ΚΑΙ HOMO PRIDE!

3-11Ἕνας ἀξιότιμος καὶ ἀξιοσέβαστος συμπολίτης μας αὐτοεκφράζεται Ὑπερηφάνως καὶ Δημοκρατικῶς.

Μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ ἐκδηλώνει τὴν ἀνθρωπιστικὴ καὶ κοσμοπολίτικη ἀπαρέσκειά του στὸν ἐθνικισμό, τὴν ξενοφοβία, τὸν ρατσισμὸ καὶ τὴν ὀμοφοβία.

Ἤ προσπαθεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ὑψηλὴ εὐγένεια τῆς ψυχής του στέκοντας ἀπέναντι ἀπὸ τὸ κενοτάφιο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη, στέλνοντας τὸ προοδευτικὸ μήνυμα: Ἄς κοιτάξει ὁ καθένας τὸν κ..λο του! Ὁ ἡρωισμὸς καὶ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν πατρίδα, τὸ ἔθνος καὶ ἄλλα τέτοια φρικαλέα πράγματα εἶναι γιὰ τὰ κορόιδα.

Πάντως πρόκειται γιὰ ἕνα ὑψηλὸ δεῖγμα αἰσθητικῆς ἀπάντησης-γροθιὰ στὸν έθνικιστικὸ βοῦρκο τῶν μακεδονικῶν συλλαλητηρίων.

Ἰσως ἡ Ὁργανωτικὴ Ἐπιτροπὴ θὰ πρέπει νὰ σκεφτεῖ σοβαρὰ νὰ τοῦ ἀπονείμει τὸν τίτλο τοῦ Homo Pride (τροφὴ γιὰ σκέψη).

Ὅπως καὶ νάχει ὁ προοδευτικὸς ἀνθὸς, ἀπὸ τοὺς ἀπὸ πάνω μέχρι τοὺς ἀπὸ κάτω, τόχει πιάσει τὸ νόημα:

iElladaNaPethanei-1024x735

 

 

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ BY PRIDE!

Ἀπὸ πέρυσι τέτοια ἐποχὴ τὸ κορυφαῖο Ἵδρυμα τῆς «Τρίτης Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας» ντύνεται στὰ χρώματα ποὺ τοῦ ἀξίζουν, δικαιώνοντας ἑκατοντάδες χιλιάδες λαοῦ, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν φρονημάτων, γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ ποὺ ὁμόθυμα τοῦ ἔχουν ἀποδώσει περνώντας ἀπ’ ἔξω.

Πράγματι, ὁ γνωστὸς χαρακτηρισμὸς τῆς Βουλῆς -τὸν ὁποῖο ἀποφάσισε νὰ δικαιώσει ὁ Συριζαῖος Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος καθιερώνοντας τὴν φωταγώγησή της κάθε τέτοια μέρα- ἀποτελεῖ μία πραγματικὴ ἔκφραση «ἐθνικῆς ὁμοψυχίας», ἀφοῦ βρίσκεται καθημερινὰ στὰ χείλη τῆς μεγάλης πλειονότητας τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν ἄκρα Δεξιὰ ἕως τὴν ἄκρα Ἀριστερᾶ.

Ἡ ἐτήσια ἐκδήλωση τοῦ «Φεστιβάλ Ὑπερηφάνειας» (κοινῶς pride), ποὺ διοργανώνει, μὲ τὴν ἀγαστὴ στήριξη τοῦ Κράτους, τὸ (καρα)Συστημικὸ λόμπι ποὺ αὐτοαποκαλεῖται «ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα» ἔχει καταστεῖ -καὶ δικαίως- ἕνας πραγματικὸς θεσμὸς τοῦ σύγχρονου Καθεστῶτος, χαρακτηριστικὸς τῶν λαμπρῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ὑψηλῶν ἰδεωδῶν του.

Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἀποψινὴ φωταγώγιση τοῦ ἐμβληματικοῦ κτηρίου τοῦ Καθεστώτος εἶναι ὄντως ἡ φωταγώγιση ποὺ θὰ τοῦ ἅρμοζε 365 μέρες τὸν χρόνο. Τόσο γιὰ τὸ ποιὸν του, ὅσο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία ποὺ ἐπιθυμεῖ.

ΥΓ: Ὁ χαρακτηρισμὸς στὸν ὁποῖον ἀναφερόμαστε παραπάνω σχετικὰ μὲ τὸ κτήριο τῆς Βουλῆς εἶναι ἀσφαλῶς ὅτι ἀποτελεῖ τὸν «Ναὸ τῆς Δημοκρατίας», ὅπως πιστεύουμε ὅτι ὅλοι/ὅλες/ὅλα καταλάβατε.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ Ἤ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΑΖΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ

Τὰ πάθη δροῦν ὡς κινητήριες δυνάμεις τῆς ἀτομικῆς καὶ συλλογικῆς ζωῆς, ἐνῶ τὸ λογικὸ περιγράφει ἁπλῶς τὴ δράση τους, ἄν ἀρκεῖται στὸν ρόλο τοῦ ἀναλυτὴ ἤ βρίσκει τὰ πιὸ τελεσφόρα μέσα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν ἐπιθυμιῶν τους, ἄν ἀποφασίζει νὰ συμπράξει μαζί τους, ὅπως γίνεται κατά κανόνα. Τὶς ἔσχατες βεβαιότητες, ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὸν πρακτικὸ προσανατολισμὸ ἀτόμων καὶ ὁμάδων, δὲν τὶς δίνει ἡ λογική, ἀλλὰ τὸ αἴσθημα, ὁ ἔσχατος κριτὴς καὶ ὁ ἄγρυπνος φρουρὸς τῶν συμφερόντων τῆς ὕπαρξης. Γιὰ τὸν Rivarol, τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος διακατέχεται καὶ κινεῖται ἀπὸ πάθη καὶ αἰσθήματα ἀποτελεῖ διαπίστωση καὶ πρωταρχικὸ δεδομένο, ὄχι λόγω περιφρόνησης τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἴδους. Συνάμα ὅμως ἡ ἀνθρωπολογικὴ αὐτὴ πραγματικότητα συνιστᾶ μόνιμη ὑπόμνηση τοῦ τί ἐπιτρέπεται νὰ προσδοκᾶ κανεὶς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἄν θέλει νὰ διατηρεῖ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὰ πράγματα, καὶ τί ὄχι.

Τὶ σημαίνουν αὐτὰ γιὰ μιὰ γενικὴ θεωρία τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἐπαναστάσεων; Προφανῶς καὶ πρωτίστως, ὅτι ἡ πολιτική, καὶ γενικότερα ἡ κοινωνικὴ ζωὴ δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ τὶς ἐξαγγελίες διαφόρων φιλοσόφων, νὰ ρυθμιστεῖ μόνιμα μὲ βάση τὴν ἀνταλλαγὴ θεμελιωμένων ἐπιχειρημάτων μεταξὺ ἔλλογων συνομιλητῶν. Ὁ χαρακτήρας καὶ ὁ ρόλος τῆς λογικῆς εἶναι ἐργαλειακὸς ἀκόμα καὶ σὲ σχέσεις μεταξὺ περιορισμένου ἀριθμοῦ ἀτόμων, ὅπου τὸ ἔδαφος γιὰ τὴ λύση συγκρούσεων μέσω ἔλλογων ἐπιχειρημάτων φαίνεται κατ’ ἀρχὴν προσφορότερο. Ἀλλὰ ὅπου πρόκειται γιὰ μεγάλες μάζες, γιὰ τὰ πλήθη ποὺ συνιστοῦν τὴν πρώτη -καὶ μοιραίως ἀκατέργαστη- ὕλη τῆς πολιτικῆς κοινότητας, ἐκεῖ ἡ κυριαρχία τῶν παθῶν δὲν ἀπαιτεῖ κἄν τὰ λίγο-πολὺ διαφανῆ περιβλήματα τῆς λογικῆς. Κι ἀκόμα παραπέρα: τὰ πάθη τῶν μεγάλων μαζῶν δὲν εἶναι μόνον γυμνότερα, ἀλλὰ καὶ στοιχειακότερα, εἶναι ἁπλούστερα καὶ βαθύτερα. Σὲ περιόδους ὁμαλότητας, ὅταν ἡ θεσμικὴ καὶ ἰδεολογικὴ κοίτη ὅπου ρέει ἡ ζωὴ τῆς πολιτικῆς κοινότητας φαίνεται στέρεη κι ἡ κατεύθυνσή της δεδομένη, τὸ πλῆθος δὲν ἐπιθυμεῖ παρὰ ἄρτον καὶ θεάματα (καὶ στὰ θεάματα αὐτὰ μπορεῖ θαυμάσια νὰ περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἴδια ἡ πολιτική). Ὅταν ὁ ἄρτος σπανίζει ἤ κινδυνεύει, τότε καὶ τὰ θεάματα ἀραιώνουν ἤ ἀγριεύουν καὶ καθὼς πολώνεται ἡ πολιτικὴ κοινότητα, ἀντίστοιχα συμπυκνώνεται ἡ ψυχὴ τῶν μαζῶν σὲ μονοδιάστατα κι εὐκρινῆ πάθη, ποὺ ἀκολουθοῦν τὴ λογικὴ τοῦ μαύρου καὶ τοῦ ἄσπρου, χωρὶς αἴσθηση ἀποχρώσεων καὶ χωρὶς ἐμβάθυνση σὲ γεγονότα καὶ αἴτια: τὰ εἴδωλα ἀντιπαρατίθενται στοὺς δαίμονες καὶ τὸ φανατικὸ μίσος δὲν γνωρίζει ἄλλη ἐναλλακτικὴ λύση ἀπὸ τὴν τυφλὴ λατρεία.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/06/08/%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%89%cf%83-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%b7%cf%83%ce%b7-%e1%bc%a4-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b9%cf%83/