Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ

Λέγει ὁ χρυσὸς στὸ μάρμαρο:

– Στὰ πέρατα τοῦ κόσμου

ποιὸς ἥλιος λάμπει ὡσὰν ἐμέ, ποιό φῶς ἔχει τὸ φῶς μου;

Ἐγὼ τὸν κόσμο κυβερνῶ, τὴν εὐτυχία ὑφαίνω,

ποδοπατῶ τὴν ἐμορφιά, τὴν ἀσχήμια ὀμορφαίνω.

Ἐγὼ ὁδηγῶ στὰ σκοτεινὰ τοῦ κλέφτη μου τὸ χέρι,

ἐγὼ ἀκονίζω τοῦ φονιᾶ τὸ δίκοπο μαχαίρι.

Ἐγὼ ἀγοράζω τὴν τιμὴ καὶ τὴν πουλῶ στὸ δρόμο,

ἐγὼ νικῶ τὴν ἀρετή, καταπατῶ τὸν νόμο.

Περίσσες εἶναι οἱ χάρες μου, κ’ ἡ δύναμή μου μόνη

κρεμνίζει θρόνους ἀπ’ ἐδῶ, θρόνους ἐκεῖ στηλώνει…

Ἐσὺ τὶ κάνεις μάρμαρο;

Καὶ τ’ ἀπαντάει ἐκεῖνο:

– Ἐγὼ σὲ τάφου σκοτεινιὰ τὴν δύναμή σου κλείνω.

Ἰωάννης Πολέμης

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: