ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ι. Πολιτισμὸς

Πολιτισμὸς καὶ βαρβαρισμὸς

Στὰ ἑλληνικὰ ἡ λέξη κουλτούρα δὲν ὑπάρχει. Καὶ αὐτό, ὄχι μόνον διότι ὁ ὁρισμὸς τῆς λέξεως συνδέεται μὲ τὶς σύγχρονες ἔννοιες ἔθνους καὶ ἐθνικισμοῦ, ἀλλὰ καὶ διότι πάντα τὸ ἑλληνικὸ ἰδεῶδες δὲν ἦτο ἐθνικιστικὸ καὶ δὲν συνεδέετο μὲ σύνορα ψυχικὰ ἤ πολιτικά. Τὸ ἑλληνικὸ πρότυπο ἀπευθύνεται στὸν ἄνθρωπο ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπὶ τῶν πλανητῶν, ἐπὶ τῶν γαλαξιῶν, ἐπὶ τοῦ σύμπαντος. Διὰ τοῦτο, στὴν οὐσία, ἐὰν θέλουμε νὰ ἀκριβολογοῦμε, ἕνας εἶναι ὁ πολιτισμός, ὁ ἑλληνικός, μὲ ἐξαίρεση ἴσως τὸν κινεζικό, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀποκαλούμενοι -καταχρηστικῶς- πολιτισμοὶ προέρχονται ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς πολιτισμούς. Ἔτσι, ὁ αἰγυπτιακὸς καὶ ὁ ἰνδικὸς πολιτισμὸς εἶναι συνάμα προπαρασκευαστικοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ συνέχειά του· καὶ διὰ τοῦτο, ἡ λεγομένη ἑλληνικὴ προχριστιανικὴ θρησκεία συνεχίζεται σήμερα στὸν ἰνδουϊσμὸ καὶ ὄχι βέβαια στὴν κακότεχνη ἀποτύπωση τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀρχαιολατρῶν.

Χαρακτηριστικὸ εἶναι πὼς ἐνῷ στὶς δυτικὲς γλῶσσες χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη ἄνδρας γιὰ νὰ ὁρισθῇ καὶ ἡ γυναῖκα (homme, man), στὰ ἑλληνικὰ χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη ἄνθρωπος. Ἐξ οὗ καὶ ἡ ἔννοια τοῦ ἀνθρωπισμοῦ ποὺ στὴν δυτικὴ Ἀναγέννηση ὑπεβιβάσθη σὲ humanismus. Ἐξ οὗ καὶ ἡ ἔννοια τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τὴ γυναῖκα ποὺ στὴν ἑλληνικὴ παράδοση προσωποποιεῖται ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὴν Παναγία, ἡ ὁποία στὴν Δύση ἐξετράπη στὴν ἀνισόρροπη ἔννοια τοῦ φεμινισμοῦ (γυναικισμοῦ). Ἡ ἑλληνικὴ θρησκεία δὲν ἐξηφανίσθη οὔτε παρήκμασε. Ζῇ σήμερα στὸν ἰνδουϊσμό, εἴτε ὑπὸ μορφὴν μονοθεϊσμοῦ εἴτε ὑπὸ τὴν λαϊκή της παρερμηνεία τοῦ πολυθεϊσμοῦ. Αὐτὸ ποῦ ἐξηφανίσθη στὸν Δ΄ αἰῶνα μ.Χ. στὴ Εὐρώπη ὑπὸ τὸ βάρος τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ ἐξ ἀρχῆς παραμόρφωση τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας ἀπὸ τοὺς Ῥωμαῖους τῆς ἰταλικῆς χερσονήσου καὶ ποὺ ἀναβιώνει σήμερα ὑπὸ τὴν τραγελαφική της δυτικοποιημένη μορφὴ (δυτικὴ ἀρχαιολατρεία) ὡς ἀντιχριστιανικὸ ὅπλο, ἐνῷ ὑπὸ τὴν γνησία της μορφὴ, τὸν ἰνδουϊσμό, δὲν παρουσιάζει ἴχνος ἀντιχριστιανισμοῦ.

Ἐν ἀπουσίᾳ πολιτισμοῦ, οἱ δυτικοὶ ἐθνικιστὲς ἐφηῦραν στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα τὴν κουλτούρα. Ὁ πατέρας τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ, Ὁ Ζιϋὰ Γκöκάλπ (Ziya Gökalp, 1876-1924), ὁ ὁποῖος ἐνεπνεύσθη ἀπὸ τν δυτικὸ ὁρισμὸ τῶν ἐννοιῶν πολιτισμοῦ καὶ κουλτούρας, ἐθεώρει ὅτι ἡ κουλτούρα εἶναι σύμφυτη μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἔθνους: εἶναι ἡ ψυχὴ του. Ὁ πολιτισμὸς -ἔλεγε- συμπεριελάμβανε περισσότερα ἀπὸ ἕνα ἔθνη, ἦταν διεθνής: «Ἡ κουλτούρα εἶναι ἐθνική, ὁ πολιτισμὸς εἶναι διεθνής», εἶχε γράψει τὸ 1923 στὸ βιβλίο του, Οἱ βάσεις τοῦ τουρκισμοῦ. Ὁ Ζιϋὰ Γκöκάλπ καθώριζε τὸν πολιτισμὸ μόνον ὡς «σύνολο κοινωνικῶν θεσμῶν, κοινὸ σὲ πολλὰ ἔθνη, ποὺ ἔφθασαν στὸν ἴδιο βαθμὸ ἀναπτύξεως». Αὐτὴ ἡ διάκριση τοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ἕνα ἔθνος δὲν χάνει τὴν ψυχή του ἀλλάζοντας πολιτισμό. Ἐνθυμούμενος τὸ νομαδικὸ παρελθὸν τοῦ λαοῦ του, ὁ Ζιϋὰ Γκöκάλπ ἰσχυρίζετο ὅτι, ὅπως καὶ τότε, θὰ ἐμάζευε τὰ τσαντίρια του καὶ θὰ ἐπήγαινε νὰ εὕρῃ ἀλλοῦ ἕναν καλύτερο (ὑλικό) πολιτισμό, χωρὶς νὰ χάσῃ τὴν ὀντότητά του. Δηλαδή, θὰ ἐγκατέλειπε τὸν βυζαντινὸ πολιτισμὸ πρὸς χάριν τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ.

Οἱ βάρβαροι νομαδικοὶ λαοὶ ἐνεφανίσθησαν στὴν Εὐρώπη ὅπως καὶ στὴν Κίνα ὡς λαθρομετανάστες καὶ ὠργανώθησαν ὅπως οἱ σημερινὲς μαφίες: ἰταλική, κινεζική καὶ λατινοαμερικανικὴ μαφία στὴν βόρειο Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸν ΙΘ΄ αἰῶνα, ῥωσικὴ καὶ ἀλβανικὴ, μετὰ τὸ 1989. Αὐτὲς οἱ μαφίες στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ στοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς αἰῶνες, ἵδρυσαν μὲ τὸν καιρὸ βαρβαρικὰ κράτη ἀπὸ ὅπου ξεπήδησε ἡ σημερινὴ Δύση. Ἡ Εὐρασία τότε εἶχε μόνον δύο αὐτοτελεῖς πολιτισμούς, διότι ὁ πολιτισμὸς τῆς Δύσεως ἦτο ἀνύπαρκτος πρὸ τοῦ Καρλομάγνου στὸν Θ΄ αἰῶνα: ὁ πολιτισμὸς τῆς ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας (Βυζάντιο) καὶ ὁ πολιτισμὸς τῆς Κίνας ἐκάλυπταν μαζὶ ὅλον τὸν χῶρο ἀπὸ τὰ νησιὰ τῆς Βρεταννίας μέχρι τὶς νήσους τῆς Ἰαπωνίας, νοτίως τοῦ limes (ῥωμαϊκὸ ὀχυρωματικὸ σύνορο, ἀντίστοιχο τοῦ σινικοῦ) καὶ τοῦ σινικοῦ τείχους.

Οἱ βαρβαρικὲς φυλὲς δὲν εἶχαν κανέναν πολιτισμό. Ἁπλῶς, κάθε φυλὴ εἶχε τὴν κουλτούρα της. Μὲ τὸν καιρὸ ἐνεσωματώθησαν στοὺς δύο πολιτισμοὺς τῆς Εὐρασίας καὶ ἔτσι ἔπαψαν αὐτομάτως νὰ θεωροῦνται βάρβαροι. Γιὰ παράδειγμα, ἀρχικῶς ἡ τουρκικὴ φυλὴ τῶν Οὕννων, ἀφοῦ εἶχε ἡττηθῇ τὸ 92 μ.Χ. ἀπὸ τὸν κινέζο στρατηγὸ Πὰν Τσάο, εἶχε ἐμφανισθῇ βορείως τοῦ Καυκάσου. Ὅσα μέτρα καὶ ἄν ἔπαιρναν οἱ κινεζικὲς καὶ οἱ ωμαϊκὲς ἀρχὲς γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὴν παράβαση τῶν βορείων συνόρων τους καὶ τὴν παράνομη εἴσοδο τῶν λαθρομεταναστῶν ποὺ ἐπιέζοντο ἀπὸ ὑπερπληθυσμὸ καὶ φτώχεια, αὐτὰ δὲν ἔφεραν ἀποτελέσματα καὶ ἡ ἀνασφάλεια ὅπως καὶ ἡ ἐγκληματικότης εἶχαν γίνει τὸ μόνιμο πρόβλημα τῶν δύο τούτων αὐτοκρατοριῶν ποὺ ἀντιπροσώπευαν τὸ σύνολο τοῦ πολιτισμένου πλανήτου.

Δημιουργία τρίτου πολιτισμοῦ καὶ νέων βαρβάρων

Στὸν ΙΕ΄ αἰῶνα μ.Χ. ἐνεφανίσθη στὰ ἐκβαρβαρισμένα ἀπὸ τὶς μαζικὲς καὶ συνεχεῖς ἐπιδρομὲς ἐδάφη τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς δυτικῆς Εὐρώπης, ποὺ εἶχαν ἀποσπασθῇ ἀπὸ τὴν ῥωμαϊκὴ- ῥωμαίικη αὐτοκρατορία, ἕνας τρίτος πολιτισμὸς ποὺ ὠνομάσθη Ἀναγέννηση καὶ ἀργότερα Δύση. Αὐτὸς ὁ πολιτισμός, λόγῳ τῆς ἐπιθετικῆς του ὑφῆς, ἐξηπλώθη σὲ ὅλον τὸν πλανήτη καὶ κατέκτησε τοὺς δύο μεγάλους πολιτισμοὺς τῶν Ῥωμηῶν καὶ τῶν Κινέζων, φαινόμενο ποῦ ὠνομάσθη δυτικοποίηση. Στὰ μέρη ὅμως τοῦ πλανήτου ποὺ εἶχαν παραμείνει βάρβαρα -δηλαδή στὴν Ἀμερική, στὴν Αὐστραλία-Νέα Ζηλανδία καὶ στὴν μαύρη Ἀφρική- ἐστάλησαν τὰ ἀπόβλητα τῆς δυτικῆς κοινωνίας, κλέφτες, πόρνες καὶ παντὸς εἴδους τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι κατέσφαξαν τὰ ἑκατομμύρια τῶν γηγενῶν βαρβάρων ἤ ἐκβαρβαρισμένων πληθυσμῶν (τοὺς Μάορι τῆς Νέας Ζηλανδίας, τοὺς Αὐστραλοὺς τῆς Αὐστραλίας, τοὺς Ἰνδιάνους τῆς Ἀμερικῆς καὶ τοὺς Μαύρους τῆς Ἀφρικῆς), παίρνοντας τὴν θέση τους, χωρὶς νὰ κατορθώσουν, οἱ τυχοδιῶκτες αὐτοί, νὰ μεταλαμπαδεύσουν στὰ ἐρημωμένα ἐδάφη τὸν δυτικὸ πολιτισμό. Ἔτσι, οἱ πολιτισμένοι Βρεταννοί, μέσῳ τῶν ἀποβλήτων τους ἐδημιούργησαν σὲ αὐτὰ τὰ νέα ἐδάφη νεοβαρβάρους, οἱ ὁποῖοι μόνον ἐξωτερικὰ ὡμοίαζαν μὲ τοὺς Βρεταννούς. Κουλτούρα εἶχαν, ὅπως οἱ βάρβαροι ποὺ εἶχαν ἐξολοθρεύσει. Πολιτισμὸ ὅμως δὲν εἶχαν. Γιὰ νὰ καλύψουν δὲ τὴν γύμνια τους διεστρέβλωσαν τὴν ἔννοια τοῦ πολιτισμοῦ: ὠνόμασαν τὴν κουλτούρα τοῦ κάουμποη ἀμερικανικὸ πολιτισμό, ἐνῷ ἀπηγόρευσαν νὰ ὀνομάζωνται βαρβαρικὲς οἱ ἐξαφανιζόμενες ἀπὸ αὐτοὺς κουλτοῦρες τῶν γηγενῶν ἀπὸ τὸν φόβο μήπως ἀποκαλεσθοῦν καὶ αὐτοὶ βάρβαροι. Ἔκτοτε, ἡ λέξη κουλτούρα ἔτεινε νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν ἔννοια τοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὁποία καὶ ὑπεβιβάσθη στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐξωτερικῶν γνωρισμάτων τοῦ ὑλικοῦ τρόπου ζωῆς μιᾶς κοινωνίας, φέρ’ εἰπεῖν «ὁ ἀμερικανικὸς τρόπος ζωῆς» τοῦ μπλουτζήν, τῆς κοκακόλας καὶ τῆς ἀμερικανικῆς μουσικῆς. Αὐτὸς ὁ ψευδοπολιτισμός –ὁ ὁποῖος ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, τῆς Γαλλίας, τῆς Γερμανίας, τῆς Ἰταλίας ἤ τῆς Ἱσπανίας- κατέκλυσε τὴν νεολαία σὲ ὅλην τὴν γῆ, ἐκβαρβαρίζοντας τὸν πλανήτη ὁλόκληρο.

Νομαδισμός. Τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς κουλτούρας τῶν ἀμερικανῶν βαρβάρων

Οἱοσδήποτε πολίτης τῆς Εὐρώπης ἐάν κάτσῃ ἕνα λεπτὸ νὰ συγκεντρωθῇ καὶ νὰ σκεφθῇ ἐπάνω στὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας θὰ διαπιστώση:

1. Τὴν μανιακὴ ἔφεση πρὸς τὴν βία.

2. Τὴν ἀφοσίωση πρὸς τὴν δράση, τὴν ἀκατάπαυστη κινητικότητα καὶ τὴν παντελῆ ἔλλειψη ψυχολογικοῦ βάθους. Ὁ κλασικὸς ἀμερικανίζων δὲν δύναται νὰ παραμείνῃ ἀκίνητος καὶ νὰ ἐμβαθύνῃ τὸν ἑαυτό του οὔτε ἕνα λεπτὸ (τὸ «γνῶθι σαυτόν», χαραγμένο στὴν πρόσοψη τοῦ ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος στοὺς Δελφοὺς καὶ ῥήση τοῦ Σωκράτους, ἤ ἡ ἔννοια τοῦ «μέτρου» τοῦ Κομφουκίου τοῦ εἶναι ἄγνωστα), διὰ τοῦτο καὶ ἐφηῦρε μέθοδο τεχνητῆς ἀκινησίας, τὴν ὁποία ὀνομάζει relaxation, γιὰ νὰ θεραπεύσῃ τὴν ἀσθένειά του βίας καὶ κινητικότητος.

3. Τὴν ἔλλειψη μέτρου, αὐτοῦ ποὺ τὸν σπρώχνει νὰ καταναλώνῃ μὲ ὑπερβολὴ ἀλληλοδιαδόχως ἐρεθιστικὲς οὐσίες καὶ ἠρεμιστικά. Σημειωτέον ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ μέτρου εἶναι κεντρικὸ σημεῖο τοῦ πολιτισμοῦ, ἑλληνικοῦ ὅπως καὶ κινεζικοῦ καὶ ἀργότερα -ἔστω καὶ κολοβά- τοῦ τρίτου πολιτισμοῦ, αὐτοῦ τῆς δυτικῆς Ἀναγεννήσεως.

4. Τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν ἀφέλεια μικροῦ παιδιοῦ χαρακτηριστικὴ τῶν βαρβαρικῶν λαῶν, ποὺ ὁ Ζὰν-Ζὰκ Ῥουσσὼ ὠνόμασε ψυχολογία τοῦ bon sauvage (τοῦ «καλοκάγαθου ἀγρίου»). Ἀπὸ αὐτὸ τὸ χαρακτηριστικὸ προέρχεται καὶ ἡ ἔλλειψη προσποιητῆς εὐγένειας: ὁ ἀμερικανίζων καθισμένος σοῦ ὁμιλεῖ μὲ τὰ πόδια ἐπάνω στὸ γραφεῖο του μὲ τρόπο ἀντὶ νὰ βλέπῃς τὸ πρόσωπό του νὰ μελετᾶς τὶς σόλες τῶν ὑποδημάτων του. Ἡ μακρά μου ἐμπειρία πανεπιστημιακοῦ διδασκάλου στὴν βόρειο Ἀμερικὴ μοῦ ἔχει ἀποδείξει ὅτι ὁ ἀμερικανὸς φοιτητὴς δὲν αἰσθάνεται τὴν παραμικρὴ ἐνοχή -σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν εὐρωπαῖο φοιτητή- νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι δὲν γνωρίζει τίποτα, ἐφ’ ὅσον ἡ γνώση δὲν θεωρεῖται σπουδαῖο πρᾶγμα, παρὰ μόνον ὡς πρακτικὸ ἐργαλεῖο γιὰ νὰ κερδίζῃς χρήματα. Ἐξ οὗ καὶ ἡ μεγάλη ἕλξη τοῦ ἀμερικανισμοῦ στοὺς ἀνώριμους νέους ὅλου τοῦ πλανήτου, διότι σίγουρα ἡ ἀμερικανικὴ στάση δὲν εἶναι αὐτὴ τῶν σοφῶν.

5. Τὴν σημασία ποὺ ἔχει στὸν ἀμερικανίζοντα τὸ παιχνίδι, τυπικὸ παιδικὸ χαρακτηριστικό. Ἡ φανατικὴ προσήλωση στὶς τεχνολογικὲς ἐπιδόσεις προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀντίληψη ὅτι ἡ τεχνολογία εἶναι παιχνίδι. Ἔτσι ὁ ἀμερικανίζων τοῦρκος Τουργκοὺτ Öζὰλ συμπεριφέρετο μὲ τὴν τεχνολογία σὰν μικρὸ παιδί. Ὡς σύμβουλός του εἶχα ἐπανειλημμένως τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν ἰδῶ κυριολεκτικὰ «νὰ παίζῃ» μὲ ὑπολογιστὲς, κινητὰ τηλέφωνα, τεχνολογικὲς ἀμερικανικὲς ἐφευρέσεις (gadgets) παντὸς εἴδους. Συνεπῶς, εἶναι ἐντελῶς φυσικὸ τὸ κινητὸ τηλέφωνο νὰ κατέκτησε τὸν κόσμο μέσῳ τῶν νέων καὶ διερωτᾶται κανεὶς σὲ τὶ διαφέρει ὁ bon sauvage ἀπὸ τὸν καλοκάγαθο χιμπαντζῆ τοῦ ζωολογικοῦ κήπου ποὺ ἀναφωνεῖ στὸ κινητό του, ὅπως μέσα στὸ λεωφορεῖο: «Ἔλα ῥὲ μαλάκα, τί κάνεις!». Ἐπιπλέον, ἡ τεχνολογία γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία εἶναι αὐτοσκοπὸς καὶ ὄχι μέσον καλυτερεύσεως τῆς ποιότητος ζωῆς. Θεωρεῖ ὅτι οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήσῃ τὴν χρήση οἱαδήποτε τεχνολογικῆς ἐφευρέσεως, ἔστω καὶ ἐὰν αὐτὴ προσβάλῃ τὴν ποιότητα ζωῆς. Ἔτσι, ἡ κλωνοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ εἶναι τεχνολογικῶς ἐφικτή, θεωρεῖται ἡ ἐφαρμογή της σὲ κάποια στιγμὴ ἀναπόφευκτη μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ὁ «οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήσῃ τὴν πρόοδο», διότι ἡ ἔννοια τῆς προόδου εἶναι ἄμεσα συνυφασμένη μὲ τὴν τεχνολογία.

6. Τὴν παντελῆ ἔλλειψη χάρης τῆς ἀμερικανικῆς ὀμορφιᾶς. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο εἶναι πασιφανὲς στὴν ἀμερικανίδα γυναῖκα: τὸ χαμόγελό της εἶναι πλαστικό, οἱ κινήσεις της ῥομποτικές, ἡ σεξουαλικότητά της τεχνητὴ ποὺ ἀνάγεται στὸ body building. Φορᾶ τὰ ἑλκυστικά ἐσώρουχά της σὰν πλαστικὴ κούκλα. Ἀντιθέτως, ἡ γυναίκα τοῦ βυζαντινωθωμανικοῦ ἤ τοῦ κινεζικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ καλύπτει ὅλο της τὸ σῶμα μὲ φαρδιὰ ῥοῦχα ὑποχρεώνει τὸν ἄνδρα νὰ προσηλώσῃ τὴν προσοχή του στὰ βαθιὰ μάτια της, καταλλήλως ἐπεξεργασμένα, διότι ὡς βαθιὰ λίμνη ἀντικατοπτρίζει τὸν πλοῦτο τῆς ψυχῆς της (βλ. καὶ τὶς πολλὲς ἐκφράσεις μὲ τὴν λέξη «μάτια μου» καὶ τὴν ἀντίστοιχη τουρκικὴ gözlerim. Ἡ τουρκοελληνικὴ λέξη (κάνει) «νάζια» (ἀπὸ τὸ τουρκικὸ naz), ποὺ περικλείει τὸν ντελικάτο πολιτισμὸ τῆς ῥωμαίησσας ἤ τῆς κινέζας γυναῖκας, εἶναι τελείως ἄγνωστη ὡς ἀμερικανικὴ ἔννοια. Καὶ ὅμως, αὐτὴ ἡ ἔννοια δὲν εἶναι διόλου συνδεδεμένη μὲ μία ὑποτακτικὴ σχέση, διότι τὸ ἀντίστοιχο τοῦ «νάζι» στὰ γαλλικὰ (minauderie καὶ coquetterie) παραμένει σήμερα στὴν ἀποδεσμευμένη Γαλλίδα χαρακτηριστικὸ τῆς συμπεριφορᾶς της.

7. Τὸ ὑπεραπλουστευμένο λεξιλόγιο τῆς ἀμερικανικῆς καθημερινότητος. Φέρ’ εἰπεῖν, οἱ πολιτισμένες βρεταννικὲς ἐκφράσεις how do you do, lady, gentleman (πῶς εἶσθε κυρία, κύριε) ἀντικαθίστανται στὰ ἀμερικανικὰ μὲ ἁπλὰ hi! καὶ guy! γιὰ ἄνδρα ἤ γυναῖκα, νέο ἤ ἡλικιωμένο. Τὸ hi guys! σημαίνει: «Γειά σας μάγκες!» καὶ χρησιμοποιεῖται στὴν Ἀμερικὴ ἀδιακρίτως, ἀντὶ τοῦ «Πῶς εἶσθε (ἤ καλημέρα) δεσποινίς, κυρία, κύριε». Μόνον μία μικρὴ ἐκπολιτισμένη ἐλὶτ τῆς βορειοανατολικῆς Ἀμερικῆς (τῆς New England, τῆς περιοχῆς τῆς Βοστώνης), συνήθως διανοουμένων ποὺ ψηφίζουν liberal, democrat, ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὰ παραπάνω χαρακτηριστικὰ τῆς ἀμερικανικῆς βαρβαρότητας.

Τὸ φαινόμενο τοῦ ἀμερικανοῦ συγγραφέως Michael Moore εἶναι ἐξαιρετικὰ σημαντικό, διότι γιὰ πρώτη φορὰ ἀποδεικνύεται ἀπὸ γόνο -αὐθεντικότατο μάλιστα- τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς πολιτισμός, ἀλλὰ μόνον ἀμερικανικὴ κουλτούρα, δηλαδὴ ὅτι πρόκειται γιὰ βαρβαρικὴ κοινωνία, ἔτσι ὅπως ἐμεῖς οἱ ἱστορικοὶ ὁρίζουμε τὴν σχέση πολιτισμοῦ-βαρβαρότητος.

Michael Moore εἶναι υἱὸς ἀμερικανοῦ καθολικοῦ ἐργάτου βαρείας βιομηχανίας, συγκεκριμένα τῶν ἐργοστασίων αὐτοκινήτων General Motors (GM) στὴν ἐργατικὴ πόλη τοῦ Flint, τῆς πολιτείας τῆς Michigan, 150.000 κατοίκων (κοντὰ στὸ Detroit), ὅπου καὶ ἱδρύθη ἡ περίφημη GM. Ἀνήκει στὴν ἐργατικὴ τάξη τῆς Ἀμερικῆς, αὐτὴν ποὺ στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα ἐθαύμαζε ὁ Κὰρλ Μὰρξ καὶ ποὺ μᾶς ἐχάρισε τὴν Πρωτομαγιά (τὸ 1884), τὴν παγκόσμια ἡμέρα τῆς ἐργατιᾶς ποὺ ἑορτάζεται παντοῦ στὸν κόσμο ἀπὸ τὰ κομμουνιστικὰ, τὰ σοσιαλιστικὰ καὶ τὰ φασιστικὰ καθεστῶτα, ἐκτὸς τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν χωρῶν ὅπου καὶ ἐγεννήθη! Ὁ Michael Moore ὁμολογεῖ πὼς εἶναι προϊὸν τῆς ἀμερικανικῆς βαρβαρότητος. Ὅπως οἱ βάρβαροι Φράγκοι, ποὺ κατέκλυσαν τὴν ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἐφόρουν παντελόνια (ἀντὶ τῶν πολιτισμένων ῥωμαϊκῶν χιτώνων) γιὰ νὰ ἱππεύουν ὡς νομάδες πιὸ εὔκολα, ἔτσι καὶ ὁ Michael Moore –χωρὶς νὰ ἱππεύῃ πλέον- φορᾶ τὸ μπλουτζήν τῶν καουμπόηδων (νομάδων ἀγελαδοποιημένων τῶν ἀπεράντων ἀμερικανικῶν ἐκτάσεων τοῦ Far West, τῆς Ἄπω Δύσεως) καὶ τὴν ἀμερικανικὴ κασκέτα τοῦ μπέιζμπωλ. Εἶναι ἕνας βάρβαρος ποὺ ἀνεκάλυψε τὴν ἀμερικανικὴ βαρβαρότητα καὶ ποὺ τὴν παρουσιάζει στὰ βιβλία του καὶ στὰ κινηματογραφικά του ἔργα μὲ τυπικὴ ἀμερικανικὴ ἀφέλεια καὶ φραστικὴ βία.

Στὸ κινηματογραφικό του βραβευμένο ντοκυμαντὲρ Bowling for Columbine (2002), Michael Moore παρουσιάζει μὲ πρωτοφανῆ εἰλικρίνεια τὴν βαρβαρότητα τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας βασισμένης στὸ συστηματικὸ ἔγκλημα καὶ ἐξαίρει τὸ «σατανικὸ» σύμβολο αὐτῆς τῆς ἐγκληματικότητας, τὸν ἠθοποιὸ Charlton Heston, πρόεδρο τῆς National Rifle Association (NRA), δηλαδὴ τοῦ παντοδύναμου ἀμερικανικῆς καουμποϊκῆς ἐμπνεύσεως «Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Ὁπλοφορούντων». Μαθαίνουμε πὼς συντελοῦνται 11.500 δολοφονίες κατὰ ἔτος στὶς ΗΠΑ καὶ μᾶς δηλώνει πὼς οἱ ἀμερικανοὶ πολῖτες δὲν εἶναι ἁπλῶς βάρβαροι, ἀλλὰ «πνευματικὰ ἀσθενεῖς»!

Σὲ ἕνα ἄλλο βραβευμένο κινηματογραφικὸ του ἔργο (τὸ Canadian Bacon), ὁ Michael Moore ἰσχυρίζεται πὼς ἡ ὅλη ἀμερικανικὴ πολιτικὴ εἶναι βασισμένη στὴν συστηματικὴ ψευδῆ προπαγάνδα πρὸς ὄφελος καὶ μόνον τῶν καπιταλιστικῶν συμφερόντων της καὶ μᾶς δείχνει πῶς ἀποφασίζεται (στὸ φίλμ) νὰ ἐπιτεθῇ ἡ Ἀμερική -ὅπως καὶ στὸ Ἰράκ- κατὰ τοῦ Καναδᾶ, κατηγορῶντας αὐτὴ τὴν χώρα ὅτι κατέχει ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς ποὺ στρέφονται κατὰ τῶν ΗΠΑ! Τέλος, σὲ τρίτο κινηματογραφικὸ ἔργο, σαφῶς μαρξιστικό, μὲ τίτλο Roger and Me (1988-1989), ἐξιστορεῖ τὸν ἀγῶνα τῆς ἐργατικῆς τάξεως μέσῳ ἀπεργιῶν στὸ Flint κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς ἐκμεταλλεύσεως στὰ ἐργοστάσια τῆς GM, ἐπιτιθέμενος προσωπικῶς κατὰ τοῦ προέδρου τῆς GM, Roger (Smith). Τὸ ΚΚΕ θὰ ἔπρεπε νὰ προβάλῃ τὸ Roger and Me σὲ ὅλους τοὺς ἕλληνες ἐργαζόμενους γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν τὶ ἐστὶ καπιταλισμός.

Ἡ μεγαλύτερη ὅμως συγγραφικὴ βόμβα τοῦ Μιχαήλ Μοὺρ εἶναι τὸ βιβλίο του Stupid White Men («Ἠλίθιοι λευκοί») (2001), τὸ ὁποῖο, ἐὰν εἶχε συνταχθῇ στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ ἕλληνα συγγραφέα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, σίγουρα θὰ εἶχε κοστίσει στὸν συγγραφέα φυλακή καὶ τεράστιο πρόστιμο, ἐνῷ στὴν Ἀμερικὴ ἔγινε μπεστσέλλερ, χωρὶς καμία καταδικαστικὴ ἐπίπτωση γιὰ τὸν Μιχαήλ Μούρ.

Κατ’ ἀρχὰς, στὸ βιβλίο του, ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Μπος ὁ νεώτερος εἶχε ἐγκαταστήσει τὸ ἔτος 2000 δικτατορία στὶς ΗΠΑ. Κατόπιν αὐτοῦ ἐνεφάνιζε τὸν βορειοαμερικανὸ πρόεδρο ὡς ἄξιο ἡγέτη ἑνὸς βάρβαρου ἀμορφώτου λαοῦ. Δὲν πρόκειται καθόλου γιὰ χιοῦμορ, ἀλλὰ γιὰ διαπιστωμένη πραγματικότητα ὅταν γράφῃ (σελ. 37-39): «Γεώργιε, εἶσαι σὲ θέση νὰ διαβάζῃς καὶ νὰ γράφῃς σὲ ἐπίπεδο ἐνηλίκου: Μοῦ φαίνεται, ὅπως φαίνεται σὲ πολλοὺς ἄλλους, ὅτι δυστυχῶς εἶσαι κατ’ οὐσίαν ἀγράμματος. Δὲν χρειάζεται ὅμως νὰ ντρέπεσαι. Εἶσαι σὲ καλὴ παρέα. Ἑκατομμύρια Ἀμερικανῶν δὲν ἠμποροῦν νὰ διαβάσουν οὔτε νὰ γράψουν ἄνω τοῦ ἐπιπέδου τῆς τετάρτης δημοτικοῦ… Οἱ βοηθοί σου λένε ὅτι δὲν ἠμπορεῖς νὰ διαβάσῃς τὶς ἐκθέσεις ποὺ σοῦ δίδουν καὶ ὅτι τοὺς παρακαλεῖς νὰ τὶς διαβάσουν γιὰ σένα ἤ σὲ σένα… Σὲ παρακαλῶ μὴν τὸ πάρῃς προσωπικά. Ἴσως πρόκειται γιὰ ἀδυναμία ἐκμαθήσεως. Ἑξῆντα ἑκατομμύρια Ἀμερικανῶν πάσχουν ἀπὸ ἀνικανότητα ἐκμαθήσεως. Μὴν ντρέπεσαι!». Μὲ ἄλλα λόγια, κάθε λαὸς ἔχει τὸν ἡγέτη ποὺ τοῦ ἀξίζει καὶ ἕνας βάρβαρος λαός -ὅπως ὁ ἀμερικανικὸς- εἶναι φυσικὸ νὰ διευθύνεται ἀπὸ ἕναν βάρβαρο βασιλίσκο. Μὲ τὴν ἀφέλεια βαρβάρου, ὁ βορειοαμερικανὸς πρόεδρος Μπος, ὁ νεώτερος ἐδήλωσε τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2003, σὲ κοινὴ δημόσια ἐμφάνιση μὲ τὸν νεοεκλεγέντα ῥεπουμπλικανὸ κυβερνήτη τῆς Καλιφόρνιας, τὸν αὐστριακὸ bodybuilder ἀπὸ τὸ Γκράτζ, υἱό ἀστυνομικοῦ Ἀρνόλδο Σβάρτζενέγγερ (Arnold Schwarzenegger), ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶχε κοινὸ μὲ τὸν κυβερνήτη ἦταν ἡ δυσκολία του νὰ ὁμιλῇ σωστὰ τὰ ἀγγλικά!

Ἕνα ἄλλο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Μιχαήλ Μοὺρ τιτλοφορεῖται «Idiot Nation», δηλαδὴ «ἔθνος ἠλιθίων»! (Ποῖος ἑλληνικὸς ἐκδοτικὸς οἶκος θὰ ἐδέχετο νὰ δημοσιεύσῃ βιβλίο, ὅπου ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀπεκαλεῖτο ἔθνος ἠλιθίων;). Ἐκεῖ μαθαίνουμε ὅτι 45 ἑκατομμύρια Ἀμερικανῶν δὲν γνωρίζουν ἀνάγνωση καὶ ὅτι ἐπιπλέον σχεδὸν 200 ἑκατομμύρια ἄλλοι Ἀμερικανοὶ ἠμποροῦν μὲν νὰ διαβάσουν, ἀλλὰ δὲν διαβάζουν τίποτα. Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατόν -διερωτᾶται ὁ Μιχαὴλ Μούρ- ἕνα τόσο βάρβαρο ἔθνος νὰ ἡγῆται τοῦ κόσμου; Δὲν ἐκπλήσσει τοὺς ξένους -λέγει- ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ ποὺ γλεντοῦν τὴν ἠλιθιότητά τους (who love to revel in their stupidity) ἐκλέγουν ἕναν «ἠλίθιο ἡγέτη ἑνὸς ἠλιθίου ἔθνους».

Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ ἔχει συρρικνωθῆ στὰ ὅρια τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους μὲ δυτικογενῆ ἑλλαδικὴ ἐθνικιστικὴ νοοτροπία, τελείως ξένη μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἑλληνισμοῦ, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἑλληνικὸ δικαστήριο κατεδίκασε ἕλληνα καλλιτέχνη, διότι ἐγελοιοποίησε τὴν γαλανόλευκη, ἡ ὁποῖα στὸ κάτω κάτω τῆς γραφῆς δν ἔχει σχέση μὲ τὸ μεγαλεῖο τοῦ δικεφάλου τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ τὰ χρώματα τῆς ὁποίας ἐπεβλήθησαν ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς ὡς εἰσαγόμενη βαυαρικὴ σημαία, στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα. Συνεπῶς, στὸ σημερινὸ στάδιο ἠμπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθῇ ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος εἶναι περισσότερο πολιτεία τῶν ΗΠΑ τοῦ Μιχαὴλ Μούρ.

Ὁ Μπούς, ὡς idiot-in-chiefσυνεχίζει ὁ Μιχαὴλ Μούρ-, δὲν κάνει τίποτα γιὰ νὰ κρύψῃ τὴν ἀμάθειά του. Ἀντιθέτως, ὑπερηφανεύεται γι’ αὐτήν. Στὴν ὁμιλία του στοὺς φοιτητὲς τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Yale (τὸ 2001), ὁ Γεώργιος Μπος ὁ νεώτερος ἐδήλωσε μὲ ὑπερηφάνεια ὅτι ὑπῆρξε σὲ αὐτὸ τὸ πανεπιστήμιο μέτριος φοιτητὴς (σελ. 87): «Καὶ λέγω στοὺς μετρίους φοιτητὲς ὅτι καὶ ἐσεῖς ἠμπορεῖτε νὰ γίνετε πρόεδροι τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν!».

Ὁ Γεώργιος Μπος ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἡ ἐξαίρεση. Εἶναι ὁ κανών. Τὸ 1956, ὁ πρόεδρος Dwight D. Eisenhovwer ἐδιάλεξε ὡς πρέσβη στὴν Κεϋλάνη (Σρὶ Λάνκα) ἕνα ἄνθρωπο ποὺ ἀδυνατοῦσε νὰ ὀνομάσῃ ὄχι μόνον τὸν πρωθυπουργὸ τῆς χώρας, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν πρωτεύουσά της! Αὐτὸ ἔγινε ὅταν, προετοιμασμένος νὰ ἀπαντήσῃ σὲ τέτοιου εἴδους ἐξετάσεις, ἐρωτήθη κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς διαδικασίας ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ γερουσία. Παρὰ ταῦτα, ὁ Maxwell Cluck δὲν συνήντησε τὴν παραμικρὴ δυσκολία νὰ σταλῇ πρέσβης στὸ Κολόμπο. Τὸ 1981, ὁ πρόεδρος Ronald Reagan, ἐπέλεξε τὸν William Clark ὡς ὑφυπουργὸ ἐξωτερικῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε δηλώσει ἄγνοια τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξετάσεώς του ἀπὸ τὴν γερουσία, χωρὶς αὐτὸ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ νὰ ἐπιλεγῇ ὑπουργός. Ἀργότερα δέ, ὁ Μπος ὁ νεώτερος, θὰ δηλώσῃ ὅτι ἠγνόει τὰ ὀνόματα τῶν ἡγετῶν τῆς Ἰνδίας καὶ τοῦ Πακιστάν, δύο ἀπὸ τὶς ἑπτὰ χῶρες τοῦ κόσμου ποὺ κατέχουν τὴν πυρηνικὴ βόμβα. Καὶ ὅμως, ὁ Γεώργιος Μπος ἐφοίτησε στὰ δύο περίφημα πανεπιστήμια τοῦ Yale καὶ τοῦ Harvard.

Τελευταῖα, 556 μεταπτυχιακοὶ φοιτητὲς πενήντα πέντε μεγάλων ἀμερικανικῶν πανεπιστημίων (Χάρβαρντ, Γιέλ, Στάνφορδ, κ.ἄ.) ὑπεβλήθησαν σὲ ἕνα τέστ ποὺ ἐθεωρήθη γυμνασιακοῦ ἐπιπέδου. Τριάντα τέσσερις ἐρωτήσεις ἐτέθησαν. Καὶ ὅμως, αὐτοὶ οἱ ἄριστοι φοιτητὲς ἀπήντησαν σωστὰ μόνον στὸ 53% τῶν ἐρωτήσεων. Καὶ μόνον ἕνας ἀπήντησε σωστὰ σὲ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις. Τὸ 40% αὐτῶν τῶν ἀμερικανῶν φοιτητῶν ἀγνοοῦσε πότε εἶχε γίνει ὁ ἀμερικανικὸς ἐμφύλιος πόλεμος τοῦ 1861-1865! Καὶ μάλιστα, ἀφοῦ ἠδύναντο νὰ διαλέξουν -ἐφ’ ὅσον ἐπρόκειτο περὶ πολλαπλῶν ἐπιλογῶν διαγωνισμοῦ (multiple choice test)- στὸ μεταξὺ τῶν περιόδων: 1750-1800, 1800-1850, 1850-1900, 1900-1950 ἤ μετὰ τὸ 1950. Ἀντιθέτως, τὸ 98% ἀπήντησε σωστὰ στὴν ἐρώτηση: «Ποῖος εἶναι ὁ Snoop Doggy Dog;».

Κουλτούρα χωρὶς πολιτισμὸ

Ἕνας πολιτισμὸς συνδέεται μὲ διαχρονικότητα, ἔχει ἱστορικὸ βάθος, ἀλλὰ καὶ γεωγραφικὴ σταθερότητα. Ἡ κουλτούρα συνδέεται μὲ τὸν νομαδισμὸ, ὅπως καὶ ἡ ἱστορικὴ ἔννοια τῶν βαρβάρων συνδέεται ἐπίσης μὲ τὸν νομαδισμὸ ἤ μὲ τὴν σύγχρονη μορφή του, τὴν λαθρομετανάστευση καὶ τὸν τυχοδιωκτισμό. Ἡ λαθρομετανάστευση εἶναι μία προσωρινὴ κατάσταση μέχρι τὴν νομιμοποίηση τοῦ μεταναστευτικοῦ φαινομένου, τὸ ὁποῖο στὴν ἀρχική του φάση -καὶ ἀσχέτως ἐθνικῆς προελεύσεως τῶν μεταναστῶν- ἐμφανίζεται μὲ κρούσματα καταστρατηγήσεως τῶν νόμων ἀπὸ ἀνάγκη ἐπιβιώσεως, τὶς ἀποκαλούμενες ἐθνικὲς μαφίες. Ἡ σύγχρονη διασπορὰ τῶν δύο πολιτισμένων λαῶν, τοῦ κινεζικοῦ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ, ποὺ καταλήγουν στὸν δυτικὸ χῶρο τοῦ καπιταλισμοῦ, δὲν μεταφέρουν πολιτισμό, ἀλλὰ μόνον κουλτούρα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παραδοσιακὸ ἀποικισμὸ τῶν ἀρχαίων χρόνων. Ἔτσι, οἱ ἑλληνικὲς ἀποικίες τῆς ἀρχαιότητος στὸν περίγυρο τῆς Μεσογείου ἤ οἱ κινεζικὲς τῆς ἰδίας ἐποχῆς στὸν χῶρο τῆς νοτιοανατολικῆς Ἀσίας, τὸν ἀποκαλούμενο Nanyang («Νότιο Ὠκεανό») εἶχαν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ πολιτισμοῦ, ἐνῷ ἡ ἑλληνικὴ καὶ ἡ κινεζικὴ διασπορὰ τῶν ΗΠΑ τοῦ ΙΘ΄ καὶ Κ΄ αἰώνων τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς κουλτούρας.

Ὁ πολιτισμὸς συνδέεται μὲ μαζικὰ ἐγκατεστημένο ἑδραῖο πληθυσμὸ (sedentarism), δηλαδὴ ἀρχικῶς μὲ τὴν ἀγροτική -καὶ ὄχι νομαδική- κοινωνία. Ἕνας πολιτισμὸς οἰκοδομεῖται ὡς σύνθεση νομάδων ποὺ κατακτοῦν τοὺς ἀγρότες, τοὺς διοικοῦν καὶ κατόπιν αὐτοῦ κατακτοῦνται ἀπὸ τοὺς δούλους τους καὶ ἐκπολιτίζονται. Ἡ συνεχὴς μετακίνηση ἐπὶ τῶν ἵππων ἤ ἐπὶ τῶν καμήλων δὲν δημιουργεῖ ἱστορία, συνεπῶς δὲν δημιουργεῖ πολιτισμό.

Ὁ ἱδρυτὴς τῶν Ὀσμανιδῶν, τὸ 1280, ὁ Ὀσμὰν Α΄, ἦτο φύλαρχος, τοῦ ὁποίου μόνο μέλημά του ἦτο νὰ ἐξασφαλίσῃ στοὺς συντρόφους του καλὰ λιβάδια, γιὰ βοσκὴ καὶ πλούσια λάφυρα. Τὸ τυπικὸ τῶν ἐκδηλώσεων γύρω ἀπὸ τὸν Ὀσμὰν ἦταν «ἀμερικανικό», δηλαδὴ ἀνύπαρκτο. Ἡ περιοδεύουσα κυβέρνησή του ἦταν ἐγκατεστημένη στὶς σέλες τῶν ἀλόγων. Κάθε φυλή -ὅπως ἀρχικῶς κάθε ἀμερικανικὴ πολιτεία- ἦταν αὐτόνομη καὶ ἐδίκαζε βάσει τῶν ἰδικῶν της ἐθίμων. Ὁ ὀθωμανὸς ἡγέτης ἐπενέβαινε μόνον ὡς διαιτητής (ὅπως ἀκριβῶς ὁ βορειοαμερικανὸς ἡγέτης ἐπενέβαινε μόνον ὡς διαιτητής καουμπόηδων). Σήμερα, ἀκόμα, ὁ βορειοαμερικανὸς πολίτης εἶναι συνεχῶς μετακινούμενος. Σπανίως θὰ γεννηθῇ καὶ θὰ πεθάνῃ στὸ ἴδιο μέρος. Σήμερα ἐργάζεται στὴν Βιργινία, αὔριο στὸ Τέξας, μεθαύριο στὴν Καλιφόρνια. Ἀκολουθεῖ ἕναν νομαδικὸ καπιταλισμό. Ἀντιθέτως, ἡ μεγαλύτερη τιμωρία στὴν παραδοσιακὴ Κίνα ἦταν ἡ ἐξορία ἑνὸς ἀτόμου μακρὰν τοῦ τόπου τῶν τάφων τῶν προγόνων του.

Ὁ νομάς-βάρβαρος δὲν ἐκφράζεται μέσῳ τῆς ἱστορίας -ἡ ὁποία καὶ τὸν ἀφήνει ἀδιάφορο-, ἀλλὰ μέσῳ τῆς κοινωνίας, δηλαδὴ τῶν ἐθίμων τῆς καθημερινότητός του. Ἔτσι, στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια μελετῶνται μὲ πολύ σοβαρότητα, ἡ σημασία τῶν εἰκονογραφημένων διηγηματικῶν λωρίδων (comics), ἡ κουλτούρα τῶν αὐτοκινήτων Ford, κλπ. Ἡ δὲ ποίηση ἑνὸς Jack Kerouac (1922-1969) εἶναι νομαδική, ὅπως στὸ βιβλίο του Στὸν δρόμο (On the Road) (1957). Beat Generation (Jack Kerouac, William Burroughs, Allen Ginsberg), στὴν ὁποία ἀνήκει, τὰ χρόνια 1950-1960, ἐπεδίωκε νὰ ἐπιστρέψῃ στὴν καουμπόϊκη ἀμερικανικὴ παράδοση, μὲ τὸ ταξίδι. Ἀκόμα καὶ οἱ κοινωνικὲς πάλεις εἶναι νομαδικές. Ἔτσι, ὁ John Steinberk (1902-1968) διηγεῖται τὸ 1939 στὸ βιβλίο του, Τὰ σταφύλια τῆς ὀργῆς (The Grapes of Wrath), τὴν νομαδικὴ ἔξοδο τῶν ἐξαθλιωμένων ἀγροτῶν τῆς Ὀκλαχόμας πρὸς τὴν Καλιφόρνια. Διότι, βαρβαρότης φυσικὰ δὲν σημαίνει ἔλλειψη τέχνης. Καὶ στὴν προϊστορία ὑπῆρχε τέχνη καὶ στὶς πλέον καθυστερημένες περιοχὲς τῆς μαύρης Ἀφρικῆς ὑπάρχει τέχνη, καὶ στοὺς νομαδικοὺς Ἰνδιάνους ὑπάρχει τέχνη. Ἡ νομαδικὴ ὑφὴ τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας διαπερνᾶ τὸ σύνολο σχεδὸν τῆς λογοτεχνίας μέσῳ τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς μεταναστεύσεως τοῦ ἀμερικανοῦ ξεριζωμένου. Γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ μετανάστευση οἱ Nathaniel Hawthorne, James Fenimore Cooper, Walt Whitman, Mark Twain, William Faulkner, Jack Kerouac, κλπ. Γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ μετανάστευση οἱ Henry James, Edith Wharton, Thomas Eliot, Ezra Pound, Amy Lowell, Ernest Hemingway, John Dos Passos, Francis Scott Fitzgerald, Thomas Wolfe, E. E. Cummings, Gertrude Stein, κλπ.

Ὁ ἐκβαρβαρισμὸς τῆς οἰκουμένης μέσῳ τοῦ ἀμερικανισμοῦ

Στοὺς μεγάλους πολιτισμούς, ἡ εἴσοδος τῶν βαρβάρων νομάδων εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ἐκπολιτισμό τους καὶ ὄχι τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῶν πολιτισμένων. Ἔτσι, ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς κατώρθωσε ἐπὶ 1.500 χρόνια συνεχῶν ἀλβανικῶν νομαδικῶν ἐπιδρομῶν νὰ ἀφομοιώσῃ τοὺς Ἀλβανοὺς καὶ νὰ ἀνανεωθῇ, νὰ ἐμπλουτισθῇ ἀπὸ αὐτούς. Ἡ εἰσροὴ στὸ ἑλληνικὸ σῶμα τοῦ δυτικοφερμένου ἐθνικισμοῦ τείνει σήμερα νὰ ἀνακόψῃ αὐτὴ τὴν δυναμικὴ ἀφομοιώσεως ὑπαιτιότητι τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ὑποχρεώνουν τοὺς ἀλβανοὺς μετανάστες νὰ ἀναπτύξουν ἐθνικιστικὰ ἀλβανικὰ αἰσθήματα, ἐφ’ ὅσον τοὺς ἀπαγορεύουν νὰ αἰσθάνονται Ἕλληνες καὶ νὰ κρατοῦν τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Πρόκειται σαφῶς γιὰ πλῆγμα ποὺ φανατικὰ δυτικοεμπνευσμένα ἑλλαδικὰ στοιχεῖα καταφέρουν κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.

