Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ, Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ

Στὸ θάνατο τοῦ Σωτῆρος φανερώθηκε ἡ ἀδυναμία τοῦ θανάτου ἐπάνω Του. Ὡς τέλειος ἄνθρωπος ὁ Κύριός μας ἦταν θνητός, ἀφοῦ ἀκόμα καὶ στὴν ἀρχέγονη καὶ ἀμίαντη ἀνθρώπινη φύση μιὰ « potentia mortis» (δυνατότητα θανάτου) ἦταν ἐγγενής. Ὁ Κύριος σταυρώθηκε καὶ πέθανε. Ὅμως ὁ θάνατος δὲν Τόν κράτησε. «Οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι αὐτὸν ὑπ’ αὐτοῦ» (Πράξ. β΄, 24). Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρατήρησε: «Αὐτὸς ὁ Ἴδιος τό ἐπέτρεψε… Ὁ θάνατος κρατώντας Τον εἶχε ὠδίνες τοκετοῦ καὶ ὁλοκληρωτικὰ νικήθηκε… κι ἔτσι Ἐκεῖνος ἐγέρθηκε σὰν νὰ μὴν πέθανε ποτὲ»1. Αὐτὸς εἶναι ἡ Αἰωνία Ζωή, καὶ μὲ μόνο τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου Του καταστρέφει τὸ θάνατο. Ἡ ἴδια ἡ κάθοδός Του στὸν Ἄδη, στὸ βασίλειο τοῦ θανάτου, εἶναι ἡ παντοδύναμη φανέρωση τῆς Ζωῆς. Μὲ τὴν κάθοδο στὸν Ἄδη Ἐκεῖνος δίνει ζωὴ στὸν ἴδιο τὸ θάνατο. Ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ, χωρισμένη κατὰ τὸ θάνατο, γεμάτη μὲ θεϊκὴ δύναμη, ἑνώνεται πάλι μὲ τὸ σῶμα της, ποὺ παρέμεινε ἀδιάφθορο σ’ ὅλο τὸ χωρισμὸ τοῦ θανάτου, κατὰ τὸν ὁποῖο δὲν ἔπαθε καμιὰ φυσικὴ ἀποσύνθεση. Κατὰ τὸ θάνατο τοῦ Κυρίου εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι τὸ πάναγνο σῶμα Του δὲν ὑπέστη φθορά, ὅτι ἦταν ἀπαλλαγμένο ἀπὸ τὴ θνητότητα ἐκείνη μέσα στὴν ὁποία ἡ ἀρχέγονη ἀνθρώπινη φύση «ἐνεπλάκη» μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν πτώση.

Στὸν πρώτο Ἀδὰμ ἡ δυνατότητα, ποὺ ὑπῆρχε ἔμφυτη μέσα του, νὰ πεθάνει παρακούοντας (τὸ Θεὸ) φανερώθηκε καὶ ἔγινε πραγματικότητα. Στὸ δεύτερο Ἀδὰμ ἡ δυνατότητα τῆς ἀθανασίας μέσα ἀπὸ τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ὑπακοὴ κορυφώθηκε καὶ ἀποκρυσταλλώθηκε στὸ ἀδύνατο τοῦ θανάτου. «Ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ Ἀδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α’ Κορ. ιέ, 22). Ἡ ὅλη ὑφὴ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ἐν Χριστῷ ἀποδείχθηκε ὅτι εἶναι στέρεη καὶ δυνατή. Ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν κατέληξε σὲ μιὰ ὁριστικὴ διάσπαση. Ἀκόμα καὶ στὸ θάνατο τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου, ὅπως λέγει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Νύσσης, ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ποτὲ δὲν εἶναι ἀπόλυτος· μιὰ κάποια σχέση ἐξακολουθεῖ ἀκόμα νὰ ὑπάρχει. Στὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ αὐτὴ ἡ σχέση ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ὄχι μόνο μιὰ «σχέση γνώσεως»· ἡ ψυχή Του ποτὲ δὲν ἔπαυσε νὰ εἶναι ἡ «ζωτικὴ δύναμη» τοῦ σώματος. Ἔτσι ὁ θάνατός Του μ’ ὅλο τὸ ρεαλισμό του, ὡς ἀληθινὸς χωρισμὸς ψυχῆς καὶ σώματος, ἦταν σὰν ἕνας ὕπνος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/04/28/%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7/

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: