From the economisation to the biologisation of the political? (or From the economic to the biological character of politics?)

Disorder -normal disorder inside of every political order is not meant here, but elemental and unbridled disorder- comes into being not because a party (or one side) consciously strives after disorder and forces its victory over order. Disorder comes into being temporarily during the struggle between the representatives of two different perceptions of (the «correct») order, until one party (or side) asserts itself over the other party or side), or else because the principles which ought to support order, during their practical application encounter insurmountable obstacles and in the process bring to light an entirely unexpected inner logic which can (even) reverse these principles’ face value. In today’s planetary constellation (i.e. conjuncture) there are indications that exactly this could be the fate of both great guidelines which should henceforth guide the action of the actors of (those exercising) planetary politics: the economisation of the political (the fusion of politics with the economy) and human rights universalism. Their close social connection and the commonality of their historical destiny both inside of the Western mass democracies as well as at the planetary level can today hardly be doubted. Both aspects of the economisation of the political -that is, the providing of a minimum subsistence for (or an elementary existence to) large masses on a highly technicised (i.e. high-technology) basis and through the highly developed (i.e. advanced) division of labour, and the redistribution of goods for the purpose of the materialisation of formal rights- are ideationally founded in human rights universalism which awards to all individuals equal dignity irrespective of every other affiliation, quality or bond (tie). One will certainly scandalise our ethicists (that means: the ideologues of our (own) society), if one ascertains as a sociologist that in that universalism both social atomisation (i.e. the breaking up or fragmentation of society into individuals), which is indispensable for the highly developed (advanced) division of labour against the background of unlimited mobility, as well as the democratic claim of material equality, are reflected ideologically. Nevertheless, this same ascertainment has to be clear to anyone who thinks soberly if one formulates it in the vernacular and thinks of the old experience: where there is little bread to be distributed, room for dignity also narrows. If that is the case, then the question must be posed as to what extent the Western concept of order (or plan for the creation of a new planetary order) could be unintentionally, and on the quiet, turned into a trigger of disorder, should the realisation of the Western concept of order’s premises, i.e. the vercoming of the shortage of goods and the dignified (i.e. in accordance with human dignity) (that is, democratic) redistribution of sufficient goods at the planetary level, fails to materialise. Theoretically the answer is clear: (economic) bottlenecks would lead to instability, and long-lasting crises to states of affairs, in which the economisation of the political would be intensified towards an identification of politics with the distribution of not quite enough (even ecological) goods. If however politics is reduced in times of greatest need (i.e. hardship or distress) to the distribution of goods, then a biologisation of the same politics must occur (i.e. politics will take on a biological character) in two respects: not only would the (direct or indirect) aim of political struggle be a biological aim, namely survival in a more or less narrower sense, but also the distinctive (i.e. distinguishing) features (distinctions) which (in the course of this) would serve as criteria for grouping (group formation) (in the political struggle) would most likely be of a biological nature, since the traditional ideological and social distinctions would have become invalid by means of human rights universalism.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/07/31/from-the-economisation-to-the-biologisation-of-the-political-or-from-the-economic-to-the-biological-character-of-politics/

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΙΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΙΜΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ

Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τῆς βρετανικῆς ἐφημερίδας Independent. οἱ ἀνασκαφὲς σὲ ἕνα πολὺ μικρὸ νησάκι τοῦ Αἰγαίου, τὸ Δασκαλιό, ποὺ βρίσκεται πολὺ κοντὰ στὴν Κέρο τῶν Κυκλάδων (ποὺ κάποτε ἑνώνονταν ἀπὸ μιὰ λεπτὴ λωρίδα γῆς), φέρνουν στὸ φῶς τὸ πιὸ πρώιμο μνημειακὸ συγκρότημα κτιρίων πού ἔχει ἐντοπιστεῖ ποτὲ στὴν Ἑλλάδα. Χρονολογεῖται ἐδῶ καὶ 4.600 χρόνια πρίν.

«Δασκαλιό τὸ νησὶ αἴνιγμα» Αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος τοῦ ἐπιστημονικοῦ ἀρχαιολογικοῦ περιοδικο «World Archaeology» ποὺ ἀναφέρει ὅτι στὴν βραχονησίδα αὐτὴ δημιουργήθηκε γι πρώτη φορά ἕνας τύπος οἰκισμοῦ ποὺ δὲν ὑπρχε πουθενὰ ἀλλοῦ στὴν Εὐρώπη!

Ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται ὁ τόπος εἶχε ἐπιλεγεῖ ὡς θρησκευτικὸς χῶρος. Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι οἱ ἀρχαιολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι γιὰ νὰ κατασκευαστεῖ τὸ κτιριακὸ αὐτὸ συγκρότημα οἱ Ἕλληνες τῆς πρώιμης Ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ πραγματοποίησαν τουλάχιστον 3.500 ναυτικὰ ταξίδια γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ μεταφέρουν μιὰ ποσότητα τῆς τάξης τῶν 7.000 ὡς 10.000 τόνων ἀστραφτεροῦ λευκοῦ μαρμάρου, κυρίως ἀπὸ τὴν Νάξο.

Γιὰ νὰ διαβάσετε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο, μπεῖτε στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/07/28/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%85%cf%88/

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ-ΤΕΥΧΟΣ Δ, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας!!

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ -ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» – Σοφοκλέους Ἀντιγόνη, στίχος 523

Τεῦχος Δ, Καλοκαίρι 2019, 158 σελ.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • Σύντομη ἱστορία τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας (1914-1923)

  • Σημειώσεις γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας

  • Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στὸν σύγχρονο κόσμο

  • Ἡ γενοκτονία τῶν Χερέρο, τοῦ Ἄνταμ Τζόουνς

  • Περὶ σοσιαλισμοῦ, τοῦ Ἀλαῖν ντὲ Μπενουᾶ

  • Τὸ παράδοξο τῆς χρηματιστικοποιημένης ἐκβιομηχάνισης, τοῦ Μάικλ Χάντσον

  • Ὁ Πλάτων καὶ ὁ Ἀριστοτέλης γιὰ τὸν τόκο

  • Μήπως εἶναι σὲ ἐξέλιξη μία νέα Δ΄ Σταυροφορία; τοῦ Σπῦρου Λαβδιώτη

  • Ἐθνικισμὸς καὶ Διεθνισμός, τοῦ Σαράντου Καργάκου

  • Ἡ αἰωνία νεότης τῶν Ἑλλήνων, τοῦ Δημητρίου Βεζανῆ

  • ΒΙΟΙ ΗΡΩΩΝ : Ἰωάννης Ρωμανίδης, τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη

  • Παρουσίαση τοῦ νέου βιβλίου τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη: «Ἑλλὰς καὶ Τουρκία στὸν Κ΄ αἰῶνα»

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΕΡΕΙΑΣ

τοῦ Χρήστου Μαλεβίτση

Οἱ Δυτικὲς κοινωνίες εἰσέρχονται πλησίστιες στὸν πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας. Ἐνῶ ὅλοι οἱ μέχρι τώρα πολιτισμοὶ ἦσαν πολιτισμοὶ τῆς δυσχέρειας. Ἡ διαφορὰ εἶναι κρίσιμη. Διότι ἡ δυσχέρεια συνθέτει τοὺς πολιτισμούς, ἡ δὲ εὐχέρεια τοὺς ἀποσυνθέτει.
Βέβαια, ὁ πολιτισμὸς ἔγινε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ μετατρέψει τὴ δυσχέρεια σὲ εὐχέρεια. Οἱ παλιοὶ πολιτισμοὶ τὸ καταφέρανε τοῦτο σὲ περιορισμένο βαθμὸ καὶ γιὰ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Μόνον ὁ δικὸς μας πολιτισμὸς στὴ δεύτερη φάση του, σὲ αὐτὴν τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, ἐπέτυχε νὰ μεταστοιχειώσει τὴ δυσχέρεια σὲ εὐχέρεια σὲ μεγάλο βαθμὸ καὶ γιὰ μεγάλο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Με τὸν καιρὸ δὲ αὐξάνει καὶ ὁ βαθμὸς τῆς εὐχέρειας καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων πού τὴν ἀπολαμβάνουν. Αὐτὸ ὀνειρευόταν ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ καταβολῆς του· τώρα τὸ ἐπέτυχε· δὲν νιώθει εὐτυχὴς;
Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ μεγάλη ἀποκάλυψη: ὅτι στὸν πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας ὁ ἄνθρωπος δὲν αἰσθάνεται εὐτυχὴς. Ἀλλὰ καὶ κάτι παραπάνω: δὲν αἰσθάνεται ἀσφαλής. Καὶ τὴν πλέον ταπεινὴ συνείδηση τοῦ πολιτισμοῦ τῆς εὐχέρειας τὴν ἔχει σταυρώσει ἡ κατήφεια καὶ τὴν ἔχει χαράξει ἡ ὑποψία, ἤ καὶ ἡ βεβαιότητα τῆς ριζικῆς ἀνασφάλειας. Πράγματι, αὐτὸ τὸ τελευταῖο εἶναι πολὺ ἀπογοητευτικὸ· ἀτενίζομε πλέον καὶ στὶς ἀμέτοχες συνειδήσεις τὸν κατοπτρισμὸ τῆς ματαιότητας τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἦταν νοητὴ ἡ συζήτηση γιὰ τὴν κρίση τοῦ πολιτισμοῦ μεταξὺ ἱστορικῶν ἤ φιλοσόφων ἤ κοινωνιολόγων. Τώρα ὅμως ἡ συζήτηση αὐτὴ διεξάγεται ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους ἁπλοϊκοὺς ἤ νέους, μὲ τὶς ἐλάχιστες ἀκόμη ἐμπειρίες ζωῆς. Καὶ ἡ συνείδηση ἀμηχανεῖ πρὸ τοῦ μεγάλου κακοῦ, βλέποντας πὼς τὸ ψύχος τῆς ἱστορικῆς αὐτοσυνειδησίας κατῆλθε ὡς τοὺς ἀνθισμένους λειμῶνες καὶ τοὺς καταψύχει προώρως. Καὶ ἀποδεικνύεται πλέον μὲ ἐνάργεια μεσημεριοῦ, πὼς πράγματι ὁ πολιτισμὸς μας τελεῖ σὲ κρίση –διότι ἡ κρίση του κλονίζει καὶ τὶς ἀγεώργητες, καὶ τὶς ἄγουρες συνειδήσεις. Δὲν πρόκειται πλέον περὶ θεωρητικῆς ἐκδοχῆς, ἀλλὰ περὶ καθεστῶτος ἑδραίου.
Πηγὴ τῶν πολιτισμῶν ἡ δυσχέρεια τοῦ βίου. Βιοτικὴ δυσχέρεια, βεβαίως, ἀντιμετωπίζουν καὶ τὰ ζῶα. Μόνο πού αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν στὴν πρόκληση τῆς δυσχέρειας καὶ παραμένουν ἐσαεὶ δέσμια τῆς. Ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴ δυσχέρεια ἀπαντῶντας δημιουργικὰ στὴν πρόκλησή της. Ἡ ἀπελευθέρωση εἶναι σχετικὴ· μὲ τὸν Δυτικὸ ὅμως πολιτισμό μας πάει νὰ γίνει ἀπόλυτη. Γι’ αὐτὸ καὶ μετασχηματίζεται στὸν πρῶτο πολιτισμὸ τῆς εὐχέρειας στὴν ἱστορία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ:

https://ellinikosblog.wordpress.com/2019/07/09/%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%83-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%b5%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%83/

ΔΩΣΤΕ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΨΗΦΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ: ΦΤΥΣΤΕ ΤΟ!

Ο ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

 

 

 

 

Τὸ μόνο πρᾶγμα ποῦ φοβᾶται πραγματικὰ τὸ Σύστημα εἶναι ἡ Ἀπονομιμοποίησή του ἀπὸ τοὺς ψηφοφόρους: εἶναι ἡ Μαζικὴ Ἀποχὴ ἀπὸ τὴν Ἐκλογικὴ Ἀπάτη ποὺ τό ἴδιο στήνει γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀναδεικνύει τοὺς Διαχειριστὲς του μὲ τὸ ἐπίχρισμα τῆς λαϊκῆς νομιμοποίησης κι ἔτσι νὰ μπορεῖ στὴν συνέχεια νὰ ἐφαρμόζει τὴν πολιτική του ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς λαϊκῆς πλειοψηφίας.

 

Σὲ ἕνα στημένο παιχνίδι ὅποιος καὶ νὰ βγεῖ θὰ παίξει μὲ τοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ. Καὶ τοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ τοὺς ὁρίζει τὸ ἴδιο τὸ Κατεστημένο καὶ ὄχι οἱ ψηφοφόροι.

 

Σὲ αὐτὸ τὸ ἄθλιο πολιτικὸ σύστημα τῆς πολύχρωμης, δῆθεν πλουραλιστικῆς, χειριστοκρατίας ποὺ λυμαίνεται τὸν τόπο οἱ ἐκλογὲς εἶναι ὁ μηχανισμὸς τῆς ἐναλλαγῆς τῶν ἀπατεώνων, τῶν ἐκμεταλλευτῶν καὶ τῶν ἐκμαυλιστῶν τῆς χώρας, τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξακολουθήσει νὰ λειτουργεῖ τὸ σύστημα τῆς δουλείας καὶ τῆς παρακμῆς μὲ τὸ ἄλλοθι τῆς λαϊκῆς συναίνεσης.

 

Τὸ Σύστημα δὲν εἶναι μονάχα τὸ Κατεστημένο (οἱ «ἀπὸ πάνω»). Εἶναι ὁ μηχανισμὸς τῆς ἀμοιβαίας συνέργειας μεταξὺ τῶν κρατούντων καὶ τῶν ὑπηκόων ποὺ βασίζεται στὴν ἀπάτη, τὴν ἐξαγορά, τὴν συναλλαγῆ καὶ τὴν διαφθορά. Εἶναι ἕνα Σύστημα ποὺ στηρίζεται στὴν συνομολογία μεταξὺ μιᾶς ἐκλεγμένης ὀλιγαρχίας καὶ μιᾶς μάζας ἰδιωτῶν.

 

Τὸ Σύστημα παύει νὰ λειτουργεῖ ὅταν τὰ συμβαλλόμενα μέρη ποὺ τὸ ἀποτελοῦν παύουν νὰ συνεργάζονται καὶ νὰ ἀλληλεπιδροῦν. Τὸ Σύστημα παραλύει ὅταν ὁ λαὸς ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχει στὴν ἐκλογικὴ ἀπάτη, γιατὶ ἔτσι χάνει τὴν «δημοκρατικὴ» νομιμοποίηση ποὺ τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ λειτουργεῖ.

 

Ἡ ἄρνηση τῆς λαϊκῆς συμμετοχῆς στὸ στημένο ἐκλογικὸ παιχνίδι τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν εἶναι ὁ προάγγελος τῆς ἀνατροπῆς του. Ἄν εἴμαστε πραγματικοὶ (καὶ ὄχι κατ’ ὄνομα) Πολίτες πρέπει νὰ ἀποτινάξουμε τὸν ρόλο τοῦ Ἰδιώτη: τοῦ κομματόσκυλου καὶ τοῦ ἑαυτούλη.

 

Σημαίνει ὅτι δὲν ἀνεχόμαστε νὰ μᾶς ἀντιμετωπίζουν σὰν μιὰ μᾶζα εὔπιστων ἀνοήτων, μιὰ ἀγέλη ἄβουλων ψηφοφόρων καὶ ἕναν ὄχλο μικροσυφεροντολόγων ἑαυτούληδων. Σημαίνει ὅτι ἀναλαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς μας, τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδας μας, κρίνοντας μὲ βάση τὶς μεγάλες θυσίες τῶν προγόνων, τὴν ἐξύψωση τῶν ζωντανῶν καὶ τὴν εὐημερία τῶν ἀγέννητων.

 

ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΜΑΖΑ ΧΡΗΣΙΜΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ.

 

 

ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΣΥΣΤΟΛΗ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΠΟΛΥΧΡΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΩΤΗΡΕΣ ΜΑΣ.

 

 

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

 

 

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!