Καὶ στὴν Κίνα σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς πολυχιλιετοῦς ἱστορίας της, οἱ βάρβαροι ἀφωμοιώθησαν στὸ κινεζικὸ σῶμα. Ἡ δυναστεία τῶν Τσὶν (264-420) ἐπέτρεψε στὶς ἀρχὲς ἀρχὲς τοῦ Δ΄ αἰῶνος στοὺς Οὕννους νὰ ἐγκατασταθοῦν μέσα στὴν Κίνα καὶ τοὺς ἀνέθεσε τὴν φύλαξη τῶν βορείων συνόρων. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀπέτρεψε τοὺς Οὕννους νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς καταστάσεως. Ἔτσι, τὸ 311, κατέλαβαν τὴν κινεζικὴ πρωτεύουσα τοῦ Λόγιανγκ, ἠχμαλώτισαν τὸν αὐτοκράτορα καὶ ὁ ἡγέτης τους ἀνεκηρύχθη αὐτοκράτωρ. Χάριν ὅμως τοῦ ἀχανοῦς ἐδάφους των, ἡ δυναστεία τῶν Τσὶν μετέφερε τὴν πρωτεύουσά της στὸ νότο, στὴν πόλη τοῦ Νανκίνου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ γεωγραφικὴ ἔκταση τῆς Κίνας ποὺ ἐξηγεῖ γιατί, παρᾶ τὶς ἀλλεπάλληλες βαρβαρικὲς ἐπιδρομές, ἐπέζησε ὁ πολιτισμός της μέχρι σήμερα. Ἡ συγκεντρωτικὴ δομὴ ἑνὸς πανίσχυρου κράτους καὶ ἡ πνευματικὴ ἀκτινοβολία τοῦ πολιτισμοῦ της ἐπέτρεψε στὴν Κίνα κάθε φορὰ νὰ ἀφομοιώσῃ τὰ βαρβαρικὰ στίφη. Ἔτσι, ὅλες οἱ νομαδικὲς φυλές, ποὺ κατὰ καιροὺς ἐγκατεστάθησαν στὴν βόρειο Κίνα καὶ οἱ ὁποῖες ἵδρυσαν μάλιστα καὶ δυναστεῖες, μέχρι καὶ τὴν τελευταῖα τῶν Μαντσού (1644-1911), ἀφομοιώθησαν πλήρως στὸν κινεζικὸ τρόπο ζωῆς καὶ στὴν κινεζικὴ σκέψη, σὲ σημεῖο ποὺ καὶ τὴν μητρική τους γλῶσσα ἀπέβαλαν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στὸ Βυζάντιο.

Τὸ φαινόμενο τῶν λαθρομεταναστῶν στὴν ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ποὺ ὠνομάσθη «οἱ μεγάλες ἐπιδρομές», ἐνεφανίσθη -ὅπως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας στὴν ἀμερικανικὴ αὐτοκρατορία- σὲ μία οἰκουμένη, ὅπου ὁ δυτικὸς της βραχίων (ἡ δυτικὴ Εὐρώπη) ἦτο βυθισμένος στὴν ἀπληστία τοῦ χρήματος καὶ στὴν αὐθαιρεσία τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ποὺ εἶχε ἀντικαταστήσει τὴν λατρεία τοῦ θεῖου μὲ τὴν λατρεία τῶν θνητῶν. Ἄλλωστε, ἕνας ἀπὸ τοὺς κυρίους λόγους ποὺ ἔπεισε τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο νὰ μετακομίσῃ τὸν Δ΄ αἰῶνα τὴν πρωτεύουσά του ἐπάνω στὸν Βόσπορο ἦταν ἡ ἐπιθυμία του νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν παρηκμασμένη Ῥώμη καὶ νὰ εὑρίσκεται πιὸ κοντὰ στὴν ἀνθοῦσα Κίνα, ἐπάνω στὸν ἐμπορικὸ ἄξονα τοῦ δρόμου τῆς μετάξης. Βορείως τῆς ὀχυρωματικῆς μεθορίου λιμές-σινικὸν περιεφέροντο οἱ νομαδικὲς φυλὲς τῶν βαρβάρων στὶς ἀχανεῖς πεδιάδες τῆς βορείου Εὐρασίας, ἀπὸ τὸ σημερινὸ Ἀμβοῦργο ἕως τὸ σημερινὸ Βλαδιβοστόκ, διότι τὰ χαμηλὰ Οὐράλια δὲν ὑπῆρξαν σὲ καμία στιγμὴ ἐμπόδιο. Πότε χτυποῦσαν τοὺς Κινέζους, πότε τοὺς Ῥωμηούς.

Μετὰ ἀπὸ ἐπανειλημμένες προσπάθειες νὰ ὁδηγηθοῦν καὶ πάλι ἐκτὸς τῶν συνόρων -ὅπως ἐγένετο μὲ τὶς σημερινὲς ἀρχές, οἱ ὁποῖες ἐμάζευαν τοὺς Ἀλβανοὺς στὴν Ἀθήνα καὶ τοὺς ἐπανέφεραν στὴν Ἀλβανία μὲ λεωφορεῖα, γιὰ νὰ ἐπανέλθουν πάλι παρανόμως τὴν ἑπομένη-, οἱ Ῥωμηοὶ καὶ οἱ Κινέζοι ἀπεφάσισαν νὰ τοὺς κρατήσουν στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, ὑπὸ συνεχῆ ἔλεγχο, προσπαθώντας -ὅπως λέγεται σήμερα- νὰ τοὺς ἐξελληνίσουν ἤ νὰ τοὺς κάνουν Κινέζους καὶ νὰ τοὺς χρησιμοποιήσουν γιὰ νὰ ἀπωθήσουν νέα κύματα λαθρομεταναστῶν. Ἡ δραματικὴ αὐτὴ προσπάθεια ἐπέτυχε τελικὰ στὴν Κίνα καὶ στὸ ἀνατολικὸ τμῆμα τοῦ Βυζαντίου, ἀπέτυχε ὅμως παταγωδῶς στὸν δυτικὸ βραχίονα, ὁ ὁποῖος καὶ ἐνεκρώθη. Ἐχρειάσθησαν δὲ αἰῶνες γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ αὐτὸ τὸ τμῆμα τῆς Εὐρασίας στὸν πολιτισμό, ἀλλὰ σὲ μία νέα μορφὴ πολιτισμοῦ, αὐτὴν τῆς Δύσεως.

Στοὺς ἕκτο καὶ ἕβδομο αἰῶνες μ.Χ., ὄχι μόνον στὸν ἀποσχισθέντα δυτικὸ βραχίονα τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ καὶ στὸ εὔρωστο τμῆμα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τὸ σύστημα τῶν πόλεων κατέρρευσε. Γύρω στὸ 580, τὸ λιμὲς τῶν Βαλκανίων εἶχε καταντήσει σουρωτήρι: ἡ σημερινὴ Ῥουμανία, ἡ Σερβία, ἡ Βουλγαρία, ἡ Ἑλλάς, ἀπὸ τὸν Δούναβη μέχρι τὴν Πελοπόννησο, εἶχαν πήξει ἀπὸ τὶς βαρβαρικὲς μαφίες ποὺ κατέστρεφαν τὶς πόλεις. Τὸ Σίρμιο ἤ Σέρμιο (σημερινὴ Μιτρόβιτσα τῆς Σερβίας), πρωτεύουσα τοῦ Ἰλλυρικοῦ, διαμονὴ αὐτοκρατόρων, μὲ μεγάλα ἐργοστάσια ὅπλων καὶ βασιλικὸ νομισματοκοπεῖο, ἔδρα ἀρχιεπισκόπου, ἐρημώθηκε μετὰ τὸ 582. Ἡ Νικόπολις πρὸς Ἴστρον τῆς Βουλγαρίας, ποὺ εἶχε ἱδρυθῇ ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Τραϊανό, τὸ 107 μ.Χ., ἐγκατελείφθη ἀπὸ τοὺς κατοίκους της λόγῳ βαρβάρων στὸν ς΄ αἰῶνα. Ἡ Φιλιππούπολις ἐπίσης κατεστράφη τὴν ἴδια ἐποχὴ καὶ ἐπανεμφανίσθη τὸν ΙΒ΄ αἰῶνα μὲ πληθυσμὸ Ἀρμενίων καὶ Βογομιλῶν, ποὺ ἐκατοίκουν ἐκεῖ ἐν μέσῳ τῶν ἐρειπίων. Γύρω στὸ 580 μ.Χ. ἡ Ἀθήνα εὑρίσκεται ἐρημωμένη ἀπὸ τὴν ἐγκατάσταση τῶν βαρβάρων. Τὴν ἴδια χρονιά, ἡ Κόρινθος ἐρημώθηκε καὶ οἱ κάτοικοί της ἐγκατεστάθησαν στὴν Αἴγινα. Στὴν ὑπόλοιπη Πελοπόννησο, ὅλες οἱ πόλεις ἐσβήσθησαν ἀπὸ τὸν χάρτη. Ἡ ἴδια κατάσταση ὑπῆρχε καὶ στὴν Μικρὰ Ἀσία, ὅπου ἡ μεγάλη πόλη τῆς Ἐφέσου ἐπεβίωσε ἀκρωτηριασμένη, μὲ τὸ κέντρο της ἐρημωμένο. Καὶ ὅμως, χάριν τοῦ ἰσχυροῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ Βυζαντίου, ἡ χώρα ἐπεβίωσε καὶ ἡ ἀνάκαμψη ἐνεφανίσθη μετὰ τὸν Θ΄ αἰῶνα.

Σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ῥωμαϊκῆς/βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ἀφοῦ δὲν ἦτο πλέον δυνατὸν νὰ ἐκδιώξουν τοὺς λαθρομετανάστες, τοὺς προσέφεραν ἐργασία μὲ τὴν ἰδιότητα τῶν «συμμάχων ὑποσπόνδων» (federati), μισθοφορικῶν ἐνόπλων ὁμάδων. Ἔτσι, στὸν Ε΄ αἰῶνα μ.Χ., στὴν Ἰταλία, ἡ ἡγεσία τοῦ στρατοῦ ἐπέρασε στὰ χέρια τῆς ἔνοπλης αὐτῆς μαφίας τῶν μεταναστῶν γερμανικῆς καταγωγῆς, ἐν μέσῳ γενικευμένου πολιτικοῦ καὶ στρατιωτικοῦ χάους. Τὸ 475, ὁ Ὀδοάκρος ἐξελέγη ἀρχηγὸς τῶν γερμανικῶν φυλῶν τῆς Ἰταλίας καὶ ἀρχηγὸς τῶν μισθοφορικῶν στρατευμάτων. Τὴν ἑπομένη χρονιὰ ἐξεθρόνισε τὸν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς παραπαίουσας ἰταλικῆς Ῥώμης (τὸν Ρωμῦλο Αὐγουστῦλο) καὶ μὲ τὴν ἔγκριση τοῦ αὐτοκράτορος Ζήνωνος (476-491) τῆς ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας στὴν Κωνσταντινούπολης ἐκυβέρνησε τὴν Ἰταλία μὲ τὸν τίτλο τοῦ πατρικίου. Ἀντιθέτως, τὸ 600 μ.Χ., ὁ αὐτοκράτωρ Μαυρίκιος (582-602) ἐπέτυχε νὰ ἀποθήσῃ τοὺς βαρβάρους βορείως τοῦ Δουνάβεως καὶ νὰ ὑπογράψῃ μὲ τοὺς τουρκογενεῖς Ἀβάρους συνθήκη, ἡ ὁποία καθώριζε τὸν Δούναβη ὡς ὁριστικὸ σύνορο. Σὲ μία προσπάθεια ἐξελληνισμοῦ τῶν βαρβαρικῶν φυλῶν ποὺ ὁ βυζαντινὸς αὐτοκράτωρ ἀδυνατοῦσε νὰ ἐκδιώξῃ, ἡ Κωνσταντινούπολη παρεχώρη στοὺς ἐνόπλους αὐτοὺς τραμπούκους χωράφια πρὸς ἐκχέρσωση, μετατρέποντάς τους σὲ ἀγροτοστρατιῶτες. Ἦσαν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν τοπικῶν πληθυσμῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ τοὺς παραχωροῦν στὸ πέρασμά τους μέρος τῆς οἰκίας των, διότι ἡ βυζαντινὴ κυβέρνηση εἶχε ἐφοδιάσει τοὺς βαρβάρους μὲ ἄδειες στρατοπεδεύσεως στὰ ωμέικα χωριὰ! Οἱ ωμήοι, μὲ τὴν προτροπὴ τῆς βυζαντινῆς κυβερνήσεως, ἔπρεπε νὰ παραχωροῦν στοὺς κατσικοκλέφτες βαρβάρους, ὄχι μόνον τὰ σπίτια τους, ἀλλὰ καὶ μέρος τῆς ἀγροτικῆς τους περιουσίας, «προσωρινῶς» κατὰ τὴν κυβέρνηση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Συνεπῶς, γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ σήμερα ἡ ἐπιβολὴ τῶν ἀμερικανῶν βαρβάρων ἐπὶ τῆς οἰκουμένης καὶ νὰ μὴν καταστραφοῦν οἱ τρεῖς ὑπάρχοντες πολιτισμοί -ἤτοι: α) ὁ δυτικὸς εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός, β) ὁ ἑλληνικὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, καὶ γ) ὁ κινεζικός -, πρέπει νὰ ἀνατραπῇ καὶ στὶς τρεῖς αὐτὲς πολιτισμικὲς περιοχὲς ὁ κοινοβουλευτισμὸς καὶ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ αὐτοκρατορικὴ μορφὴ τοῦ πολιτεύματος. Ἡ ἀνωτερότης τοῦ βυζαντινοῦ συστήματος συναλληλίας αὐτοκράτορος-ἐκκλησίας, ποὺ ἐπεβλήθη στὴν Κωνσταντινούπολη μετὰ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο, ἐπέτρεψε στὴν Ῥωμανία νὰ ξεπεράσῃ τὰ τεράστια προβλήματα τῆς λαθρομεταναστεύσεως, στὰ ὁποῖα ἀντιθέτως ὑπέκυψε ἡ Ἰταλία καὶ ὅλη ἡ δυτικὴ Εὐρώπη. Ἡ ὁλοσχερὴς καταστροφὴ τοῦ πολιτισμοῦ στὸν ἀποκομμένο αὐτὸ δυτικὸ βραχίονα, ποὺ μετετράπη σὲ ἔρημο, εἶχε ὡς τραγικὸ ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάδυση, μετὰ ἀπὸ χίλια ἀναρρωτικὰ χρόνια, μιᾶς διαστρεβλωμένης Ἀναγεννήσεως ποὺ ἐδημιούργησε τὸ τέρας τῆς Δύσεως, τὴν ἀνισορροπία τοῦ ὁποίου πληρώνει σήμερα πικρὰ ὁλόκληρος ὁ πλανήτης. Πράγματι, ὁ κοινοβουλευτισμός, δηλαδὴ ἡ ἀποκαλουμένη δυτικοῦ τύπου δημοκρατία, ἐπεβλήθη μὲ τὴ σειρά της ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ὅπως στὸ Ἀφγανιστὰν ἤ ἀργότερα στὸ Ἰράκ, μετὰ τὴν εἰσβολή, μὲ στόχο τὴν πλήρη ἀποδυνάμωση τῆς ἐγχώριας δομῆς τῶν κρατῶν γιὰ τὸν διαμελισμό τους καὶ τὴν δωσιλογία τους. Τὸ «τέλος τῆς ἱστορίας», ποὺ οἱ Ἀμερικανοὶ προέβλεψαν μὲ τὴν πλήρη ἐπικράτησή τους τὸ ἔτος 1989, σημαίνει τὴν πλήρη καταστροφὴ τῶν τριῶν πολιτισμῶν, συνδεδεμένων ὑποχρεωτικὰ μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὸν ἐκβαρβαρισμό τους, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας. Ἡ πτώση τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ ἡ συγκρότηση ἰσχυρῶν αὐτοκρατοριῶν στὶς πολιτισμένες περιοχὲς τῆς Εὐρασίας (κινεζικὴ αὐτοκρατορία, ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία, εὐρασιανισμὸς τοῦ ἄξονος Παρισίων-Βερολίνου-Μόσχας) εἶναι ἡ προϋπόθεση γιὰ νὰ ἀποτραπῇ τὸ «τέλος τῆς ἱστορίας».

Οἱ ἱστορικοὶ πιστεύουν πὼς ἡ ἀμερικανικὴ αὐτοκρατορία ὁμοιάζει πολὺ μὲ τὴν μογγολικὴ τοῦ Μεσαίωνος. Τὸ 1258, οἱ Μογγόλοι τοῦ Χουλάγκου κατέστρεψαν ὁλοσχερῶς τὴν πολιτισμένη Βαγδάτη τῶν Ἀββασιδῶν. Τὸ 2003, τὸ ἐγχείρημα ἐπανελήφθη ἀπὸ τοὺς νεομογγόλους Ἀμερικανούς. Οἱ νομάδες ἐπεβλήθησαν καὶ πάλι. Ἀλλά, συνάμα, ὅπως διαπιστώνουν οἱ ἱστορικοὶ, οἱ ΗΠΑ ὅπως καὶ ἡ μογγολικὴ αὐτοκρατορία τοῦ Τζένγκις Χάν, εἶναι αὐτοκρατορία ἡ ὁποία περνᾶ ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη στὴν παρακμή, χωρὶς νὰ γνωρίσῃ ποτὲ τὸ ἐνδιάμεσο στάδιο τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἀκμῆς. Σημειωτέον ὅτι ἡ μογγολική, ὅπως καὶ ἡ ἀμερικανικὴ αὐτοκρατορία, ἦταν γνωστὴ γιὰ τὴν πανσπερμία τῶν θρησκειῶν στὸ ἐσωτερικό της, γιὰ τὴν ἀνεκτικότητα ὅλων τῶν ἰδεῶν (στὸ μέτρο ποὺ ἡ ἴδια δὲν ἔχει καμία), γιὰ τὴν ἔλλειψη γραφειοκρατίας. Σημασία εἶχε μόνον τὸ οἰκονομικό, ὅπως ἡ ἁρπαγὴ τοῦ πετρελαίου σήμερα.

Ἡ νεολαία, δούρειος ἵππος τοῦ ἀμερικανισμοῦ

Ἀναφερόμενος στὴν πλήρη ἄγνοια τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ νεολαία, ὁ Michael Moore γράφει (σελ. 92): «Ποῖος χρειάζεται τὴν ἱστορία, ὅταν πρόκειται αὔριο νὰ γίνῃς τὸ ἀφεντικὸ τῆς οἰκουμένης;». Καὶ προσθέτει πὼς ἡ μερικὴ προσπάθεια γιὰ ἐπιμόρφωση τοῦ ἀμερικανοῦ νεολαίου βαρβάρου προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐμπορικὸ τομέα, τὸν μόνο ποὺ ἐνδιαφέρει τὸν Ἀμερικανό. Ἔτσι, ἡ ἑταιρεία πιτσαδόρων Pizza Hut συνέστησε ἕνα πρόγραμμα γιὰ νὰ ἐνθαρρύνῃ τοὺς νέους νὰ διαβάζουν. Ὅταν οἱ μαθητὲς φθάνουν τὸ μηνιαῖο ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα ἀριθμοῦ ἀναγνωσμάτων, λαμβάνουν ἕνα πιστοποιητικό, τὸ ὁποῖο παραδίδεται στὸ ἑστιατόριο ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ διευθυντοῦ μαζὶ μὲ μία χαριστικὴ πίτσα καὶ ἀναρτᾶται στὰ σχολεῖα ὁ τιμητικὸς κατάλογος τῶν βραβευμένων πιτσοκεφάλων ἀπὸ τοὺς διευθυντὲς τῶν σχολικῶν ἱδρυμάτων! Ἄλλες ἑταιρεῖες (ὅπως ἡ General Mills ἤ οἱ σοῦπες Campbells Soup) χρηματοδοτοῦν ἀπ’ εὐθείας τὰ σχολεῖα ὅταν οἱ γονεῖς τῶν μαθητῶν ἀγοράζουν ἱκανὸ ἀριθμὸ προϊόντων τους. Ἔτσι, τὰ σχολεῖα λαμβάνουν δέκα λεπτὰ γιὰ κάθε κουτὶ τῆς General Mills καὶ μὲ 100.000 κουτιὰ τὸν χρόνο κερδίζουν 10.000 δολάρια! Μὲ 94.950 κουπόνια σούπας, ἕνα σχολεῖο λαμβάνει δωρεάν ἕναν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ Apple Macintosh. Οἱ σοῦπες Campbells Soup προτρέπουν τὰ σχολεῖα νὰ ζητοῦν ἀπὸ κάθε μαθητὴ ἕνα κουπόνι σούπας τὴν ἡμέρα.

Ὁ μὴ ἀμερικανὸς νέος σὲ ὅλον τὸν πλανήτη χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν παρακάτω ἀντίφαση: στὶς κοινωνικὲς καὶ στὶς πολιτικὲς διαδηλώσεις κατεβαίνει ἐμφορούμενος ἀπὸ ἄκρατο ἀντιαμερικανισμό. Κατόπιν αὐτοῦ, σὲ ὅλες του τὶς διασκεδάσεις, σὲ ὅλα τὰ προϊόντα ποὺ ἀγοράζει, στὸ ντύσιμό του, στὴν μουσικὴ ποὺ ἀκούει στὸ φαΐ ποὺ τρώγει, στὶς ἀθλητικές του προτιμήσεις, στὶς λεκτικὲς ἐκφράσεις του, προσπαθεῖ νὰ ἀντιγράψῃ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο τὸ ἀμερικανικὸ πρότυπο. Ὁ ἔντονος μιμητισμὸς τοῦ νέου τὸν σπρώχνει νὰ θεωρῇ πολιτισμὸ ὁτιδήποτε εἶναι ἰσχυρὸ καὶ ἐπιτυχημένο. Καὶ ἔτσι, ὁ ἀμερικανὸς πλανητικὸς κατακτητὴς δὲν ἀνησυχεῖ ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἐκδηλώσεις ἀντιαμερικανισμοῦ. Τὸ 1258, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Βαγδάτης ἀπὸ τοὺς Μογγόλους, ἡ νεολαῖα τῆς Μεσοποταμίας ἀπεδέχθη ὡς πρότυπο συμπεριφορᾶς ὁτιδήποτε μογγολικό· καὶ ἐὰν στὸν αἰῶνα μας ἡ κινεζικὴ ὑπερδύναμη τελικὰ ὑπερισχύση τῶν ΗΠΑ, εἶναι ἀπολύτως σίγουρο ὅτι οἱ κόρες τῶν Ἑλλήνων θὰ καταφεύγουν μαζικὰ στὶς αἰσθητικὲς ἐγχειρίσεις γιὰ νὰ μετατρέψουν τὰ μάτια τους σὲ σχιστά. Μετὰ τὴν πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου (τὸ 1989), τὰ παιδιὰ τῶν κομμουνιστῶν ἀνὰ τὸν κόσμο, ποὺ μέχρι τότε ὠνειρευόντουσαν νὰ σπουδάσουν στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἐνεγράφησαν μαζικὰ στὰ ἀμερικανικὰ κολλέγια: αὐτὸ ἀποκαλεῖται «δημοκρατικὴ θέληση» τῶν νέων.

Αὐτὴ ἡ «δημοκρατικὴ θέληση» ἐκφράζεται μὲ μπλουζάκια ποὺ ἐπιμένουν οἱ νέοι νὰ φοροῦν μὲ διαφημίσεις γραμμένες στὰ ἀγγλικά. Διότι ἡ ἑταιρεία Κόκα Κόλα προσφέρει 10.000 δολάρια στὸ σχολεῖο ποὺ θὰ παρουσιάσῃ τὸ καλύτερο σχέδιο διανομῆς καρτῶν κόκα κόλας ποὺ δίδει ἐκπτώσεις. Ἡ ἑταιρεία Πέπσι Κόλα τριγυρίζει τὰ σχολεῖα καὶ παίρνει σὲ φίλμ τάξεις ποὺ φοροῦν μπλουζάκια μὲ τὴν ἐγγραφὴ Pepsi καὶ ποὺ ὅλοι μαζὶ προφέρουν δυνατὰ Pepsi Coke! Καὶ ἔτσι, συμβαίνει ὁ καμικάζι στὸν τρίτο κόσμο, ποὺ ὡς ζωντανὴ βόμβα σκοτώνει Ἀμερικανούς, νὰ φορᾶ μπλουζάκι Κόκα Κόλας! Τοιουτοτρόπως, ἡ δημοκρατία θριαμβεύει. Σίγουρα, ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ καπιταλισμοῦ εἶναι, ἀντὶ νὰ πληρώνῃ γιὰ τὴν διαφήμιση τῶν προϊόντων του, νὰ ἀφήνῃ δημοκρατικὰ τὸν κόσμο νὰ διαφημίζῃ πληρώνοντας.

Ἡ μελλοντικὴ ἐξαφάνιση τοῦ ἀμερικανικοῦ βαρβαρισμοῦ χωρὶς νὰ μετουσιωθῇ σὲ πολιτισμὸ

Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ πολιτισμὸς χρειάζονται δύο πράγματα. α) Συνδυασμός, σύνθεση, γάμος, νομαδισμοῦ καὶ ἑδραίου πληθυσμοῦ. Αὐτὴ ἡ πρώτη προϋπόθεση πραγματοποιεῖται σταδιακὰ στὶς ΗΠΑ. β) Ὁ καπιταλισμὸς, ποὺ εἶναι τὸ μόνο κοινωνικοοικονομικὸ σύστημα ἀνεπίδεκτο πολιτισμοῦ, νὰ συνδεθῇ μὲ ἄλλα συστήματα σὲ μία σύνθεση. Κάτι τέτοιο ἐπετεύχθη στὴν Ἰταλία τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα μὲ τὴν δημιουργία τοῦ τρίτου πολιτισμοῦ τῆς Εὐρασίας, μέσῳ τῆς Ἀναγεννήσεως. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ τὸν ἀμερικανισμό, διότι ἡ τεράστια ὑλικὴ ὑπεροχή του τσακίζει τοὺς πολιτισμοὺς τοῦ πλανήτου καὶ ἀποτρέπει οἱαδήποτε ἀλληλεπίδραση μὲ ἐξαίρεση τὴν ἐλαχίστη μειονότητα τῶν ἀριστοκρατῶν τῆς New England. Συνεπῶς, ὁ ἐκβαρβαρισμὸς τῆς οἰκουμένης μὲ τὴν πλανητικὴ διάδοση τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας, χάριν τοῦ γενιτσαρισμοῦ τῆς ἀπανταχοῦ νεολαίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταματήσῃ παρὰ μόνον βιαίως, μὲ τὴν ὑλικὴ καταστροφὴ τῶν ΗΠΑ, ὅπως τὸ ἐξηγοῦσε πρὶν ἀπὸ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001, τὸ ἀμερικανικὸ κινηματογραφικὸ ἔργο, ἐξόχως προφητικό, τὸ Fight Club, καὶ αὐτὸ πρακτικὰ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ, σὲ τριάντα ἴσως χρόνια, μόνον μὲ τὴν ὑπεροχὴ στὸν πλανητικὸ πόλεμο τῆς Κίνας, ἡ ὁποία θὰ ἐπιβάλῃ παγκοσμίως τὸν πολιτισμό της μὲ τὴν ἐξάρθρωση τῆς ἀμερικανικῆς κουλτούρας. Ἐκτὸς ἐάν ἡ ἀμερικανικὴ κουλτούρα κατορθώσῃ μέχρι τότε νὰ διεισδύσῃ μέσα στὸ κινεζικὸ κοινωνικὸ σῶμα, ὁπότε θὰ ἐκβαρβαρίσῃ τὴν Κίνα καὶ δὲν θὰ ἔχουμε ἁπλῶς τὸ τέλος τῆς Δύσεως, ἀλλὰ τὸ τέλος ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου. Ὅπως γράφει στὸ βιβλίο του ὁ Michael Moore, μὲ τὸν γυναικισμό (φεμινισμό) θὰ ἔχουμε τὸ τέλος τῶν ἀνδρῶν («the end of men»), μὲ τὸν ἄπληστο καπιταλισμὸ θὰ καταστρέψουμε ὁλοκληρωτικῶς τὸν πλανήτη («nice planet», «nobody home») καὶ μὲ τὴν ἀκατανίκητη ἀμερικανικὴ ὑπεροχὴ οἱ ΗΠΑ ἀψηφοῦν ὅλον τὸν πλανήτη: «All nations on earth sign global warming agreement. US refuses». (Δηλαδή: «Ὅλα τὰ ἔθνη ἐπὶ τῆς γῆς ὑπογράφουν τὴν ὁλικὴ συμφωνία θερμοκηπίου. Οἱ ΗΠΑ τὴν ἀπορρίπτουν».).

Δημήτρης Κιτσίκης, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, σ. 13-29, ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, Ἀθήνα, 2007

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: