ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΤΟΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ;

Ἀταξία -ἐδῶ ἐννοοῦμε ὄχι τὴ φυσιολογικὴ ἀταξία στοὺς κόλπους κάθε πολιτικῆς τάξης, παρὰ τὴ στοιχειακὴ κι ἀχαλίνωτη- δὲν γεννιέται ἐπειδὴ μιὰ παράταξη τὴν ἐπιδιώκει συνειδητὰ καὶ ἐπιβάλλει τὴ νίκη της πάνω στὴν τάξη. Γεννιέται προσωρινὰ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα ἀνάμεσα στοὺς ἐκπροσώπους δύο διαφορετικῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὴν «ὀρθὴ» τάξη, ἕως ὅτου οἱ μὲν ἐπικρατήσουν πάνω στοὺς δέ, ἤ ἐπειδὴ οἱ ἀρχές, πάνω στὶς ὁποῖες θὰ ὄφειλε νὰ στηριχθεῖ ἡ τάξη, κατὰ τὴν πρακτική τους ἐφαρμογὴ συναντοῦν ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια καὶ φέρνουν στὸ φῶς μιὰν ἐντελῶς ἀπροσδόκητη ἐσωτερικὴ λογικὴ ποὺ μπορεῖ ἀκόμα καὶ νὰ ἀντιστρέψει τὴν ὀνομαστική τους ἀξία. Στὴ σημερινὴ πλανητικὴ συγκυρία ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ πεπρωμένο τῶν δύο μεγάλων κατευθυντήριων γραμμῶν, οἱ ὁποῖες, ὅπως λέγεται, ὀφείλουν στὸ ἑξῆς νὰ καθοδηγοῦν τὶς πράξεις ὅσων ἀσκοῦν τὴν πλανητικὴ πολιτική: τὴ συγχώνευση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία καὶ τὸν οἰκουμενισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἡ στενή τους κοινωνιολογικὴ σχέση καὶ ἡ κοινή τους ἱστορικὴ μοίρα, τόσο στὸ ἐσωτερικὸ τῶν δυτικῶν μαζικῶν δημοκρατιῶν ὅσο καὶ σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο, δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ σήμερα. Οἱ δύο ἐπόψεις τῆς συγχώνευσης τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία -δηλ. ἡ ἐξασφάλιση τῆς στοιχειώδους διαβίωσης μεγάλων μαζῶν πάνω στὴ βάση τῆς ὑψηλῆς τεχνολογίας καὶ τοῦ προηγμένου καταμερισμοῦ τῆς ἐργασίας καὶ ἡ ἀνακατανομὴ ἀγαθῶν μὲ σκοπὸ τὴν ὑλοποίηση τυπικῶν δικαιωμάτων- θεμελιώνονται ἰδεατὰ στὸν οἰκουμενισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὁ ὁποῖος ἀποδίδει σὲ ὅλα τὰ ἄτομα ἴση ἀξιοπρέπεια ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε ἄλλη ἔνταξη, προσχώρηση ἤ ἰδιότητά τους. Ἀσφαλῶς θὰ σκανδαλίσει κανεὶς τοὺς ἠθικολόγους μας (δηλ. τοὺς ἰδεολόγους τῆς δικῆς μας κοινωνίας), ἄν ὡς κοινωνιολόγος διαπιστώσει ὅτι στὸν οἰκουμενισμὸ αὐτὸν ἀντικατοπτρίζεται ἰδεολογικὰ τόσο ὁ κατακερματισμὸς τῆς κοινωνίας σὲ ἄτομα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀπαραίτητος γιὰ τὸν ἐξαιρετικὰ προηγμένο καταμερισμὸ τῆς ἐργασίας, ὅσο καὶ ἡ δημοκρατικὴ ἀξίωση τῆς ὑλικῆς ἰσότητας. Ὡστόσο, ἡ ἴδια αὐτὴ διαπίστωση θὰ πρέπει νὰ φανεῖ αὐταπόδεικτη σὲ ὁποιονδήποτε σκέφτεται νηφάλια, ἄν τὴ διατυπώσει στὴν κοινὴ γλώσσα κι ἀναλογισθεῖ τὴν παλιὰ ἐμπειρία ὅτι ὅπου εἶναι λιγοστὸ τὸ ψωμὶ ἐκεῖ ἡ μοιρασιὰ δυσκολεύεται κι ἀντίστοιχα στενεύει τὸ περιθώριο τῆς ἀξιοπρέπειας. Ἄν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα, τότε πρέπει νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα κατὰ πόσο τὸ δυτικὸ σχέδιο γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς νέας πλανητικῆς τάξης θὰ μποροῦσε νὰ μεταβληθεῖ ἀνεπαίσθητα σὲ πρόξενο ἀταξίας, ἄν τυχὸν δὲν πραγματοποιηθοῦν σὲ πλανητικὸ ἐπίπεδο οἱ προϋποθέσεις του, δηλ. ἡ ὑπέρβαση τῆς σπάνης τῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ σύμφωνη μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια (ἤτοι δημοκρατικὴ) ἀνακατανομὴ ἐπαρκῶν ἀγαθῶν. Ἀπὸ θεωρητικὴ ἄποψη ἡ ἀπάντηση εἶναι πρόδηλη: οἱ οἰκονομικὲς στενωποὶ θὰ ὁδηγοῦσαν σὲ ἀστάθεια καὶ οἱ διαρκεῖς κρίσεις θὰ ἐπέφεραν καταστάσεις, ὅπου ἡ προγενέστερη συνύφανση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν οἰκονομία θὰ ἐπιτεινόταν καὶ θὰ ἀπέληγε στὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς μὲ τὴν κατανομὴ περιορισμένων ἀγαθῶν (δὲν πρέπει νὰ λησμονεῖται ὅτι σ’ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται σήμερα ἀκόμη καὶ τὰ στοιχειώδη οἰκολογικὰ ἀγαθά, π.χ. οἱ ὑδάτινοι πόροι). Ἄν ὅμως ἡ πολιτικὴ συρρικνωθεῖ στὴν κατανομὴ ἀγαθῶν, τότε θὰ πάρει βιολογικὸ χαρακτήρα, καὶ μάλιστα ἀπὸ δύο ἀπόψεις: ὄχι μόνον ὁ ἄμεσος ἤ ἔμμεσος σκοπὸς τῆς πολιτικῆς πάλης θὰ γινόταν βιολογικὸς, δηλ. ἡ ἐπιβίωση μὲ τὴν εὐρύτερη ἤ καὶ τὴ στενότερη ἔννοια, ἀλλὰ καὶ οἱ διακρίσεις, οἱ ὁποῖες θὰ χρησίμευαν ὡς κριτήρια συνομάδωσης στὴν πολιτικὴ πάλη, θὰ ἦσαν πιθανότατα βιολογικῆς ὑφῆς, ἀφοῦ οἱ παραδοσιακὲς ἰδεολογικὲς καὶ κοινωνικὲς διακρίσεις θὰ εἶχαν ἀτονήσει μέσῳ τοῦ οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/05/05/%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b2%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%87%ce%b1%cf%81/

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: