ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Α) Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ

Μέχρι τὸ 1920 περίπου τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἦταν κατὰ πολὺ εὐρύτερο ἀπὸ τὸ κράτος: ἁπλωνόταν ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ὡς τὴν Αἴγυπτο κι ἀπὸ τὶς παρακαυκάσιες χῶρες ὡς τὶς ἀκμαῖες παροικίες τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς κεντρικῆς καὶ δυτικῆς Εὐρώπης. Ἔκτοτε ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση: ἀφανισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωσίας (μετὰ τὸ 1919), τῆς Μ. Ἀσίας (μετὰ τὸ 1922), τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς (ἰδίως μετὰ τὸ 1945), ἐκδίωξη Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης (1955) καὶ τῆς βόρειας Κύπρου (1974), μαζικὴ φυγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου σήμερα. Καὶ οἱ καταστροφὲς αὐτὲς δὲν ἐπιδέχονται ἀναπλήρωση. Οἱ σημερινὲς ἑλληνικὲς παροικίες τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Αὐστραλίας βρίσκονται τόσο μακριὰ καὶ μέσα σὲ κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ὥστε μᾶλλον χρειάζονται τὴν ἐνίσχυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους παρὰ εἶναι οἱ ἴδιες σὲ θέση νὰ τοῦ δώσουν οὐσιαστικὴ ὑλικὴ ἐνίσχυση ἤ πνευματικὴ ὤθηση. Ἡ θλιβερότερη ἴσως διαπίστωση: τὸ ἑλληνικὸ κράτος δὲν στάθηκε σὲ καμία φάση ἱκανὸ νὰ προστατεύσει ἀποτελεσματικὰ τὸν εὐρύτερο ἑλληνισμὸ καὶ νὰ ἀναστείλει τὴ συρρίκνωση ἤ τὸν ἀφανισμό του. Ἀπεναντίας μάλιστα, τὸ 1974 τὴν καταστροφὴ τὴν προκάλεσε τὸ πραξικόπημα πού προῆλθε ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα. Καὶ ἂν αὐτὰ τὰ ἔκαμαν οἱ δικτάτορες, οἱ κοινοβουλευτικὲς κυβερνήσεις σίγουρα δὲν ἔχουν λόγους νὰ εἶναι ὑπερήφανες γιὰ τὴ χλιαρὴ ἕως ἀνύπαρκτη ἀντίδραση τοὺς ἀπέναντι στὸν ξεριζωμὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου. Το ἑλληνικὸ κράτος βαθμηδὸν φανερώνεται ἀνήμπορο νὰ προστατεύσει ἀκόμα καὶ τὸ ἔθνος πού βρίσκεται ἐντὸς τῶν συνόρων του.

Ἐνῶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος συρρικνωνόταν ἀκατάπαυστα, ἡ Τουρκία διήνυσε τὸν ἀντίθετο ἀκριβῶς δρόμο: χάρη στὴ μεγάλη προσωπικότητα τοῦ Κεμᾶλ, ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ στὸ τουρκικὸ κράτος συνδέθηκε μ’ ἕνα μεταρρυθμιστικὸ ἔργο, μ’ ἕνα νέο αἴσθημα ἀνάτασης καὶ μὲ μία νέα συλλογικὴ μυθολογία, ἀπ’ ὅπου ἡ Τουρκία μπορεῖ ν’ ἀντλεῖ ἄμεσα ἀκόμα καὶ σήμερα. Παρέμειναν βέβαια ἐνεργὰ ζωτικὰ κατάλοιπα ὀθωμανισμοῦ, μουσουλμανικοῦ λαϊκισμοῦ, προβλήματα μειονοτήτων, ἀνισομέρειες περιφερειακὲς καὶ ἀγκυλώσεις κοινωνικές. Οἱ ἐσωτερικὲς αὐτὲς ἀντιφάσεις ὅμως δὲν ἔχουν ἀναγκαστικὰ ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὸ γεωπολιτικὸ δυναμικὸ τῆς Τουρκίας. Σύμφωνα μὲ τὸ Μακιαβέλι, οἱ ἐσωτερικὲς τριβὲς μεταβάλλονται ἐνίοτε σὲ ἰδεῶδες μίγμα γιὰ τὴν ἄσκηση ἐπιθετικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Μᾶζες μισοχορτασμένων ἤ μισοπεινασμένων, ἱκανῶν νὰ φανατισθοῦν καὶ νὰ πεθάνουν, ζυμωμένων ἀκόμα μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἀξίες, ἂν καθοδηγηθοῦν ἀπὸ μακροπρόθεσμα καὶ ψυχρὰ σκεπτόμενες ἐλίτ, ἀποτελοῦν ὄργανο ἐπέκτασης πολὺ προσφυέστερο ἀπὸ ἕνα πλαδαρὸ κοινωνικὸ σῶμα αἰωρούμενο γύρω ἀπὸ τὸν μέσο ὅρο μίας γενικῆς εὐημερίας, ὅπου ὕψιστη ἀποστολὴ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας εἶναι ἀκριβῶς νὰ ἐγγυᾶται τὴ διατήρηση αὐτῆς τῆς πλαδαρότητας.

Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ κρίσιμη ἱστορικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα καὶ στὴ σημερινὴ Τουρκία. Ἡ πρώτη, ἀφότου τὸ ἔθνος συνέπεσε οὐσιαστικὰ μὲ τὸ κράτος, δὲν ἔχει ζωτικοὺς ἱστορικοὺς καὶ πολιτικοὺς στόχους ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά της, τῆς λείπει δηλαδὴ ἀκριβῶς ὅ,τι κρατᾶ ἕνα συλλογικὸ πολιτικὸ ὑποκείμενο σὲ ἐγρήγορση ὑποχρεώνοντάς τὸ νὰ ὑπερβαίνει ἀδιάκοπα τὸν ἑαυτὸ τοῦ (ὅπως π.χ. ἔγινε στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους). Τέτοιοι στόχοι δὲν εἶναι οὔτε οἱ μάχες ὀπισθοφυλακῆς γιὰ τὸ Κυπριακό, ὅπου συχνότατα ἡ ἀνάγκη μετατρέπεται σὲ φιλοτιμία, οὔτε ἡ εὐρωπαϊκὴ ἔνταξη, ἡ ὁποία στὴν οὐσία της δὲν εἶναι παρὰ ἡ μεταμφιεσμένη ἐπιθυμία ἄλλοι νὰ μᾶς ταΐζουν καὶ ἄλλοι νὰ φυλᾶνε τὰ σύνορά μας. Ἀκριβέστερα: αὐτὰ ὅλα θὰ μποροῦσαν ν’ ἀποτελοῦν ἐπὶ μέρους ἐθνικὲς ἐπιδιώξεις ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ἑνὸς σφύζοντος γεωπολιτικοῦ δυναμικοῦ· ὑπὸ τὶς συνθῆκες τῆς γεωπολιτικῆς συρρίκνωσης εἶναι ἁπλὰ ὑποκατάστατα καὶ σκιαμαχίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/06/17/%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b5/

Η ΛΑΜΠΡΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Ἥ ΠΩΣ Ο ΜΙΜΗΣ Ο ΣΙΔΕΡΑΣ ΕΓΙΝΕ ΜΙΜΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΛΩΝΑΚΙΟΥ

Ἡ λαμπρὴ πορεία τῆς Ἀριστερᾶς ἀπὸ τὸν ἐργατικὸ ταξικὸ ἀγῶνα στὸν φιλελεύθερο δικαιωματισμό, ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση στὴν σταλινικὴ βαρβαρότητα, ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ στὴν μεταρρύθμιση, ἀπὸ τὴν μεταρρύθμιση στὴν ἐνσωμάτωση, ἀπὸ τὴν ἐνσωμάτωση στὴν ἰδεολογικὴ αἰχμὴ τῆς καπιταλιστικῆς παγκοσμιοποίησης τῶν πολυεθνικῶν καὶ τῶν τραπεζῶν.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ!

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ὁ γεωγραφικὸς παράγων, ἡ στρατηγικὴ θέση στὴν «Ἐνδιάμεσο Περιοχὴ» μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀσίας, σὲ συσχετισμὸ μὲ τὴν παρουσία πλούσιων κοιτασμάτων ὑδρογονανθράκων ἀναβαθμίζουν τὴν γεωπολιτικὴ θέση τῆς Ἑλλάδος διεθνῶς.
Δυστυχῶς, ἡ ἀσθενὴς γεωοικονομικὴ κατάσταση τῆς χώρας, τὸ τεράστιο χρέος καὶ ἡ «θεσμικὴ» ἀνεργία δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἀξιοποίηση τῆς γεωπολιτικῆς ὑπεραξίας τῆς Ἑλλάδος. Οὐδεὶς ἐπενδύει σὲ ἕναν πληθυσμὸ πού συνεχῶς μειώνεται.
Ἡ ἀσφυκτικὴ πρόσδεση τῆς Ἑλλάδος στὸ Γερμανικὸ ἅρμα τῆς Ευρωζώνης, ἡ σύγκρουση Ρωσσίας καὶ ΝΑΤΟ καὶ ἡ Κινεζικὴ διείσδυση στὰ Βαλκάνια παρεμποδίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, τὴν ἀνάταξη τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν προστασία τῶν συνόρων τῆς χώρας.
Ἡ ἀνάγκη ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος προβάλλει ἐπιτακτική, μακριὰ ἀπὸ τὶς ἠπειρωτικὲς δυνάμεις (Ευρωζώνη, Ρωσσία, Κίνα). Ἡ ἐπανασύνδεση μὲ τὶς δυνάμεις τῆς θαλάσσης διασφαλίζει τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, ὅπως καὶ στὸ παρελθόν.
Ἡ στρατηγικὴ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν κατὰ τῆς «παγκοσμιοποίησης», σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν συνεννόηση τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Ἰσραήλ, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Κύπρο, θὰ ἐπιτρέψει τμηματικὴ ἐπέκταση τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης, μὲ ἄμεσες ὠφέλειες γιὰ τὸν χειμαζόμενο Ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὰ τιμωρητικὰ «μνημόνια» καὶ τὶς ἀνθελληνικὲς συνωμοσίες τοῦ ΝΑΤΟ (Αἰγαῖον, Πρέσπες, «μεγάλη Ἀλβανία»).
Ἡ «Ἐνδιάμεσος Περιοχὴ» τοῦ πλανήτου εὑρίσκεται στὸ κέντρο μεταξὺ Ἀσίας καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης, Ἀφρικῆς καὶ Βορείου Κύκλου καὶ θεωρεῖται ἡ Βαλκανικὴ χερσόνησος καὶ ἡ Μικρὰ Ἀσία ὡς ἑνιαία ἠπειρωτικὴ γῆ, χωριζομένη στὰ δύο ὑπὸ τοῦ Αἰγαίου πελάγους καὶ ἔχουσα ἰδιαιτέρα στρατηγικὴ σημασία ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἡροδότου (484-426 π.Χ.) μέχρι σήμερον.

Κωνσταντίνος Κόλμερ, Ἡ Γεωπολιτικὴ Ὑπεραξία τῆς Ἑλλάδος, ἐκδόσεις «Λιβάνη», Ἀθήνα, 1919

ΚΑΙ HOMO PRIDE!

3-11Ἕνας ἀξιότιμος καὶ ἀξιοσέβαστος συμπολίτης μας αὐτοεκφράζεται Ὑπερηφάνως καὶ Δημοκρατικῶς.

Μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ ἐκδηλώνει τὴν ἀνθρωπιστικὴ καὶ κοσμοπολίτικη ἀπαρέσκειά του στὸν ἐθνικισμό, τὴν ξενοφοβία, τὸν ρατσισμὸ καὶ τὴν ὀμοφοβία.

Ἤ προσπαθεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ὑψηλὴ εὐγένεια τῆς ψυχής του στέκοντας ἀπέναντι ἀπὸ τὸ κενοτάφιο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη, στέλνοντας τὸ προοδευτικὸ μήνυμα: Ἄς κοιτάξει ὁ καθένας τὸν κ..λο του! Ὁ ἡρωισμὸς καὶ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν πατρίδα, τὸ ἔθνος καὶ ἄλλα τέτοια φρικαλέα πράγματα εἶναι γιὰ τὰ κορόιδα.

Πάντως πρόκειται γιὰ ἕνα ὑψηλὸ δεῖγμα αἰσθητικῆς ἀπάντησης-γροθιὰ στὸν έθνικιστικὸ βοῦρκο τῶν μακεδονικῶν συλλαλητηρίων.

Ἰσως ἡ Ὁργανωτικὴ Ἐπιτροπὴ θὰ πρέπει νὰ σκεφτεῖ σοβαρὰ νὰ τοῦ ἀπονείμει τὸν τίτλο τοῦ Homo Pride (τροφὴ γιὰ σκέψη).

Ὅπως καὶ νάχει ὁ προοδευτικὸς ἀνθὸς, ἀπὸ τοὺς ἀπὸ πάνω μέχρι τοὺς ἀπὸ κάτω, τόχει πιάσει τὸ νόημα:

iElladaNaPethanei-1024x735

 

 

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ BY PRIDE!

Ἀπὸ πέρυσι τέτοια ἐποχὴ τὸ κορυφαῖο Ἵδρυμα τῆς «Τρίτης Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας» ντύνεται στὰ χρώματα ποὺ τοῦ ἀξίζουν, δικαιώνοντας ἑκατοντάδες χιλιάδες λαοῦ, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν φρονημάτων, γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ ποὺ ὁμόθυμα τοῦ ἔχουν ἀποδώσει περνώντας ἀπ’ ἔξω.

Πράγματι, ὁ γνωστὸς χαρακτηρισμὸς τῆς Βουλῆς -τὸν ὁποῖο ἀποφάσισε νὰ δικαιώσει ὁ Συριζαῖος Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος καθιερώνοντας τὴν φωταγώγησή της κάθε τέτοια μέρα- ἀποτελεῖ μία πραγματικὴ ἔκφραση «ἐθνικῆς ὁμοψυχίας», ἀφοῦ βρίσκεται καθημερινὰ στὰ χείλη τῆς μεγάλης πλειονότητας τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν ἄκρα Δεξιὰ ἕως τὴν ἄκρα Ἀριστερᾶ.

Ἡ ἐτήσια ἐκδήλωση τοῦ «Φεστιβάλ Ὑπερηφάνειας» (κοινῶς pride), ποὺ διοργανώνει, μὲ τὴν ἀγαστὴ στήριξη τοῦ Κράτους, τὸ (καρα)Συστημικὸ λόμπι ποὺ αὐτοαποκαλεῖται «ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα» ἔχει καταστεῖ -καὶ δικαίως- ἕνας πραγματικὸς θεσμὸς τοῦ σύγχρονου Καθεστῶτος, χαρακτηριστικὸς τῶν λαμπρῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ὑψηλῶν ἰδεωδῶν του.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἀποψινὴ φωταγώγιση τοῦ ἐμβληματικοῦ κτηρίου τοῦ Καθεστώτος εἶναι ὄντως ἡ φωταγώγιση ποὺ θὰ τοῦ ἅρμοζε 365 μέρες τὸν χρόνο. Τόσο γιὰ τὸ ποιὸν του, ὅσο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία ποὺ ἐπιθυμεῖ.

ΥΓ: Ὁ χαρακτηρισμὸς στὸν ὁποῖον ἀναφερόμαστε παραπάνω σχετικὰ μὲ τὸ κτήριο τῆς Βουλῆς εἶναι ἀσφαλῶς ὅτι ἀποτελεῖ τὸν «Ναὸ τῆς Δημοκρατίας», ὅπως πιστεύουμε ὅτι ὅλοι/ὅλες/ὅλα καταλάβατε.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ Ἤ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΑΖΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ

Τὰ πάθη δροῦν ὡς κινητήριες δυνάμεις τῆς ἀτομικῆς καὶ συλλογικῆς ζωῆς, ἐνῶ τὸ λογικὸ περιγράφει ἁπλῶς τὴ δράση τους, ἄν ἀρκεῖται στὸν ρόλο τοῦ ἀναλυτὴ ἤ βρίσκει τὰ πιὸ τελεσφόρα μέσα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν ἐπιθυμιῶν τους, ἄν ἀποφασίζει νὰ συμπράξει μαζί τους, ὅπως γίνεται κατά κανόνα. Τὶς ἔσχατες βεβαιότητες, ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὸν πρακτικὸ προσανατολισμὸ ἀτόμων καὶ ὁμάδων, δὲν τὶς δίνει ἡ λογική, ἀλλὰ τὸ αἴσθημα, ὁ ἔσχατος κριτὴς καὶ ὁ ἄγρυπνος φρουρὸς τῶν συμφερόντων τῆς ὕπαρξης. Γιὰ τὸν Rivarol, τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος διακατέχεται καὶ κινεῖται ἀπὸ πάθη καὶ αἰσθήματα ἀποτελεῖ διαπίστωση καὶ πρωταρχικὸ δεδομένο, ὄχι λόγω περιφρόνησης τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἴδους. Συνάμα ὅμως ἡ ἀνθρωπολογικὴ αὐτὴ πραγματικότητα συνιστᾶ μόνιμη ὑπόμνηση τοῦ τί ἐπιτρέπεται νὰ προσδοκᾶ κανεὶς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἄν θέλει νὰ διατηρεῖ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὰ πράγματα, καὶ τί ὄχι.

Τὶ σημαίνουν αὐτὰ γιὰ μιὰ γενικὴ θεωρία τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἐπαναστάσεων; Προφανῶς καὶ πρωτίστως, ὅτι ἡ πολιτική, καὶ γενικότερα ἡ κοινωνικὴ ζωὴ δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ τὶς ἐξαγγελίες διαφόρων φιλοσόφων, νὰ ρυθμιστεῖ μόνιμα μὲ βάση τὴν ἀνταλλαγὴ θεμελιωμένων ἐπιχειρημάτων μεταξὺ ἔλλογων συνομιλητῶν. Ὁ χαρακτήρας καὶ ὁ ρόλος τῆς λογικῆς εἶναι ἐργαλειακὸς ἀκόμα καὶ σὲ σχέσεις μεταξὺ περιορισμένου ἀριθμοῦ ἀτόμων, ὅπου τὸ ἔδαφος γιὰ τὴ λύση συγκρούσεων μέσω ἔλλογων ἐπιχειρημάτων φαίνεται κατ’ ἀρχὴν προσφορότερο. Ἀλλὰ ὅπου πρόκειται γιὰ μεγάλες μάζες, γιὰ τὰ πλήθη ποὺ συνιστοῦν τὴν πρώτη -καὶ μοιραίως ἀκατέργαστη- ὕλη τῆς πολιτικῆς κοινότητας, ἐκεῖ ἡ κυριαρχία τῶν παθῶν δὲν ἀπαιτεῖ κἄν τὰ λίγο-πολὺ διαφανῆ περιβλήματα τῆς λογικῆς. Κι ἀκόμα παραπέρα: τὰ πάθη τῶν μεγάλων μαζῶν δὲν εἶναι μόνον γυμνότερα, ἀλλὰ καὶ στοιχειακότερα, εἶναι ἁπλούστερα καὶ βαθύτερα. Σὲ περιόδους ὁμαλότητας, ὅταν ἡ θεσμικὴ καὶ ἰδεολογικὴ κοίτη ὅπου ρέει ἡ ζωὴ τῆς πολιτικῆς κοινότητας φαίνεται στέρεη κι ἡ κατεύθυνσή της δεδομένη, τὸ πλῆθος δὲν ἐπιθυμεῖ παρὰ ἄρτον καὶ θεάματα (καὶ στὰ θεάματα αὐτὰ μπορεῖ θαυμάσια νὰ περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἴδια ἡ πολιτική). Ὅταν ὁ ἄρτος σπανίζει ἤ κινδυνεύει, τότε καὶ τὰ θεάματα ἀραιώνουν ἤ ἀγριεύουν καὶ καθὼς πολώνεται ἡ πολιτικὴ κοινότητα, ἀντίστοιχα συμπυκνώνεται ἡ ψυχὴ τῶν μαζῶν σὲ μονοδιάστατα κι εὐκρινῆ πάθη, ποὺ ἀκολουθοῦν τὴ λογικὴ τοῦ μαύρου καὶ τοῦ ἄσπρου, χωρὶς αἴσθηση ἀποχρώσεων καὶ χωρὶς ἐμβάθυνση σὲ γεγονότα καὶ αἴτια: τὰ εἴδωλα ἀντιπαρατίθενται στοὺς δαίμονες καὶ τὸ φανατικὸ μίσος δὲν γνωρίζει ἄλλη ἐναλλακτικὴ λύση ἀπὸ τὴν τυφλὴ λατρεία.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/06/08/%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%89%cf%83-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%e1%bc%a4-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b9%cf%83/

ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΗΓΕΜΟΝΕΣ

Ἄς μὴν παραπονιοῦνται οἱ ἡγεμόνες γιὰ κάποιο κακὸ ποὺ κάνει ὁ λαὸς ποὺ κυβερνᾶνε∙ γιατὶ αὐτὰ γεννιοῦνται ἤ ἀπὸ ἀμέλεια δική τους ἤ γιατὶ κι οἱ ἴδιοι τὰ κάνουνε. Κι ὅποιος καλοεξετάσει τοὺς λαοὺς ποὺ σήμερα τοὺς περνᾶμε γιὰ ληστὲς καὶ παλιανθρώπους θὰ ἰδεῖ πὼς τὸ τέτοιο φυσικό τους χρωστιέται πέρα γιὰ πέρα στοὺς κυβερνῆτες τους. Ἡ Ρομάνια, προτοῦ ὁ πάπας Ἀλέξανδρος ΣΤ΄ ἀφανίσει κεῖθε τοὺς ἀφεντάδες ποὺ τὴν ὁρίζανε, ἤτανε πρώτη καὶ καλύτερη στὴν κακουργία, ἀφοῦ ἔβλεπες νὰ γίνονται γιὰ τὸ παραμικρὸ σκοτωμοὶ κι ἁρπαγὲς μεγάλες. Κι αὐτὸ τὸ γεννοῦσε ἡ κακία τῶν ἡγεμόνων κι ὄχι ἡ κακὴ φύση τῶν ἀνθρώπων, καθὼς λέγαν ἐκεῖνοι. Γιατὶ ὄντας οἱ ἡγεμόνες φτωχοί, μὰ λαχταρώντας νὰ ζοῦνε σὰν πλούσιοι, ἀναγκάζονταν νὰ καταφύγουνε σὲ πολλὲς ἁρπαγές, ποὺ τὶς κάνανε μὲ χίλιους τρόπους. Καὶ μέσα στοὺς ἄλλους ἄτιμους δρόμους, ποὺ ἀκολουθούσανε, ἤτανε καὶ τοῦτος: φτιάχνανε κάποιο νόμο κι ἀπαγορεύανε νὰ κάμεις κάτι, καὶ στερνὰ πρῶτοι αὐτοὶ γίνονταν αἰτία γιὰ νὰ καταπατηθοῦνε τοῦτοι οἱ νόμοι, χωρὶς ποτὲ νὰ τιμωροῦνε τοὺς παραβάτες, παρὰ μονάχα ὅταν βλέπανε νὰ πέφτουνε πολλοὶ σὲ παρανομία∙ καὶ τότε πιάνανε καὶ τούς τιμωροῦσαν, ὄχι ἀπὸ ἔγνοια γιὰ τὸ νόμο, παρὰ ἀπὸ ἐπιθυμία νὰ πάρουνε χρῆμα γιὰ τὴν ἐξαγορὰ τῆς τιμωρίας. Αὐτὸ γεννοῦσε πολλὰ στραβά, καὶ προπαντὸς ὅτι ὁ λαὸς φτώχαινε χωρὶς καὶ νὰ διορθώνεται∙ ὅσοι πάλι φτωχαίνανε, κοιτάζανε πῶς θὰ μπαλωθοῦνε γδέρνοντας τοὺς ἀποκάτω. Ἔτσι ξεφυτρώσανε ὅλα τὰ κακὰ ποὺ ἀναφέραμε καὶ ποὺ αἰτία τους στάθηκε ὁ ἡγεμόνας. Κι ὅταν αὐτὴ εἶν’ ἡ ἀλήθεια, μᾶς τὸ δείχνει ὁ Τίτος Λίβιος, ἐκεῖ ποὺ ἱστορεῖ πώς, ὅταν οἱ Ρωμαῖοι πρεσβευτὲς πηγαίνανε στὸν Δήλιο Ἀπόλλωνα ἕνα δῶρο ἀπὸ τὴ λεία τῶν Βηΐων, πιαστήκανε ἀπὸ κουρσάρους στὰ Λιπαραῖα τῆς Σικελίας, κι ὁδηγηθήκανε στὴ στεριά∙ σὰν ἔμαθε λοιπὸν ὁ Τιμασίθεος, ὁ ἡγεμόνας ἐκεῖ, τὶ λογῆς δῶρο ἦταν ἐκεῖνο, ποῦ πήγαινε καὶ ποιὸς τὄστελνε, φέρθηκε σὰ Ρωμαῖος, κι ἄς ἤτανε γεννημένος στὰ Λιπαραῖα νησιά, καὶ παράστησε στὸ λαὸ πόσο ἦταν ἀνόσιο νὰ βάλουνε στὸ χέρι τέτοιο δῶρο∙ κι ἔτσι, μὲ τὴ συμφωνία ὁλονῶν, ἀφήσανε τοὺς πρεσβευτὲς νὰ φύγουνε μαζὶ μὲ ὅλα τους τὰ πράματα. Κι ὁ ἱστορικὸς λέει τοῦτα τὰ λόγια: «Ὁ Τιμασίθεος πότισε μὲ θεοσέβεια τὸν κόσμο, ποὺ πάντα βαδίζει στὰ πατήματα τοῦ ἡγεμόνα του». Κι ὁ Λορέντζος Μέδικος, ἐπιβεβαιώνοντας τούτη τὴ γνώμη, λέει:

Τ’ ἀφεντικὸ ἀκολουθοῦν πολλοί, σὰν κάμει κάτι∙

τὶ πάνω του στηλώνεται τὸ κάθε μάτι.

 

Νικολὸ Μακιαβέλλι, Ἔργα, σ. 496-497, μτφ. Παναγιώτης Κονδύλης, ἐκδόσεις «Κάλβος», Ἀθήνα, 1984

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ!

Θέλουμε νὰ συγχαροῦμε δημοσίως τὸν Γιῶργο Καραμπελιὰ, ἐπικεφαλῆς τῆς παράταξης «Ἀθήνα γιὰ τὴν Ἑλλάδα», γιὰ τὴν ἐκλογή του στὸ δημοτικὸ συμβούλιο τοῦ Δήμου Ἀθηναίων. Ὁ Γιῶργος Καραμπελιὰς εἶναι γνωστὸς γιὰ τὴν ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες σταθερὴ καὶ ἐνεργὸ συμμετοχή του σὲ ὅλους τοὺς πολιτικούς, κοινωνικούς καὶ ἐθνικοὺς ἀγῶνες, καθὼς καὶ γιὰ τὸ ἐκτενὲς καὶ πολύπλευρο συγγραφικό του ἔργο. Ἡ ἐκλογή του ὡς δημοτικοῦ συμβούλου ἀποτελεῖ μιὰ ἐλάχιστη πολιτικὴ καὶ προσωπικὴ ἀναγνώριση γιὰ τὴν συμβολή του στους ἀγῶνες τοῦ σύγχρονου ἑλληνισμοῦ γιὰ τὴν κοινωνική του ἀπελευθέρωση καὶ τὴν νέα ἐθνική του παλιγγενεσία.

Ὁ δημοτικὸς συνδυασμὸς «Ἀθήνα γιὰ Ἑλλάδα» πέτυχε μία σημαντικὴ πρώτη νίκη παρὰ τὴν πολιτικὴ πόλωση μεταξὺ κυβέρνησης καὶ ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης καὶ τὴν ἐλάχιστη προβολή ποὺ ἔτυχε ἀπὸ τὰ ΜΜΕ. Ἡ πολιτική του πρόταση ἐπικεντρώνεται εὔστοχα σὲ ἕξι βασικὰ σημεῖα: πατριωτισμός, κοινωνικὴ δικαιοσύνη, περιβαλλοντικὴ προστασία, παραγωγικὴ ἀνασυγκρότηση, πολιτιστικὴ ἀναγέννηση, ἄμεση δημοκρατία.

Ταυτόχρονα, ἀνέδειξε τὸ φλέγον μεταναστευτικὸ ζήτημα, μὲ τὶς γνωστὲς του συνέπειες, ποὺ ταλανίζει τὸν δῆμο τῆς Ἀθήνας καὶ ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερο πρόβλημα τῶν ἐγκλωβισμένων Ἑλλήνων τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν τῆς πόλης ποὺ ἀντιμετωπίζουν ταυτόχρονα τὴν ραγδαῖα φτωχοποίηση, την κατακόρυφη αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ τὴν κάθετη ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας ζωῆς.

Τὸ πολιτικὸ πρόταγμα ποὺ συνοψίζει τὸ γενικότερο πολιτικὸ ἐγχείρημα τοῦ Γιῶργου Καραμπελιά καὶ τοὺ κινήματος «Ἅρδην» τοῦ ὁποῖου ἠγεῖται εἶναι ὁ «δημοκρατικὸς πατριωτισμὸς» ὡς ἐναλλακτικὴ πολιτικὴ πρόταση ἀπἐναντι στὴν νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καὶ τὸν ἐθνομηδενισμό.

Γνωρίζοντας τὸ ἦθος τοῦ Γιώργου Καραμπελιὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θὰ ἀνταποκριθεῖ στὸ ἔπακρο στὶς προσδοκίες τῶν ψηφοφόρων τοῦ συνδυασμοῦ του ἀλλὰ καὶ στὶς ἀνάγκες τῶν Ἑλλήνων δημοτῶν. Εὐχόμαστε στὸν ἴδιο καὶ στοὺς συνεργάτες του καλὴ ἐπιτυχία στὸ δύσκολο καὶ ἐλπιδοφόρο ἔργο τους.

ΥΓ: Πρὸς ἀποφυγὴν ἀναμενομένων παρεξηγήσεων δὲν εἴμαστε οὔτε μέλη οὔτε ὀπαδοὶ τοῦ Κινήματος «Ἄρδην», οὔτε συντασσόμαστε ὑποχρεωτικὰ μὲ τὶς θέσεις του. Ἁπλῶς, ὑποστηρίζουμε καὶ ἐπικροτοῦμε κάθε γνήσια ἑλληνικὴ πατριωτικὴ φωνὴ ἀνεξαρτήτως ἐπὶ μέρους ἰδεολογικῶν ἤ πολιτικῶν διαφωνιῶν.