ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΔΑΣΟΣ – ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ!

μπουλντόζαΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

 

ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΗ ΔΟΜΗΣΗ

Ὁ ἐμπειρογνώμων κ. Βασίλειος Κοκοτσάκης, ἐν ἀποστρατεία Ἀξιωματικὸς τῆς Πυροσβεστικῆς, σὲ συνέντευξή του στὸν δημοσιογράφο κ. Σαχίνη, στὸν ραδιοσταθμό «98,4 radio», στὶς 25 Ἰουλίου 2018, ἀνέφερε χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν τεράστια τραγωδία στὴν Ἀνατολικὴ Ἀττικῆ: «εἴχαμε μιὰ πυρκαγιὰ σὲ δάσος, δὲν εἴχαμε μιὰ πυρκαγιὰ σὲ ἀστικὸ ἱστό […] ἐὰν δεῖτε τὴν φωτογραφία τοῦ χώρου πρὶν τὴν πυρκαγιὰ, φαίνεται ἕνα δάσος, ἐὰν τὴν δοῦμε, λοιπόν…, ἄν θὰ δεῖτε τὴν πυρκαγιὰ τί ἀποκάλυψε, φεύγοντας τὰ πεύκα ἀποκαλύφθηκαν τὰ σπίτια». Ἀναφερόμενος στὴν πυρκαγιά στὸ Μάτι ἐπεσήμανε ὅτι «τὸ ἔντονο φαινόμενο στὴν περιοχή ‘Μάτι’ ἦταν ὁ ἀπόλυτος αἰφνιδιασμὸς καὶ εἶναι προφανὲς ὅτι ὅλα τὰ ἐνδεχόμενα σχέδια ἔγκαιρης προειδοποίησης καὶ ἐκκένωσης κατέρρευσαν». Κατὰ τὸν κ. Κοκοτσάκη, τὸ γεγονὸς ὅτι μεταξὺ τῶν πολλῶν δεκάδων θυμάτων δὲν ὑπάρχουν ἄνδρες τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, ἀφοῦ ἡ φωτιά προφανῶς δὲν κάνει διακρίσεις, καταδεικνύει ὅτι ἡ ταχύτητα τοῦ πύρινου φαινομένου ἦταν τόσο ἔντονη, ὥστε οἱ πυροσβεστικὲς δυνάμεις δὲν πρόλαβαν κἄν νὰ βρεθοῦν στὴν περιοχή.

Ὁ καθηγητὴς Δυναμικῆς Τεκτονικῆς καὶ Ἐφαρμοσμένης Γεωλογίας κ. Εὐθύμιος Λέκκας, μιλώντας στὸν ραδιοφωνικὸ σταθμὸ τοῦ Ἀθηναϊκοῦ-Μακεδονικοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων «Πρακτορεῖο 104,9 FM», τὴν ίδια μέρα, ἀναφερόμενος στὴν πολύνεκρη πυρκαγιά στὸ Μάτι, ἀφοῦ σημείωσε ὅτι «ἡ μεγάλη πρόκληση εἶναι νὰ διερευνήσουμε γιατί τόσοι ἄνθρωποι χάθηκαν σὲ μία τόσο μικρὴ πυρκαγιὰ, γιατὶ ἦταν μικρὴ ἡ πυρκαγιὰ ἀπὸ ἄποψη διαστάσεων. Εἶναι 100 φορὲς μικρότερη ἀπὸ τὴν πυρκαγιὰ ποὺ εἶχε ἐκδηλωθεῖ στὴν Ἠλεία τὸ 2007», ἐπεσήμανε ὅτι «κατὰ μήκος τῆς διαδρομῆς τῆς πυρκαγιάς […] ἦταν οἱ δρόμοι οἱ πολεοδομικοί, ἦταν ἡ ἀνάπτυξη τῶν σπιτιῶν. Τὸ ἔγκλημα πο ὑπάρχει στὴν περιοχὴ ποὺ ἐπλήγη ἦταν ὅτι δὲν ὑπῆρχαν δίοδοι διαφυγῆς, δὲν ὑπῆρχαν ἐγκάρσιοι δρόμοι παρὰ μόνο δρόμοι-παγίδες. Κατὰ μῆκος τῶν δρόμων ὑπῆρχαν ἀδιέξοδα εἴτε στὴν ἀκτογραμμὴ εἴτε σὲ ἄλλα σημεῖα καὶ αὐτὸ ἐγκλώβισε οὐσιαστικὰ τοὺς κατοίκους καὶ εἴχαμε ὅλα αὐτὰ τὰ θύματα».

Ἡ ἀρχιτέκτων, μηχανικός, πολεοδόμος καὶ χωροτάκτης κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη, πρώην Εἰδικὴ Γενικὴ Γραμματέας Ἐπιθεωρητῶν Περιβάλλοντος, σὲ συνέντευξή της στὸ ραδιόφωνο «real fm», πάλι τὴν ἴδια μέρα, ἀποκάλυψε πῶς καταλήξαμε σὲ αὐτὴν τὴν τραγωδία ἐξαιτίας τῆς χρόνιας πολεοδομικῆς ἀνομίας ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν περιοχή. Η κ. Καραβασίλη καταγγέλλει: «Μᾶς πίεζαν νὰ πολεοδομηθεῖ τὸ σύμπαν. Εἶχα κι ἐγὼ πιέσεις ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ δεχθῶ. Ἀργότερα, στὶς τροποποιήσεις ποὺ ἔγιναν ὑπῆρξαν ἐντάξεις γιὰ νὰ συμπληρωθεῖ ὁ σχεδιασμὸς μὲ δασικὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀποχαρακτηρίστηκαν σὲ ἀγροτικὴ γῆ κ.λπ.». Γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸ Μάτι ἀνέφερε ὅτι «στὸ Μάτι οἱ δρόμοι δὲν ἐπαρκοῦσαν. Ὑπῆρχε τὸ ζήτημα ὅτι ὅλη ἡ ζώνη αἰγιαλοῦ-παραλίας εἶχε ἀποκλειστεῖ ἀπὸ ξενοδοχεῖα, κτίρια καὶ μάντρες, παρότι ἡ νομοθεσία προβλέπει πς πρέπει τὰ κτίρια νὰ εἶναι 100 μέτρα ἀπὸ τὴν παραλία». «Εἶναι ζήτημα πολιτικὸ μὲ ‘π’ κεφαλαίο. Ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν πολιτικὴ γιὰ νὰ προστατεύσεις τὸν φυσικὸ πλοῦτο, ἀλλὰ κυρίως τοὺς πολίτες, ἄν τοὺς ἀφήνεις νὰ χτίζουν μέσα σὲ ρέματα καὶ δάση, δὲν τοὺς φροντίζεις. Ἄνθρωποι ἐγκλωβίστηκαν γιατὶ δὲν βρήκαν δρόμους διαφυγῆς». Καὶ κατέληξε λέγοντας: «Αὐτὴ τὴ στιγμὴ καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα σωρὸ νομοθεσίες ποὺ ἔδωσαν δικαιώματα σὲ αὐθαιρετούχους, πρέπει ὁ σχεδιασμός μας νὰ εἶναι φιλικὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ φύση, νὰ δοῦμε τὴν ἁρμονικὴ συμβίωση καὶ ἐν προκειμένω, ὅταν εἶναι ὅλα χτισμένα δὲν μπορεῖς νὰ γκρεμίσεις. Πρέπει νὰ ὑπάρξει σχέδιο διαφυγῆς μὲ ὑποδομές. Παράλληλα πρέπει νὰ διασφαλιστοῦν τὰ δάση καὶ νὰ ἀποφασιστοῦν κατεδαφίσεις, ὅπου εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο νὰ γίνουν. Πρέπει νὰ ἐφαρμοστεῖ ὁ σχεδιασμὸς ἄμεσα, ἐδῶ καὶ τώρα. Καὶ νὰ ὁλοκληρωθοῦν, ἐπιτέλους, οἱ δασικοὶ χάρτες, νὰ τελειώνει αὐτὸ τὸ πράγμα πιά».

Ἡ τραγωδία στὴν Ἀνατολικὴ Ἀττικὴ κατέδειξε ἀφ’ ἑνὸς τὸ ἄθλιο πολεοδομικὸ καὶ χωροταξικὸ καθεστὼς ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν περιοχὴ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν πλήρη ἀνικανότητα τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ νὰ προστατεύσει τοὺς πολίτες. Ἡ ἀστραπιαῖα ἐξέλιξη τῆς πυρκαγιάς, ἡ παντελὴς ἀδυναμία τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν ὡς πρὸς τὴν πρόληψή της καὶ τὴν κινητοποίησή τους καὶ τὸ χωροταξικὸ χάος εἶχε ὡς τραγικὸ ἀποτέλεσμα χιλιάδες ἄνθρωποι νὰ ψάχνουν ἀπεγνωσμένα δίοδο σωτηρίας ἀπὸ τὴν κόλαση πυρὸς ποὺ ἐνέσκηψε στὸ Μάτι. Οἱ κρατικὲς ἀρχὲς κατελήφθησαν ἐξ ἀπήνης καὶ ἦταν ἐντελῶς ἀνέτοιμες νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν κατάσταση ἐφαρμόζοντας ἕνα σχέδιο ἀσφαλοῦς ἐκκένωσης, μὲ ἀποτέλεσμα πολλές δεκάδες ἄνθρωποι νὰ βροῦν φρικτὸ θάνατο στὴν προσπάθειά τους νὰ σώσουν ἀβοήθητοι τὴν ζωὴ τους ἤ νὰ ἐγκλωβιστοῦν στὶς οἰκίες τους, ἐνῶ ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς, ἀφοῦ κατόρθωσαν νὰ φθάσουν στὴν παραλία τελικῶς νὰ πνιγοῦν ὕστερα ἀπὸ πολύωρες προσπάθειες νὰ κρατηθοῦν στὴν ἐπιφάνεια. Μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε τὸν ἀριθμὸ τῶν νεκρῶν ἐάν ἡ πυρκαγιὰ ἐκδηλωνόταν τὸ Σαββατοκύριακο.

 

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ

Δεδομένου ὅτι τὸ ζήτημα ἦταν, τελικῶς, ἡ ἐκκένωση τοῦ Ματιοῦ, ἐν μέσω αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς καταστροφῆς σοβεῖ ἡ διαμάχη μεταξὺ τῶν ἀρχῶν γιὰ τὸ ποιός ἦταν ὁ ἁρμόδιος φορέας γιὰ νὰ ἐκκενώσει βάσει τοῦ σχετικοῦ πρωτοκόλλου τὴν περιοχή: ἡ Περιφέρεια, ὁ Δῆμος, τὸ Ἀρχηγεῖο τῆς Πυροσβεστικῆς, ἡ Γενικὴ Γραμματεία Πολιτικῆς Προστασίας, τὸ Ὑπουργεῖο Δημοσίας Τάξεως, ὁ Χατζηπετρῆς; Ποιός;

Ὡστόσο, ἡ διαδικασία ἐκκενώσεως εἶναι καταλεπτς καταγεγραμμένη σὲ σχετικὴ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν πρὸς τὴν Γενικὴ Γραμματεία Πολιτικῆς Προστασίας στὶς 25/5/2018, ὑπὸ τὸν τίτλο: «Σχέδιο δράσεων Πολιτικῆς Προστασίας γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κινδύνων λόγω δασικῶν πυρκαγιῶν».

Στὴν παράγραφο 5.13 τῆς ἐν λόγω ἐγκυκλίου, μὲ τίτλο «Κατευθυντήριες ὁδηγίες γιὰ τὴ λήψη ἀπόφασης», ἀναφέρεται συγκεκριμένως καὶ λεπτομερῶς ποιός λαμβάνει τὴν ἀπόφαση ἐκκενώσεως καὶ πῶς:

Ὁ μόνος ἁρμόδιος νὰ εἰσηγηθεῖ τὴν ὀργανωμένη προληπτικὴ ἀπομάκρυνση στὶς περιπτώσεις τῶν δασικῶν πυρκαγιῶν εἶναι ὁ ἑκάστοτε Ἐπικεφαλῆς Ἀξιωματικὸς τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, ὁ ὁποῖος ἐνεργεῖ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο ὡς συντονιστῆς τοῦ πυροσβεστικοῦ ἔργου, ἔχοντας τὴν εὐθύνη περιορισμοῦ τῶν ἐπιπτώσεων ἀπὸ τὴν ἐξέλιξη τῆς καταστροφῆς σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Στὰ πλαίσια αὐτὰ προτείνει ἐγκαίρως καὶ ἐπακριβῶς τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ ἡ δράση, μὲ βάση τὴν ἀναμενόμενη συμπεριφορὰ τῆς πυρκαγιάς.
Ὁ Δήμαρχος, ἔχοντας ὑπόψη τὴν ἀνωτέρω σχετικὴ εἰσήγηση, καθορίζει ἄμεσα σημεῖο συγκέντρωσης (σὲ ἀσφαλῆ χώρο), στὸν ὁποῖον ὀφείλουν νὰ προσέλθουν οἱ ἐπικεφαλῆς τῶν φορέων ποὺ κύρια ἐμπλέκονται (ΕΛΑΣ, ΠΣ, ΕΚΑΒ, ὑπεύθυνος Πολιτικῆς Προστασίας), ἤ ἐὰν αὐτὸ δὲν εἶναι ἄμεσα ἐφικτὸ, οἱ ἀναπληρωτές τους».
Καὶ παρακάτω ἀναφέρονται ὅλες οἱ σχετικὲς λεπτομέρειες τῆς διαδικασίας ἐκκενώσεως (βλ. συνημμένη ὁλόκληρη τὴν ἐγκύκλιο σὲ μορφὴ PDF ἀπὸ τὸν στοτόπο τῆς Γενικῆς Γραμματείας Πολιτικῆς Προστασίας, https://www.civilprotection.gr).

 

 

Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΟΡΓΙΟΥ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΛΙΓΩΡΙΑΣ

Ἡ ἐπίκληση τοῦ δυνατοῦ ἀέρος δὲν ἀποτελεῖ δικαιολογία. Τὰ καιρικὰ φαινόμενα εἶναι προβλέψιμα καὶ οἱ ἁρμόδιες ἀρχὲς ὄφειλαν νὰ γνωρίζουν τὶς μετεωρολογικὲς προβλέψεις καὶ νὰ προετοιμάζονται καταλλήλως. Ἡ ὑποψία τοῦ ἐμπρησμοῦ, ἀκόμη κι ἄν ἀποδειχθεῖ βάσιμη, δὲν ἀποτελεῖ ἐπίσης δικαιολογία. Οἱ ἐμπρηστὲς γνωρίζουν, ἀσφαλῶς, τὶς καιρικὲς καὶ τοπικὲς συνθήκες καὶ δροῦν ἀναλόγως. Τὸ ζήτημα εἶναι κατὰ πόσον ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς εἶναι προετοιμασμένος νὰ ἀντιμετωπίσει καιρικὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα εὐνοοῦν τὴν ἐκδήλωση πυρκαγιάς, καὶ τὴν δράση ἐμπρηστῶν. Ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς δέν ἀδυνατεῖ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὰ καθήκοντά του ἐξαιτίας τῶν εἰδικῶν καιρικῶν φαινομένων, τῶν ἐμπρηστῶν ἤ τοῦ νομοθετικοῦ πλαισίου πο διευκολύνει τὴν καταπάτηση καὶ τὴν ἀποψίλωση τῶν δασῶν, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι ἀπροετοίμαστος γιὰ νὰ τὰ ἀντιμετωπίσει, ἐξαιτίας τῆς ἀνεπάρκειας τῶν δομῶν καὶ τῆς ἑκάστοτε ἀνικανότητος τῶν ὑπευθύνων. Τὸ πρόβλημα δέν ἀντιμετωπίζεται μὲ τίς φιλότιμες προσπάθειες μεμονωμένων ἀτόμων ποὺ συμμετέχουν στὴν πρόληψη, τὴν πυρόσβεση καὶ τὸν συντονισμό.

Στὴν περίπτωση τῆς πυρκαγις στὸ Μάτι τὸ παρανάλωμα πυρός ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ συνδυασμοῦ τῆς αὐθαίρετης δόμησης καὶ τῆς ἀδράνειας τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις αὐτὸς που φέρει τὴν εὐθύνη εἶναι το κράτος, καὶ συγκεκριμένα τὸ ἐγχώριο διεφθαρμένο πολιτικὸ σύστημα καὶ οἱ κυβερνήσεις πού τὸ διαχειρίζονται καὶ τὸ ἀναπαράγουν. Γιὰ τὴν ἀνυπαρξία ἀναγκαίων μέτρων, μὲ ἀποτέλεσμα μία πυρκαγιά ἀπὸ ἐν δυνάμει καταστροφὴ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐν ἐνεργείᾳ τραγωδία, δὲν γεννάται λόγος γιὰ τὴν ἐγκληματική εὐθύνη τοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο κάθε φορὰ ὑποστασιοποιεῖται στὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς οἰκισμοῦ μὲ αὐθαίρετη δόμηση καὶ ἄναρχη χωροταξία ἐντὸς δασικῆς περιοχῆς ὑπεύθυνος εἶναι τὸ κράτος, διότι αὐτό, προφανῶς, εἶναι τὸ καθ’ ὕλην ἁρμόδιο γιὰ τὴν κατάσταση στὴν ὁποῖα βρίσκεται ἡ ἐπικράτεια τῆς χώρας.

Τὸ κράτος, μὲ τοὺς ποικίλους φορεῖς του καὶ ἐκπροσώπους του εἶναι αὐτὸ ποὺ ὄχι μόνο ἀποδέχθηκε τὴν κατασκευαστικὴ αὐθαιρεσία σὲ δασικὲς ἐκτάσεις ἀλλὰ καὶ ἔστησε ἕνα ψηφοθηρικὸ καθεστὼς συναλλαγῆς μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες αὐθαιρετοῦντες πολίτες προσαρμόζοντας ἀναλόγως τὴν νομοθεσία καὶ τὴν λειτουργία τῶν ἐλεγκτικῶν μηχανισμών. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ πολιτικὸ κατεστημένο δημιούργησε ἕνα σύστημα, δηλαδὴ, ὅπως τὸ ὁρίζουν τὰ λεξικά, ἕνα σύνολο στοιχείων ποὺ ἀλληλεπιδροῦν καὶ αλληλεξαρτώνται. Στὴν Ἑλλάδα, ὡστόσο, δὲν ὑπάρχει κράτος δικαίου, διότι ἕνα κράτος δικαίου δὲν τηρεῖ μονάχα τὴν νομιμότητα ἀλλὰ διαπαιδαγωγεῖ, διὰ τῶν πεπραγμένων του, τοὺς πολίτες στὴν τήρηση τῆς νομιμότητος.

Μὲ τὶς δασικὲς πυρκαγιὲς εἴμαστε ἐπί γενεές ἐξοικειωμένοι ἀπὸ τὴν παιδική μας ἡλικία. Ἄς ἀναλογισθοῦμε ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐκτάσεις δάσους ποὺ ἔχουν καεῖ πόσες ἀπὸ αὐτὲς ἔχουν ἀλλάξει χρήση. Αὐτὸ διαπιστώνεται τόσο ἀπὸ τὰ σχετικὰ στοιχεῖα, στὰ ὁποῖα εὔκολα μπορεῖ νὰ ἀνατρέξει κανείς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν προσωπική μας ἐμπειρία. Ἀρκεῖ μιὰ ματιὰ στοὺς χάρτες τῆς Γεωγραφικῆς Ὑπηρεσίας Στρατοῦ (ἔχει καταγράψει πρὸ πολλοῦ καιροῦ ὁλόκληρη τὴν χώρα ὥστε ἡ στρατιωτικὴ εἰδικότητα τοῦ τοπογράφου νὰ ἔχει καταστεῖ ἄνευ ἀντικειμένου) γιὰ νὰ δεῖ κάποιος τὴν ἐκτεταμένη οἰκιστικὴ δόμηση ποὺ ἔχει σημειωθεῖ σὲ δασικές ἐκτάσεις ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς Μεταπολίτευσης ἤ ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦν οἱ μεγαλύτεροι πῶς ἦταν τὸ Μάτι τὸ 1974.

Ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθήκες ἐδημιουργήθη καὶ ἐπαγιώθη ἐπὶ δεκαετίες ἕνα καθεστὼς ποὺ εὐνοοῦσε τὴν καταπάτηση τῶν δασῶν καὶ τὴν μετατροπή τους σὲ οἰκισμοὺς -καὶ ἄρα τοὺς ἐμπρησμούς μὲ οἰκονομικὰ κίνητρα. Τὸ γενικότερο φαινόμενο τῶν ἐμπρησμῶν ὀφείλεται χονδρικῶς σὲ τρία αἴτια: α) τὴν φυσικὴ λειτουργία ἑνὸς δασικοῦ συστήματος (τὰ δάση κανονικὰ ἀναφλέγονται μόνα τους καὶ ἡ φυσικὴ πυρκαγιὰ ἀποτελεῖ τὸν τρόπο ἀνανέωσης τοῦ δάσους), β) τὴν σύγκρουση μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ φύσεως ἐξαιτίας τῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ ἀλλὰ καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἀναγκῶν, καὶ γ) τὶς πολλαπλές εὐθύνες τοῦ κράτους γιὰ τὴν προστασία τῶν δασῶν ὡς πρὸς τὴν πρόληψη, τὴν ἀντιμετώπιση τῶν πυρκαγιῶν καὶ τὸ νομικὸ πλαίσιο τῶν καταπατήσεων.

Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς φαύλου κύκλου καθὼς τὰ στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ συστήματος ἀλληλοτροφοδοτονται καὶ ἀναπαράγονται. Τὸ κράτος ὀφείλει νὰ ἐκκενώνει εὐαίσθητες περιοχές, ὅπως τὸ Μάτι, ὄχι μὀνο ὅταν ἐκδηλώνεται πυρκαγιὰ ἀλλὰ γιὰ προληπτικοὺς λόγους κάθε φορὰ ποὺ μπορεῖ νὰ συντρέχουν οἱ συνθήκες γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μιᾶς τραγωδίας ὅπως ἡ σημερινή. Ὡστόσο, ἀρκεῖ νὰ ἀναλογισθοῦμε πόσες δεκάδες προληπτικὲς ἐκκενώσεις θὰ ἔπρεπε νὰ γίνονται κάθε καλοκαίρι ὄχι μονάχα στὸ Μάτι ἀλλὰ σὲ ἑκατοντάδες παρόμοιες περιοχές.

 

 

Η ΛΥΣΗ: ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΕΥΤΑΞΙΑΣ

Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν τοῦ καθεστώτος αὐθαιρεσίας ποὺ ἔχει παγιωθεῖ ἡ κατάλληλη λύση τοῦ προβλήματος ὑπακούει στὸ ρητό «οἱ δεσμοὶ δὲν λύονται, κόβονται!». Οἱ ὑψηλῶς ἱστάμενοι ἁρμόδιοι προσπαθοῦν νὰ ἀποσείσουν τὶς εὐθύνες γιὰ τὴν αὐθαίρετη δόμηση ρίχνοντάς τες στοὺς πολίτες ποὺ αὐθαιρέτησαν, τοὺς ὁποῖους, ὡστόσο, τὸ κράτος διὰ τῶν κυβερνήσεών φρόντισε παρανόμως νὰ προστατεύσει μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ψήφο τους, ἀντί νὰ γκρεμίσουν, ὡς ὄφειλαν τὰ αὐθαίρετα καὶ νὰ ἐπιβάλλουν γερὰ πρόστιμα στοὺς παραβάτες. Ὅμως, τὸ κράτος εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔδωσε στοὺς κατόχους τῶν αὐθαιρέτων τὶς πολεοδομικὲς ἄδειες. Ἀποσείοντας τὶς εὐθύνες τους οἱ πολιτικοὶ καὶ ἐναποθέτοντάς τες στὸ σύστημα συναλλαγῆς μὲ τοὺς ψηφοφόρους, τὸ ὁποῖο οἱ ἴδιοι δημιούργησαν, προσπαθοῦν νὰ ἀποφύγουν τὴν τιμωρία τους. Ἡ ἐξίσωση εἶναι ἡ ἐξῆς: ὅλοι φταῖνε, ἄρα δὲν φταίει κανένας, ἄρα δὲν τιμωρείται κανένας. Καὶ ἔτσι δὲν ἀλλάζει τίποτα ἀναμένοντας τὴν ἑπομένη τραγωδία κ.ο.κ. Ὁ ἐπιμερισμὸς τῶν εὐθυνῶν γίνεται ἀπὸ ἐπάνω πρὸς τὰ κάτω, ὅπως καὶ ὁ ἀνάλογος κολασμός γίνεται μὲ βάση τὴν θέση ποὺ κατέχει κάποιος μέσα στὸ σύστημα.

Ἡ τραγωδία στὸ Μάτι θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσει τὴν ἀφετηρία γιὰ νὰ σκεφτομε διαφορετικά, δηλαδή συλλογικά, κοινωνικά, καὶ ἄρα ἐθνικά. Ὁ κατεστραμμένος αὐθαίρετος ἀστικὸς ἱστὸς ποὺ βρίσκεται ἐντὸς τῆς δασικῆς ἐκτάσεως εἶναι τώρα μία μεγάλη εὐκαιρία νὰ γκρεμιστεῖ μιὰ γιὰ πάντα καὶ νὰ ἀποκατασταθεῖ ὁ δασικὸς χαρακτήρας τῆς περιοχῆς. Οἱ ἰδιοκτῆτες ἤ χρήστες αὐθαιρέτων θὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν περιοχὴ καὶ νὰ μεταβοῦν σὲ νόμιμους οἰκισμος. Αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀφετηρία γιὰ τὴν μεγάλη ἀνατροπὴ σὲ ὅλες τὶς παρόμοιες περιοχές. Ἄν αὐτὸ εἶχε συμβεῖ ἐξ ἀρχῆς, μὲ ὅποιο πολιτικὸ ἤ προσωπικὸ κόστος, δὲν θὰ εἴχαμε θρηνήσει θύματα. Ἄν δὲν τὸ κάνουμε, τότε νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ νέο «Μάτι».

Θέλουμε νὰ ξαναγίνει; Ὄχι. Σύμφωνοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν ξαναγίνει πρέπει νὰ παρθοῦν ριζικὰ μέτρα καὶ νὰ γίνουν δεσποτικές παρεμβάσεις μεγάλης κλίμακος. Τὸ κράτος δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήνει τοὺς πολίτες νὰ αὐθαιρετοῦν καὶ νὰ κινδυνεύουν νὰ καοῦν σὰν τὰ ποντίκια. Ὀφείλει νὰ τοὺς προστατεύσει. Τὸ Μάτι καὶ τὸ «κάθε Μάτι» πρέπει νὰ ἰσοπεδωθοῦν καὶ νὰ ξαναγίνει δάσος. Οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι τῶν «Ματιῶν» πρέπει νὰ μετεγκατασταθοῦν σὲ νόμιμους οἰκισμοὺς, εἴτε ὑπάρχοντες εἴτε νεόδμητους (που θὰ οἰκοδομηθοῦν σὲ μή δασικοὺς χώρους).

Εἶναι ὁλοφάνερο, πιστεύουμε, ὅτι τὸ παρόν πολιτικὸ σύστημα δὲν μπορεῖ ἐκ τῆς φύσεώς του νὰ δώσει λύση στὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο τὸ ἴδιο δημιούργησε, ἀναπαρήγαγε καὶ συντήρησε. Ἡ κατάσταση ἀπαιτεῖ ριζική λύση, καὶ ριζική λύση εἶναι ἡ κοπὴ τῆς ρίζας τοῦ προβλήματος. Ἡ λύση είναι: α) ἡ ἀλλαγή τῆς νομοθεσίας γιὰ τὰ αὐθαίρετα καὶ τὸ γκρέμισμα ὅλων τῶν αὐθαιρέτων ποὺ βρίσκονται ἐντὸς δασικῆς ἐκτάσεως καὶ ρεμάτων, β) ἡ κατάρτιση δασολογίου, ὥστε νὰ εἶναι ἀπολύτως κατοχυρωμένα τὰ ὅρια τῶν δασῶν, γ) ἡ ἀναδάσωση τῶν καμμένων ἐκτάσεων καὶ κατάργηση κάθε νόμιμης ἡ ἡμιμόνιμης δυνατότητας ἀποψίλωσης δασικῶν ἐκτάσεων, οἰκοδόμησης καὶ ἀλλαγῆς χρήσεως γης, δ) ἐνίσχυση τῶν ὑπηρεσιῶν πυροσβέσεως σὲ προσωπικὸ καὶ ἐξοπλισμὸ ὥστε νὰ μποροῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν ἐπαρκῶς στὰ καθήκοντά τους.

Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ὡστόσο, ἁπλῶς, ἡ ἐκπόνηση μέτρων ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογή τους. Μόνο ἕνα κράτος δικαίου, ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ ἐφαρμόσει τὴν νομιμότητα καὶ νὰ τηρήσει τὴν τάξη, εἶναι ἱκανὸ γιὰ ἕναν τέτοιον ἄθλο. Μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε τὸ μέγεθος τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων ἐὰν τὸ κράτος ἀποφάσιζε νὰ γκρεμίσει ὅλα τὰ αὐθαίρετα, ὅπως ἐπίσης καὶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐπαγγελματιῶν «φίλων τοῦ λαοῦ», ποὺ θὰ μετατρέπονταν σὲ διαπρύσιοι κήρυκες τῶν «λαϊκῶν δικαίων» γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἔχει «ὁ κοσμάκης τὸ σπιτάκι του». Ἔτσι, γιὰ νὰ δείξει τὸ κράτος ὅτι δὲν στρέφεται κατὰ τῶν λαϊκῶν στρωμάτων θὰ πρέπει νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὸ γκρέμισμα τῶν αὐθαιρέτων τῶν εὐπόρων. Ἀλλὰ ἴσως κι ἐκεῖ συναντήσει τὸ «λαϊκὸ μένος». Τὸ Athens Mall εἶναι, ξέρετε, κι αὐτὸ αὐθαίρετο. Ὅμως τὸ κράτος, ὡς μέσον κοινωνικῆς ὀργανώσεως τοῦ ἔθνους καὶ ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν μέσον γιὰ τὴν προαγωγή του, ὀφείλει νὰ συνετίζει καὶ νὰ σωφρονίζει τοὺς πολίτες ὅταν αὐτοὶ δὲν συμπεριφέρονται ὡς τέτοιοι ἀλλὰ σὰν ἀνήλικοι.

Ἕνα κράτος δικαίου εἶναι ἕνα κράτος τοῦ ὁποῖου ἀποκλειστικὸς γνώμονας εἶναι τὸ ὄφελος τοῦ ἔθνους, καὶ ἐθνικὸ ὄφελος εἶναι τὸ ὄφελος τοῦ ἔθνους ὡς συνόλου ὑπεράνω τῶν συμφερόντων ὅλων τῶν κοινωνικῶν ὁμάδων, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ ὄφελος τῶν μελλοντικῶν γενεῶν. Κατὰ συνέπεια, ἕνα τέτοιο κράτος δὲν βασίζεται στὴν πολιτικὴ δημαγωγία, τὸν λαϊκισμό, τήν συναλλαγὴ καὶ τὴν ψηφοθηρία. Καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι σὲ θέση νὰ λαμβάνει καί κυρίως νὰ ἐφαρμόζει γενναίες ἀποφάσεις ἀνεξαρτήτως τῶν ἐπί μέρους ἀντιδράσεων κοινωνικν ὁμάδων, ἀκόμη καὶ πολύ μεγάλων, ποὺ θέλουν νὰ θέσουν τὰ συμφέροντά τους ὑπεράνω τοῦ ἐθνικοῦ ἀγαθοῦ.

Τό «ζουμί» λοιπόν: Ναὶ στὴν σωστὴ πολιτική προστασία ἀλλὰ καὶ γκρέμισμα ὅλων τῶν αὐθαιρέτων!

Κι ὅποιος προτιμάει νὰ καεῖ: Τὰ παράπονά του στὴν «Δημοκρατία»!

26/7/2018

Σωτήρης Γιαννέλης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: