Ο ΓΙΓΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ

18 Ἀπριλίου 1941, Μεγάλη Παρασκευὴ. Οἱ Γερμανοί εἰσβολεῖς προελαύνουν. Ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξανδρος Κορυζῆς, μετὰ τὴν συνεδρίαση τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου πηγαίνει στὸ σπίτι του καὶ αὐτοκτονεῖ. Μποροῦσε νὰ φύγει μαζὶ μὲ τὴν κυβέρνηση καὶ τὸν βασιλιᾶ γιὰ τὴν Μέση Ἀνατολὴ, ἀλλὰ ἐκεῖνος προτίμησε νὰ δώσει τέρμα στὴν ζωή του, ἀρνούμενος νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ὑποδούλωση τῆς πατρίδας 120 χρόνια μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της.

Τὰ πολιτικὰ ἀνθρωπάκια τῆς Ἐθνοσωτηρίου Μεταπολιτεύσεως ρήμαξαν ἐπὶ 44 χρόνια τὴν χώρα καὶ τὴν ξεπούλησαν στοὺς ξένους.

Ὁ «ἐθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλῆς δὲν αὐτοκτόνησε ὅταν ἐπὶ πρωθυπουργίας του ὁ Ἀττίλας κατέλαβε τὸ 38% τῆς Κύπρου, γιατὶ ἄφησε ἀβοήθητη τὴν ἡρωικὴ Κυπριακὴ Ἐθνικὴ Φρουρά νὰ μάχεται μόνη της κατὰ τῶν Τούρκων, ἐπειδή ἡ νῆσος τοῦ ἔπεφτε μακρυά . Ὁ «σοσιαλιστής» Ἀνδρέας Παπανδρέου καταχρέωσε τὴν χώρα μετατρέποντας τὸν ἀσύστολο δανεισμὸ σὲ παροχὲς γιὰ νὰ παραμένει στὴν ἐξουσία. Ὁ «ἐκσυγχρονιστής» Σημίτης μετέτρεψε τὴν Ἑλλάδα σὲ ἕνα ἀπέραντο χρηματιστήριο, ἀφήνοντας στὸ τέλος τοὺς ἀετονύχιδες νὰ μαζέψουν τὰ λεφτὰ χιλιάδων κορόιδων, ποὺ ἡ κρατικὴ προπαγάνδα τοὺς ὑποσχόταν εὔκολο καὶ ἄκοπο χρῆμα. Ὁ Κώστας Καραμανλὴς ἔφερε τὴν χώρα στὸ χείλος τῆς χρεωκοπίας. Ὁ Γιώργος Παπανδρέου τὴν παρέδωσε στὴν ἐπιστασία τῶν ξένων δανειστῶν, γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ καταστροφικὸ του ἔργο ὁ Παπαδήμος καὶ ὁ Σαμαρὰς. Ὁ Τσίπρας καταπάτησε μὲ τὸν πιὸ ξετσίπωτο τρόπο τὶς προεκλογικὲς του ἐξαγγελίες καὶ ξεπούλησε τὴν χώρα στοὺς ξένους γιὰ 99 χρόνια (κάτι ποὺ καμία κυβέρνηση δὲν ἔχει κάνει ποτέ) μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ παραμείνει στὴν ἐξουσία. Σήμερα, αὐτὸς καὶ ἡ συριζέϊκη ἀριστερή συμμορία του, παραμένει γαντζωμένος στὴν καρέκλα του παρὰ τὴν πολιτικὴ εὐθύνη ποὺ ἀνέλαβε γιὰ τὴν πιὸ πολύνεκρη πυρκαγιά της σύγχρονης Ἑλλάδας.

Τὸ καθεστὼς τοῦ μεταπολιτευτικοῦ κοινοβουλευτικοῦ πολιτικαντισμοῦ χτἰστηκε πάνω στὰ ἀποκαϊδια τῆς σκλαβωμένης Κύπρου. Οἰ πολιτικάντηδες ὅλων τῶν ἀποχρώσεων ἔκαναν σὰ νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα καὶ ὑποσχέθηκαν στὸ λαὸ τὴν καλοπέρασὴ του ρημάζοντας σιγὰ σιγὰ ἀλλὰ σταθερἀ τὸν τόπο, γιὰ νὰ τὸν μετατρέψουν τελικὰ σὲ οἰκόπεδο τῆς Γερμανίας καὶ τῶν ξένων τραπεζιτῶν καὶ τοὺς Ἕλληνες σὲ παρἰες τῆς Εὐρώπης.

Στὸ Μάτι ἀποτυπώθηκε τραγικὰ ἡ κατάσταση τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας. Ἀλλὰ τὸ νεοελληνικὸ δράμα δὲν τελειώνει ἐδῶ. Τὸ ἐγχώριο Κατεστημένο ἔχει ὅλη τὴν διάθεση νὰ μετατρέψει σὲ Μάτι ὁλόκληρη τὴν χώρα. Οἱ Συριζέοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἐξουσιολάγνο σταλινικὸ κυνισμὸ τους καὶ τὸ ἀσίγαστο μίσος τους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ἀποτυπώνουν ξεκάθαρα τὸν ἀσύστολο μηδενισμὸ του.

Ὁ σοφὸς Ἡράκλειτος εἶπε ὅτι «γιὰ τοὺς ἀνόητους δάσκαλος δὲν εἶναι ἡ λογικὴ ἀλλὰ ἡ συμφορά». Οἱ Νεοέλληνες πόσες συμφορές χρειάζονται γιὰ νὰ διδαχθοῦν ὅτι τούς κυβερνοῦν ἀδίστακτα ἀνθρωπάκια, ποὺ παίρνουν τὸ ἕνα τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸ ἄλλο; Κάτι σὰν ὀμαδικὸς βιασμὸς δηλαδή.

Ἕλληνες γρηγορεῖτε καὶ ἐγερθεῖτε!

Advertisements

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Πολλοὶ νομίζουν πὼς μὲ τὸ νὰ ἀπευθύνονται στὸ λαὸ μποροῦν νὰ φέρουν τὴ νεοελληνικὴ ἄνθιση. Ὁ λαὸς ὅμως δὲ φωτίζεται μὲ μοναχικὲς ἐνέργειες μερικῶν ἀτόμων ὅσο φωτεινὰ καὶ νὰ εἶναι, χρειάζεται μιὰ ἀριστοκρατία ὁλόκληρη γιὰ νὰ ἐπηρεαστεῖ ὁ λαός. Ὄχι ἀπὸ κάτω παρὰ ἀπὸ πάνω θ’ ἀρχίσει ὁ ξαναγεννημός. Ἄς φωτιστοῦν οἱ μορφωμένοι, ἄς λουστοῦν στὰ φεγγερὰ καὶ διάφανα νερὰ τῆς λαϊκῆς ψυχῆς, ἄς συνταραχτοῦν καὶ ἄς θελήσουν κάτι, καὶ ὁ λαὸς θὰ τοὺς ἀκολουθήσει ἔπειτα.

Δὲν ἐνδιαφέρει ἄν θὰ εἶναι στολισμένοι μὲ τίτλους, μὲ γαλόνια ἤ μὲ γνωστὰ ὀνόματα, δὲν ἐνδιαφέρει ἄν θὰ εἶναι πλούσιοι ἤ φτωχοὶ, οὔτε ἄν θὰ ξέρουν πολλὰ ἤ λίγα γράμματα, μὰ πρέπει δίχως ἄλλο νὰ εἶναι εὐγενικοὶ στὴ σκέψη καὶ στὴν πράξη. Μπορεῖ νὰ ξέρουν πολλὲς γλῶσσες ξένες ἤ καὶ νὰ μὴν ξέρουν παρὰ τὴν ἑλληνική, μὰ ἡ γλῶσσα ποὺ θὰ ξέρουν -γιατὶ θὰ μιλοῦν ἀναγκαστικὰ μιὰ γλῶσσα ἀφοῦ εἶναι ἄνθρωποι- ἀπαραίτητο νὰ εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς τους τῆς σύγχρονης. Καὶ τὴν ἴδια γλῶσσα θὰ τὴ μιλοῦν καὶ θὰ τὴ γράφουν. Μπορεῖ νὰ ἔχουν γνωριστεῖ μὲ ξένες συνήθειες καὶ φιλολογίες καὶ πολιτισμοὺς ἤ νὰ μὴν ἔχουν εἴδηση ἀπὸ δαῦτες, ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ θὰ γνωρίζουν τέλεια θὰ εἶναι οἱ συνήθειες τοῦ τόπου τους, ἡ φιλολογία καὶ ὁ πολιτισμὸς ποὺ μεταμόρφωσε τοὺς ἀνθρώπους τῆς πατρίδας τους καὶ τοὺς ἔπλασε τέτοιους ποὺ σήμερα εἶναι. Καὶ θὰ περηφανεύονται γι’ αὐτὰ, καὶ αὐτὸ ἀκόμα θὰ γίνει. Μπορεῖ νὰ ἔχουν μελετημένες τὶς ἐπιστῆμες εἴτε σὲ ξένα μέρη εἴτε στὸ σπίτι τους, ἤ καὶ νὰ μὴν ἔχουν καμιὰ μάθηση συστηματικὰ καὶ ἀπὸ βιβλία -οἱ ἐπιστῆμες δὲ δημιουργοῦν πολιτισμοὺς- ἀλλὰ δὲ θὰ εἶναι ἄνθρωποι ἄν δὲν ἔχουν προσέξει καὶ σπουδάσει βαθειὰ τὸν ἑαυτό τους. Καὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους τὶς ρίζες ψάχνοντας θὰ τὶς βροῦν μέσα στὸ ἔθνος τους. Προπάντων θὰ εἶναι γνήσιοι καὶ ξάστεροι καὶ καθάριοι, ὄχι παρδαλοὶ καὶ μπογιατισμένοι καὶ ψεύτικοι, ἐσωτερικοὶ καὶ ὄχι ἐξωτερικοί, βαθιοὶ στὴ σκέψη καὶ ὄχι ρηχοί, καλοστεκούμενοι καὶ καλοκαθισμένοι καὶ ὄχι παραπατώντας, παραδέρνοντας καὶ ἑτοιμόρροποι, αὐτόφωτοι καὶ ὄχι ἑτερόφωτοι. Καὶ οἱ πράξεις τους, ποὺ θὰ εἶναι σύμφωνες μὲ τὸν ἑαυτό τους, θὰ δείχνουν αὐτοπεποίθηση, αὐτογνωσία, αὐτοβουλία. Καὶ δὲ θὰ φοβοῦνται τίποτα, οὔτε τὴν κοινὴ γνώμη, ποὺ εἶναι ὁ τρομερότερος δράκος. Καὶ δὲ θὰ συλλογίζονται τὸ θάνατό τους, ἀγκαλὰ μπορεῖ βέβαια νὰ συλλογίζονται καὶ συχνὰ μάλιστα τὸ θάνατο. Καὶ θὰ εἶναι ἀπρόσωποι, γιατὶ θὰ ξέρουν πὼς δὲν ἀξίζει ὁ ἑαυτὸς μας παρὰ σὰν ὄργανο γιὰ νὰ μαθαίνουμε καὶ νὰ ἐνεργοῦμε, ἀλλοιῶς τὶ τὸν θέλουμε; Θὰ προσπαθοῦν νὰ γίνονται καλλίτεροι ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους ὄχι ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸ ἐγώ τους παρὰ ἀπὸ ἐπιθυμία νὰ κάμουν τὸ ὄργανο τῆς μάθησης καὶ τῆς πράξης πιὸ τέλειο. Ὄχι ἐγωλατρεία, μὰ καλλιέργεια τοῦ ἑαυτοῦ τους ἐπίμονη. Καὶ δὲ θὰ ξιπάζονται ἀπὸ τὰ ξένα, ἀπὸ τὰ περασμένα καὶ ἀπὸ τὰ παράξενα. Θὰ τὰ προσέχουν καὶ θὰ τὰ ζυγίζουν. Θὰ εἶναι ξυπνητοί, πλημμυρισμένοι ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴ ζωή, γιὰ τὴ φύση, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι ξεροὶ καὶ κρυσταλλωμένοι. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

 

Μεσ’ στὴ σγουρήσου φλόγα τυλιγμένος,

στην πιο αψηλη κορφη στο Καθαρτήρι,

στέκεις ορθος και συντηρας το Γένος

Το άναντρο εσυ της Λησμονιας ποτήρι

δεν καταδέχτηκες να πιεις, αντάρα

να μην πλακόσει το μυαλο, χατήρι

να μη σου κάμει ο Θεος κι αλησμονιάρα

μη σκορπιστει στα μάβρα κυπαρίσια

του αντρους η πιο τρανη αρετη, η Λαχτάρα.

Περήφανη ψυχη παληκαρίσια,

απόξω απ’ της Παράδεισος τη θύρα,

την γκρίζα κεφαλη κρατώντας ίσια,

ζητιάνος συ δε γίνεσαι στη μοίρα·

δε θες να μπεις και στη γλυκεια ζαλάδα

της βουρκιασμένης εφτυχιας την πύρα

που σ’ έκαιγε να σβύσεις, την Ελάδα!

Περίσια για Παράδεισό ’σαι αντάρτης

και λαχταρας της γης την αγριάδα.

Τα χελιδόνια γύρισαν κι ο Μάρτης

χλωρος σε μιαν καινούργια Λάβρα ανθίζει·

Δραγούμη, ανοίξαν οι ψυχες και θάρτεις

τη γης ξανα να πιάσεις μετερίζι·

βγάλε το ματομένοσου μαντήλι,

παιχνίδι ’ναι η ζωη και παιχνιδίζει

πα στα χοντρα φιλήδονάσου χείλη·

γιομόσαν τα κορμια ψυχη κι αντράλα

κι άντρες λεβέντες γίναν οι γραικύλοι.

Ω λύκαινα Παληκαρια, το γάλα

της λεφτεριας τον βύζαξες και τόρα,

μονιας, σε γάβρο στεναγμο καβάλα,

λιγνος Ακρίτας τρογυρνάει τη χώρα,

τα σύνορα μετράει, μετράει το νούμας,

τον κίντυνο νογάει κι ορμάει με φόρα,

μπλάβη αστραπη στην άκρα του γκρεμούμας!

2/10/1940

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