ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ ὅρος ὀρθοδοξία δηλώνει τὸν χριστιανισμὸ στὴν αὐθεντικότητά του, πέραν κάθε ὁμολογιακοῦ μονισμοῦ, δηλαδὴ τὸν χριστιανισμὸ ὅπως βιώνεται στοὺς αὐθεντικοὺς φορεῖς του, τοὺς προφῆτες, ἀποστόλους καὶ πατέρες. Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὀρθοδοξία εἶναι ἡ συνείδηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ γίνει Θεός «κατὰ χάριν».

Στὴν πράξη, Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πλήρης, «ὁλοτελής»(Α΄ Θεσσ. Ε-23) ἔνταξη τοῦ ἀνθρώπου στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἐν Χριστῷ κοινωνία, ποὺ πραγματώνεται ὡς διασφάλιση τῆς ἰσόρροπης ἀνάπτυξης τῶν σχέσεων τοῦ ἀνθρώπου, σὲ τριαξονικὸ σύστημα ἀναφορᾶς: Πρὸς τὸν Θεό (κατακόρυφη σχέση), πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ τὴν κτίση (ὁριζόντια σχέση) καὶ πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του (σχέση βάθους).

Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὁ χριστιανισμός- ὀρθοδοξία αἴρεται στὴν ὑπέρβαση τῆς ἰδεολογίας –διότι εἶναι πράξη καὶ ζωή- τῆς ἠθικῆς –διότι δὲν εἶναι σύνολο κανόνων συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ ἐν Χριστῷ ἦθος- καὶ τῆς θρησκείας –διότι εἶναι τρόπος ὑπάρξεως καὶ ὄχι τυποκρατική «θεραπεία τοῦ θείου».

Ὑπάρχουν δύο βασικὲς ἐκδοχὲς γιὰ τὸ ἔθνος, ἡ ἑλληνική –καὶ παραδοσιακὴ γιὰ μᾶς ἔννοια- καὶ ἡ νεώτερη, ἡ εὐρωπαϊκή. Ὁ ὅρος εἶναι γνωστὸς ἤδη στὸν Ὅμηρο. «Ἔθνος ἑτάρων»(Ἰλ. Γ.32) εἶναι ἡ ὁμάδα τῶν συντρόφων. Χρησιμοποιεῖται ὅμως καὶ γιὰ τὴν δήλωση φυλετικῶν ὁμάδων («Λυκίων μέγα ἔθνος», Ἰλ. Μ, 330 ἤ «Ἀρχαίων Ἔθνος», Ρ, 552). Ἔκτοτε δὲν χάνει αὐτὴν τὴν σημασία του.

Στὴν ἑλληνικὴ παράδοση προηγεῖται τὸ ἔθνος ὡς κοινὴ φυλετικὴ καταγωγὴ καὶ πολιτιστικὴ κοινότητα τοῦ κράτους ὡς κοινῆς πολιτικῆς ὀργανώσεως. Ἄλλος μέγας σταθμὸς στὴν χρήση καὶ νοηματοδότηση τοῦ ὅρους «ἔθνος» εἶναι ὁ Ἡρόδοτος ὁ ὁποῖος προσδιορίζει μὲ τὸν ἀκόλουθο τρόπο τὰ συστατικά του: ὅμαιμόν τε (δηλαδὴ ὁμόφυλον) καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματα κοινὰ καὶ θυσίαι (= ὁμόδοξον, ὁμόπιστον), ἤθεά τε ὁμότροπα ( = κοινὰ ἤθη).(Ἡρόδ., Ἱστορίαι 8, 144). Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ εἶναι οἱ συνιστῶσες τῆς πολιτιστικῆς ἑνότητος μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων.

Στὸν Ἡρόδοτο ὑπάρχει καὶ ὁ ὅρος «γένος», ποὺ δηλώνει ὑποδιαίρεση τοῦ ἔθνους (1-101). Χριστιανικὰ ὅμως Γένος εἶναι τὸ εὐρὺ ἔθνος ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων κατὰ τὸ Α΄ Πέτρ. Β-29: «ἔθνος ἅγιον», ποὺ εἶναι ἡ εὐρεῖα χριστιανικὴ οἰκογένεια. Δεδομένου δέ, ὅτι ἡ πολιτιστικὴ ὀντότητα προηγεῖται, τὸ ἔθνος ὑπέρκειται τοῦ κράτους ὡς εὐρύτερό του. Γι’ αὐτὸ τὸ ἔθνος δὲν πεθαίνει ἔστω καὶ ἄν τὸ κράτος διαλυθεῖ (πρβλ. τὴν μακρόσυρτη περίοδο τῆς δουλείας τοῦ ἑλληνισμοῦ).

Βέβαια, πάντα ἐλλοχεύουν κίνδυνοι ἐκτροπῶν: α) φυλετισμοῦ (ὑπερτονισμὸς τοῦ ὁμαίμου, τῆς κοινῆς καταγωγῆς), β) τοῦ διεθνισμοῦ (εὐρύτερη ἑνότητα εἰς βάρος τοῦ ἐθνισμοῦ) καὶ τοῦ νοσηροῦ ἐθνικισμοῦ (πρβλ. τὸ γερμανικὸ Nationalismus) ποὺ ὁδηγεῖ στὸν φυλετιστικὸ ἐθνισμό, δηλαδὴ τὸν ῥατσισμό ( = ναζισμός). Ἀκόμη ὅμως καὶ ὁ Στάλιν, εἰς πεῖσμα τοῦ μαρξιστικοῦ διεθνισμοῦ, τοῦ Τρότσκυ, στήριζε τὸν ἐθνισμό-ἐθνικισμὸ στὰ Σοβιέτ, γιὰ ὀργανωτικοὺς λόγους.

Ὁ Giuseppe Mazzini (1805-1872), «πατέρας τῆς ἰταλικῆς πατρίδος», ἀνέπτυξε τὴν ἀρχὴ τῶν ἐθνοτήτων. Κάθε ἔθνος ἔχει τὸ δικαίωμα ἀνεξάρτητης κρατικῆς ὀργανώσεως. Εἶναι τὸ δικαίωμα τῶν λαῶν γιὰ αὐτοδιάθεση, ποὺ διαμορφώθηκε τελικὰ μετὰ τὸ τέλος τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ἡ νεώτερη ἀντίληψη γιὰ τὸ ἔθνους ἐπικρατεῖ σήμερα στὴν πολιτικὴ καὶ τὶς διεθνεῖς σχέσεις, χωρὶς βέβαια αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς συνειδησιακὰ ὑποχρεοῦται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν δική του ἀντίληψη γιὰ τὴν ἐθνότητα. Ἡ εὐρωπαϊκὴ περὶ ἔθνους ἐκδοχή –ἰταλική, γαλλική- συνδέεται μὲ τὴν ὅρου «n-ation». Τὸ ἔθνος-nation νοεῑται ὡς ἀναγκαστικὴ συνένωση ἀνθρώπων λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν καὶ γεωγραφικῶν παραγόντων. Π.χ. οἱ Βορειοαμερικανοὶ ἤ οἱ Αὐστραλοί. Σ’ αὐτὴν τὴν περὶ ἔθνους ἀντίληψη ὁδηγοῦν οἱ σύγχρονες κατασκευασμένες πολυπολιτισμικὲς κοινωνίες. Ἡ ἑνότητα στὸ σύγχρονο ἔθνος νοεῖται ὡς νομική- ἐξωτερικὴ καὶ ὄχι ἐσωτερική-συνειδησιακή. Ἐδῶ θεμελιώνεται καὶ ἡ ἀντεθνικὴ προπαγάνδα στὴν χώρα μας, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἄποψης, ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος διαμορφώθηκε μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τὸ 1831. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ἄλλη. Ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ ζεῖ τὴν ἐθνικότητά του, ὡς μαρτυροῦν, χρησιμοποιῶντας τὸν ὅρο «γένος», οἱ ἱστορικὲς πηγές μας.

Ἄν πρὶν ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος δὲν ἐχρησιμοποιεῖτο εὐρύτατα ὁ ὅρος ἔθνος, αὐτὸ ὀφείλεται στὴν ταύτιση τοῦ ὅρου ἐθνικὸς μὲ τὸν εἰδωλολάτρη ποὺ ἀρχίζει τὸν 3ο π.Χ. αἰῶνα.

Τὸ ἔθνος γενικώτερα καὶ ἡ πατρίδα εἰδικώτερα εἶναι μόνιμα καὶ κυρίαρχα συστατικὰ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἑλληνωρθοδοξία. Ὁ ἀληθινὰ ὀρθόδοξος Ἕλληνας συνδυάζει ἁρμονικὰ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὴν ὑπερεθνικότητα, ἐπιτυγχάνοντας τὴν ὑπέρβαση τοῦ φυλετισμοῦ, δηλαδὴ ῥατσισμοῦ, χωρὶς ὅμως νὰ καταλήγει στὸν διεθνισμό.

Ἤδη ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, ὡς Θεάνθρωπος, ἀποκαλύπτει σὲ μία ὁριακὴ στιγμή, βαθειὰ συγκινησιακή, τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν πατρίδα: «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, … ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου, ὅν τρόπον ὄρνις ἐπισυνάγει τὰ νοσσία αὐτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας καὶ οὐκ ἠθελήσατε» (Ματθ. 23, 37). Τὸ κήρυγμά του, ἐξ ἄλλου, ἀπευθύνεται σὲ ὅλα τὰ ἔθνη: «Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. 28, 19). «Ἔθνος ἅγιον» (ἱερὸ ὡς χριστοκεντρικό) εἶναι ὅλοι οἱ πιστοί (Α΄ Πέτρ. 2, 9), ὁ λαὸς δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ.

Στὴν Καινὴ Διαθήκη ζεῖ ὁ χριστιανισμὸς τὴν ὑπέρβαση τῆς φυλετικῆς διάκρισης τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος, οὐδὲ Ἕλλην» (Γαλ. 3, 27), ὁ δὲ Θεὸς εἶναι «πατὴρ πάντων ἀνθρώπων» (Α΄ Τιμ. 4, 16) καί «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Ἐξ ἄλλου «ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος τὸν Θεὸν καὶ ποιῶν δικαιοσύνην, δεκτὸς αὐτῷ ἔστιν» (Πράξ. 10, 34). Αύτὴ εἶναι ἡ βάση τῆς ὑπέρβασης τῆς φυλετικῆς διάκρισης τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ἕνωσής τους σὲ μιὰ ὑπερφυλετική-ὑπερεθνικὴ κοινωνία. Ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ (ἐπαν)ένωση τῶν ἐθνῶν στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία (Κολ. 1, 24) σὲ μία νέα κτίση (Β΄ Κορ. 5, 17), ἕνα νέο κόσμο.

Ἡ ἱστορικὴ πραγμάτωση αὐτῆς τῆς ἕνωσης συντελεῖται στὴν Ῥωμανία, τὴν αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, ποὺ ἀπὸ τὸ 1562 μάθαμε νὰ ἀποκαλοῦμε Βυζάντιο. Ἡ ἁγία τράπεζα τῆς Ἁγίᾳ-Σοφιᾶς εἶναι κέντρο τοῦ νέου αὐτοῦ κόσμου καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, ὡς πίστη καὶ τρόπο ζωῆς, τὸ θεμέλιο τῆς ἑνότητος. Ἡ αὐτοκρατορία γίνεται ἡ νέα πατρίδα ὡς Μεγάλη Ἐκκλησία καὶ ἔμενε πάντα ἀνοικτή, γιὰ νὰ περιλάβει ὅλα τὰ ἔθνη στοὺς κόλπους της. Ἡ φιλοπατρία ἔτσι δὲν χάνεται, ἀλλὰ ὁ ἐθνισμός, ποὺ σημαίνει πατριωτισμός, ἱεραρχεῖται στὸν ὑπερεθνισμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτὸ εἶναι εὐδιάκριτο.

Ἡ φιλοπατρία τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνα συνεχίσθηκε καὶ στὸν χριστιανικὸ ἑλληνισμό, ὅπως μαρτυρεῖται σὲ ὁριακὲς στιγμὲς τῆς ἱστορίας μας. Ὁ λόγος τοῦ Σωκράτη: «Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ’ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι» (Κρίτων, κεφ.12), εἶναι μιὰ παράδοση ψυχῆς, ποὺ καταγράφηκε ἤδη ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, ὅταν καὶ αὐτὸς ἔλεγε: «Οὐδὲν γλύκιον πατρίδος».

Τὸ ἔθνος μας ὀφείλει τὴν ἱστορικὴ συνέχειά του στὸν πατριωτισμό του, ποὺ διαθέει καὶ ὅλη τὴν χριστιανικὴ περίοδό του, μὲ ἔγκυρο μάρτυρα τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο (ἀπεβίωσε τὸ 390) ποὺ ἐπαναδιατύπωσε τὸν σωκρατικὸ λόγο στὴν 37η ἐπιστολή του:

«Μητέρα τιμᾶν τῶν ὁσίων. Μήτηρ δὲ ἄλλη μὲν ἄλλου. Κοινὴ δὲ πάντων μήτηρ πατρίς». Ὅταν ἀπειλεῖται ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος καὶ ἡ ἀκεραιότητά της ὁ Ἕλληνας, ἐλεύθερα καὶ ἀπὸ πεποίθηση ἀπαντᾷ ΟΧΙ! Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ στὸν ἰταλὸ πρέσβυ ἐξέφραζε τὴν ἑνιαία βούληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὴν στιγμὴ ἐκείνην καὶ σ’ αὐτὸ ὀφείλεται τὸ θαῦμα τοῦ στρατοῦ μας στὸ ἔπος τοῦ 1940-41. Ἔτσι νοεῖται ἑλληνωρθόδοξα ἡ ἑνότητα στὸ ἕνα σῶμα, τὸ γένος ἤ τὸ ἔθνος, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀπρόσκοπτη συνέχειά του ἤ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐλευθερίας του.

Ἑλληνωρθόδοξα, μόνον μία μορφὴ ἐνόπλου ἀγῶνος βρίσκει δικαίωση, ὁ ἀμυντικὸς ἤ ἀπελευθερωτικός. Ὅπως τὸ ἔθνος μας δὲν εἶπε ποτὲ στὴν ἱστορία του «pourquoi» (γιατί;) ἀλλὰ «μολὼν λαβέ», ἄλλο τόσο δὲν εἶχε κατακτητικούς – ἰμπεριαλιστικοὺς πολέμους, οὔτε ἐπιβουλεύθηκε τὴν ἀνεξαρτησία ἄλλων λαῶν γιὰ χάρη τῆς κυριαρχίας καὶ τῶν ὑλικῶν συμφερόντων.

Αὐτὴ τὴν συνείδηση ἐνσάρκωνε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης τὸ 1821, ὅταν τιτλοφοροῦσε τὴν ἐπαναστατικὴ προκήρυξή του, «Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος», ἀλλὰ καὶ ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὅταν ἔλεγε στοὺς μαθητὲς τοῦ Γυμνασίου Ἀθηνῶν στὴν Πνύκα: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος».

Μ’ αὐτὸ τὸ φρόνημα κινήθηκαν μέχρι σήμερα οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις μας στοὺς ἐθνικούς μας ἀγῶνες, ζῶντας μέσα σὲ ἕνα συνεχὲς θαῦμα καὶ πραγματοποιῶντας θαυμαστὰ κατορθώματα, μεγαλειώδη ὑποδείγματα πρὸς ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Γῆς, ποὺ ἀναγκάσθηκαν νὰ ὁμολογήσουν ὅτι «οἱ ἥρωες πολεμοῦν ὡς Ἕλληνες»!

Ἀπὸ τὸν ΙΘ΄ αἰῶνα, μὲ τὰ ἐθνικὰ αὐτοκέφαλα τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Βαλκανικῆς, ἐπικρατεῖ ὁ ἐθνικισμός (nationalismus), μὲ τὴν τραγικὴ ἀπόληξη νὰ ἐθνικοποιηθεῖ ἡ Ἐκκλησία/Ὀρθοδοξία.

Ἔκτοτε δὲν γίνεται λόγος γιὰ «ἐν Ἑλλάδι», «ἐν Βουλγαρίᾳ», «ἐν Σερβίᾳ» κλπ. Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ γιὰ ἑλληνική, βουλγαρική, σερβικὴ κλπ., Ἐκκλησία/Ὀρθοδοξία. Βέβαια, ἡ ἐθνικιστική, φυλετικὴ αὐτὴ συνείδηση (ὁ ἐθνοφυλετισμός) καταδικάσθηκε ὡς αἵρεση τὸ 1872 σὲ πανορθόδοξη Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη, μετὰ τὸ ἑλλαδικό, τὸ 1833, καὶ τὸ βουλγαρικὸ τὸ 1872, σχισματικὸ αὐτοκέφαλο, ποὺ ἐνσάρκωσαν τὶς ἐπελθοῦσες συνειδησιακὰ ἀποκλίσεις.

Ἡ Ἄμυνα

Στὴν μακρὰ ἱστορική μας πορεία ἡ ἄμυνα ὑπὲρ Πατρίδος νοεῖται ὡς ὑπέρτατο καθῆκον καὶ θυσία γιὰ τὸ ἔθνος, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς τιμῆς, τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἱστορικῆς συνέχειάς του. Νοεῖται παράλληλα ὡς ἐθνικὴ αὐτοπροστασία, μὲ τὴν διαφύλαξη τῶν συνόρων τῆς Πατρίδος ὑπὸ τὴν διπλὴ ἔννοιά τους, τὴν γεωγραφικὴ καὶ τὴν συνειδησιακή-καρδιακή. Αὐτὸ σημαίνει διάσωση τῶν ὁρίων τῆς ἐθνικῆς μας ὕπαρξης καὶ συνάμα δυνατότητα συνέχειας τῆς ταυτότητός μας μὲ ὅλα τὰ συστατικά της, χωρὶς τὰ ὁποῖα οὔτε ἡ διάσωση τῶν γεωγραφικῶν μας συνόρων εἶναι δυνατή.

Μόνον ὁ ψυχικὰ ἀλλοτριωμένος ἑλληνισμὸς εἶναι εὐάλωτος, καὶ αὐτὸ τὸ ἔχουν κατανοήσει καὶ οἱ διάφοροι ἐχθροί μας, παλαιότεροι καὶ νεώτεροι, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐμφανίζονται συχνὰ ὡς φίλοι καὶ σύμμαχοί μας. Γι’ αὐτὸ ἡ ἅλωση καὶ ἡ διαστροφὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας φρονήματος εἶναι ὁ στόχος τους, ἐπειδὴ εἶναι ὁ εὐκολώτερος τρόπος διαλύσεώς μας. Ἡ ἅλωση τοῦ φρονήματος γεννᾷ τοὺς προδότες κάθε εἴδους, ποὺ συμβάλλουν στὴν πτώση τῆς πατρίδος, ἔχοντας χάσει κάθε καρδιακὴ σχέση μαζί της.

Στὴν ἐποχή μας, λόγῳ τῶν διεθνῶν ἀνακατατάξεων καὶ τῆς πορείας τοῦ κόσμου μας, προέκυψαν πρωτόγνωρες καὶ γι’ αὐτὸ δύσκολα ἀντιμετωπίσιμες καταστάσεις. Ἔχουμε ἐνταχθῆ σὲ μία νέα παγκόσμια συγκυρία, τὴν «Νέα Ἐποχή», μία νέα παγκόσμια κοινωνία, ποὺ διαμορφώνεται καὶ κατευθύνεται ἀπὸ τὶς κυρίαρχες δυνάμεις τοῦ κόσμου μας, φανερὲς καὶ κρυφές. Σ΄ αὐτὴν τὴν νέα πραγματικότητα ἀνανοηματοδοτοῦνται ὅλοι οἱ ἄξονες τῆς ἐθνικῆς μας λειτουργίας.

Νέα Ἐποχή (New Age) σημαίνει μιὰ νέα παγκόσμια πραγματικότητα, ποὺ ὑποκαθιστᾷ σταδιακὰ τὴν ὑπάρχουσα, πολιτικά, πολιτιστικὰ καὶ πνευματικά. Οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 ὡδήγησαν στὴν δόμηση μιᾶς νέας παγκόσμιας πολιτικῆς ὑπερδύναμης ποὺ ἐπιβάλλει τὴν ἰδεολογία της, προωθῶντας τὴν κυριαρχία της σ’ ὅλον τὸν κόσμο. Ὁ «πολιτισμός» ποὺ γέννησε αὐτὴν τὴν δύναμη, ὁ φραγκοτευτονικὸς ἤ δυτικός, ἐξαπλώνεται σ’ ὅλον τὸν κόσμο καὶ τὸν ἑνοποιεῖ. Αὐτὴ εἶναι μὲ ἁπλὰ λόγια ἡ διαβόητη παγκοσμιοποίηση. Σὲ χῶρο δὲ τῆς θρησκευτικῆς πίστης ὁ κόσμος ὁδηγεῖται στὴν πανθρησκεία, μὲ ἐναλλακτικὴ λύση τὴν ἀθεΐα ἤ τὴν θρησκευτικὴ ἀδιαφορία.

Στὴν λαίλαπα αὐτῆς τῆς διαδικασίας ἀποδυναμώνεται μέχρι τὴν κατάργησή της, ἡ ἱστορικὴ γιὰ μᾶς ἔννοια τοῦ ἔθνους, μὲ τὴν ἔντεχνα ἐπιβαλλόμενη πολυπολιτισμικότητα μέσῳ τῆς προωθούμενης ἄτακτης καὶ ἀνεξέλεγκτης μετανάστευσης. Μὲ τὴν ἔνταξή μας δέ -ὄχι μὲ τὴν ἐπιλογή μας ἀλλὰ λόγῳ τῶν λαθῶν τῆς πολιτικῆς μας ἡγεσίας- στὴν νέα αὐτὴ πραγματικότητα, ἔχουμε μετασχηματισθεῖ ἀπὸ προτεκτορᾶτο μέχρι σήμερα, σὲ ἐπαρχία ἤ ὀρθώτερα νομαρχία τῶν νέων αὐτῶν οἰκουμενικῶν μετασχηματισμῶν, ἐξαρτώμενοι ὡς ἔθνος ἀπὸ τὴν βούληση ἑνὸς διεθνοῦς διευθυντηρίου, ποὺ ῥυθμίζει τὴν πορεία μας καὶ προσδιορίζει τοὺς ῥυθμούς της. Ἡ μακραίωνη ἑλληνωρθόδοξη οἰκουμενικότητα στὰ ὅρια τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ῥώμης –πρὸ καὶ μετὰ τὴν ἅλωση- ἔχει ὑποκατασταθῆ ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ἀναγκαστικὴ δηλαδὴ ἔνταξη τῶν λαῶν τῆς Γῆς στὴν κατασκευασμένη ἀπὸ τὶς Δυνάμεις, ποὺ ἀναδιαμορφώνουν καὶ κυβερνοῦν τὸν κόσμο, νέα διεθνῆ πραγματικότητα.

Σ’ αὐτὴν τὴν νέα συγκυρία τῆς ἐξάρτησης τῶν Ἐθνῶν ἀπὸ τὴν κεντρικὴ παγκυρίαρχη Δύναμη, ἀνανοηματοδοτοῦνται κατ’ ἀνάγκη οἱ ἔννοιες τοῦ Ἔθνους καὶ τῶν ἐθνικῶν ἀγώνων καὶ ἡ μέχρι τώρα γνωστὴ στὸ περιεχόμενό της ἐθνικὴ ἄμυνα, ποὺ μόνον ἐθνικὴ δὲν μπορεῖ σήμερα νὰ χαρακτηρισθεῖ. Διότι δὲν εἶναι ἄμυνα πιὰ ὑπὲρ Πατρίδος – ἔστω καὶ ἄν ἀκόμη χαρακτηρίζεται ἔτσι- ἀλλὰ ἀποδοχὴ ὡς ἑλληνικῶν στόχων ἐκείνων τῶν οἰκουμενικῶν ἡγεσιῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐξαρτώμεθα καὶ τῶν ὁποίων τὶς ἐντολὲς ὑποχρεούμεθα νὰ ἐκτελοῦμε.

Στὸ σημεῖο ὅμως αὐτὸ ἀνακύπτουν κάποια κρίσιμα ἐρωτήματα. Μιλοῦμε συνήθως γιὰ σύμπτωση τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων μὲ ἐκεῖνα τῆς παγκόσμιας ἡγεσίας, καλλιεργῶντας ἔτσι τὴν ψευδαίσθηση, ὅτι ἡ ἐθνικὴ ἄμυνά μας σ’ ὅλες τὶς διαστάσεις της δὲν παύει νὰ ἰσχύει.

Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι, ἄν μὲ τὴν σύμπραξη αὐτὴ διασφαλίζεται ἡ διάσωση τοῦ ἔθνους μας μὲ ὅλα τὰ συστατικὰ τῆς ταυτότητός του, δηλαδὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, Ὀρθοδοξία, ἐθνικὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἀπὸ κάθε ἐπιβουλή. Πόσο μᾶλλον, ποὺ ἡ Δύση πάντοτε, μετὰ τὸν Καρλομᾶγνο, τὸ 814, μόνον ὡς οὐνῖτες ἤ οὐνιτίζοντες μᾶς ἀποδέχονται.

Χωρὶς νὰ θέλουν ὅσα λέγονται ἐδῶ νὰ κλονίσουν συνειδήσεις παρὰ μόνον νὰ ἐνισχύσουν τὸν προβληματισμό μας, ἴσως πρέπει νὰ ἐναπροσδιορισθοῦν στοὺς καιρούς μας οἱ ἔννοιες «ἔθνος» καὶ «ἐθνικὴ ἄμυνα». Πόσο παραμένει ὁ ἄμεσος συσχετισμός τους μὲ τὴν ἐθνική μας ταυτότητα στὴν πληρότητά της. Γιὰ ποιὸ ἔθνος ἀμυνόμεθα καὶ γιὰ ποιὰ ἱερὰ καὶ ὅσια; Ὑπάρχει δυνατότητα ἐθνικοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ καὶ ἐλευθέρων ἀποφάσεων; Καὶ ἄν ναί, ἕως ποιὸ σημεῖο; Καὶ ἄν ὁ λαὸς δὲν συμφωνεῖ μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς ἡγεσίας του, πῶς θὰ ἐξασφαλισθεῖ ἡ ἀναγκαία ἐθνικὴ ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία ποὺ ὑπῆρχε καὶ ἐθαυματούργησε τὸ 1940;

Μεγάλη ὅμως σημασία ἔχει ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, πέρα ἀπὸ τὶς ἑκούσιες ἤ ἀκούσιες ἐπιλογὲς τῆς ἑκάστοτε πολιτικῆς μας ἡγεσίας, εὐχόμεθα «ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν ἔθνους καὶ τοῦ φιλοχρίστου ἡμῶν στρατοῦ». Ἡ εὐχὴ αὐτή, πέρα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, εἶναι ἱκανῇ νὰ συντηρεῖ καὶ νὰ διαμορφώνει τὴν παλλαϊκὴ συνείδησή μας ὡς παρατεινόμενη φιλοπατρία.

π. Γεώργιος Μεταλληνός

 

Πηγή:  «Ἐνδιάμεση Περιοχή», τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς-Ὄργανο τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μυστρᾶς», Ἰδιοκτήτης-Διευθυντής: Δημήτρης Νικ. Κιτσίκης, τεύχος 88, Θέρος 2018

http://www.intermediateregion.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: