ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ – ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΕΛΛΑΣ!

Τὸ κύριο ζήτημα ποὺ τίθεται ἐπὶ τάπητος σὲ αὐτὲς τὶς Εὐρωεκλογὲς εἶναι ἡ χειραφέτηση τῶν Ἐθνῶν τῆς Εὐρώπης ἀπὸ τὴν Εὐρωενωσιακὴ Φυλακὴ τῶν Λαῶν. Ὡστόσο, τὸ ζήτημα αὐτὸ οἱ εὐρωεκλογὲς εἶναι ἀδύνατον νὰ τὸ ἐπιλύσουν. Μποροῦν μονάχα νὰ τὸ ἀναδείξουν μέσω τῶν ἀναλόγων ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων, εἴτε αὐτὰ ἀφοροῦν κόμματα μὲ «εὐρωσκεπτικιστικὸ»προσανατολισμὸ, εἴτε ἀφοροῦν ἕνα μέρος τῆς ἀποχῆς.

Τοῦτο δὲν ὀφείλεται μόνο στὶς περιορισμένες ἐξουσίες τοῦ διακοσμητικοῦ «εὐρωκοινοβουλίου». Οὔτε ὀφείλεται μονάχα στὴν Ἀπολυταρχία τῆς Κομισιὸν καὶ στὴν ἀπροκάλυπτη Δικτατορία τοῦ παράνομου Γιούρογκρουπ. Δὲν ὀφείλεται κἄν στὴν σημερινὴ Παντοκρατορία τῆς Γερμανίας.

Πράγματι, ὁ ἀπολύτως ἀποφασιστικὸς ρόλος ἀνήκει σὲ κέντρα ἐξουσίας ποὺ στελεχώνονται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ διορισμένους γραφειοκράτες. Πράγματι, ἡ σημερινὴ «ἑνωμένη Εὐρώπη» εἶναι μιὰ γερμανοκρατούμενη Εὐρώπη.

Ὅμως, τὸ οὐσιαστικὸ πρόβλημα δὲν βρίσκεται οὔτε στὸ λεγόμενο «δημοκρατικὸ ἔλλειμμα» οὔτε στὸ παραδοσιακὸ γερμανικὸ über alles. Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα βρίσκεται πρωτίστως στὸ ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δὲν μπορεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια της τὴν φύση νὰ μεταρρυθμιστεῖ πρὸς ὄφελος τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐθνῶν. Κι αὐτὸ γιατὶ δὲν ἱδρύθηκε ὡς μία ἐλεύθερη ἕνωση τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης μὲ σκοπὸ τὴν μεταξύ τους ἀλληλεγγύη καὶ τὴν κοινή τους εὐημερία. Ἦταν ἐξ ἀρχῆς μία ἕνωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ μεγάλου κεφαλαίου καὶ ἕνα εὐρωπαϊκὸ προσάρτημα τοῦ ΝΑΤΟ. Καὶ ὡς τέτοια εἶναι φτιαγμένη γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ τὰ δικά τους συμφέροντα.

Τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς καταδεικνύεται εὔκολα ἀπὸ τὴν μόνιμη στήριξη πο προσφέρει ἡ «Εὐρώπη» στὶς ἀμερικανικὲς ἰμπεριαλιστικὲς ἐκστρατεῖες, ἀπὸ τὸ Ἰρκ μέχρι τὴν Οὐκρανία. Καταφαίνεται στὸ γεγονός ὅτι ὄχι μόνο βαθαίνει τὸ χάσμα μεταξὺ Βορρᾶ καὶ Νότου καὶ ἐπιτείνονται οἱ διαφορὲς μεταξὺ πλουσίων καὶ φτωχῶν χωρῶν, ἀλλὰ σήμερα ὀξύνει τὶς κοινωνικὲς ἀντιθέσεις καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τῶν πλέον ἀνεπτυγμένων εὐρωπαϊκῶν κρατῶν. Καταδεικνύεται ἀπὸ τὴν στάση τῶν «Εὐρωπαίων» στὴν παγκόσμια κρίση τοῦ 2008, ὅπου τὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη ἔσπευσαν σύσσωμα νὰ σώσουν τὶς μεγάλες τράπεζες καθιστώντας τὸ ἰδιωτικό τους χρέος δημόσιο καὶ φορτώνοντας τὰ βάρη γιὰ τὴν διάσωσή τους στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Ἀποδεικνύεται περίτρανα μὲ τὴν ἀπόφασή τους νὰ ρίξουν τὴν Ἑλλάδα στὰ τάρταρα (μὲ τὴν ἀγαστ συνεργασία, φυσικά, τοῦ ἑλληνόφωνου ἐγχώριου πολιτικοῦ Κατεστημένου) γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ ἀνοίγματα τῶν τραπεζῶν τους στὸ χρεωκοπημένο ἑλληνικὸ τραπεζικὸ σύστημα. Δὲν τοὺς ἔφθανε ὅμως μονάχα αὐτὸ. Ἀποφάσισαν νὰ τσακίσουν ἀνελέητα τοὺς Ἕλληνες, ἐπικαλούμενοι δήθεν τὴν ἐξυπηρέτηση ἑνός, σὲ εὐρωπαϊκὰ μεγέθη, ἀσήμαντου χρέους, τὸ ὁποῖο γνώριζαν ἐξ ἀρχῆς ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ ἀποπληρωθεῖ ἀπὸ τὴν χρεωκοπημένη Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ ἐξαγοράσουν «μπὶρ παρὰ» τὴν δημόσια περιουσία καὶ τὶς ὑποδομὲς τῆς χώρας ρημάζοντας ἀδυσώπητα τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ τὴν καλύτερη ἀπόδειξη γιὰ τὸ πῶς ἐννοοῦν τὴν «εὐρωπαϊκὴ ἀλληλεγγύη» οἱ ἀκόρεστες ὕαινες τῆς «ἑνωμένης Εὐρώπης».

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/26/%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b5%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%87%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84/

19 ΜΑΪΟΥ 1919- ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΕΙ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ!

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ!

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ!

ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης -ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους πολιτικοὺς στοχαστὲς τοῦ καιροῦ μας- εἶχε προειδοποιήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1991, στὸ κλασσικό του πλέον κείμενο «Οἱ αἰτίες τῆς παρακμῆς τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας» (εἰσαγωγὴ στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ βιβλίου του «Ἡ παρακμὴ τοῦ ἀστικοῦ πολιτισμοῦ», ἐκδόσεις «Θεμέλιο», Ἀθήνα, 1991), ὅτι ἐὰν δὲν ἀλλάζει ριζικὰ τὸ πελατειακὸ καὶ παρασιτικὸ πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ σύστημα τῆς χώρας θὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ χρεωκοπία, καὶ ἐπιβεβαιώθηκε πλήρως.
Τὸ 1997, στὸ ἐπίμετρο τοῦ μνημειώδους ἔργου του «Θεωρία τοῦ Πολέμου», μὲ τίτλο «Γεωπολιτικὲς καὶ στρατηγικὲς παράμετροι ἑνὸς ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου», προειδοποιοῦσε ὅτι ἡ ἰσορροπία ἰσχύος μεταξὺ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Τουρκίας θὰ μεταβληθεῖ δραματικὰ εἰς βάρος τῆς χώρας μας τὶς ἑπόμενες δεκαετίες καὶ πρότεινε τὴν ἐξαπόλυση ἑνὸς προληπτικοῦ χτυπήματος ὡς ἀναγκαία καὶ ἀναπόφευκτη τακτικὴ ἀνασχέσεως τῶν τουρκικῶν διεκδικήσεων εἰς βάρος τῆς χώρας.
Ἡ ἐκμετάλλευση τῶν πλουσιοτάτων κοιτασμάτων τῆς Κυπριακῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ), σὲ συνδυασμὸ μὲ τοὺς ὑδρογονάνθρακες τῆς ἑλλαδικῆς ΑΟΖ, ποὺ καθιστοῦν τὴν Ἑλλάδα μία ἐνεργειακὴ «Ἀραβία τῆς Μεσογείου», κλιμακώνει τὶς τουρκικὲς διεκδικήσεις καὶ ἀνεβάζει κατακόρυφα τὸν κίνδυνο μιᾶς ἑλληνοτουρκικῆς πολεμικῆς κρίσης.
Εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἡ Τουρκία θὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθει στὴν σταδιακὴ γεωπολιτικὴ της περιθωριοποίηση καὶ γεωοικονομική της ὑποβάθμιση προβάλλοντας δυναμικὰ τὶς διεκδικήσεις της στὸ Αἰγαῖο, ἐκμεταλλευόμενη τὸν γραικυλισμὸ τοῦ ἐγχώριου ἑλλαδικοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου. Ἄς μὴν λησμονοῦμε ὅτι ἡ μεταπολιτευτικὴ «Τρίτη Ἑλληνικὴ Δημοκρατία» θεμελιώθηκε στὴν παθητικὴ ἀποδοχὴ τῆς ἀπώλειας τοῦ 37% τῆς Κύπρου, ποὺ πραγματοποιήθηκε μετὰ τὴν πτώση τῆς ἰωαννιδικῆς χούντας. Τὸ σημερινὸ χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα έγκαθιδρύθηκε πάνω στὴν Κυπριακὴ Τραγωδία. Και γι’ αὐτὸ δὲν ἔχει καμία ἱστορικῆ καὶ ἠθικὴ νομιμοποίηση.
Τὸ μεταπολιτευτικὸ καθεστῶς τῆς κοινοβουλευτικῆς ὀλιγαρχίας, τῆς κομματοκρατοκρατίας, τοῦ πελατειακοῦ κράτους, τοῦ παρασιτικοῦ καταναλωτισμοῦ, τῆς μίζας καὶ τῆς ρεμούλας, τῆς πολιτιστικῆς παρακμῆς -καὶ σήμερα τῆς χρεωκοπίας, τῆς δανειακῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ- ἀπεδείχθη ἡ μεγαλύτερη καταστροφὴ τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας, τῆς ὁποίας ἡ μέχρι τώρα κορύφωση ἦταν ἡ ἐκχώρηση τῆς χώρας στοὺς Διεθνοῦς Τοκογλύφους καὶ ἡ Προδοτικὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Σήμερα τὸ ξενόδουλο πολιτικὸ κατεστημένο ἀπειλεῖ τὴν ἴδια τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς χώρας.
Ἡ ἀνατροπή του καὶ ἡ ἐγκαθίδρυση ἑνὸς Ἀνεξάρτητου Ἐθνικοῦ Κράτους ἀποτελεῖ τὸν ἀναγκαῖο ὅρο γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Παραθέτουμε ὁρισμένα κύρια σημεῖα τῆς προληπτικῆς τακτικῆς τοῦ Κονδύλη, ποὺ μόνο μία ἐθνικὴ κυβέρνηση θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσει:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:
https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/18/%cf%84%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%b7%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7/

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ λεύκωμα τοῦ Κ. Φωτιάδη: «Πόντος-Δικαίωμα στὴ μνήμη»

«Τοῦ εἶπα, Ἀγᾶ καθάρισε τὸν Πόντο καλά. Μὴν ἀφήσεις οὔτε λιθαράκι στὰ ἑλληνικὰ χωριὰ τοῦ Πόντου».

Ἐκεῖνος μοῦ ἀπάντησε:

«Αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ κάνω, ἀλλὰ θὰ προστατεύσω καὶ δὲν θὰ καταστρέψω τὶς ἐκκλησιὲς καὶ τὰ κτήρια, ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ ἀποβοῦν χρήσιμα στὸ μέλλον».

Τοῦ εἶπα:

«Γκρέμισε καὶ τὰ κτήρια καὶ τὶς ἐκκλησιὲς καὶ σκόρπισε τὶς πέτρες τους μακριά. Ποτὲ δὲν ξέρεις τί θὰ γίνει στὸ μέλλον. Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ μπορεῖ νὰ ἔρθει ἐκεῖ στὸ μέλλον καὶ νὰ πεῖ ‘ἐδῶ ὑπῆρχε μιὰ ἐκκλησιά’».

Ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε ὁ Τοπὰλ Ὀσμᾶν ἦταν ἡ ἐξῆς:

«Ἔτσι θὰ κάνω. Δὲν σκέφτηκα σωστά».

πόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Ριζὰ Νούρ, κύριου διαπραγματευτ στὶς διαπραγματεύσεις στὴν Λωζάνη, γιὰ τὶς συζητήσεις ποὺ εἶχε μὲ τὸν Τοπὰλ Ὀσμᾶν [Rıza Nur, Hayat ve Hatıratım («Ἡ ζωή μου καὶ ἀναμνήσεις»), İşaret, 1992, σ. 164.

Tsetinoglou_2

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Ἀλὶ Σαΐτ Τσετίνογλου «Τὸ κίνημα ἀνεξαρτησίας τοῦ Πόντου καὶ ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων» (μετάφραση Σωτήρη Γιαννέλη) ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικό μας [«Τὸ Ἔνζυμο», τεῦχος Α, Καλοκαίρι 2018, σελ. 114-129].

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/18/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b9%ce%b1%cf%83-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1/

«ΕΒΓΕ» ΣΤΟ ΕΝΖΥΜΟ! ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΕ ΣΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΓΡΑΦΙΣΤΙΚΗΣ!

Tὸ περιοδικό μας διακρίθηκε στὰ φετινὰ Ἑλληνικὰ Βραβεῖα Γραφιστικῆς καὶ Εἰκονογράφησης (ΕΒΓΕ 2019-https://www.ebge.gr/2019/) ὅπου κατέλαβε τὴν τρίτη θέση, κατατασσόμενο ὡς τὸ 3ο καλύτερα σχεδιασμένο περιοδικὸ στὴν Ἑλλάδα!!

Συγχαίρουμε ὰπὸ καρδιᾶς τὸν γραφίστα μας Χρῆστο Κωτσίνη! Παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἀποτελεῖ μέλος τῆς Συντακτικῆς Ὁμάδας τοῦ Ἐνζύμου καὶ μᾶς συνδέει μιὰ ἀποκλειστικὰ ἐπαγγελματικὴ σχέση, θέλουμε νὰ τὸν εὐχαριστήσουμε πολὺ γιὰ τὴν ἀγαστὴ συνεργασία μας ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια καὶ τὶς πάντοτε πρωτότυπες καὶ ὡραῖες ἰδέες του.

ΕΥΓΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΕΝΖΥΜΟ!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΤΟΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ;

Ἀταξία -ἐδῶ ἐννοοῦμε ὄχι τὴ φυσιολογικὴ ἀταξία στοὺς κόλπους κάθε πολιτικῆς τάξης, παρὰ τὴ στοιχειακὴ κι ἀχαλίνωτη- δὲν γεννιέται ἐπειδὴ μιὰ παράταξη τὴν ἐπιδιώκει συνειδητὰ καὶ ἐπιβάλλει τὴ νίκη της πάνω στὴν τάξη. Γεννιέται προσωρινὰ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα ἀνάμεσα στοὺς ἐκπροσώπους δύο διαφορετικῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὴν «ὀρθὴ» τάξη, ἕως ὅτου οἱ μὲν ἐπικρατήσουν πάνω στοὺς δέ, ἤ ἐπειδὴ οἱ ἀρχές, πάνω στὶς ὁποῖες θὰ ὄφειλε νὰ στηριχθεῖ ἡ τάξη, κατὰ τὴν πρακτική τους ἐφαρμογὴ συναντοῦν ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια καὶ φέρνουν στὸ φῶς μιὰν ἐντελῶς ἀπροσδόκητη ἐσωτερικὴ λογικὴ ποὺ μπορεῖ ἀκόμα καὶ νὰ ἀντιστρέψει τὴν ὀνομαστική τους ἀξία. Στὴ σημερινὴ πλανητικὴ συγκυρία ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ πεπρωμένο τῶν δύο μεγάλων κατευθυντήριων γραμμῶν, οἱ ὁποῖες, ὅπως λέγεται, ὀφείλουν στὸ ἑξῆς νὰ καθοδηγοῦν τὶς πράξεις ὅσων ἀσκοῦν τὴν πλανητικὴ πολιτική: τὴ συγχώνευση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία καὶ τὸν οἰκουμενισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἡ στενή τους κοινωνιολογικὴ σχέση καὶ ἡ κοινή τους ἱστορικὴ μοίρα, τόσο στὸ ἐσωτερικὸ τῶν δυτικῶν μαζικῶν δημοκρατιῶν ὅσο καὶ σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο, δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ σήμερα. Οἱ δύο ἐπόψεις τῆς συγχώνευσης τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία -δηλ. ἡ ἐξασφάλιση τῆς στοιχειώδους διαβίωσης μεγάλων μαζῶν πάνω στὴ βάση τῆς ὑψηλῆς τεχνολογίας καὶ τοῦ προηγμένου καταμερισμοῦ τῆς ἐργασίας καὶ ἡ ἀνακατανομὴ ἀγαθῶν μὲ σκοπὸ τὴν ὑλοποίηση τυπικῶν δικαιωμάτων- θεμελιώνονται ἰδεατὰ στὸν οἰκουμενισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὁ ὁποῖος ἀποδίδει σὲ ὅλα τὰ ἄτομα ἴση ἀξιοπρέπεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε ἄλλη ἔνταξη, προσχώρηση ἤ ἰδιότητά τους. Ἀσφαλῶς θὰ σκανδαλίσει κανεὶς τοὺς ἠθικολόγους μας (δηλ. τοὺς ἰδεολόγους τῆς δικῆς μας κοινωνίας), ἄν ὡς κοινωνιολόγος διαπιστώσει ὅτι στὸν οἰκουμενισμὸ αὐτὸν ἀντικατοπτρίζεται ἰδεολογικὰ τόσο ὁ κατακερματισμὸς τῆς κοινωνίας σὲ ἄτομα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπαραίτητος γιὰ τὸν ἐξαιρετικὰ προηγμένο καταμερισμὸ τῆς ἐργασίας, ὅσο καὶ ἡ δημοκρατικὴ ἀξίωση τῆς ὑλικῆς ἰσότητας. Ὡστόσο, ἡ ἴδια αὐτὴ διαπίστωση θὰ πρέπει νὰ φανεῖ αὐταπόδεικτη σὲ ὁποιονδήποτε σκέφτεται νηφάλια, ἄν τὴ διατυπώσει στὴν κοινὴ γλώσσα κι ἀναλογισθεῖ τὴν παλιὰ ἐμπειρία ὅτι ὅπου εἶναι λιγοστὸ τὸ ψωμὶ ἐκεῖ ἡ μοιρασιὰ δυσκολεύεται κι ἀντίστοιχα στενεύει τὸ περιθώριο τῆς ἀξιοπρέπειας. Ἄν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα, τότε πρέπει νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα κατὰ πόσο τὸ δυτικὸ σχέδιο γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς νέας πλανητικῆς τάξης θὰ μποροῦσε νὰ μεταβληθεῖ ἀνεπαίσθητα σὲ πρόξενο ἀταξίας, ἄν τυχὸν δὲν πραγματοποιηθοῦν σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο οἱ προϋποθέσεις του, δηλ. ἡ ὑπέρβαση τῆς σπάνης τῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ σύμφωνη μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια (ἤτοι δημοκρατικὴ) ἀνακατανομὴ ἐπαρκῶν ἀγαθῶν. Ἀπὸ θεωρητικὴ ἄποψη ἡ ἀπάντηση εἶναι πρόδηλη: οἱ οἰκονομικὲς στενωποὶ θὰ ὁδηγοῦσαν σὲ ἀστάθεια καὶ οἱ διαρκεῖς κρίσεις θὰ ἐπέφεραν καταστάσεις, ὅπου ἡ προγενέστερη συνύφανση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία θὰ ἐπιτεινόταν καὶ θὰ ἀπέληγε στὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν κατανομὴ περιορισμένων ἀγαθῶν (δὲν πρέπει νὰ λησμονεῖται ὅτι σ’ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται σήμερα ἀκόμη καὶ τὰ στοιχειώδη οἰκολογικὰ ἀγαθά, π.χ. οἱ ὑδάτινοι πόροι). Ἄν ὅμως ἡ πολιτικὴ συρρικνωθεῖ στὴν κατανομὴ ἀγαθῶν, τότε θὰ πάρει βιολογικὸ χαρακτήρα, καὶ μάλιστα ἀπὸ δύο ἀπόψεις: ὄχι μόνον ὁ ἄμεσος ἤ ἔμμεσος σκοπὸς τῆς πολιτικῆς πάλης θὰ γινόταν βιολογικὸς, δηλ. ἡ ἐπιβίωση μὲ τὴν εὐρύτερη ἤ καὶ τὴ στενότερη ἔννοια, ἀλλὰ καὶ οἱ διακρίσεις, οἱ ὁποῖες θὰ χρησίμευαν ὡς κριτήρια συνομάδωσης στὴν πολιτικὴ πάλη, θὰ ἦσαν πιθανότατα βιολογικῆς ὑφῆς, ἀφοῦ οἱ παραδοσιακὲς ἰδεολογικὲς καὶ κοινωνικὲς διακρίσεις θὰ εἶχαν ἀτονήσει μέσῳ τοῦ οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/05/%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%87%ce%b1%cf%81/

H ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

τοῦ Ἴωνος Δραγούμη

 

 

Διὰ νὰ δείξουν ὅτι εἶναι σύμφωνοι καὶ συγχρονισμένοι μὲ τοὺς σοσιαλιστὰς τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἑορτάζουν εἰς τὰς 18 Ἀπριλίου τὴν Πρωτομαγιά των οἱ σοσιαλισταὶ τῆς Ἑλλάδος. Εἰς ἔνδειξιν ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν ἐργατῶν τοῦ κόσμου, ἀλληλεγγύης εἰς τὴν διαμαρτυρίαν κατὰ τῆς διεθνοῦς κεφαλαιοκρατίας, ἑορτάζουν τὴν 1η Μαΐου τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου οἱ διεθνεῖς ἐργάται.

Ὁ ἑορτασμὸς ἔπρεπε νὰ εἶναι σύγχρονος διὰ νὰ ἀποδειχθῆ διεθνής. Τὸ σοσιαλιστικὸν ἐργατικὸν κόμμα τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖον προσεχώρησεν ἐσχάτως εἰς τὴν Γ’ διεθνὴ, καὶ δι’ αὐτὸ ἐπονομάζεται καὶ «κομμουνιστικόν», δημοσιεύει προκήρυξιν πρὸς τοὺς «προλεταρίους» ὅλης τῆς Ἑλλάδος ὅπου, ἀφοῦ διεκτραγωδεῖ μὲ χρώματα ὑπὲρ τὸ δέον ζωηρὰ τὴν ἐκμετάλλευσίν των ἀπὸ τὸ ἀστικὸν καθεστώς, τοὺς καλεῖ νὰ φωνάζουν ζήτω ὑπὲρ τῆς παγκοσμίας σοβιετικῆς δημοκρατίας. Τοὺς καλεῖ ὅμως ἐπίσης νὰ διατρανώσουν τὴν θέλησίν των διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ στρατιωτικοῦ Νόμου καὶ νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀξίωσιν τῶν περισυνομολογήσεως εἰρήνης μὲ τὴν Ρωσσίαν.

Δίδεται ἀφορμὴ νὰ διατυπώση κανείς, μὲ πνεῦμα συμπαθείας πάντοτε πρὸς τοὺς σοσιαλιστάς, μερικὰς ἐπιφυλάξεις. Μοῦ φαίνεται πὼς βιάζεται ὀλίγον τὸ σοσιαλιστικὸν κόμμα. Καὶ παρουσιάζεται ὡσὰν δογματικὴ ἡ ζητωκραυγὴ ὑπὲρ τῆς «παγκοσμίας σοβιετικῆς δημοκρατίας», διότι οἱ σοσιαλισταὶ τῆς Ἑλλάδος ἀποφαίνονται καὶ δι’ ὅλα τὰ ἄλλα κράτη τοῦ κόσμου χωρὶς νὰ λογαριάζουν ἂν εἶναι ἕτοιμοι καὶ ἂν θέλουν οἱ λαοὶ νὰ τὴν δεχθοῦν καὶ διότι a priori ὡς μόνην ὀρθὴν λύσιν τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος εἰς ὅλον τὸν κόσμον δέχονται τὸ πρότυπον τῆς Ρωσσίας, τὸ ὄχι ἀκόμη τελείως διαμορφωθέν.

Νομίζω ὅτι καὶ αὐτοὶ οἱ «προλετάριοι» τῆς Ἑλλάδος, πρὸς τοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται ἡ προκήρυξις, δὲν συγκινοῦνται καὶ πολὺ ἀπὸ τὴν ἰδέαν τῆς μελλοντικῆς παγκοσμίας σοβιετικῆς δημοκρατίας, ἐνῶ ἀπεναντίας αἰσθάνονται βαθύτατα τὰ ἄλλα δύο αἰτήματα τῆς προκηρύξεως, δηλαδὴ τὴν ἀνάγκην τῆς καταργήσεως τοῦ στρατιωτικοῦ Νόμου καὶ τὸ δίκαιον καὶ συμφέρον τῆς συνθηκολογήσεως μὲ τὴν Ρωσσίαν. Αὐτὰ τὰ δύο εἶναι πραγματικὰ αἰσθήματα τῶν «προλεταρίων» καὶ ὄχι μόνον αὐτῶν.

Ἡ ἀνωτέρω παρατήρησις ἴσως μᾶς δίδει κάποιαν νύξιν ὡς πρὸς τὴν ὀρθοτέραν τοποθέτησιν τοῦ σοσιαλιστικοῦ ζητήματος εἰς τὴν Ἑλλάδα.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/01/h-%cf%83%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1/