ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΤΟΥ ’52-’58 ΕΩΣ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ: ΟΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ ΝΕΟΛΑΙΟΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Τὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀφιερώνεται στὴ μνήμη τοῦ Νίκου Νικολαΐδη καὶ τῶν ἀνυπότακτων νεολαίων τῆς δεκαετίας τοῦ ’50.

 

 

«Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ πατάξη πᾶσαν ἀναρχικὴν ἐκδήλωσιν, ἡ ὁποία ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ πατριωτισμοῦ ἀποβλέπει εὐθέως εἰς ἀντεθνικοὺς σκοπούς».

Κωνσταντίνος Καραμανλῆς (πρωθυπουργός) 9/5/1956

«Ἐκεῖνο τὸ βράδυ διώξαμε νωρὶς τὰ κορίτσια ἀπὸ τὸ Στέκι καὶ συναντηθήκαμε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ κάτι ἄλλα παιδιὰ ἀπὸ τὰ γύρω δημόσια σχολεῖα κι ἀποφασίσαμε τὴν ἄλλη μέρα στὴ διαδήλωση νὰ φτιάξουμε μιὰ σφιχτὴ ὁμάδα καμιὰ σαρανταριὰ νὰ ἤμαστε ὅλοι μαζὶ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους – ὄχι σὰν τὰ πρόβατα καὶ νὰ τὴν πέφτουμε πίσω ἀπὸ τοὺς μπάτσους ἐκεῖ πού δὲν περίμεναν θὰ εἴχαμε μαζί μας ξυραφάκια καὶ σουγιᾶδες μὰ κάτι τύποι πιὸ μεγάλοι ἀπὸ ἐμᾶς δεκαοχτάρηδες καὶ βάλε δὲν γουστάραν τέτοιο σκηνικὸ καὶ εἶπαν ὅτι ἔπρεπε νὰ πᾶμε ὅλοι μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ εἴμαστε ἥσυχοι γιατὶ ἂν τοὺς χτυπούσαμε τοὺς μπάτσους θὰ παίζαμε λέει τὸ παιχνίδι τους…».

Νίκος Νικολαΐδης, Μιὰ στεκιὰ στὸ μάτι τοῦ Μοντεζούμα

 

Οἱ ἱστορίες ποὺ δὲν εἶναι Ἱστορία

Λέγεται πὼς τὴν Ἱστορία τὴν κατασκευάζουν οἱ νικητές. Οἱ κάθε εἴδους νικητὲς ποὺ ἐνσαρκώνουν, μὲ τὸν ἕναν ἤ τὸν ἄλλον τρόπο, τὴν ἐξουσία διαχρονικά. Νικητὲς πού, συχνὰ πυκνά, ἐκκινοῦν ἀπὸ τὸ μετερίζι τῶν καταπιεσμένων, γιὰ νὰ καταλήξουν, ἀνερυθρίαστα, καταπιεστές, συνήθως χαρακτηριστικὰ σκληρότεροι ἀπὸ αὐτοὺς πού μέχρι πρότινος μέμφονταν. Αὐτοὶ «γράφουν» τὴν Ἱστορία, μὲ κεφαλαῖο, αὐτοὶ ὁρίζουν μὲ ἀκρίβεια τὸ «ἀληθές», αὐτοὶ διαχειρίζονται τὴν προκρούστεια κλίνη τοῦ damnati memoriae, ἄλλοτε μὲ ἐπιτυχία κι ἄλλοτε ὄχι.

Ἄν τὸ καλοσκεφτοῦμε, οἱ ἀνωτέρω βίαια κατακτημένες δυνατότητες δίνουν στοὺς ἐξουσιαστές, παράλληλα, καὶ τὸ «δικαίωμα» νὰ δομήσουν τὸ παρελθόν, αὐτὸ πού ὀνομάζουμε μνήμη, κατὰ τὸ κέφι τους. Καὶ εἶναι σαφὲς πὼς ὅποιος δύναται σὲ μεγάλο βαθμὸ νὰ ἐλέγξει τὴ μνήμη τοῦ παρελθόντος, μπορεῖ νὰ κάνει τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ νὰ διαμορφώσει κατὰ τὸ δοκοῦν τὸ μέλλον. Μὲ ἄλλα λόγια, αὐτὸ πού καταφανῶς ἀδόκιμα καὶ ἀφηρημένα ἀποκαλοῦμε «πραγματικότητα» εἶναι ἀποτέλεσμα συστηματικῆς στρέβλωσης, μεγέθυνσης καί, κυρίως, ἀφαίρεσης.

Ὡστόσο, πέρα ἀπὸ τὴν Ἱστορία ἤ, πιὸ εὔστοχα, ἔξω ἀπὸ αὐτήν, ζοῦν καὶ ἀναπνέουν οἱ ἱστορίες, οἱ κάθε εἴδους ἀφηγήσεις, μικρὲς καὶ μεγάλες, πού σπανίως συναντᾶς σὲ βιβλία, ἄρθρα, ἔντυπα ἤ ἠλεκτρονικὰ μέσα ἐν γένει. Οἱ ἱστορίες πού δὲν εἶναι Ἱστορία, πού τὶς γεννᾶ ἡ κοινωνία καὶ ὄχι ἡ ἐξουσία, γιατὶ ἐνῶ ἀποτελοῦν ἀνθρώπινο κεφάλαιο δὲν διαθέτουν κεφαλαῖο γράμμα. Οἱ ἱστορίες πού περνοῦν ἀπὸ στόμα σὲ αὐτί, ἀπὸ τότε πού ὑπάρχει λόγος, λογική, συναίσθημα καὶ ἀνθρώπινη ὁμάδα, πού ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπάρχουν, γιὰ νὰ εἰσπράττει ὁ καθεὶς τὰ νομιζόμενα ὅπως αὐτοβούλως κρίνει κι ὄχι γιὰ νὰ ἀποτελέσουν ἐκμαγεῖο γιὰ ἀνδράποδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/03/15/%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%85%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-52-58-%ce%b5%cf%89%cf%83-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b5%ce%b4%ce%bf%ce%bd/

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: