ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Α) Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ

Μέχρι τὸ 1920 περίπου τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἦταν κατὰ πολὺ εὐρύτερο ἀπὸ τὸ κράτος: ἁπλωνόταν ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ὡς τὴν Αἴγυπτο κι ἀπὸ τὶς παρακαυκάσιες χῶρες ὡς τὶς ἀκμαῖες παροικίες τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς κεντρικῆς καὶ δυτικῆς Εὐρώπης. Ἔκτοτε ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση: ἀφανισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωσίας (μετὰ τὸ 1919), τῆς Μ. Ἀσίας (μετὰ τὸ 1922), τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς (ἰδίως μετὰ τὸ 1945), ἐκδίωξη Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης (1955) καὶ τῆς βόρειας Κύπρου (1974), μαζικὴ φυγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου σήμερα. Καὶ οἱ καταστροφὲς αὐτὲς δὲν ἐπιδέχονται ἀναπλήρωση. Οἱ σημερινὲς ἑλληνικὲς παροικίες τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Αὐστραλίας βρίσκονται τόσο μακριὰ καὶ μέσα σὲ κοινωνίες τόσο διαφορετικές, ὥστε μᾶλλον χρειάζονται τὴν ἐνίσχυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους παρὰ εἶναι οἱ ἴδιες σὲ θέση νὰ τοῦ δώσουν οὐσιαστικὴ ὑλικὴ ἐνίσχυση ἤ πνευματικὴ ὤθηση. Ἡ θλιβερότερη ἴσως διαπίστωση: τὸ ἑλληνικὸ κράτος δὲν στάθηκε σὲ καμία φάση ἱκανὸ νὰ προστατεύσει ἀποτελεσματικὰ τὸν εὐρύτερο ἑλληνισμὸ καὶ νὰ ἀναστείλει τὴ συρρίκνωση ἤ τὸν ἀφανισμό του. Ἀπεναντίας μάλιστα, τὸ 1974 τὴν καταστροφὴ τὴν προκάλεσε τὸ πραξικόπημα πού προῆλθε ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα. Καὶ ἂν αὐτὰ τὰ ἔκαμαν οἱ δικτάτορες, οἱ κοινοβουλευτικὲς κυβερνήσεις σίγουρα δὲν ἔχουν λόγους νὰ εἶναι ὑπερήφανες γιὰ τὴ χλιαρὴ ἕως ἀνύπαρκτη ἀντίδραση τοὺς ἀπέναντι στὸν ξεριζωμὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου. Το ἑλληνικὸ κράτος βαθμηδὸν φανερώνεται ἀνήμπορο νὰ προστατεύσει ἀκόμα καὶ τὸ ἔθνος πού βρίσκεται ἐντὸς τῶν συνόρων του.

Ἐνῶ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος συρρικνωνόταν ἀκατάπαυστα, ἡ Τουρκία διήνυσε τὸν ἀντίθετο ἀκριβῶς δρόμο: χάρη στὴ μεγάλη προσωπικότητα τοῦ Κεμᾶλ, ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ στὸ τουρκικὸ κράτος συνδέθηκε μ’ ἕνα μεταρρυθμιστικὸ ἔργο, μ’ ἕνα νέο αἴσθημα ἀνάτασης καὶ μὲ μία νέα συλλογικὴ μυθολογία, ἀπ’ ὅπου ἡ Τουρκία μπορεῖ ν’ ἀντλεῖ ἄμεσα ἀκόμα καὶ σήμερα. Παρέμειναν βέβαια ἐνεργὰ ζωτικὰ κατάλοιπα ὀθωμανισμοῦ, μουσουλμανικοῦ λαϊκισμοῦ, προβλήματα μειονοτήτων, ἀνισομέρειες περιφερειακὲς καὶ ἀγκυλώσεις κοινωνικές. Οἱ ἐσωτερικὲς αὐτὲς ἀντιφάσεις ὅμως δὲν ἔχουν ἀναγκαστικὰ ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὸ γεωπολιτικὸ δυναμικὸ τῆς Τουρκίας. Σύμφωνα μὲ τὸ Μακιαβέλι, οἱ ἐσωτερικὲς τριβὲς μεταβάλλονται ἐνίοτε σὲ ἰδεῶδες μίγμα γιὰ τὴν ἄσκηση ἐπιθετικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Μᾶζες μισοχορτασμένων ἤ μισοπεινασμένων, ἱκανῶν νὰ φανατισθοῦν καὶ νὰ πεθάνουν, ζυμωμένων ἀκόμα μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἀξίες, ἂν καθοδηγηθοῦν ἀπὸ μακροπρόθεσμα καὶ ψυχρὰ σκεπτόμενες ἐλίτ, ἀποτελοῦν ὄργανο ἐπέκτασης πολὺ προσφυέστερο ἀπὸ ἕνα πλαδαρὸ κοινωνικὸ σῶμα αἰωρούμενο γύρω ἀπὸ τὸν μέσο ὅρο μίας γενικῆς εὐημερίας, ὅπου ὕψιστη ἀποστολὴ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας εἶναι ἀκριβῶς νὰ ἐγγυᾶται τὴ διατήρηση αὐτῆς τῆς πλαδαρότητας.

Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ κρίσιμη ἱστορικὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα καὶ στὴ σημερινὴ Τουρκία. Ἡ πρώτη, ἀφότου τὸ ἔθνος συνέπεσε οὐσιαστικὰ μὲ τὸ κράτος, δὲν ἔχει ζωτικοὺς ἱστορικοὺς καὶ πολιτικοὺς στόχους ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά της, τῆς λείπει δηλαδὴ ἀκριβῶς ὅ,τι κρατᾶ ἕνα συλλογικὸ πολιτικὸ ὑποκείμενο σὲ ἐγρήγορση ὑποχρεώνοντάς τὸ νὰ ὑπερβαίνει ἀδιάκοπα τὸν ἑαυτὸ τοῦ (ὅπως π.χ. ἔγινε στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους). Τέτοιοι στόχοι δὲν εἶναι οὔτε οἱ μάχες ὀπισθοφυλακῆς γιὰ τὸ Κυπριακό, ὅπου συχνότατα ἡ ἀνάγκη μετατρέπεται σὲ φιλοτιμία, οὔτε ἡ εὐρωπαϊκὴ ἔνταξη, ἡ ὁποία στὴν οὐσία της δὲν εἶναι παρὰ ἡ μεταμφιεσμένη ἐπιθυμία ἄλλοι νὰ μᾶς ταΐζουν καὶ ἄλλοι νὰ φυλᾶνε τὰ σύνορά μας. Ἀκριβέστερα: αὐτὰ ὅλα θὰ μποροῦσαν ν’ ἀποτελοῦν ἐπὶ μέρους ἐθνικὲς ἐπιδιώξεις ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ἑνὸς σφύζοντος γεωπολιτικοῦ δυναμικοῦ· ὑπὸ τὶς συνθῆκες τῆς γεωπολιτικῆς συρρίκνωσης εἶναι ἁπλὰ ὑποκατάστατα καὶ σκιαμαχίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/06/17/%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%83-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b5/

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: