ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΜΑΔΟΥΡΟ

¡ABAJO CADENAS!

Gloria al bravo pueblo

que el yugo lanzó

la Ley respetando

la virtud y honor

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ἡ Βενεζουέλα ἀποτελοῦσε γιὰ τὴν σύγχρονη Ἀριστερὰ, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, μία νέα ἐλπίδα γιὰ τὴν ἐπαναφορά της στὸ προσκήνιο ὕστερα ἀπὸ τὴν παταγώδη διάψευση τῶν σοσιαλιστικῶν ὁραμάτων καὶ τὸν θρίαμβο τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Μετὰ τὴν νίκη τῶν σοσιαλιστῶν τοῦ Οὖγκο Τσᾶβες πολλοὶ ἔσπευσαν νὰ ἀναγορεύσουν τὴν Βενεζουέλα σὲ χώρα-πρότυπο γιὰ τὸν «σοσιαλισμὸ τοῦ 21ου αἰῶνα», ἀπαλλαγμένο ἀπὸ τὸν ἀπωθητικὸ ὁλοκληρωτικὸ του χαρακτῆρα, ποὺ τὸν εἶχε στιγματίσει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα.

Ἡ σημερινὴ δραματικὴ κατάσταση στὴν Βενεζουέλα ἔχει διαψεύσει παντελῶς αὐτὲς τὶς διακηρυγμένες προσδοκίες καὶ ἔχει ἀποκαλύψει, γιὰ μία ἀκόμη φορά, τὸν ἐκ πολιτικῆς φύσεως τυραννικὸ καὶ ὁλοκληρωτικὸ χαρακτήρα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τὴν πλήρη διάστασή της μὲ τοὺς θεμελιωτὲς τοῦ σοσιαλισμοῦ τὸν 19ο αἰῶνα.

Κατὰ πρώτον καὶ βασικότερο λόγο, ὁ σοσιαλισμὸς εἶναι μονάχα ἕνα παγκόσμιο σύστημα καὶ δὲν μπορεῖ νὰ οἰκοδομηθεῖ σὲ μία μόνη χώρα, ὅπως ἀπεναντίας φρονεῖ τὸ σταλινικὸ δόγμα. Ἕνα σύστημα ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ ἐξαλείψει τὶς κοινωνικὲς τάξεις διαμέσου ἑνὸς οἰκονομικοῦ καθεστῶτος ἀπόλυτης καὶ μόνιμης ὑλικῆς ἀφθονίας δὲν μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ οὔτε στὴν πιὸ οἰκονομικῶς προηγμένη χώρα τοῦ κόσμου. Ἡ πολύχρονη ἐμπειρία ἀπέδειξε ἄλλωστε ὅτι ὁ προγενέστερος «ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς» δὲν ἦταν παρὰ ἕνας μῦθος.

Μία πολιτικὴ ἐξουσία ποὺ ἐπιθυμεῖ τὸν σοσιαλισμὸ καὶ ἔχει πείσει τὸν λαὸ γιὰ αὐτὴν της τὴν ἐπιλογή μπορεῖ νὰ λάβει μονάχα ὁρισμένα βασικὰ μέτρα μετάβασης πρὸς τὸν σοσιαλισμό, τὰ ὁποία συνοψίζονται στὴν κοινωνικοποίηση τῶν μεγάλων μέσων παραγωγῆς, τὴν διαχείριση τῆς οἰκονομίας πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ βάσει ἑνὸς σχεδίου καλύψεως τῶν ἑκάστοτε ἀναγκῶν του καὶ τὴν ἀνάληψη τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπὸ ἕνα γνήσιο ἀντιπροσωπευτικὸ σύστημα τῶν ἐργατικῶν, λαϊκῶν καὶ κοινωνικῶν ὀργανώσεων, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὅλοι εἶναι ἐλεγκτὲς καὶ ἐλεγχόμενοι. Δὲν ἐξετάζουμε ἐδῶ ἄν ὁ σοσιαλισμὸς μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ, ἀλλὰ κατὰ πόσον αὐτὸς ὑπῆρχε ὄντως στὴν Βενεζουέλα.

Τέτοιο σύστημα στὴν Βενεζουέλα ἀσφαλῶς οὔτε ὑπάρχει ἐπὶ τυραννίας Μαδοῦρο, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὑπῆρχε, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ λαοπρόβλητου Οὖγκο Τσᾶβες. Ὅταν τὸ κυβερνῶν κόμμα ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία, ἐν μέσω λαϊκοῦ ἐνθουσιασμοῦ, ἐφήρμοσε, στὴν πραγματικότητα, μία κεϋνσιανὴ οἰκονομικὴ πολιτικὴ, ποὺ ἀπέδωσε σημαντικοὺς καρποὺς στηριζόμενο στὴν τεράστια παραγωγὴ πετρελαίου μιᾶς χώρας ποὺ διαθέτει τὰ μεγαλύτερα ἀποθέματα.

Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Οὖγκο Τσᾶβες οἱ ὑψηλὲς τιμὲς τοῦ πετρελαίου ἔδωσαν τὴν δυνατότητα στὴν κυβέρνηση νὰ τηρήσει τὶς λαοφιλεῖς δεσμεύσεις της καὶ νὰ ἐφαρμόσει μιὰ ἐκτεταμένη κοινωνικὴ πολιτικὴ μὲ τὴν ἐφαρμογὴ σημαντικῶν προγραμμάτων κοινωνικῆς προνοίας, τὴν πραγματοποίηση μεγάλων ἔργων ὑποδομῆς καὶ τὴν γερὴ ἀναδιανομὴ τοῦ πλούτου πρὸς ὄφελος τῶν ἀσθενεστέρων κοινωνικῶν στρωμάτων, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν δραστικὸ περιορισμὸ τῆς φτώχειας.

Ὅμως, μία αὐθεντικὴ σοσιαλιστικὴ πολιτικὴ δὲν στοχεύει μονάχα στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν μέσω κοινωνικῶν παροχῶν, ἀλλὰ στὴν δημιουργία ἐκείνων τῶν συνθηκῶν ποὺ μποροῦν νὰ τους ἐξασφαλίσουν ἐργασία, παρέχοντάς τους ἕνα σταθερὸ καὶ ἐπαρκὲς εἰσόδημα, ἐντὸς τοῦ πλαισίου μιᾶς γενικῆς παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης ποὺ ἐξασφαλίζει ὄχι μονάχα ἕναν παροδικὸ πλοῦτο ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἀγορὰ ἀλλὰ μία σταθερὴ οἰκονομικὴ αὐτάρκεια.

Ἐν τούτοις, ἡ κάθετη πτώση τῶν τιμῶν τοῦ πετρελαίου σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐξάρτηση τοῦ ΑΕΠ ἀπὸ τὶς πετρελαϊκὲς ἐξαγωγές εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν οἰκονομικὴ κατάρρευση τῆς χώρας καὶ τὴν ραγδαῖα ἐξαΰλωση ὅλων τῶν προηγουμένων κοινωνικῶν μέτρων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἔλλειψη βασικῶν ἀγαθῶν καὶ τὴν γενικευμένη φτωχοποίηση τῶν πολιτῶν.

Ἡ διακυβέρνηση τοῦ Μαδοῦρο, τὸν ὁποῖον ἔχρισε διάδοχό πρὸ τοῦ θανάτου τοῦ ὁ Τσᾶβες, μετέτρεψε σταδιακῶς τὴν Βενεζουέλα σὲ μία δικτατορία τῆς προνομιοῦχου κοινωνικῆς τάξεως τῶν κομματικῶν, κρατικῶν, στρατιωτικῶν καὶ οἰκονομικῶν ἀξιωματούχων τοῦ καθεστῶτος καὶ ἀπέτυχε παντελῶς νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ εἶχε ἤδη ξεσπάσει.

Ἡ ἰθύνουσα τάξη τῆς χώρας χρησιμοποίησε τὴν ἐξουσία της γιὰ νὰ ἀποκτήσει προνόμια εἰς βάρος ἑνὸς λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἀσφυκτιᾶ ἀπὸ τὴν κατάπτωση τοῦ βιοτικοῦ του ἐπιπέδου καὶ τὴν περιστολὴ τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν, βιώνοντας μία ἀφόρητη κατάσταση καλπάζοντος πληθωρισμοῦ, ποὺ ἔχει φθάσει σὲ δυσθεώρητο ὕψος.

Τὴν κατάσταση αὐτὴ ἔχουν ἐπιτείνει πολύκροτα σκάνδαλα διαφθορᾶς κρατικῶν ἀξιωματούχων, ὁ προκλητικὸς πλουτισμῶν κεφαλῶν τῆς κυβερνώσας ἐλίτ, ἡ ὠμὴ καταπάτηση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ ἡ ἄγρια καταστολὴ τῶν λαϊκῶν διαμαρτυριῶν.

Ἡ κρατικὴ προπαγάνδα κατηγορεῖ ὡς ὑπεύθυνο γιὰ τὴν τραγικὴ οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς χώρας τὶς κυρώσεις ποὺ δέχεται ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ γενικότερα τὶς ἐξωτερικὲς δυνάμεις ποὺ ἀντίκεινται στὸ καθεστώς. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ κυρώσεις αὐτὲς πλήττουν πρωτίστως τοὺς ἴδιους τοὺς Βενεζουαλανοῦς, μὲ σκοπὸ τὴν περαιτέρω ὑποκινήση τους γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ καθεστῶτος.

Προφανῶς, οἱ ΗΠΑ δὲν ἐνδιαφέρονται διόλου γιὰ τὸν λαό τῆς χώρας ἀλλὰ γιὰ τὴν προώθηση τῶν συμφερόντων τους. Οὔτε, φυσικά, κόπτονται, ὅπως διατείνονται, γιὰ τὴν δημοκρατία. Αὐτὸ τὸ ἔχουν ἀποδείξει περίτρανα στὴν Λατινικὴ Ἀμερικὴ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὑποστήριζαν στυγνότατες δικτατορίες. Τὸ ἔχουν ἀποδείξει καὶ στὴν Βενεζουέλα μὲ τὴν ἐξόφθαλμη ὑποκίνηση πραξικοπήματος ἐναντίον τοῦ Τσᾶβες, τὴν περίοδο κατὰ τὴν ὁποία ἐκεῖνος, ἔχοντας κερδίσει μὲ μεγάλη ἐπιτυχία τίς ἐκλογές, βρισκόταν στὸν κολοφώνα τῆς δημοφιλίας του.

Ὡστόσο, δὲν εὐθύνονται οἱ ξένοι γιὰ τὴν καταβύθιση τῆς χώρας στὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ γιὰ τὴν ἀνικανότητα ἤ ἀπροθυμία τοῦ καθεστῶτος νὰ φροντίσει γιὰ τὴν ἀπεξάρτηση τῆς χώρας ἀπὸ τὶς εἰσαγωγὲς καὶ γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς ἀναγκαίας οἰκονομικῆς ἐπάρκειας, ὅταν αὐτὸ διέθετε τοὺς πόρους γι’ αὐτὸν τὸν σκοπὸ ἀπὸ τὴν ἄνοδο τῶν τιμῶν τοῦ πετρελαίου.

Οὔτε εὐθύνονται ἐπίσης γιὰ τὰ σκανδαλώδη προνόμια τῆς κυβερνώσας τάξεως καὶ τὴν ἐκτεταμένη διαφθορὰ τοῦ καθεστώτος. Ἐπιπλέον, δὲν εὐθύνονται γιὰ τὸ γεγονός ὅτι ὁ Μαδοῦρο ἐπέλεξε, σοβούσης τῆς κρίσεως, νὰ ἀποπληρώνει κανονικὰ τὰ χρέη τοῦ κράτους πρὸς τοὺς ξένους τοκογλύφους -τόσο τὶς ἐχθρικὲς ΗΠΑ ὅσο καὶ τὶς σύμμαχες Ρωσία καὶ Κίνα- ἀντὶ νὰ ἀγοράσει ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ τρόφιμα καὶ φάρμακα γιὰ τὸν λαό του.

Ἡ ἐμπειρία τῆς Βενεζουέλας καταδεικνύει γιὰ πολλοστὴ φορὰ ὅτι οἱ ἀριστεροὶ πολιτικοὶ (τουλάχιστον ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον) εἶναι ὑποκριτὲς καὶ ἀπατεῶνες, ποὺ θέλουν νὰ κερδίσουν τὸν λαὸ μὲ τὸ μέρος τους ὑποσχόμενοι ὅ,τι τοῦ ἀρέσει γιὰ πράξουν τὰ ἀντίθετα ὅταν θὰ βρεθοῦν στὴν ἐξουσία, ἀφοῦ ὁ πραγματικός τους στόχος εἶναι νὰ καλοπεράσουν οἱ ἴδιοι. Ἡ Ἀριστερὰ εἶναι ὁ χειρότερος ἐχθρὸς τῶν ἠθικῶν σοσιαλιστικῶν ἰδεωδῶν, ἀφοῦ εἶναι ὁ πιὸ ὕπουλος ὑπονομευτῆς τους, καὶ ὁ καλύτερος ἀρωγὸς τοῦ καπιταλισμοῦ, ἀφοῦ μὲ τὸν παράδειγμά της τὸν ὁπλίζει μὲ ἁπτὰ ἐπιχειρήματα κατὰ τοῦ σοσιαλισμοῦ.

Στὴν Βενεζουέλα δὲν ἔγινε καμία σοσιαλιστικὴ ἐπανάσταση καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα λαϊκὸ καθεστώς. Ὑπάρχει μονάχα ἡ δικτατορία μιᾶς κομματικῆς νομενκλατούρας, ἡ ὁποῖα, στηριζόμενη στὴν στρατοκρατία τῆς χώρας, ἔχει γαντζωθεῖ στὴν ἐξουσία ὑπερασπιζόμενη τὰ προνόμιά της. Ὁ Μαδοῦρο, ἀφοῦ ἀναδείχθηκε στὴν ἐξουσία μὲ μία ἐλαφρὰ πλειοψηφία, ἔχει τώρα μετατραπεῖ σὲ ἕναν πρόεδρο μειοψηφίας, ἀφοῦ ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν ἐκλογέων ἐτάχθη ἐναντίον του στὶς πρόσφατες προεδρικὲς ἐκλογές, ἐνῶ προηγουμένως εἶχαν ψηφιστεῖ μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία οἱ δυνάμεις τῆς ἀντιπολίτευσης στὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Βλέποντας ὅτι δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ ἐλέγχει τὴν Βουλή, ὁ Μαδοῦρο ἀποφάσισε νὰ τὴν… παρακάμψει δημιουργώντας μία δικιὰ του, ἀπολύτως ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὴν κυβέρνηση, μὲ στημένες ἐκλογές.

Τὸ καθεστὼς δὲν βασίζεται, στὴν πραγματικότητα, παρὰ μονάχα στὸν στρατὸ, στὴν ἀστυνομία καὶ στὶς παρακρατικὲς συμμορίες, ποὺ ἔχουν σκοτώσει ἑκατοντάδες ἀντιπάλους τοῦ καθεστώτος. Εἶναι μία δικτατορία, ποὺ στηρίζεται στὴν δύναμη τῶν ὅπλων. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ ἀνατροπή της ὑπέρ τοῦ λαοῦ. Μετὰ τὴν πρόσφατη αὐτοαναγόρευση τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς, Γκουαϊδό, σὲ πρόεδρο τῆς χώρας, ὁ Μαδοῦρο ἰσχυρίζεται ψευδῶς ὅτι εἶναι ὁ νόμιμος πρόεδρος τῆς Βενεζουέλας. Ἄν ἰσχύει κάτι τέτοιο, ἡ λύση εἶναι πολὺ ἁπλή: ἡ διεξαγωγὴ ἐκλογῶν μὲ διεθνεῖς παρατηρητές.

Ἀπὸ τὴν δραματικὴ κατάσταση τῆς χώρας προσπαθοῦν νὰ ἐπωφεληθοῦν, γιὰ ἴδιον ἀσφαλῶς ὄφελος, οἱ μεγάλες δυνάμεις: ἀφ’ ἑνὸς οἱ ΗΠΑ καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ Ρωσία καὶ ἡ Κίνα. Οἱ ΗΠΑ ὑπερασπίζονται τὰ συμφέροντά τους σὲ μία περιοχὴ ποὺ τὴν θεωροῦν τσιφλίκι τους, ἐνῶ Ρωσία καὶ Κίνα προσπαθοῦν νὰ ἐνδυναμώσουν τὴν θέση τους ἔναντι τῶν Ἀμερικανῶν στὸ πλαίσιο τοῦ πλανητικοῦ πολέμου διὰ ἀντιπροσώπων, ποὺ ἔχει ξεκινήσει ἀπὸ τὴν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς 11ης Σεπτεμβρίου τοῦ 2001.

Τὸ ζητούμενο γιὰ κάθε πραγματικὸ φίλο τῶν λαῶν εἶναι νὰ δοθεῖ μία δημοκρατικὴ λύση πρὸς ὄφελος τοῦ χειμαζόμενου λαοῦ τῆς χώρας. Καὶ τὸ ἀπαραίτητο βῆμα γιὰ κάτι τέτοιο μπορεῖ νὰ εἶναι μονάχα ἡ πτώση τῆς τυραννίας Μαδοῦρο καὶ ἡ διενέργεια γνησίων ἐκλογῶν ὥστε νὰ ἀποφασίσει ὁ ἴδιος ὁ λαὸς -καὶ μόνον αὐτὸς- γιὰ τὸ μέλλον του. Σὲ κάθε περίπτωση εἴμαστε στὸ πλευρό του χωρίς… ὑποσημειώσεις καὶ δικαιολογίες. Τοῦ εὐχόμαστε ὁλόψυχα νὰ νικήσει!

Ἀθήνα, 2 Φεβρουαρίου 2019

Σωτήρης Γιαννέλης

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: