Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑ

«Ραγιᾶς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τρέμει τοὺς μπάτσους τοῦ Τούρκου – ποὺ εἶναι σκλάβος τοῦ φόβου – ἐκεῖνος ποὺ θὰ λαχταροῦσε ἴσως νὰ ξελευθερωθεῖ, μὰ δὲν τολμᾷ οὔτε νὰ τὸ ξεστομίσει – καὶ κεῖνος, ποὺ ἴσως δὲ λαχταρᾷ τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ζήσει ὅπως καὶ νὰ εἶναι.

ραγιᾶς εἶναι μισὸς ἄνθρωπος, εἶναι ἄνθρωπος μικρεμένος, ποὺ τὰ δέχεται ὅλα ἀπὸ τὸν κύριό του καὶ δεσπότη του, ποὺ μὲ μία ματιὰ τοῦ Τούρκου λίγο ἄγρια τὸν κάνει καὶ χ…ται.

Καὶ κεῖνος πού, ὅταν τύχει καὶ ντραπεῖ μὲ τὴν ραγιαδοσύνη του, τὴν ὀνομάζει «ἀναγκαία φρονιμάδα».

Ραγιᾶς εἶναι ὁ φρόνιμος, ποὺ δὲν κουνιέται γιὰ νὰ μὴν τύχει καὶ τὸν πάρει γιὰ ζωντανὸ κανένας καὶ τὸν σκοτώσει.

Ραγιᾶς εἶναι ὁ κοριὸς ἐκεῖνος ποὺ τὸν κυνηγᾷς καὶ κάνει τὸν ψόφιο γιὰ νὰ μὴν τὸν ἀποτελειώσεις. Ὁ ραγιᾶς εἶναι βρωμερὸ ζωύφιο, μαμούνι μαῦρο, ἄσχημο καὶ ποὺ βρωμᾶ. Ἔρχεται κρυφὰ καὶ σοῦ πίνει τὸ αἷμα. Μέρα μὲ τὸ φῶς ποτὲ δὲν φανερώνεται. Σὲ κολλάει ἄγρια καὶ σὲ κολακεύει καὶ ὅλο πίνει σὰν τσιμπούρι τὸ κόκκινό σου αἷμα. Καὶ ὅταν τὸν ἀνακαλύψεις ποὺ σὲ γελᾷ, τρέχει καὶ τρέχει, μὲ σκυμμένο κεφάλι γιὰ νὰ γλυτώσει. Τὸν κυνηγᾷς καὶ κρύβεται. Τὸν δέρνεις καὶ ἀκόμα σκύβει. Τὸν σκοτώνεις καὶ σωπαίνει».

Ἴων Δραγομης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: