούργησε ἀποτρεπτικὰ –ἄθελά του βέβαια– γιὰ τὸν σχεδιασμὸ τῆς δημιουργίας μιᾶς ξεχωριστῆς Μακεδονικῆς κρατικῆς ὀντότητας. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ συμπαγεῖς Ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ἦρθαν στὴ Μακεδονία καθιστώντας τὸ Ἑλληνικὸ στοιχεῖο ἀπολύτως πλειοψηφικό, τὸ νὰ αὐτονομηθεῖ αὐτὴ ὡς πρὸς τὸ Ἑλληνικὸ κράτος, γινόταν μία δύσκολη ὑπόθεση.

Ὅταν στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων τὸ παρελθὸν δὲν τελειώνει τότε τὸ μόνο μέλλον γίνεται τὸ παρελθόν. Ὁπότε, ἂς ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας τὴν ἱστορία.

 

Ἡ κρυφὴ γοητεία τῆς πόλωσης: ὅποιος δὲν εἶναι μαζί μας εἶναι φασίστας

Ἐπιστρέφοντας στὸ σήμερα, τὸ δοῦναι καὶ λαβεῖν τῆς συναλλαγῆς τοῦ Σύριζα μὲ τὰ ἀληθινὰ ἀφεντικὰ τοῦ πλανήτη μπορεῖ νὰ συνοψισθεῖ στὰ ἑξῆς λόγια: «ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ἐλέγξουμε τὶς κοινωνικὲς ἀντιδράσεις, γιατί ἔχουμε στὸ χέρι μας, ἔμμεσα ἢ ἄμεσα, ἅπαντες τος συνδικαλιστικοὺς φορεῖς, ἀλλά, τὸ κυριότερο, ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ τὶς διάφορες συνιστῶσες, γκροῦπες καὶ γκρουπούσκουλα ποὺ διαθέτουμε, ἔχουμε μετατρέψει τὸ ἀναρχικό/ἀντιεξουσιαστικὸ ἐν Ἑλλάδι ρεῦμα σὲ ἕνα ἀκίνδυνο γιὰ τὴν ἐξουσία ἀριστερίστικο κίνημα. Δῶστε μας λοιπὸν τὶς κυβερνητικὲς καρέκλες, δῶστε στοὺς πειναλέους κουταλοφόρους μας καλοπληρωμένες θέσεις στὶς ΜΚΟ σας καὶ ἐμεῖς θὰ κάνουμε Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ μᾶς ζητήσετε». Ὁ στόχος ἦταν καὶ εἶναι πάντα ἡ ἐξουσία καὶ ὁ ἔλεγχος κοινωνικῶν κομματιῶν ἡ στρατηγικὴ γιὰ τὴν κατάκτησή της.

Ἂς δοῦμε τώρα τὸ συγκεκριμένο γεγονός, δηλαδὴ τὴν ἐπαίσχυντη συμφωνία τῆς κυβέρνησης Συριζανὲλ μὲ τὸ κράτος τῆς Βαρδαρίας. Κατ’ ἀρχάς, γεννᾶται τὸ εὔλογο ἐρώτημα πς εἶναι δυνατόν, κάθε φορὰ ποὺ τὸ κράτος δυσκολεύεται νὰ ἐπιβάλει στὴν κοινωνία ἐπιπλέον ἀπεχθεῖς ὅρους σκλαβιᾶς, νὰ ἐμφανίζεται ἕνας χρήσιμος «λαγός», φαινομενικὰ «ἀπὸ τὸ πουθενά», καὶ μὲ τὶς πράξεις ἢ τὰ λεγόμενά του νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀποπροσανατολίσει τὸ μεγαλύτερο κομμάτι τῆς κοινωνίας; Βεβαίως, τὸ πόσο στριμωγμένη νιώθει ἡ ἐξουσία τὴν ἑκάστοτε στιγμή, καθορίζει καὶ τὸ εἶδος τοῦ «λαγοῦ». Ἀλλοῦ χρειάζονται παρακρατικὲς συμμορίες, ὅπως στὴ Μαρφίν, ἀλλοῦ συμπορευόμενους «ἀντίπαλους» πολιτικοὺς ὅπως τὸν Κασιδιάρη, μὲ τὰ χαστούκια στὸν Δένδια, καὶ τὸν Μπαρμπαρούση, ποὺ αὐτὰ ποὺ ἀνέφερε μοιάζουν σὰ νὰ τοῦ τὰ «παρήγγειλαν» ὁ Τσίπρας μὲ τὸν Καμμένο.

Καὶ δὲν ἔχει σημασία ἂν ὁ ἀναφερόμενος «χρήσιμος ἠλίθιος» ἦταν σὲ συνεννόηση μὲ τὸ κόμμα τῆς Χ.Α, ὅπου ἄνηκε μέχρι τὴν πρόσφατη διαγραφή του γιὰ τὶς ἐν λόγῳ δηλώσεις του. Εἶναι εὔκολο νὰ βάλεις μία «καλοκουρδισμένη» μαριονέττα νὰ πεῖ ὅσα ἐσὺ θέλεις νὰ εἰπωθοῦν καὶ ἔπειτα νὰ τὸν «ἀδειάσεις», ἀποποιούμενος ὁποιανδήποτε σχέση. Ἐξ ἄλλου, εἶναι γνωστὸς ὁ ρόλος τῆς Χ.Α, ὡς «ἀντίπαλο δέος» τῆς «πρώτης φορς ἀριστερά». Ἡ ἀπολύτως τεχνητὴ πόλωση τρέφει πολιτικὰ καὶ ψηφοθηρικὰ καὶ τοὺς δύο. Ἂς μὴ λησμονοῦμε ἐπίσης ὅτι ἐπὶ κυβερνήσεως Συριζανὲλ διεκόπη ἡ προφυλάκισή τους. Βέβαια, τὸ δικαστήριο ἐκκρεμεῖ, μὲ ὅ,τι σημαίνει αὐτό, γιὰ ἐνδεχόμενους ἐκβιασμοὺς καὶ παρασκηνιακὲς συμφωνίες.

Τὸ ζήτημα τῆς πόλωσης εἶναι σημαντικό, μιᾶς καὶ αὐτὸ διατρέχει ἱστορικὰ τὶς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐξελίξεις τουλάχιστον τοῦ τελευταίου αἰῶνα στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο. Πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο ἁπλοϊκὸ μέν, ἀλλὰ πολὺ ἀποτελεσματικὸ πολιτικὸ «παιχνίδι» τῶν ἐξουσιαστῶν, ποὺ ὁδήγησε τόσο στὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή, ὅσο καὶ στὴν Ἐμφύλια ἀνθρωποσφαγή. Στὴν πρώτη περίπτωση εἴχαμε τὴν ἀκραία πόλωση ἀνάμεσα σὲ βενιζελικοὺς καὶ ἀντιβενιζελικούς, στὴν δεύτερη μία ἐξίσου ἀκραία πόλωση ἀνάμεσα στοὺς ἀποκαλούμενους μοναρχοφασίστες καὶ στοὺς σταλινικούς. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν τὸ σύνολο τοῦ κόσμου μαζὶ μὲ ὅλες τὶς διαφορετικὲς ἀπόψεις καὶ πρακτικὲς νὰ συνθλιβεῖ κυριολεκτικὰ ἀνάμεσα στὰ κατασκευασμένα αὐτὰ δίπολα.

Ἂν κάνουμε τὴν ἀναλογία μὲ τὸ σήμερα, θὰ δοῦμε πὼς ἐπιχειρεῖται –καὶ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἔχει ἐπιτευχθεῖ– ἴδιας μορφῆς πόλωση. Οἱ Συριζανὲλ καὶ ἡ Χ.Α, ἀσφαλῶς μὲ τὴ βοήθεια τῶν «μάχιμων» θεραπαινίδων τους, προσπαθοῦν νὰ ἀναστήσουν τὸ φάντασμα τοῦ φασισμοῦ-ἀντιφασισμοῦ καὶ σὲ κάποιον βαθμὸ τὸ ἔχουν κατορθώσει. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ὁ ὑπουργὸς τοῦ Σύριζα Τσιρώνης δήλωσε πρὶν λίγες μέρες ἀνερυθρίαστα πὼς «ὅποιος δὲν συμφωνεῖ μὲ τὸ Β. Μακεδονία ταυτίζεται μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Μπαρμπαρούση», ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνεκδιήγητη δήλωση τοῦ ὑπουργοῦ Κοντονὴ ὅτι «ὅσοι ἀποδοκιμάζουν τὴν ὀνομασία εἶναι ἀκροδεξιοὶ καὶ ναζιστές»(!). Θεωροῦμε πώς, ἂν καὶ ὑπάρχουν κάποιοι ποὺ ὑποπίπτουν στὴν ἐν λόγῳ πολιτικὴ τεχνική, ἡ πλειονότητα παραμένει ψύχραιμη.

Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ποιούς σκοποὺς ἐξυπηρέτησε ὁ Ἐμφύλιος. Πρῶτον, γιὰ νὰ διασωθοῦν οἱ δωσίλογοι τῆς Κατοχῆς ποὺ μέσα ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα καὶ τὴν καταστροφὴ τοῦ Ἐμφυλίου ξέπλυναν τὶς δικές τους ἁμαρτίες καὶ ἐξασφάλισαν τὴν ἀτιμωρησία τους, ἐπικρατῶντας μέχρι καὶ σήμερα. Δεύτερον, γιὰ νὰ ἐξοντωθοῦν εὐρύτερα κοινωνικὰ κομμάτια –ἔνθεν καὶ ἔνθεν– τὰ ὁποία, βγαίνοντας ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ τὴν Κατοχή, ἦταν μὴ ἐλεγχόμενα καὶ ἀπείθαρχα. Τρίτον, γιὰ νὰ ἐμπεδωθεῖ ἡ Ἀμερικανικὴ κυριαρχία στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, θέτοντας σὲ ἐφαρμογὴ στὴν πράξη τὴν συμφωνία τῆς Γιάλτας. Ἂν τὸ δοῦμε προσεκτικά, καὶ οἱ τρεῖς λόγοι λειτούργησαν συμπληρωματικὰ μεταξύ τους.

Σήμερα ἔχουμε –τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν βέβαια– μιὰ ἀντίστοιχη πραγματικότητα. Πρῶτον, ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ ἐγχώριοι ἐξουσιαστὲς ποὺ δὲν ἀτενίζουν μὲ σιγουριὰ τὸ μέλλον τους καθὼς εἶναι παραφορτωμένοι μὲ τὰ ἐγκλήματα τῆς ἐποχῆς τῶν Μνημονίων. Βρίσκονται στὴν ἴδια θέση μὲ τοὺς δωσίλογους τῆς Κατοχῆς, καθὼς τίποτα ἀκόμη δὲν ἔχει τελειώσει. Δεύτερον, ὅλος ὁ Ἑλλαδικὸς χῶρος ἔχει συμπληρώσει σχεδὸν μιὰ δεκαετία στὴ βάσανο τοῦ οἰκονομικοῦ πολέμου καὶ τὴν ἀνηλεῆ ἐξαπάτηση καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπολογίζει ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο καὶ μετὰ στὴν Ἰώβεια ὑπομονή του. Τρίτον, ὁ Διεθνὴς παράγοντας μὲ προεξάρχοντες τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ Γερμανοὺς ἐπιθυμοῦν τὸν ἀσφυκτικότερο ἔλεγχο τῶν Βαλκανίων, ἔχοντας ἐξασφαλίσει –ἀπ’ ὅτι φαίνεται– καὶ μιὰ καταρχὴν συμφωνία μὲ τοὺς Ρώσσους.

Ἐν’ ὀλίγοις, ὅταν συσσωρεύονται τέτοιου μεγέθους ζητήματα, ὁ συνήθης τρόπος διαχείρισής τους εἶναι ἡ καλλιέργεια ἐμφυλιοπολεμικῶν συνθηκῶν στὸν κοινωνικὸ χῶρο. Ἐξ οὗ καὶ ἡ αἰτιολόγηση τῆς πόλωσης. Μόνον ποὺ πλέον οἱ ἐποχὲς δὲν εἶναι καὶ τόσο ἴδιες. Δὲν ὑπάρχει αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἐπαρκς «κοινωνικὴ μαγιά» ποὺ θὰ ἦταν ἱκανὴ νὰ ἀποπροσανατολιστεῖ σὲ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, ὁπότε κανεὶς δὲν πρέπει νὰ φοβᾶται. Πιὸ πολὺ ἐπισείουν τὴν σκιὰ μίας ἐμφυλιοπολεμικῆς κατάστασης, χρησιμοποιώντας την ὡς φάντασμα. Προσπαθοῦν νὰ τρομοκρατήσουν μὲ τὶς σκιὲς καὶ νὰ διαχειριστοῦν τὸν παραγόμενο φόβο. Τίποτε ἄλλο δὲν μποροῦν νὰ κάνουν· ὁπότε τὰ πράγματα αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι πολὺ δύσκολα γιὰ τοὺς ἐγχώριους ἐξουσιαστὲς κι ἂς μὴν τὸ δείχνουν.

 

Κάτω ἀπὸ τὸ ὄνομα ὑπάρχει πλοῦτος, κάτω ἀπὸ τὴν ἀδερφοσύνη τῶν λαῶν πολὺ αἷμα

Ὁ «Ἰανός» τῆς διεθνοῦς κυριαρχίας ἐπεδίωκε πάντοτε μιὰ διέξοδο στὸ Αἰγαῖο. Αὐτὴ τὴ φορά, ὅπως φαίνεται, ὄχι μόνο γιὰ νὰ περνοῦν ἀνεμπόδιστα τὰ ἐμπορεύματα ἀπὸ τὰ λιμάνια τῆς Μακεδονίας στὴν Κεντρικὴ Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ ἐπειδή, πλέον, χρειάζεται νὰ κυκλοφοροῦν ἀνεμπόδιστα τὰ κοιτάσματα ἀερίου καὶ ἄλλων τιμαλφῶν τοῦ ὑπεδάφους, ἀπαραίτητων γιὰ νὰ συνεχίζουμε νὰ καλπάζουμε στὸ ἅρμα τῆς τεχνολογίας πάνω ἀπὸ τὸ πτῶμα τῆς γῆς. Ἡ δημιουργία Εἰδικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΕΟΖ), μὲ ἐπίκεντρο τὴ Θεσσαλονίκη, στὰ πλαίσια τῆς «Εὐρώπης τῶν Περιφερειῶν» ἀποτελεῖ διακαῆ πόθο τῶν αὐτοκρατόρων τῆς Δύσης στὰ Βαλκάνια καὶ ἡ «λύση» τοῦ μακεδονικοῦ μὲ τοὺς ἐπιθυμητοὺς γιὰ αὐτοὺς ὅρους, θὰ διευκολύνει τὴν πραγματοποίησή της.

Ἡ Διεθνὴς κυριαρχία εἶναι μία κι ἀδιαίρετη, ἀριστερὴ καὶ δεξιά, παραδοσιακὴ καὶ μεταμοντέρνα καὶ ἔργο της εἶναι νὰ προδίδει πάντα κάθε εἰλικρινῆ πρόθεση καὶ εἰλικρινῆ ἀγῶνα. Δουλειά της εἶναι νὰ στρέφει κάθε ἄνθρωπο ποὺ κοιτάζει ἀκόμη ψηλὰ ἐναντίον τῶν ὑπολοίπων. Καὶ ὅπου χρειάζεται δημιουργεῖ ἐμφύλιες διαμάχες, γιὰ νὰ συνεχίζει ἀνενόχλητη τὸ ἔργο της. Ἀλλοῦ θὰ ὑποδαυλίσει τοὺς ἀκραίους ἐθνικισμούς, ἀλλοῦ αἰώνιες θρησκευτικὲς ἀντιπαλότητες, ἀλλοῦ καὶ τὰ δύο. Τὰ παραδείγματα πολλά. Στὸν ἴδιο ἄξονα, θὰ ἐνισχύσει παντοιοτρόπως διάφορα «ἐλευθεριακά» κινήματα, πού, χρησιμοποιώντας τὴν προκρούστεια κλίνη τῆς λεγόμενης «πολιτικῆς ὀρθότητας», περιορίζουν ἀσφυκτικὰ τὴν πραγματικὴ ἐλευθερία τῶν πολλῶν. Ἐν ὀλίγοις, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει εἴτε τὸν ἐθνικισμὸ εἴτε τὸν διεθνισμὸ πρὸς ὄφελός της. Ἀσφαλῶς, στὰ χρόνια ποὺ διανύουμε τὸ κυριότερο καὶ χρησιμότερο ἐργαλεῖο τῆς Διεθνοῦς κυριαρχίας εἶναι ὁ διεθνισμός. Ἐργαλεῖο ὕπουλο καὶ ἀποτελεσματικό.

Ἂς γίνουμε τώρα περισσότερο συγκεκριμένοι γιὰ ὅ,τι ἔγινε στὶς Πρέσπες, μὲ τὴν λεγόμενη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ. Δηλαδὴ –γιὰ νὰ μὴν κοροϊδευόμαστε– τὴν συμφωνία ποὺ ὑπέγραψαν οἱ ἐν λόγῳ πολιτικὲς μαριονέττες, γιὰ λογαριασμὸ τῶν πραγματικῶν ἀφεντικῶν τους. Οὐσιαστικά, πρόκειται γιὰ κανονικὴ ἀνταλλαγὴ σκλάβων, μιὰ συμφωνία πού, ἂν πράγματι ὑλοποιηθεῖ, στοχεύει σὲ ἀναδιάταξη τῶν ὑπηκόων στὴ Μακεδονία, τὴν ὁποία οἱ διεθνεῖς ἐξουσιαστὲς ἀντιμετωπίζουν ἤδη ὡς κατακτημένο χῶρο. Κάθε κοινωνικὸς χῶρος, λοιπόν, ποὺ ὑφίσταται κατάκτηση θὰ πρέπει νὰ διαλυθεῖ καὶ νὰ συναρμολογηθεῖ ἐκ νέου ὥστε νὰ ταιριάζει στὴν κατάσταση ποὺ τὰ διεθνῆ ἐξουσιαστικὰ μπλὸκ ἐπιθυμοῦν. Οἱ Γερμανοί, ὅταν κατέκτησαν τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, ἔδωσαν τὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία καὶ Θράκη στοὺς Βούλγαρους συμμάχους τους. Δική τους ἦταν ὅπου ἤθελαν τὴν ἔδιναν. Καὶ τώρα ἔτσι εἶναι, ἂν καὶ τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦνται εἶναι διαφορετικά. Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος εἶναι, πρὸς τὸ παρόν, τουλάχιστον ὁ ἡττημένος ἑνὸς οἰκονομικοῦ πολέμου καὶ ὁ ἡττημένος δὲν πληρώνει μόνο φόρους ὑποτέλειας· χάνει καὶ ἐδάφη.

Δὲν εἶναι τὸ κράτος ἢ ἡ ἀναδιάταξη τῆς κυριαρχίας ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ. Γιὰ τὴ Μακεδονία, ἐὰν ἕνα τέτοιο σενάριο ἰσχύσει, σημαίνει πὼς σὺν τῷ χρόνῳ θὰ ἀλλάξει ἐντελῶς ἡ σύσταση τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι τόσο τὸ λεγόμενο «Μακεδονικό» κράτος, ἀλλὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ Ἑλλαδικὸ κράτος καί, κυρίως, ἀπὸ τοὺς ἐδῶ ἐξουσιαζόμενους, ἡ ὕπαρξη «μακεδονικοῦ» ἔθνους. Καὶ ἂς μὴ γελιόμαστε, δὲν ἔχει καμία σημασία ἀπὸ τί πραγματικὲς ἐθνότητες ἀποτελεῖται σήμερα ἢ θὰ ἀποτελεῖται στὸ μέλλον αὐτὴ ἡ κατασκευασμένη ἐθνότητα. Ὅλες οἱ αὐτοκρατορίες τοῦ παρελθόντος, ὅταν δὲν μποροῦσαν νὰ ἐλέγξουν ἀποτελεσματικὰ ἕναν γεωγραφικὸ χῶρο, φρόντιζαν νὰ τὸν γεμίσουν μὲ ἑτερόκλητους πληθυσμοὺς οἱ ὁποῖοι, ὅσον αὐτὸ ἦταν δυνατόν, δὲν ἔπρεπε νὰ ἔχουν συναισθηματικὴ ἐπαφὴ μεταξύ τους. Ἕναν τέτοιον κοινωνικὸ χῶρο μπορεῖς νὰ τὸν κάνεις ὅ,τι θέλεις. Ἀνὰ πάσα στιγμὴ στρέφεις τὸν ἕναν ἐναντίον τοῦ ἄλλου καὶ ἐμφανίζεσαι ἐσὺ ὡς ὁ «ὑπεράνω ἐλεγκτής». Ὡς ὁ δῆθεν ἀντιρατσιστὴς ποὺ φροντίζεις γιὰ τὴν «ἀδελφοσύνη τῶν λαῶν», ἐνῷ στὴν πραγματικότητα τοὺς ὑποσκάπτεις ὅλους μαζί.

Ὁπότε, δὲν μᾶς ἐντυπωσιάζει ὅλη αὐτὴ ἡ πολεμική, ὅλη αὐτὴ ἡ προσπάθεια νὰ περιθωριοποιηθοῦν ὅσοι ἀντιδροῦν, μὲ τὸ στίγμα τοῦ «ἐθνικιστῆ» ἢ καὶ «φασίστα» καὶ μάλιστα προκαλώντας τους συνεχῶς μὲ τὸ μέγεθος τῆς ἀθλιότητας ποὺ ἔπραξαν καὶ τὴ μετονομασία της σὲ «νίκη».

Ἡ ἀδελφοσύνη τῶν λαῶν δὲν ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὰ πάνω. Ἢ ὑφίσταται ὡς βιωμένη κατάσταση μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, λόγω τῆς συνειδητοποίησης τῶν κοινῶν χαρακτηριστικῶν της ἀνθρώπινης μοίρας, ἢ ἀλλιῶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μὲ τεχνητὸ τρόπο. Ἡ συναδέλφωση εἶναι μεγάλη ὑπόθεση ἀλλὰ προϋποθέτει ὑψηλὰ ἐπίπεδα εἰλικρίνειας, προϋποθέτει πὼς ὡς πρὸς τὴν ἀλήθεια χρειάζεται νὰ εἶσαι ἀνελέητος πρὸς τὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό. Ὅταν αὐτὰ δὲν ὑπάρχουν, τότε ἡ ἀπόσταση ἀποδεικνύει τὴν πραγματικὴ ἀδελφοσύνη περισσότερο ἀπὸ τὴν δῆθεν ἐγγύτητα. Ἔχουμε ξαναπεῖ πὼς ἀδέλφια «μὲ τὸ ζόρι» δὲν ὑπάρχουν. Μόνο ἕνας κοινὸς χῶρος ἐξουσιαζόμενων μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μὲ τὸ ζόρι καὶ αὐτὴ ἡ κατάσταση εἶναι ποὺ ὀνομάζουν οἱ ἐξουσιαστὲς «ἀδελφοσύνη τῶν λαῶν». Ἂς μὴν παραμυθιαζόμαστε λοιπόν. Ἡ τεχνητὴ καὶ βιαίως ἐπιβεβλημένη «συναδέλφωση» εἶναι ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ὑποβόσκοντα μίση, εἰδικὰ ὅταν κάποιες ἐθνότητες πριμοδοτοῦνται περισσότερο ἀπὸ κάποιες ἄλλες, λόγω τῶν πιὸ βολικῶν χαρακτηριστικῶν τους. Καὶ τὰ μίση αὐτὰ θὰ ἐκδηλωθοῦν κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον. Καὶ συνήθως ἐκδηλώνονται ὅταν ἡ αὐτοκρατορία βρεθεῖ σὲ κατάσταση ἀποσύνθεσης. Ἂς θυμηθεῖ κάποιος τί ἔγινε ὅταν διαλύθηκε ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση μὲ τὸ πλῆθος τῶν πολέμων ποὺ ξέσπασαν. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι σήμερα κάτι ἀντίστοιχο τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Ἐλάχιστοι θὰ τὴν κλάψουν ὅταν διαλυθεῖ, ὅπως ἐλάχιστοι ἔκλαψαν γιὰ τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Οἱ πόλεμοι, ὅμως, στὰ Βαλκάνια εἶναι σχεδὸν ἀπὸ τώρα ἐξασφαλισμένοι.

Ὅταν διασπείρεις τὸ κατάφωρο ψέμα, προκαλεῖς τὸ μῖσος. Ὅταν διαστρέφεις τὴν ἱστορία καὶ τὴν ὑποβιβάζεις στὸ ἐπίπεδο τῆς ἰδιοκτησίας ποὺ μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀλλάξει ἰδιοκτήτη, προκαλεῖς μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια τὸ μῖσος. Τὸ νὰ ἀπορεῖς γι’ αὐτὸ σημαίνει πὼς δὲν καταλαβαίνεις τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν καταλαβαίνεις πὼς οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι στὴν οὐσία τους «πολιτικά» ἢ «οἰκονομικά» ὄντα ποὺ ἐνδιαφέρονται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους, ἄρα μπορεῖς διαρκῶς νὰ τοὺς σφυρηλατεῖς στὴ βάση μιᾶς κοινωνικῆς μηχανικῆς, γιὰ νὰ χωρᾶνε σὲ ἀλλότρια τῶν ἑαυτῶν τους συμφέροντα.

 

Ἡ νομιμοφροσύνη ἄλλαξε στρατόπεδο

Μετὰ τὴν ὑπογραφὴ γιὰ τὴν ὀνομασία τῶν Σκοπίων, ἀλλὰ καὶ μετὰ ὅλα ὅσα ἐκτυλίχθηκαν στὸ Πισοδέρι, στὶς Πρέσπες, μιὰ λέξη ἀκούγεται συνεχῶς. Πλέον στοὺς δρόμους διαδηλώνουν οἱ Ἐθνικιστὲς κάθε ἀπόχρωσης καὶ οἱ πατριῶτες. Στὰ γραφεῖα παίρνουν ἀποφάσεις οἱ ἀριστεριστές. Κι οἱ διαδηλωτὲς φωνάζουν ὅ,τι φώναζαν κι οἱ προκάτοχοί τους, τὴν ἴδια αὐτὴ λέξη: προδότης.

Πράγματι, τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνοίγει πάλι μιὰ νέα σελίδα, ποὺ θὰ ὁρίζει ἀλλιῶς τὰ σύνορα, ἡ λέξη αὐτὴ ἠχεῖ παράξενα τώρα. Ὄχι, ἐπειδὴ δὲν θεωρούσαμε ἱκανὴ μιὰ τόσο εὐτελῆ ὁμάδα ἀνθρώπων νὰ διαπράξει μία τέτοια συμφωνία. Ἡ πολιτική, ὅπως ἔχουμε πεῖ πολλάκις, εἶναι ἡ τέχνη τῆς ἐξαπάτησης καὶ τῆς προδοσίας κάθε ἀκηδεμόνευτου ἀγῶνα. Τὸ ἰδιαίτερο ποὺ χρειάζεται νὰ δοῦμε ἐγκαίρως εἶναι ὅτι ἡ νομιμοφροσύνη ἄλλαξε τώρα στρατόπεδο καὶ πῆγε στὸ πλευρὸ αὐτῶν πού, μέχρι νὰ ἀνέβουν στὴν ἐξουσία, ὠρύονταν γιὰ τὴν ἀδικία ποὺ σήμερα διασπείρουν παντοῦ καὶ μὲ μεγάλο πάθος.

Ἡ νομιμοφροσύνη εἶναι μιὰ ἔννοια μεταβαλλόμενη ἀπὸ τὴν ἐξουσία, ἀνάλογα μὲ τὶς ἑκάστοτε ἐπιδιώξεις της. Εἶναι σαφὲς ὅτι στὴν ἐπικράτεια τῆς σημερινῆς Δυτικῆς αὐτοκρατορίας τὸ ἔθνος, ἡ θρησκεία, ἡ οἰκογένεια πρέπει νὰ διαλυθοῦν. Ὁτιδήποτε διαφοροποιεῖ τοὺς ὑπηκόους ἐντὸς τῶν κοινωνικῶν τειχῶν πρέπει νὰ ἐκλείψει πάση θυσία. Ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὶς διαφορετικότητες τῶν μειονοτήτων, ποὺ χρησιμοποιοῦνται συχνότατα γιὰ νὰ διαλύσουν ὁτιδήποτε συνέχει, γιὰ αἰῶνες καὶ χιλιετηρίδες, τὶς πλειοψηφίες τῶν κοινωνιῶν. Ἡ σύνδεση μὲ τὸ παρελθόν, οἱ πνευματικὲς καὶ πολιτιστικὲς ρίζες τῶν ἀνθρώπων πρέπει νὰ διαρραγοῦν. Τὸ βλέπουμε καθημερινά. Ἔχουμε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ ἀμφισβητεῖται ἀκόμη καὶ τὸ νὰ δηλώνεις ἄνδρας ἢ γυναῖκα, λὲς καὶ πρόκειται ἁπλῶς γιὰ δικαίωμα…

Ἀσφαλῶς, ἡ ὁλομέτωπη ἐπίθεση στὰ ἄνωθι, μὲ ἐπίκεντρο τὶς Μητροπόλεις τῆς Δύσης, ἐνορχηστρώνεται καὶ συμβαίνει ἀπὸ τὰ ἐναλλακτικὰ κινήματα, τοὺς ἁπανταχοῦ ἀριστεριστές, τοὺς «ἀντιεξουσιαστές» –ποὺ δὲν εἶναι βεβαίως ἀντιεξουσιαστές, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιδεξιοὶ– καὶ τὶς ὀργανωμένες πολιτικὰ μειονότητες. Οἱ τελευταῖες δὲν προτάσσουν, ὅπως παλιότερα, τὸν σεβασμὸ ἁπλὰ στὴ διαφορετικότητά τους, ἀλλὰ μιὰ ἐξ ὁλοκλήρου ἐπιβολὴ τῆς δικῆς τους πραγματικότητας στὴ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἐξουσιαζομένων. Μις πραγματικότητας, ὡστόσο, ποὺ «τυχαία» συμπίπτει μὲ τὶς ἐπιδιώξεις καὶ τοὺς στόχους τῶν πραγματικῶν ἀφεντικῶν τῆς Δύσης.

Μὲ ἁπλὰ λόγια, τὸ παραπάνω σχῆμα εἶναι μιὰ ἐφαρμογὴ βασικῶν ἀπόψεων τῆς σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης, μὲ σύγχρονους ἐξουσιαστικοὺς ὅρους. Στὴ θέση τοῦ μαρξιστικοῦ προλεταριάτου τοποθετοῦνται οἱ μειονότητες. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἐμφανῆ. Δὲ θὰ μακρηγορήσουμε ἐπὶ πλέον γιὰ τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα, ἐπιφυλασσόμαστε γιὰ τὸ μέλλον.

Βέβαια, ἡ ἀναφορὰ στὸ ἐν λόγῳ ὕπουλο ἐξουσιαστικὸ ἐργαλεῖο μόνον τυχαία δὲν εἶναι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν περίπτωση τοῦ μακεδονικοῦ ζητήματος. Ἤδη τὸ μισθοδοτούμενο ἀπὸ τὸ κράτος τῆς Βαρδαρίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μυστικὲς ὑπηρεσίες τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Γερμανίας, «μακεδονικό» κόμμα «Οὐράνιο Τόξο», ποὺ βρίσκεται ἐντὸς τῆς Ἑλλαδικῆς ἐπικράτειας, κάνει –γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ– λόγο γιὰ «μακεδονική» μειονότητα. Ὅπως ἀνεφέρθη, δὲν ἐνδιαφέρει τὰ πραγματικὰ ἀφεντικὰ τῆς Δύσης ἀπὸ τί ἀνθρώπους θὰ ἀποτελεῖται αὐτὴ ἡ ἐθνότητα. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία γιὰ αὐτοὺς εἶναι νὰ εἶναι ἀπόλυτα ὑποτελεῖς· νὰ ἐνεργοῦν ὅπως θὰ τοὺς ζητήσουν, ἀποσταθεροποιῶντας ἢ καὶ διαλύοντας πλήρως κοινωνικοὺς ἱστούς. Ἄλλωστε, ἡ διάλυση καὶ ἐπανασύνθεση τοῦ κοινωνικοῦ χώρου, μὲ ὅρους ποὺ ἐπιθυμεῖ ἡ κυριαρχία, εἶναι ἐξουσιαστικὸ ἐργαλεῖο παλιὸ ὅσο καὶ ὁ ἴδιος ὁ πολιτισμός.

Καὶ φτάνουμε στὸ σημεῖο νὰ γινόμαστε ὅλοι μάρτυρες μιᾶς περίεργης εἰκόνας, στὸ Πισοδέρι, ἀπέναντι ἀπὸ τὰ ΜΑΤ, βρίσκονταν οἱ μέχρι πρότινος νομιμόφρονες, ποὺ ὅ,τι κι ἂν ἔκαναν φρόντιζαν νὰ ἔχουν τὸ νόμο μὲ τὸ μέρος τους. Αὐτὸ συνέχιζαν νὰ κάνουν καὶ τὴν Κυριακή, τῆς 17ης Ἰουνίου, ἐπιδιώκοντας νὰ ἐναντιωθοῦν στὴ μετονομασία τῆς ΠΓΔΜ σὲ «Βόρεια Μακεδονία». Καὶ ἐνδεχομένως νὰ ἀντιλήφθηκαν μὲ τὸν πιὸ σκληρὸ τρόπο –καθὼς εἴδαμε βαριὰ τραυματισμένους καὶ ἄγρια χτυπημένους– ὅτι ὁ νόμος ποὺ δὲν ἔχει ὁριστεῖ ἀπὸ μιὰ πραγματικὰ ὀργανικὴ κοινότητα ἀνθρώπων δὲν εἶναι μιὰ σταθερά, βάσει τῆς ὁποίας ἀξίζει νὰ ζεῖ κανείς. Ἕνας τέτοιος νόμος εἶναι τὸ ἴδιο εὐμετάβλητος μὲ ὅλα τὰ ἄλλα· μεταβάλλεται ὅσες φορὲς καὶ μὲ ὅποιον τρόπο χρειάζεται, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετεῖ τοὺς ἑκάστοτε ἰσχυρούς.

Λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τὰ ἀνωτέρω προκύπτει τὸ ἑξῆς φαινομενικὰ ὀξύμωρο σχῆμα: ὁ λεγόμενος «ἰδανικὸς ὑπήκοος» τοῦ πάλαι ποτὲ ἔθνους-κράτους μετατρέπεται, ἂν δὲν ἔχει ἤδη συμβεῖ αὐτό, σὲ ἐχθρό, σὲ κάτι ποὺ πρέπει νὰ κονιορτοποιηθεῖ, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὴ σκόνη του ὁ «ἰδανικὸς ὑπήκοος» τοῦ σήμερα, ὁ ὑπήκοος τοῦ ὑπερκράτους τῆς Ἑνοποιημένης Κυριαρχίας. Ἐπαναλαμβάνουμε, ἡ νομιμοφροσύνη εἶναι κατασκευασμένη ἀπὸ «λάστιχο», δὲν εἶναι κάτι στατικό, οὐδέποτε ἦταν.

Ναί, τὸ ἔθνος, ὅταν συντίθεται βιαίως ἀπὸ τὸ κράτος, ὥστε νὰ ἐξυπηρετεῖ τὴν συνοχή του, εἶναι ἐξουσιαστικὸ κατασκεύασμα. Τὸ ἔθος ὅμως δὲν εἶναι. Στὴν ἀρχαιότητα τὸ ἔθος εἶναι ποὺ προσδιόριζε τὸ ἔθνος καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προέρχεται καὶ ἡ ἴδια ἡ λέξη. Ὅλα αὐτὰ ποὺ συνδέουν ἕνα σύνολο ἀνθρώπων –ποὺ προϋπάρχουν τοῦ κράτους ἢ ἀναπτύχθηκαν κόντρα σὲ αὐτό–, ἀπὸ τὴ γλῶσσα, τὴ μουσική, τὸν τρόπο ποὺ χαίρονται ἢ θρηνοῦν, τὸν τρόπο ποὺ γιορτάζουν, τὶς διατροφικές τους συνήθειες, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά τους, τὸ πς βλέπουν τὴ ζωὴ καὶ τὸν θάνατο, τὸ πς ἐκφράζουν τὸ θρησκευτικό τους συναίσθημα, ἀποτελοῦν τὸ κοινό τους ἔθος. Καὶ αὐτὸ ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἐξουσιαστικό, ἀλλὰ ἀντίθετα, ὅταν δὲν προσεγγίζεται ἐπιφανειακά, εἶναι ἕνα μεγάλο ἀγκάθι γιὰ τὴν Παγκοσμιοποιημένη Κυριαρχία.

Ἐπιλέξαμε νὰ βαδίζουμε στὸ μονοπάτι τῆς ἀναζήτησης τῆς ἐλευθερίας. Ὅποιος θέλει νὰ λέγεται ἐλεύθερος ἄνθρωπος δὲν ἀρκεῖται σὲ ἀναπαραγωγὴ ἕτοιμων κανόνων ποὺ ἐπαναλαμβάνονται συνθηματικά, δὲν φοβᾶται νὰ κοιτάξει τὴν ἀλήθεια, ἀκόμη κι ἂν δὲν τοῦ ἀρέσει καὶ νὰ τὴν πεῖ, ἀκόμη κι ἂν αὐτὸ δὲν εὐνοεῖ τὴν θέση του. Ἐπιδιώκοντας τὴν ἐλευθερία, προσπαθοῦμε νὰ καθαρίζουμε τὸ θολὸ τοπίο τῶν ἐξουσιαστῶν καὶ νὰ διαλύσουμε τὸν φόβο ποὺ θέλουν νὰ διασπείρουν μὲ καθαρὴ καρδιὰ καὶ πνεῦμα.

 

Ἀναρχικὴ συλλογικότητα Πυργῖται

pyrgitai.gr/

Ὁ πολυτονισμὸς ἔγινε ἀπὸ ἐμᾶς (Τὸ Ἔνζυμο)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: