Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Ἡ ψυχολογία τῆς σύγχρονης Ἀριστερᾶς

 

  1. Σχεδὸν ὅλοι θὰ συμφωνήσουν ὅτι ζοῦμε σὲ μιὰ βαθιὰ διαταραγμένη κοινωνία. Μία ἀπὸ τὶς πλέον εὐρέως διαδεδομένες ἐκδηλώσεις τῆς παραφροσύνης ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο μας εἶναι ἡ ἀριστεροφροσύνη. Γι’ αὐτὸ μία ἀνάλυση τῆς ψυχολογίας τῆς Ἀριστερᾶς μπορεῖ νὰ χρησιμεύσει ὡς εἰσαγωγὴ στὴν ἀνάλυση τῶν προβλημάτων τῆς σύγχρονης κοινωνίας ἐν γένει.

  2. Τί εἶναι ὅμως ἡ ἀριστεροφροσύνη; Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πρώτου ἥμισυ του 20ού αἰώνα ἡ Ἀριστερὰ μποροῦσε κατ’ οὐσίαν νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὸν σοσιαλισμό. Σήμερα τὸ κίνημα εἶναι κατακερματισμένο καὶ δὲν εἶναι σαφὲς ποιὸς κανονικὰ μπορεῖ νὰ ἀποκαλεῖται ἀριστερός. Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὅταν ὁμιλοῦμε περὶ ἀριστερῶν ἀναφερόμαστε κυρίως στοὺς σοσιαλιστές, στοὺς κολεκτιβιστές, στοὺς ὑπέρμαχους τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας», στὶς φεμινίστριες, στοὺς «γκέι», στοὺς πράττοντες (ἀκτιβιστές) ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀτόμων μὲ ἀναπηρία, στοὺς πράττοντες ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν ζώων καὶ οὕτω καθεξῆς. Δὲν εἶναι ὅμως ἀριστερὸς καθένας ποὺ συνδέεται μὲ κάποιο αὐτὰ τὰ κινήματα. Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἀσχολούμαστε μὲ τὴν Ἀριστερὰ τόσο ὡς κίνημα ἢ ὡς ἰδεολογία ὅσο ὡς ἕναν ψυχολογικὸ τύπο ἢ καλύτερα ὡς μία ποικιλία συναφῶν τύπων. Ἔτσι, αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦμε λέγοντας «ἀριστεροφροσύνη» θὰ ἀναδειχθεῖ σαφέστερα κατὰ τὴν πορεία τῆς ἀνάλυσης τῆς ἀριστερῆς ψυχολογίας (βλ. ἐπίσης τὶς παραγράφους 227-230).

    Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Αναδημοσιεύουμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθ. ψυχολογίας του Παντείου πανεπιστημίου Γιάννη Παπαμιχαήλ, ο οποίος αναλύει τη σημερινή πραγματικότητα και προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;», γιατί η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε λήθαργο, πώς νοηματοδοτούνται σήμερα τα συλλογικά  ‘κεκτημένα’ κοινωνικής και πολιτικής φύσεως, και πώς η ελληνική κοινωνία με την εθελόδουλη μεταπολιτευτική νοοτροπία της πειθαρχεί στην εξόντωσή της εκλογικεύοντας τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και το γενικότερο ξεπούλημα της χώρας της.

Απόσπασμα από την ομιλία του:

(…) «Στη νεοφιλελεύθερη σημερινή πραγματικότητα ο δήθεν χειραφετημένος, απελεύθερος, εξωκοινωνικός ή μη επαρκώς κοινωνικοποιημένος εξατομικευμένος «πολίτης του κόσμου» δεν έχει εξασφαλισμένη ούτε τροφή, ούτε εργασία, ούτε υγειονομική περίθαλψη (δηλαδή όλα αυτά που αποτελούν το λεγόμενο κοινωνικό κράτος) και τα οποία αποκτήθηκαν με συλλογικούς αγώνες των εργαζομένων∙ σήμερα όλα αυτά καταρρέουν.

Συνεπώς έχουμε έναν εν δυνάμει εργαζόμενο, γιατί θα μπορεί να μην είναι καθόλου εργαζόμενος, να είναι απλώς μια παρασιτική μάζα, την οποία βλέπουμε να υπάρχει, να κινείται νομαδικά επί του πλανήτη, χωρίς καμία ιδιαίτερη ελπίδα να βρει κάπου κάποια δουλειά, κάποια εξασφάλιση, να προκόψει και για την οποία ενδεχομένως δεν θα υπάρχει – και δεν υπάρχει ήδη – κανένα ενδιαφέρον ούτε για την υγειονομική της περίθαλψη, ούτε για τη διατροφή της, ούτε για τη στέγασή της. Αυτός είναι ο μεταμοντέρνος, μετανεωτερικός ‘ούτε καν δούλος’ με φαντασίωση ότι είναι πολίτης του κόσμου.

Όταν χάσεις τη συλλογικότητα και την πολιτική διάθεση συλλογικά να κυριαρχήσεις επί ενός εδάφους που ιστορικά θεωρείς δικό σου, άρα σε συμπυκνώνει σε μια συλλογικότητα με τους πολιτισμικώς ομοίους σου ανθρώπους, τότε χάνεις και τη δυνατότητα να διεκδικήσεις αυτό που πωλείται σήμερα στην ιδεολογία ως ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα. Δεν υπάρχει κανένα ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα, παρά μόνο ως πλάσμα νόμου, ως φαντασίωση νομική. Δικαιώματα οι άνθρωποι, ως εξ’ ορισμού κοινωνικά και πολιτικά όντα, τα κατακτούν συλλογικά.»

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Ἡ ὁμιλία αὐτὴ ποὺ ἐδημοσιεύθη στὶς 13 Ἀπριλίου 2016, κατὰ τὴν προεκλογικὴ προεδρικὴ ἐκστρατεία, στὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ Counterpunch, εἶναι τοῦ Charles W. Freeman, Jr., σημαντικὴ προσωπικότης τῶν ἀμερικανικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, ἐμπειρογνώμων τῶν ἀμερικανοκινεζικῶν σχέσεων κοντὰ στὸν πρόεδρο Νίξον, τὸ 1972, στὴν διάρκεια τοῦ ταξιδίου του στὴν Κίνα, πρώην πρεσβευτὴ στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ  μαῦρο πρόβατο τοῦ ἰσραηλινοῦ λόμπυ.

 

Εὑρίσκομαι ἐδω γιὰ νὰ σᾶς ὁμιλήσω γιὰ τὸ τέλος τῆς Ἀμερικανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἀλλὰ προηγουμένως θέλω νὰ σημειώσω ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον συμπαθητικὰ χαρακτηριστικά μας εἶναι ἡ ἀμνησία… Οἱ Ἀμερικανοὶ θέλουν νὰ ξεχνοῦν ὅτι εἴχαμε μία αὐτοκρατορία ἤ ἐὰν εἴχαμε δὲν τὴν ἐπιθυμούσαμε. Ἀλλὰ ἡ ὁρμὴ τῆς Manifest Destiny (πεπρωμένου) μᾶς ἔκαμε μία αὐτοκρατορικὴ Δύναμη. Αὐτὸ μᾶς ὁδήγησε πολὺ πέραν τῶν ἀκτῶν τῆς ἠπείρου ποὺ εἴχαμε ἀρπάξει ἀπὸ τοὺς ἰθαγενεῖς καὶ τοὺς μεξικανοὺς ἰδιοκτῆτες. Τὸ δόγμα Μόνρω διεκήρυττε μίαν ἀμερικανικὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς στὸ Δυτικὸ Ἡμισφαίριο. Ἀλλὰ ἡ ἀμερικανικὴ αὐτοκρατορία ποτὲ δὲν ἐπεριορίσθη στὴν σφαῖρα αὐτή.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Στὴν φωτογραφία, τὸ πρωτοσέλιδό τῆς «Λιμπερασιόν», τῆς ἐφημερίδας τῶν Γάλλων ἀριστερῶν κουλτουριάριδων: «Κάντε ὅ,τι θέλετε, ἀλλὰ ψηφίστε Μακρόν».

 

Ἡ προβλέψιμη νίκη τοῦ Μακρόν, τοῦ ἐκλεκτοῦ της γαλλικῆς καὶ ὑπερεθνικὴς χρηματοπιστωτικῆς ὀλιγαρχίας, σηματοδοτεῖ τὴν παράταση καὶ τὴν ἔνταση τῆς νεοφιλελεύθερης ἐπέλασης στὴν Γαλλία. Ὁ νέος πρόεδρος, ὡς ἐνεργούμενο τῶν πιὸ ἐπιθετικῶν καὶ ἀδηφάγων κύκλων τοῦ κεφαλαίου, προτίθεται νὰ σαρώσει τὰ ἐναπομείναντα ἐργασιακὰ δικαιώματα καὶ τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν λαϊκῶν στρωμάτων. Ἀλλὰ καὶ ὡς ἐκλεκτός της Καγκελαρίας νὰ διασφαλίσει τὴν παραμονὴ τῆς χώρας στὴν εὐρωζώνη, τὸ σύγχρονο γερμανικὸ στρατόπεδο ἐξοντώσεως τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης. Χαρᾶς εὐαγγέλια γιὰ τοὺς δισεκατομμυριούχους, ποῦ γιόρτασαν τὴν νίκη τοῦ τραπεζοϋπαλλήλου τῶν Ρόθτσαϊλτ, εἰς ὑγείαν ἑκατομμυρίων κορόιδων ποῦ τὸν ψήφισαν, γιὰ νὰ «μὴν περάσει ὁ φασισμός», σύμφωνα μὲ τὸ σύγχρονο ἐπικοινωνιακὸ παραμύθι τοῦ κακοῦ λύκου, ἢ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὅποια εὐμάρειά τους μὲ τὰ εὐρώπουλα στοὺς τραπεζικούς τους λογαριασμοὺς (τί μας θυμίζει ἄραγε;).
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὁ πρῶτος γύρος τῶν κρίσιμων προεδρικῶν ἐκλογῶν στὴν Γαλλία σηματοδότησε τὴν κατάρρευση τοῦ πενηντάχρονου δικομματικοῦ συστήματος τῆς πέμπτης γαλλικῆς δημοκρατίας καὶ ἀνέδειξε στὸν δεύτερο γύρο δυὸ ὑποψηφίους ποὺ ἐκφράζουν ἀντιστοίχως τὴν ταξικὴ πόλωση ἀνάμεσα στὴν ἄρχουσα τάξη τῆς μεγαλοτραπεζικῆς ἀπολυταρχίας καὶ στὴν τάξη τῶν σύγχρονων ἀβράκωτων, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ χρηματοπιστωτικὴ παγκοσμιοποίηση ἐγγυᾶται ἕναν κοινωνικὸ μεσαίωνα.

Ἡ γαλλικὴ καὶ  εὐρωπαϊκὴ ἐλὶτ βρίσκονται ὑπὸ καθεστὼς πλήρους πολιτικῆς κρίσης. Γιὰ πρώτη φορᾶ δὲν ἐκπροσωποῦνται στὸν δεύτερο γύρο ὑποψήφιοι τῶν δυὸ κύριων κομμάτων τῆς χώρας (γκωλικοὶ καὶ σοσιαλιστές). Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δηλώνει εὐθέως τὴν δομικὴ κρίση τοῦ γαλλικοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐκλογικὴ καταστροφὴ ποὺ ὑπέστησαν οἱ δυὸ κομματικοί του πυλῶνες.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

MΑΚΡΟΝ-ΛΕ ΠΕΝ: Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 Ὁ πρῶτος γύρος τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν σηματοδότησε τὴν κατάρρευση τοῦ δικομματικοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῆς πέμπτης γαλλικῆς δημοκρατίας. Ὁ δημοσιογράφος τῆς ἐφημερίδας «Λὲ Φιγκαρό» Ματιὲ Σλαμᾶ ἀναλύει τὸ κοινωνικὸ ὑπόβαθρο τῶν γαλλικῶν ἐκλογῶν καὶ τὴν ταξικὴ πόλωση ποὺ ἐκφράζεται στὴν ἀναμέτρηση τῶν δυὸ ὑποψηφίων του δεύτερου γύρου: τὴν κοσμοπολιτικὴ Γαλλία τοῦ παγκοσμιοποιημένου μεγάλου κεφαλαίου καὶ τὴν πατριωτικὴ Γαλλία τῶν πληβειακῶν κοινωνικῶν στρωμάτων.

 

Θεωρούσαμε ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ταξικῆς πάλης ἦταν ξεπερασμένη. Οἱ διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς, Γκῶς Σαντὰλ Μοὺφ [Gauche Chantal Mouffe] καὶ Ζᾶν Κλὼντ Μισέα [Jean-Claude Michea], οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐντρυφήσει στὴν μαρξιστικὴ σκέψη, εἶχαν ἰσχυριστεῖ προσφάτως ὅτι ἡ ἔννοια αὐτὴ χρήζει ἐπανεξέτασης. Κανένας ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους της Ἀριστερᾶς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ναταλὶ Ἀρτῶ [Νathalie Arthaud], δὲν ἔκανε οὐδεμία νύξη σὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει καμία σημασία. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἐπανεμφανίζεται στὸ πολιτικὸ προσκήνιο στὴν μονομαχία τοῦ δεύτερου γύρου, ποὺ θὰ φέρει ἀντιμέτωπους τὸν φιλελεύθερο Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τὴν ὑπέρμαχο τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας Μαρὶν Λὲ Πέν.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΑΛΛΙΑ: «OΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ»-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Η υποψηφιότητα του Εμμανουέλ Μακρόν δεν αποβλέπει στον σχηματισμό ενός νέου κόμματος, του κόμματος των «Δημοκρατικών», ενώπιον των «Ρεπουμπλικανών», όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφορά περισσότερο την δημιουργία ενός κινηματισμού άνευ αντικειμένου που θα επιτρέπει τη διατήρηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. «Εμπρός!» λοιπόν προς τη διάλυση της Γαλλικής Δημοκρατίας μέσα στην καταναλωτική παγκοσμιοποίηση.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΣΤΕΣ ΚΑΤΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ-ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Τὸ δρᾶμα τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, γνωστὸ ὡς Ἀνατολικὸ Ζήτημα ποὺ ξεκίνησε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἀπὸ τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, συνεχίζεται καὶ σήμερα στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὰ Βαλκάνια.Ὁ νέος γύρος ἤρχησε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὸν χάρτη ἀναδιαρθώσεως τῶν Βαλκανίων ποὺ σχεδιάζει ἡ Δύση, ποὺ εἶχα δημοσιεύσει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Γαλλία τὸ 2007 καὶ ποὺ συνεχίζει νὰ πραγματοποιεῖται κάτω ἀπὸ τὰ μάτια μας σήμερα [βλ. χάρτη αριστερά]. Μόνη λύση καὶ συμφέρον γιὰ τὴν χώρα μας εἶναι ἡ ἐπάνοδος στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Πράγματι, καὶ σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν στὰ Βαλκάνια δύο γεωπολιτικὲς ὁμάδες: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ καὶ ἡ σλαυϊκή (βουλγαροσερβικὴ στὰ βόρεια ἑλληνικὰ σύνορα). Ἡ Ἀλβανία καὶ ἡ Ῥουμανία δὲν ἐντάσσονται σὲ καμμία ἀπὸ αὐτὲς ἀλλὰ παραδοσιακά, ὡς ἀντισλαυϊκὲς ἑνότητες ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ: Ο ΑΝΟΙΧΤΟΜΥΑΛΟΣ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

H νέα μόδα που ήρθε για να ανανεώσει το λεξιλόγιο, την αισθητική και τους τρόπους συμπεριφοράς των φιλελεύθερων κοινωνιών ακούει στο όνομα «πολιτική ορθότητα». Από τις μεσοαστικές γειτονιές των Βρυξελλών, τις φοιτητικές συνοικίες της Βαρκελώνης, το Καρτιέ Λατέν των Παρισίων, τα ακαδημαϊκά campus των Ηνωμένων Πολιτειών, τα Εξάρχεια ως και το Kreuzberg, η πολιτική ορθότητα είναι το νέο must στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Εκ πρώτης όψεως, τούτη η ρυθμιστική αρχή φαντάζει ιδιαίτερα γοητευτική εφόσον και δημιουργεί προσδοκίες υπεράσπισης των αδυνάμων και όσων δεν χαίρουν μιας σειράς τυπικών δικαιωμάτων. Όμως, στην πραγματικότητα έχει καταλήξει να δημιουργήσει ένα αποπνικτικό περιβάλλον γραφειοκρατικών ελέγχων και μαζικής υστερίας προς οποιαδήποτε κριτική σ’ αυτό το fair-play της ανεκτικής αδιαφορίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Τὸ κλειδὶ τῆς βορειοκορεατικῆς ἀξιοπρέπειας βρίσκεται στὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια καὶ στὴν ἀκλόνητη πίστη αὐτοῦ τοῦ λαοῦ στὴν παράδοση, τὶς ἀξίες καὶ τὶς δυνάμεις του. Ὁ βορειοκορεατικὸς ἐθνισμὸς δὲν εἶναι σωβινισμός, γιατί δὲν φιλοδοξεῖ νὰ καθυποτάξει ἄλλα ἔθνη, ἀλλὰ νὰ ὑπεραμυνθεῖ τῆς ὑπόστασής του. Οἱ Βορειοκορεάτες παραδίδουν μὲ τὸ ζωντανὸ τοὺς παράδειγμα μαθήματα ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας στὸν σημερινὸ εὐρώδουλο Νεοέλληνα Γραικύλο καὶ δίνουν ἕνα ἠχηρὸ χαστούκι στοὺς ἀριστεροὺς Κουίσλιγκς τῶν Ἀθηνῶν».

 

 

Εἶναι προφανὲς ὅτι οὐδεὶς ἀπ’ ὅσους μας γνωρίζουν μπορεῖ νὰ μᾶς καταλογίσει συμπάθεια πρὸς τὸ καθεστὼς τῆς Βορείου Κορέας. Οὐδέποτε, ἄλλωστε, ἰσχυρισθήκαμε ὅτι τὸ βορειοκορεατικὸ καθεστὼς ἔχει τὴν παραμικρὴ σχέση μὲ τὸν σοσιαλισμὸ (ἔστω καὶ «παραμορφωμένο»). Ἡ λεγόμενη Λαϊκὴ Δημοκρατία τῆς Κορέας εἶναι, στὴν πραγματικότητα, ἕνα αὐτοκρατορικὸ καθεστὼς στρατοκρατικοῦ τύπου. Ἄλλωστε, τὸ κυβερνῶν κόμμα ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀποβάλλει τὸ «μαρξιστικό-λενινιστικό» του προσωπεῖο καὶ ἔχει υἱοθετήσει τὸ ἐγχώριο πολιτικὸ δόγμα τοῦ Τσιοῦτσε («Ἀνεξαρτησία»), μὲ ἀποτέλεσμα τὰ «ἀδελφά» κομμουνιστικὰ κόμματα ἀνὰ τὸν κόσμο νὰ τὸ κατηγοροῦν γιὰ ἀναθεωρητισμό.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ: ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

«Ὁ Γιαννόπουλος δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἐθνικιστής, ὅπως ὑποστηρίζουν κακῶς οἱ Ἕλληνες ἐθνικιστές. Ποτὲ δὲν ὐπεστήριξε οἰοδήποτε ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος. Στόχος του δὲν ἦτο ἡ Μεγάλη Ἰδέα ἐξαπλώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους μὲ διευρυνόμενα σύνορα. Δὲν ἦταν ὁ  Ματζίνι τοῦ ἰταλικοῦ ἐθνοκράτους, οὔτε ὁ Χὲρτζλ τοῦ ἰσραηλινοῦ ἐθνοκράτους. Διότι αὐτὸ θὰ ἐσήμαινε συρρίκνωση τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὁ ἑλληνισμὸς δὲν φυλακίζεται μέσα σὲ σύνορα, ὅσα καὶ εὐρεῖα νὰ εἶναι τὰ σύνορα αὐτά. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι πολιτισμός, εἶναι ὁ παγκόσμιος πολιτισμός. Πρὸς τὸ παρὸν, μέχρι ποὺ νὰ ἔχωμε πρόσβαση σὲ ἄλλους πλανῆτες, προσωρινὰ σύνορα τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι τὰ σύνορα τῆς γῆς. Ὁ μελλοντικὸς ἐξωγήϊνος ὅταν θὰ ταξιδεύση στὸν πλανήτη μας θὰ ἔχη προφανῶς στὴν κωλότσεπη τῆς στολῆς του μία ἱστορία τῆς γῆς, ἡ ὁποία θὰ φέρη τὸν τίτλο Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος ἐφ’ ὅσον προβλέπεται ὅτι ἡ Γῆ θὰ μετονομασθῆ Ἑλλάς. Ἀλλὰ ὁ ἐξωγήϊνος αὐτὸς θὰ ἀνακαλύψη ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὰ σύνορα τοῦ πλανήτου ποὺ θὰ ἐπισκεφθῆ. Θὰ ἀνακαλύψη ὅτι ὁ θεϊκῆς ἐμπνεύσεως ἑλληνισμὸς ταυτίζεται μὲ τὸ σύμπαν, ἐφ’ ὅσον ἐκφράζει τὴν ἁρμονία τοῦ Σύμπαντος, διότι Ἑλληνισμὸς καὶ Θεὸς εἶναι ἔνοοιες ταυτόσημες. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες. Πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ ἐξευτελισμένο ἄθεο κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν νὰ ἀντιπροσωπεύη τὸν ἑλληνισμό ; Ὅποιος περάση τὶς ἐξετάσεις τοῦ ἑλληνισμοῦ θὰ γίνη Ἕλλην. Οἱ ἀποτυχόντες θὰ παραμείνουν ἐκτός τοῦ περιουσίου λαοῦ. Γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι οἱ Ἑλλαδῖτες δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸν ἑλληνισμὸ καταφέρεται μετὰ μανίας κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους».

Δημήτρης Κιτσίκης: «Τὸ ἐκ γενετῆς ἀποτυχημένο ἑλληνικὸ κράτος καὶ ὁ αἰώνιος συμπαντικὸς ἑλληνισμὸς»

ΟΠΛΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ: Ο ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΣ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΣ ΩΣ ΜΕΣΟΝ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Παρουσιάζουμε τὸ ἐκτενὲς ἄρθρο τῆς Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ ὑπὸ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο «Ὄπλα μαζικῆς μεταναστεύσεως», μεταφρασμένο γιὰ πρώτη φορᾶ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Πρόκειται γιὰ μία παρουσίαση τοῦ βιβλίου της μὲ τὸν ὁμώνυμο τίτλο, Weapons of Mass Migration: Forced Displacement, Coercion and Foreign Policy (Ithaca, NY, Cornell Studies in Security Affairs, Cornell University Press, 2010). Τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἐπιστημονικὲς μελέτες τῆς χρήσεως τοῦ προσφυγικοῦ-μεταναστευτικοῦ ζητήματος ὡς μέσον πολιτικοῦ ἐξαναγκασμοῦ στὶς διεθνεῖς σχέσεις, τὸ ὁποῖο τὸ 2011 ἔλαβε τὸ βραβεῖο τοῦ καλύτερου βιβλίου τῆς χρονιᾶς ἀπὸ τὴν Ἑταιρεία Διεθνῶν Σπουδῶν (ISA). Ἡ Ἀμερικανίδα καθηγήτρια Κέλυ Γκρήνχιλ συγκαταλέγεται παγκοσμίως μεταξὺ τῶν σημαντικότερων ἀκαδημαϊκῶν ἐρευνητῶν σὲ ζητήματα διεθνῶν σχέσεων καὶ ἀσφαλείας. Ἡ Γκρήνχιλ εἶναι πολιτικὸς ἐπιστήμων, καθηγήτρια στὸ Πανεπιστήμιο Ταφτς καὶ ἐπιστημονικὸς συνεργάτης τοῦ Κέντρου Μπέλφερ γιὰ τὴν Ἐπιστήμη καὶ τὶς Διεθνεῖς Σχέσεις τῆς Σχολῆς Διακυβερνητικῆς Τζῶν Φ. Κένεντυ τοῦ Πανεπιστημίου Χάρβαρτ. Ἐπιπλέον, ἔχει ἐργασθεῖ ὡς ἐπιστημονικὴ σύμβουλος σὲ σημαντικὲς κρατικὲς ὑπηρεσίες τῶν ΗΠΑ, σὲ διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ σὲ μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις, ἐνῶ διετέλεσε καὶ βοηθὸς τοῦ –τότε γερουσιαστῆ- Τζῶν Κέρυ. Μὲ δυὸ λόγια, πρόκειται γιὰ πρόσωπο ποὺ ἔχει πολὺ σημαντικὰ πράγματα νὰ μᾶς πεῖ ἀπὸ πλευρᾶς ἀμερικανικοῦ καὶ διεθνοῦς κατεστημένου ὅσον ἀφορᾶ τὴν πολιτικὴ ἐκμετάλλευση τοῦ προσφυγικοῦ-μεταναστευτικοῦ ζητήματος, εἰδικὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἄσκηση ἐξαναγκασμοῦ μεταξὺ κρατῶν. Παρὰ τὸ ἐπιτηδευμένο καὶ ἐνίοτε κουραστικὸ ἀκαδημαϊκὸ τοῦ ὕφος, τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο τῆς Γκρήνχιλ ἀποτελεῖ μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα καὶ περιεκτικὴ περιγραφὴ καὶ ἀνάλυση τῆς τακτικῆς της χρησιμοποίησης τῶν προσφύγων καὶ τῶν μεταναστῶν ὡς ἐξαναγκαστικὸ ὅπλο ἀπὸ διάφορες κυβερνήσεις ποὺ ἐπιδιώκουν μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ νὰ ἐπιτύχουν τὸν ἑκάστοτε σκοπὸ τοὺς εἰς βάρος ἄλλων κρατῶν. Τὸ ἄρθρο δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικό μας, «Τὸ Ἔνζυμο» Νό. 7, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2016. ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ, ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF, ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΗΜΑΝΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ.

ΟΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΗΓΕΤΕΣ, ΟΧΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ὅταν ὁ κόσμος φωνάζει ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἐννοεῖ τὸ ἀντίθετο: νοσταλγεῖ τὶς ἰσχυρὲς ἐλὶτ ποὺ ἐπιβάλλουν τάξη στὸ χάος, θωρακίζουν τὴ δουλειά του καὶ τὸν προφυλάσσουν ἀπὸ τὴ βάρβαρη ἀγορά.

5 Ἀπριλίου 2017 τοῦ Janan Ganesh, Financial Times

Μεγαλωμένος τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Ὕφεσης, ὁ μυθιστοριογράφος καὶ νομπελίστας Σὸλ Μπέλοου δὲν ξέχασε ποτὲ τὸ δέσιμο τῶν ἐξαθλιωμένων Ἀμερικανῶν μὲ τὸν χλιδάτο, σχεδὸν ξένο καὶ μανιακὸ μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ εἶχαν γιὰ πρόεδρο. «Οἱ ἄνεργες μάζες, οἱ μεροκαματιάρηδες, μηχανικοί, ἀπολυμένοι ὁδηγοὶ τρόλεϊ, κλητῆρες, πωλητὲς παπουτσιῶν, σιδερωτὲς παντελονιῶν (…) Ἐμπιστεύονταν μόνο τὸν (Φραγκλίνο) Ροῦσβελτ, γέννημα θρέμμα τοῦ Γκρότον, ἕναν ἀριστοκράτη τοῦ καταλόγου Social Register, ἕναν πλούσιο τζέντλμαν ἀπὸ τὸ Χάρβαρντ καὶ τὸ Χάιντ Πάρκ».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΡΦΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Παραθέτουμε πρόσφατη Ἰατρικὴ Ἔκθεση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων, ἐθνικῆς ὀργάνωσης μὲ μέλη σὲ 47 Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, μὲ σκοπὸ τὴν προώθηση τῆς ὑγείας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν παιδιῶν, γιὰ τὶς «ἔμφυλες ταυτότητες» καὶ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο Παιδιάτρων προ­τρέπει τοὺς ἐπαγγελματίες ὑγείας, ἐκ­παι­δευτικοὺς καὶ νομοθέτες νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς πολιτικὲς ποὺ προδιαθέτουν τὰ παιδιὰ νὰ δεχθοῦν ὡς φυσιολογικὴ μιὰ ζωὴ χημικῆς καὶ χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου. Τὰ γεγονότα, καὶ ὄχι ἡ ἰδεολογία, καθορίζουν τὴν πραγματικότητα.

Πρώτον, ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἕνα ἀντικειμενικὸ βιολογικὸ δυαδικὸ γνώρισμα: τὰ χρωμοσώματα ΧΥ καὶ ΧΧ εἶναι γενετικοὶ δεῖκτες τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ ἀντιστοίχως καὶ ὄχι γενετικοὶ δεῖκτες κάποιας δια­ταραχῆς. Ὁ κανόνας τοῦ ἀνθρωπίνου σχεδιασμοῦ πρέπει νὰ γίνεται ἀντιληπτὸς ὡς ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἐκ σχεδιασμοῦ δυαδικὴ, μὲ εὔλογο σκοπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν εὐημερία τοῦ εἴδους μας. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι αὐταπόδεικτη. Οἱ ἐξαιρετικὰ σπάνιες διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD), στὶς ὁποῖες συμπεριλαμβανόνται, χωρὶς νὰ περιορίζονται σὲ αὐτές, τὸ ὀρχικὸ σύνδρομο θηλεοποίησης καὶ ἡ συγγενὴς ὑπερπλασία τῶν ἐπινεφριδίων, εἶναι ὅλες ἰατρικῶς ἀναγνωρισμένες ἀποκλίσεις ἀπὸ τὸν σεξουαλικὸ δυαδικὸ κανόνα καὶ ὀρθῶς ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς διαταραχὲς τοῦ ἀνθρώπινου σχεδιασμοῦ. Τὰ ἄτομα μὲ δια­­ταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD) (συχνὰ ἀποκαλούμενα ὡς «διαφυλικά») δὲν ἀποτελοῦν τρίτο φύλο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ

synodosΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

του Τιερί Μεϊσάν

Δαμασκός (Συρία), 21 Φεβρουαρίου 2017

Η Ιστορία το επιβεβαιώνει: κάθε φορά που καταρρέει ένα σύστημα, οι ηγέτες του δεν το συνειδητοποιούν παρά μόνο όταν έχουν παρασυρθεί από την καταιγίδα. Έτσι, οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνήλθαν όπως κάθε χρόνο στο Μόναχο στην ετήσια Σύνοδο για την Ασφάλεια, σοκαρίστηκαν όταν άκουσαν τον Σεργκέι Λαβρόφ να κάνει λόγο για μια μετα-δυτική παγκόσμια τάξη. Και όμως, ο κόσμος υποχωρεί κάτω από τα πόδια τους: οι αραβικοί λαοί αντιστέκονται απεγνωσμένα στους πολέμους και στις ψευδο-επαναστάσεις, ενώ ο λαός των ΗΠΑ εξέλεξε έναν αντι-ιμπεριαλιστή στο Λευκό Οίκο. Οι διοργανωτές το αγνόησαν: προάσπιζαν τα συμφέροντα του βαθέως κράτους των ΗΠΑ ενάντια στη διοίκηση Τραμπ.

Η Σύνοδος για την Ασφάλεια διεξήχθη στο Μόναχο από 16 έως 19 Φεβρουαρίου.[1] Όπως κάθε χρόνο, συγκέντρωσε πάνω από 500 υπουργούς και Ευρωπαίους βουλευτές, καθώς και ξένους επισκέπτες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διεθνή συνάντηση για την ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΣΣΑΛ ΕΩΣ ΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ- Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ.

crash_19291ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Παρουσιάζουμε το κείμενο του Λόρεν Γκόλντνερ με τίτλο «Σύντομη ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος» και με δηλωτικό υπότιτλο «Η παραμορφωτική ηγεμονία της αντιπαραγωγικής μεσαίας τάξης». Ο συγγραφέας εξετάζει την εξέλιξη του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος παρακολουθώντας τις γεωπολιτικές του μετατοπίσεις και τις πολιτικές και ιδεολογικές του μεταπλάσεις, από την αρχική διατύπωση του σοσιαλισμού ως αυθεντικό προλεταριακό πρόταγμα για μια κοινωνία των συνεταιρισμένων παραγωγών, την μετατροπή του σε αίτημα κατάληψης του κράτους και ανάληψης της εξουσίας από τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα έως την υιοθέτησή του από τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα για την συγκρότηση εθνικιστικών και βοναπαρτιστικών δικτατοριών. Ο συγγραφέας δίδει έμφαση στην ταύτιση του σοσιαλισμού με τον κρατισμό ως ερμηνεία που τελικώς επικράτησε εντός του εργατικού και σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού κινήματος και εντοπίζει τις απαρχές της στην λασσαλική αντίληψη περί «λαϊκού κράτους», που υιοθέτησε από της ιδρύσεώς της η γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η διαδικασία «κρατικοποίησης» του σοσιαλιστικού εργατικού κινήματος, είτε στην μεταρρυθμιστική είτε στην ανατρεπτική της εκδοχή, είχε ως αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό της εργατικής τάξης και την ανάληψη της εξουσίας από μια «αντιπαραγωγική μεσαία τάξη» υπό την μορφή μιας πυραμιδωτής δημοσιοϋπαλληλίας, η οποία υποτίθεται ότι διασφάλιζε, ως τάξη των κρατικών λειτουργών, το «καθολικό συμφέρον», δηλαδή στην πραγματικότητα το δικό της συμφέρον. Εδώ θα σημειώναμε εμβόλιμα ότι στην Ελλάδα «σοσιαλισμός» σήμαινε τελικά να γίνουν όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι. Ο Γκόλντνερ ασχολείται επίσης με την ιδεολογική αποστέωση του σοσιαλισμού ως αποτέλεσμα της υποκατάστασης του προλεταριάτου από εκείνα τα μεσαία στρώματα που έσπευσαν να εναγκαλισθούν τον σοσιαλισμό εν ονόματι των δικών τους κοινωνικών βλέψεων και την απομόνωση του σοσιαλιστικού κινήματος από κινήματα που θα μπορούσαν να ανανεώσουν το επαναστατικό του περιεχόμενο, όπως το καλλιτεχνικό κίνημα της αβάν γκαρντ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

trump1ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό που φαινόταν αδιανόητο κατέστη εντελώς πραγματικό. Είναι ό,τι ακριβώς προβλέψαμε στο κύριο άρθρο του τελευταίου τεύχους του περιοδικού μας[1], το οποίο προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να το διαβάσουν.

Η Χίλαρυ Κλίντον κατόρθωσε να κερδίσει την λαϊκή ψήφο με διαφορά πλέον των 2 εκατομμυρίων ψήφων από τον αντίπαλό της. Επομένως, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν συνιστά ακριβώς λαϊκή εντολή για τον Τραμπ. Η χώρα δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο διχασμένη απ’ ό,τι ήταν πριν από την ημέρα των εκλογών. Η εκλογή του Τραμπ θεωρείται νόθα από μια μεγάλη μάζα ανθρώπων, γεγονός το οποίο καταδεικνύουν οι διαμαρτυρίες που πραγματοποιούνται σε ολόκληρη την χώρα και η διάδοση διαφόρων ειδών σχεδίων λαϊκής άμυνας εκ μέρους των ατόμων που μπορούν να καταστούν τα πλέον ευάλωτα εάν πραγματοποιήσει ορισμένα από τα σχέδιά του.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

“HUMAN RIGHTS”: CONCEPTUAL CONFUSION AND POLITICAL EXPLOITATION

human-rightsPDF VERSION

Panagiotis Kondylis

Human rights do not exist. To be more precise, in the year 1998 human rights do not exist and no one can know if they will exist in the future. This ascertainment is inescapable if we wish to strictly define the concept of “right” and “human right” without taking into consideration political-ideological expediencies. A “right” is not something that exists merely as a phantom in the minds of philosophers or that flourishes on the lips of propagandists. The very essence of a right entails by definition that it can be demanded and imposed, and a “human right” can only be one that is enjoyed by all humans purely and simply because they are humans, i.e., without the mediation of ruling authorities and collective subjects (e.g., nations and states), which, from a conceptual and physical viewpoint, are narrower than humanity as a whole.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 του Π. Κονδυλη

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση

Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες. «Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται. Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

scan-3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 6ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2016) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.
Το τρίτο αυτό κείμενο του θεματικού πλουραλιστικού αφιερώματος είναι του Μόντυ Τζώνστοουν και έχει τίτλο «Μαρξ, Μπλανκί και δημοκρατία». Με υποδειγματική συστηματικότητα και επιστημονική αντικειμενικότητα ο συγγραφέας παρουσιάζει τις αντίστοιχες απόψεις του Μπλανκί και των θεμελιωτών του μαρξισμού για το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας κατά την πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποκαθιστώντας ταυτόχρονα και το περιεχόμενο της περιβόητης (ή πλέον διαβόητης) «δικτατορίας του προλεταριάτου» στην σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, που κατάντησε να σημαίνει την δικτατορική διακυβέρνηση μιας προνομιούχας «επαναστατικής μειονότητας», που υποτίθεται ότι κατέχει το copyright της αλήθειας. Ο Τζώνστοουν αποδεικνύει με σχολαστική φροντίδα ότι για τους ιδρυτές του μαρξισμού ο όρος αυτός είχε ακριβώς το αντίθετο περιεχόμενο από αυτόν που αργότερα απέκτησε και ότι μάλιστα ο Μαρξ τον επινόησε ακριβώς για να διαχωριστεί ρητά από τον Μπλανκί και τους οπαδούς του, που υποστήριζαν ότι η ανάληψη της εξουσίας πρέπει να πραγματοποιηθεί από μια επαναστατική ελίτ, ακόμα και παρά την θέληση της πλειοψηφίας του λαού (δηλαδή, «δικτατορία του προλεταριάτου» ως δημοκρατική διακυβέρνηση των λαϊκών μαζών σε αντίθεση με την «δικτατορία της επαναστατικής πρωτοπορίας»).

Μόντυ Τζώνστοουν

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι απαραίτητη η υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Ή μήπως ένα επαναστατικό κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση μπορεί να αναλάβει την εξουσία δίχως αυτήν την υποστήριξη και να την διατηρήσει ακόμη και παρά την αντίθετη βούληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού; Το ζήτημα αυτό -το οποίο υπήρξε βασικό στην συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κινήματος σχετικά με την θεωρία και την πράξη της δημοκρατίας- δίχασε τους επαναστάτες επί εκατόν πενήντα χρόνια και εξακολουθεί και σήμερα να τους διχάζει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

του Τιερύ Μεϊσάν

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η ιστορία του ΝΑΤΟ και των τρεχουσών δραστηριοτήτων του μάς επιτρέπουν να κατανοήσουμε πώς η Δύση έχει εξυφάνει τα ψεύδη της και γιατί σήμερα έχει παγιδευτεί μέσα σε αυτά. Τα στοιχεία που εμπεριέχονται σε αυτό το άρθρο είναι συγκλονιστικά, αλλά είναι αδύνατον να διαψεύσει κανείς τα γεγονότα. Η μοναδική άλλη λύση είναι να προσκολληθεί κανείς στα ψέματα και να επιμείνει σε αυτά.

Κατά την διάρκεια της συνόδου τους στην Κωνσταντινούπολη, στις 13 Μαΐου 2015, οι ηγέτες των χωρώνμελών του ΝΑΤΟ, μετά την ολοκλήρωση του επισήμου γεύματός τους, με συνοδεία άφθονου οινοπνεύματος, τραγούδησαν το τραγούδι «Είμαστε ο κόσμος» (‘We are the world’), κοροϊδεύοντας τους ανόητους που πιστεύουν στην ρητορεία τους περί ειρήνης. Σε αυτό το προκλητικό βίντεο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον στρατηγό Φίλιπ Μπρίντλοβ [Philip Breedlove] Τζενς Στόλτενμπεργκ [Jens Stoltenberg], Φεντερίκα Μογκερίνι [Federica Mogherini] και πολλούς άλλους υπουργούς Αμύνης.

 Η σύνοδος των αρχηγών των κρατών και των κυβερνήσεων των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Βαρσοβία (7 & 8 Ιουλίου 2016). Θα έπρεπε να ήταν ο θρίαμβος των Ηνωμένων Πολιτειών επί του υπολοίπου κόσμου, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η αρχή της πτώσης τους.

Ας θυμηθούμε όμως πρώτα τι είναι το ΝΑΤΟ.

 

 

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ΝΕΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

elisavet-kinezosΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

 

 

 

 

 

 του Τιερί Μεϊσάν

ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ) – Ο δυτικός Τύπος εξακολουθεί να επαναλαμβάνει το ίδιο μήνυμα: με την αποχώρησή τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση οι Βρετανοί έχουν αυτοαπομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τρομερές οικονομικές συνέπειες. Κι όμως η πτώση της λίρας θα μπορούσε να είναι ένα πλεονέκτημα εντός της Κοινοπολιτείας, η οποία αποτελεί μια κατά πολύ μεγαλύτερη οικογένεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι παρούσα και στις έξι ηπείρους. Το Σίτυ, που είναι γνωστό για τον πραγματισμό του, μπορεί σύντομα να γίνει το διεθνές κέντρο του γουάν και να εμφυτεύσει το κινεζικό νόμισμα στην ίδια την καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΜΠΡΕΞΙΤ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

berlin wallΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PD

 

 

 

 

 

 

 

Ενώ ο διεθνής Τύπος αναζητεί τρόπους προκειμένου να αναζωογονήσει την ευρωπαϊκή ανασυγκρότηση, πάντα ωστόσο χωρίς την Ρωσία και από τούδε και στο εξής δίχως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Τιερύ Μεϊσάν θεωρεί ότι τίποτα δεν μπορεί πλέον να αποτρέψει την κατάρρευση του συστήματος. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο ίδιος, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι αυτή καθαυτήν η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά οι θεσμοί που επιτρέπουν την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτείων επί του κόσμου και η ακεραιότητα των ίδιων των ΗΠΑ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

draperΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Φθινόπωρο 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

 

Χαλ Ντράπερ

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

 

Η μελέτη αυτή ασχολείται με την προέλευση και την ιστορία του όρου «δικτατορία του προλεταριάτου» στον Μαρξ και τον Ένγκελς. Τι σήμαινε για εκείνους ετούτος ο όρος;

Το θέμα αυτό εντάσσεται στο ευρύτερο αντικείμενο με τίτλο «Κράτος και δημοκρατία στα κείμενα του Μαρξ». Όμως η μελέτη αυτού του αντικειμένου επισκιάζεται από την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία ο Μαρξ τασσόταν υπέρ της επιβολής μιας «δικτατορίας». Το γεγονός αυτό ενισχύεται από δύο είδη ερμηνευτών, που σήμερα διεξάγουν έναν ψυχρό πόλεμο πάνω στο σώμα του μαρξισμού: αφενός τους αστούς ιδεολόγους που πιστεύουν ότι πρέπει αποδείξουν ότι ο Μαρξ ήταν ένας θεωρητικός του ολοκληρωτισμού προκειμένου να νικήσουν την Μόσχα και αφετέρου τους Σοβιετικούς σχολαστικούς που έχουν επιφορτισθεί με το έργο να περιβάλλουν τον σταλινισμό με αποσπάσματα του Μαρξ. Και τα δύο στρατόπεδα ανυπομονούν να αποδείξουν το ίδιο πράγμα. Πράγματι, οι μαρξιστικές ερμηνείες, που κάποτε ήταν μονοπώλιο λιγοστών σοσιαλιστών εμβριθών μελετητών, προσφέρεται κάλλιστα για να αποτελέσει μια μικρή παγκόσμια βιομηχανία.

Το μεγάλο θέμα, λοιπόν, είναι η εικόνα του Μαρξ για τον σύγχρονο κόσμο. Για εμένα ο μαρξισμός είναι η πύλη για έναν επαναστατικό σοσιαλισμό που είναι πέρα για πέρα δημοκρατικός και ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι πέρα για επαναστατικός. Εξ ου και η ανάγκη για την έρευνα που ακολουθεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΠΕΡΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ»

sorosmigrants1

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

κείμενο μεταναστευτικό ανταγωνισμός pdf

ενγκελς ανταγωνισμός pdf

 

Η πολιτική της μαζικής μετανάστευσης, της οποίας ακροτελεύτια απόρροια είναι τα «ανοικτά σύνορα», εν απουσία των απαραίτητων προϋποθέσεων που εξασφαλίζουν στους μετανάστες την νόμιμη υπόσταση, την αξιοπρεπή απασχόληση και την κοινωνική ένταξη στις χώρες υποδοχής, έχει ως αναπόφευκτες συνέπειες αφενός την ανομία, την υπερεκμετάλλευση και την περιθωριοποίηση των αλλοδαπών εργατών και αφετέρου την ανασφάλεια, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και την άρση των κατακτήσεων των ημεδαπών εργαζομένων.

Στην περίπτωση της απεριόριστης και αχαλιναγώγητης εισροής μεταναστών, και ειδικά υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης, ενεργοποιείται ο μηχανισμός της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά εργασίας που λειτουργεί εν προκειμένω εις βάρος τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων εργατών και δρα αποκλειστικά προς όφελος των εργοδοτών. Το αποτέλεσμα είναι η ενεργοποίηση του ανταγωνισμού, όχι μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης, αλλά μεταξύ των ίδιων των εργαζομένων για την αναδιανομή των διαθέσιμων πόρων και την εξασφάλιση των προσφερόμενων μέσων διαβίωσης μετατρέποντάς τους από «εν τη τάξει αδελφούς» σε «εν πολέμω αδελφοκτόνους». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου