ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ!

enz9blogΚυκλοφόρησε τὸ 9ο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας!

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Γιὰ μιὰ κοινωνία χωρὶς τάξεις
Τριμηνιαία Ἔκδοση, Τεῦχος 9, Καλοκαίρι 2017, 165 σελ.
Περιοδικὸ τῶν Συντρόφων Διεθνιστῶν

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Καλωσόρισμα – Προλογικὰ σημειώματα ἄρθρων

-Ἡ ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ: Ἀπὸ τὸν Γεώργιο Τραπεζούντιο στὸν Δημήτρη Κιτσίκη, Μέρος Πρῶτο, τοῦ Χρῆστου Κυπραίου

-Κοινωνιολογία τοῦ νέου ελληνισμοῦ τοῦ Δημητρίου Τσάκωνα

-Περὶ τῶν τεχνολογιῶν αἰχμῆς τοῦ 21ου αἰώνα: Γιατί τὸ μέλλον δὲν μᾶς χρειάζεται; τοῦ Μπὶλ Τζόυ

-Παρακμὴ τοῦ καπιταλιστικοῦ τρόπου παραγωγῆς ἤ παρακμὴ τῆς ἀνθρωπό­τητας; τοῦ Ζὰκ Καμὰτ

-Περὶ ἐπαναστάσεως κατὰ Πλάτωνα, τοῦ Κ. Ι. Δεσποτόπουλου

-Γλωσσάρι

Advertisements

MΑΚΡΟΝ-ΛΕ ΠΕΝ: Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 Ὁ πρῶτος γύρος τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν σηματοδότησε τὴν κατάρρευση τοῦ δικομματικοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῆς πέμπτης γαλλικῆς δημοκρατίας. Ὁ δημοσιογράφος τῆς ἐφημερίδας «Λὲ Φιγκαρό» Ματιὲ Σλαμᾶ ἀναλύει τὸ κοινωνικὸ ὑπόβαθρο τῶν γαλλικῶν ἐκλογῶν καὶ τὴν ταξικὴ πόλωση ποὺ ἐκφράζεται στὴν ἀναμέτρηση τῶν δυὸ ὑποψηφίων του δεύτερου γύρου: τὴν κοσμοπολιτικὴ Γαλλία τοῦ παγκοσμιοποιημένου μεγάλου κεφαλαίου καὶ τὴν πατριωτικὴ Γαλλία τῶν πληβειακῶν κοινωνικῶν στρωμάτων.

 

Θεωρούσαμε ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ταξικῆς πάλης ἦταν ξεπερασμένη. Οἱ διανοούμενοι τῆς Ἀριστερᾶς, Γκῶς Σαντὰλ Μοὺφ [Gauche Chantal Mouffe] καὶ Ζᾶν Κλὼντ Μισέα [Jean-Claude Michea], οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐντρυφήσει στὴν μαρξιστικὴ σκέψη, εἶχαν ἰσχυριστεῖ προσφάτως ὅτι ἡ ἔννοια αὐτὴ χρήζει ἐπανεξέτασης. Κανένας ἀπὸ τοὺς ὑποψηφίους της Ἀριστερᾶς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ναταλὶ Ἀρτῶ [Νathalie Arthaud], δὲν ἔκανε οὐδεμία νύξη σὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει καμία σημασία. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἐπανεμφανίζεται στὸ πολιτικὸ προσκήνιο στὴν μονομαχία τοῦ δεύτερου γύρου, ποὺ θὰ φέρει ἀντιμέτωπους τὸν φιλελεύθερο Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τὴν ὑπέρμαχο τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας Μαρὶν Λὲ Πέν.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

scan-3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 6ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2016) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.
Το τρίτο αυτό κείμενο του θεματικού πλουραλιστικού αφιερώματος είναι του Μόντυ Τζώνστοουν και έχει τίτλο «Μαρξ, Μπλανκί και δημοκρατία». Με υποδειγματική συστηματικότητα και επιστημονική αντικειμενικότητα ο συγγραφέας παρουσιάζει τις αντίστοιχες απόψεις του Μπλανκί και των θεμελιωτών του μαρξισμού για το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας κατά την πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποκαθιστώντας ταυτόχρονα και το περιεχόμενο της περιβόητης (ή πλέον διαβόητης) «δικτατορίας του προλεταριάτου» στην σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, που κατάντησε να σημαίνει την δικτατορική διακυβέρνηση μιας προνομιούχας «επαναστατικής μειονότητας», που υποτίθεται ότι κατέχει το copyright της αλήθειας. Ο Τζώνστοουν αποδεικνύει με σχολαστική φροντίδα ότι για τους ιδρυτές του μαρξισμού ο όρος αυτός είχε ακριβώς το αντίθετο περιεχόμενο από αυτόν που αργότερα απέκτησε και ότι μάλιστα ο Μαρξ τον επινόησε ακριβώς για να διαχωριστεί ρητά από τον Μπλανκί και τους οπαδούς του, που υποστήριζαν ότι η ανάληψη της εξουσίας πρέπει να πραγματοποιηθεί από μια επαναστατική ελίτ, ακόμα και παρά την θέληση της πλειοψηφίας του λαού (δηλαδή, «δικτατορία του προλεταριάτου» ως δημοκρατική διακυβέρνηση των λαϊκών μαζών σε αντίθεση με την «δικτατορία της επαναστατικής πρωτοπορίας»).

Μόντυ Τζώνστοουν

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι απαραίτητη η υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Ή μήπως ένα επαναστατικό κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση μπορεί να αναλάβει την εξουσία δίχως αυτήν την υποστήριξη και να την διατηρήσει ακόμη και παρά την αντίθετη βούληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού; Το ζήτημα αυτό -το οποίο υπήρξε βασικό στην συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κινήματος σχετικά με την θεωρία και την πράξη της δημοκρατίας- δίχασε τους επαναστάτες επί εκατόν πενήντα χρόνια και εξακολουθεί και σήμερα να τους διχάζει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ 7ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

enz7coverΚυκλοφόρησε το 7ο τεύχος του περιοδικού μας.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 7, Φθινόπωρο 2016
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Καλωσόρισμα
-Όπλα μαζικής μεταναστεύσεως. Ο αναγκαστικός εκτοπισμός ως μέσον εξαναγκασμού, της Κέλυ Μ. Γκρήνχιλ
-Η σιωνιστική πλάνη, του Γ. Τ. Στέις
-Η συμμετοχή της Γερμανίας στη γενοκτονία των Αρμενίων, της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών
-Η νέα βρετανική εξωτερική πολιτική, του Τιερύ Μεϊσάν
-Το λυκόφως του ΝΑΤΟ, του Τιερύ Μεϊσάν

ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΣΑΙ!

 

man-woman

Ζητήματα φύλου και σύγχρονες συστημικές μεταμοντέρνες θεωρίες περί «φυλετικής κατασκευής» προσέγγισε ο Δημήτρης Πατέλης αν.Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, ο οποίος προ μηνών αποτέλεσε στόχο ενορχηστρωμένης αηθούς επίθεσης για τις «αιρετικές» του απόψεις, σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στον Γιώργο Γκόντζο στο δημοτικό ραδιόφωνο Ιωαννίνων.

Απαντώντας σε ερωτήσεις σημείωσε μεταξύ άλλων πως «από τη μια πλευρά είναι το καθ’ όλα δικαιολογημένο αίτημα το οποίο απαιτεί την απουσία οποιασδήποτε διάκρισης και καταπάτησης των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων για  οποιαδήποτε κατηγορία ανθρώπων και δεύτερο είναι η υπέρμετρη προβολή στο όνομα των ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκείνης της πλευράς που έχει να κάνει με την επιβολή της κατασκευαστικής αντίληψης περί του φύλου…»

Επισήμανε ότι αυτό «δεν είναι άσχετο με την επέλαση του φιλελευθερισμού ως στρατηγικής του σημερινού σταδίου της  κεφαλαιοκρατίας και ως ιδεολογίας, δηλαδή αποδόμησαν οποιαδήποτε συλλογικότητα: σωματεία, κόμματα, πολιτικές εκπροσωπήσεις, αποδομούν την ίδια την οικογένεια σε τεράστιο βαθμό. Τώρα έχουν αρχίσει επέλαση και στον ίδιο τον βιολογικό πυρήνα της προσωπικότητας».

Σημείωσε πως «άνδρας και γυναίκα  και γεννιέσαι και γίνεσαι. Και μείζον θέμα διεκδίκησης για όλους, κοινωνία, γονείς, εκπαιδευτικούς, είναι να προτάξουμε την  πραγματική πολιτισμική  καλλιέργεια ανδρών και γυναικών, σε μια κοινωνία που δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός, καταπίεση, εκμετάλλευση, σε μια κοινωνία στην οποία η ολόπλευρη ανάπτυξη των δημιουργικών δυνατοτήτων της προσωπικότητας του καθένα, θα είναι όρος για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας».

Ακούστε ολόκληρη την συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο..

https://clyp.it/zgrcpzfe/widget

Πηγή: http://www.dimotikoradiofono.gr/

ΟΙ ΝΕΟΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΤΗΣ «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ!

 

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κάποιες σημειώσεις περί «ανοικτών συνόρων» και διεθνισμού με αφορμή ένα περιστατικό

 

Χθες βράδυ (Κυριακής) στα Ταμπάκικα της Χίου διμοιρία των ΜΑΤ επιτέθηκε απρόκλητα και ξυλοφόρτωσε άγρια κατοίκους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά για την μεταφορά προς απέλαση λαθρομεταναστών με σκοπό την φυλάκισή τους σε κτήριο της περιοχής.

Οι συγκεκριμένοι μετανάστες, 78 τον αριθμό, ήσαν προηγουμένως έγκλειστοι στο hot spot του νησιού και αφού επιλέχθηκαν για απέλαση, μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι και οδηγήθηκαν με κλούβες της αστυνομίας στο κτήριο στο οποίο προηγουμένως γινόταν η καταγραφή προσφύγων και μεταναστών. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μερικοί από τους εκατοντάδες χιλιάδες που οδηγήθηκαν στην Ελλάδα από τα δουλεμπορικά κυκλώματα που δρουν με την στήριξη της τουρκικής κυβέρνησης -η οποία, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διάλυση της Συρίας και στην ενδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους- και την αγαστή συνεργασία της «προοδευτικής» και «ανθρωπιστικής» κυβερνώσας Αριστεράς, που άνοιξε πρόθυμα τα σύνορα όταν η Μέρκελ, κατ’ επιταγήν των Γερμανών βιομηχάνων, κάλεσε στην Γερμανία ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες σε φθηνή εργατική δύναμη.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ Νο6

cover6ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

Κυκλοφόρησε το έκτο τεύχος του περιοδικού μας!

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 6, Άνοιξη 2016
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

126 σελ.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

-Καλωσόρισμα
-Μαρξ, Μπλανκί και η δημοκρατία, του Μόντυ Τζώνστοουν
-Σύντομη ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος από τον Λασσάλ έως τον φιλελευθερισμό.Η παραμορφωτική ηγεμονία της αντιπαραγωγικής μεσαίας τάξης, του Λόρεν Γκόλντνερ
-Η αριστερή πτέρυγα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Μέρος τέταρτο
-Φοβίες: Η ψυχιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής, του Φρανκ Φουρέντι
-Γλωσσάρι-Ονοματολόγιο

ΤΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΝ

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑ ΣΧΟΛΙΑ

Για όποιον θέλει να διαβάσει ένα κείμενο που εκφράζει τις απόψεις μας, μπορεί να ανατρέξει στην ανακοίνωσή μας «ΚΑΤΩ Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ – ΖΗΤΩ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ». Η συγκεκριμένη ανακοίνωση, αν και γράφτηκε πριν από 3 χρόνια, μας χαρακτηρίζει και αναλύουμε γιατί ο πατριωτισμός είναι ένα θανάσιμο δηλητήριο για την ταξική πάλη του προλεταριάτου.
Κάτω όλες οι πατρίδες, τα εθνικά κράτη και οι αστικοί στρατοί!
Όχι στον μύθο της εθνικής ενότητας – Οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα!
Τάξη εναντίον τάξης!
Για την παγκόσμια κομμουνιστική επανάσταση!

https://engymo.wordpress.com/2012/03/24/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%89-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CF%89-%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC/

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ [Communism against Democracy]

KΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο από τη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα (ICG) και δημοσιεύτηκε στο 4ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

Επειδή το παρακάτω άρθρο είναι ιδιαίτερα εκτενές, για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, θεωρήσαμε προτιμότερο να το δημοσιεύσουμε χωρίς τις υποσημειώσεις του. Ωστόσο, το πλήρες κείμενο μπορεί να το βρει κανείς στην μορφή PDF που παραθέτουμε.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ

Τις περισσότερες φορές εντός του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος προκατασκευασμένες ιδέες που κληρονομήθηκαν από την κυρίαρχη ιδεολογία εμποδίζουν την πλήρη κατανόηση του επαναστατικού προγράμματος. Σε πολλά ουσιώδη ζητήματα αυτή που προβάλλεται δεν είναι η κομμουνιστική αντίληψη, που έχει επιβεβαιωθεί από αναρίθμητες εργατικές εξεγέρσεις, αλλά απεναντίας η σοσιαλδημοκρατική και λασσαλική «παράδοση» (σε ριζοσπαστική ή μη ριζοσπαστική μορφή διαμέσου της λενινιστικής ορολογίας), δηλαδή, αυτό που η ίδια η αστική τάξη αντιλαμβάνεται για το επαναστατικό κίνημα. Οπότε, ως προς το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας όλοι οι δήθεν μαρξιστές υποστηρίζουν πλήρως τους μεγάλους μύθους της Γαλλικής Επανάστασης -αυτό το αρχέτυπο όλων των αστικών επαναστάσεων, με το τρίπτυχο Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα- θεωρώντας ότι η αστική τάξη πρόδωσε τα ίδια της τα ιδεώδη και έτσι αναθέτουν το καθήκον της πραγμάτωσής τους στο προλεταριάτο!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 5ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

Κυκλοφόρησε το 5ο τεύχος του περιοδικού μας!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 5, Φθινόπωρο 2015
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Καλωσόρισμα
-Ο Μαρξ και η δικτατορία του προλεταριάτου, του Χαλ Ντράπερ
-Η κομμουνιστική κοινωνία: Αξία, Εργασία και Χρόνος – Μια απάντηση στον Ζιλ Ντωβέ
-Άγνωστα σχετικά με τον Ναζίμ Χικμέτ. Ο ποιητής προδότης της πατρίδας
-Η αριστερή πτέρυγα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Μέρος τρίτο
-Ο κύριος εχθρός βρίσκεται μέσα στην χώρα μας
-Επί του πιεστηρίου: Τα παραμύθια τελείωσαν-Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης
Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης
Γλωσσάρι-Ονοματολόγιο

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΑΜΑΝΤΕΟ ΜΠΟΡΝΤΙΓΚΑ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Σύμφωνα με τον συγγραφέα «η αρχή της δημοκρατίας δεν έχει καμιά εγγενή αξία. Δεν αποτελεί μια αρχή, αλλά μάλλον έναν απλό οργανωτικό μηχανισμό που βασίζεται στην απλή και χονδροειδή αριθμητική υπόθεση ότι η πλειοψηφία έχει δίκιο και η μειοψηφία άδικο». Στο κείμενό του o Μπορντίγκα εξετάζει το περιεχόμενο της δημοκρατικής αρχής, τόσο από γενικής απόψεως όσο και αν και σε ποιο βαθμό αυτός ο μηχανισμός είναι χρήσιμος και αρκετός για τη λειτουργία των οργανώσεων που περιλαμβάνουν πιο στενές συλλογικότητες που δεν διχάζονται από οικονομικούς ανταγωνισμούς. Επίσης εξετάζει το κατά πόσο μπορεί αυτός ο δημοκρατικός μηχανισμός να εφαρμοστεί στη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλ. στην κρατική μορφή που γεννιέται από την επαναστατική νίκη της τάξης που εξεγείρεται κατά της εξουσίας του αστικού κράτους, δηλαδή αν μπορεί αυτή η μορφή κράτους, χάρη στον εσωτερικό μηχανισμό ανάθεσης των εξουσιών και σχηματισμού των ιεραρχιών, να χαρακτηριστεί ως «προλεταριακή δημοκρατία».

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 4ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΜΑΣ!

KATEBAΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κυκλοφόρησε και βρίσκεται στους χώρους διανομής το 4ο τεύχος του περιοδικού μας.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ
Για μια κοινωνία χωρίς τάξεις
Τριμηνιαία Έκδοση, Τεύχος 4, Άνοιξη 2015
Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Καλωσόρισμα
-Κομμουνισμός και δημοκρατία: Οι δύο αντίποδες
-Προειδοποίηση προς τον λαό (Η πρόποση του Λονδίνου), του Αύγουστου Μπλανκί
-Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!
-Υστερόγραφο σχετικά με τις επιθέσεις στο Charlie Hebdo
-Ροζάβα: Ο λαϊκός πόλεμος δεν είναι ταξικός πόλεμος
-Τα οδοφράγματα πρέπει να διαλυθούν. Ο μοσχοβίτικος φασισμός στην Ισπανία, του Πάουλ Μάτικ
-Η αριστερή πτέρυγα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Μέρος δεύτερο
-Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Τάσης
Γλωσσάρι-Ονοματολόγιο

TEN THESES ON THE COMMUNIST PROJECT TODAY

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Only the proletariat’s conscious struggle for its own emancipation can lead to the overthrow of capitalism and to the creation of a communist society. Communism is a radical project that emerges as a necessity from the real social relations and it draws its force from a rational and ethical liberating dictate: the constitution of the human species in a community, the creation of a universal society governed by the principle of justice, conceived as a universal relationship of equality and collectivity among people.

 

2. Proletarian revolution is not a spontaneous process that is caused automatically by the living conditions experienced by the working class under capitalism, which unfolds just as spontaneously towards aclassless society through its own objective logic of things, regardless of the intention of the actions of the social subjects who are animated by the selfish desire to promote their own social position. Social development is not a mechanical process; revolution is not the work of the ‘invisible hand’ and social liberation is not a selfish affair. The proletariat is not, of course, a purely moral subject and it cannot exceed the empirical determination of its will. However, this will, in order to be a liberating will, must be universal; it must stem from the need for a radical overcoming of bourgeois society and to raise the issue of creating a society of human species. Communist liberation cannot be accomplished if its protagonists, the hundred of millions of proletarians, don’t have a high degree of awareness of the purpose of their activity. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Barricade18March1871ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

1. Μονάχα η συνειδητή χειραφετητική δραστηριότητα του προλεταριάτου μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στη δημιουργία της κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο κομμουνισμός είναι το ριζοσπαστικό πρόταγμα που αναδεικνύεται ως αναγκαιότητα από τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και αντλεί την ισχύ του από μια ορθολογική και ηθική χειραφετητική επιταγή: τη συγκρότηση του ανθρώπινου είδους σε κοινότητα, τη δημιουργία μιας πανανθρώπινης κοινωνίας που διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης, νοούμενης ως μια καθολική σχέση ισοτιμίας και συλλογικότητας μεταξύ των ανθρώπων.

2. Η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι μια αυθόρμητη διαδικασία που προκαλείται αυτόματα από τις συνθήκες ζωής που βιώνει η εργατική τάξη μέσα στον καπιταλισμό και η οποία εκτυλίσσεται εξίσου αυθόρμητα προς την αταξική κοινωνία μέσω της ίδιας της αντικειμενικής λογικής των πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων τα οποία εμφορούνται από την εγωιστική επιθυμία να προαγάγουν τη δική τους κοινωνική θέση. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, η επανάσταση δεν είναι έργο της «αόρατης χειρός» και η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι μια εγωιστική υπόθεση. Το προλεταριάτου δεν είναι, ασφαλώς, ένα καθαρά ηθικό υποκείμενο και δεν μπορεί να υπερβεί τον εμπειρικό καθορισμό της βούλησής του. Ωστόσο, αυτή η βούληση για να είναι βούληση απελευθερωτική πρέπει να είναι βούληση καθολική, πρέπει να πηγάζει από την ανάγκη ριζικής υπέρβασης της αστικής κοινωνίας και να θέτει το ζήτημα της δημιουργίας μιας κοινωνίας του ανθρώπινου είδους. Η κομμουνιστική απελευθέρωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν οι πρωταγωνιστές της, οι εκατοντάδες εκατομμύρια προλετάριοι, δεν έχουν υψηλή συνείδηση του σκοπού της δράσης τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

granaziaΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Πραγματική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο[1] και ταξική συνείδηση

Σ’ αυτό το άρθρο θέλω να εστιάσω στο πώς η μετάβαση από την τυπική στην πραγματική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο –ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες- έχει οδηγήσει σε σημαντικές αλλαγές στη σύνθεση της εργατικής τάξης, στην ιδεολογία της και στους τρόπους υποκειμενοποίησής[2] της καθώς επίσης και στην ανάδειξη ορισμένων ζητημάτων σχετικά με την εργατική  ταξική συνείδηση και τις προοπτικές του καπιταλισμού σε μια εποχή κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Το τέλος της φορντικής[3] περιόδου της καπιταλιστικής βιομηχανικής παραγωγής, με τον «εργάτη-μάζα»[4] συγκεντρωμένο σε τεράστια βιομηχανικά συγκροτήματα, όπως η FIAT Mirafiori, και η μετάβαση στο μεταφορντικό[5] αυτοματοποιημένο εργοστάσιο, ως σημείο κορύφωσης της επιτάχυνσης της τάσης αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, έχει αναδιαμορφώσει το ταξικό τοπίο του καπιταλισμού. Η μακραίωνη διαδικασία με την οποία οι αγρότες μετατράπηκαν σε βιομηχανικούς εργάτες έχει φθάσει κατά τη μεταφορντική παραγωγή στο τελικό της στάδιο. Ο μεταφορντισμός έχει επίσης συνεπιφέρει τόσο τη συνέχιση και την επιτάχυνση της ανασύνθεσης της εργατικής τάξης, κατά την οποία η εργατική δύναμη μετατοπίζεται όλο και περισσότερο από τον βιομηχανικό τομέα στον τομέα των υπηρεσιών, και έχει μετασχηματίσει την παραδοσιακή μαρξιστική διάκριση μεταξύ παραγωγικής και μη-παραγωγικής εργασίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Einige grundlegende programmatische Thesen

kapd1

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1) Im gegenwärtigen kapitalistischen Gesellschaftssystem der Ausbeutung der Lohnarbeit durch das Kapital führt der Widerspruch zwischen den Produktivkräften und den Produktionsverhältnissen, zwischen dem gesellschaftlichen Charakter der Produktion und der individuellen Aneignung des Reichtums zu wachsenden sozialen Gegensätzen und einer Verschärfung des Kampfes zwischen Bourgeoisie und Proletariat.

2) Die historisch fortschrittliche Rolle des Kapitalismus lag im Hervorbringen der notwendigen materiellen und gesellschaftlichen Bedingungen für die Errichtung einer klassenlosen Gesellschaft. Diese Rolle endete in der Ära des Imperialismus, der Ära der verheerenden internationalen Krise und Weltkriege. Die Produktivkräfte traten in Widerspruch zu den Produktionsverhältnissen. Als Ergebnis dessen wandelten sich die Produktivkräfte in ihr Gegenteil. Die gnadenlose Jagd des Kapitals nach einem Maximum an Profit hat die weitere Entwicklung der Menschheit auf Eis gelegt. Der Kapitalismus kann nicht verbessert oder zum Wohl der Gesellschaft umgestaltet werden. Die Frage „Sozialismus oder Barbarei“ steht auf der historischen Tagesordnung und kann nur durch den Sieg der kommunistischen Weltrevolution gelöst werden. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

QUELQUES THESES PROGRAMMATIQUES DE BASE

kokkinisfina 

1. Dans le système social capitaliste actuel d’exploitation du travail par le capital, le conflit entre les forces productives et les rapports de production – qui est dû à la contradiction entre le caractère social de la production et l’appropriation individuelle de la richesse produite – grandit de plus en plus provoquant l’intensification des contradictions sociales et un aiguisement de la lutte entre la bourgeoisie et le prolétariat. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

SOME BASIC PROGRAMMATIC THESES

sfirodrepano1PDF format


1. In the present capitalist social system of exploitation of labour by capital, the conflict between productive forces and productive relations which is due to the contradiction between the social character of production and the individual appropriation of wealth that is producedis increasingly growing causing an intensity of social contradictions and a sharpening of struggle between the bourgeoisie and proletariat.

 

 2. The historically progressive role of capitalism lies in creating the necessary material and social conditions for the creation of a classless society. This role ends in the era of imperialism, the era of devastating international crises and world wars. The productive forces come into conflict with the existing productive relations and, as a result, these relations from forms of development of productive forces have turned into their bonds. The rampant race of capital for maximum profit has put the further development of humanity on absolute hold. Capitalism can neither be improved nor can be run for the benefit of society. On the historical agenda is posed, in the most explicit way, the dilemma ‘socialism or barbarism’, which can be solved only by the victory of world communist revolution.

 

 3. The working class, i.e. the class of modern wage laborers who live by selling their labour power and produce the whole social wealth, is the most oppressed and the only potentially revolutionary class of bourgeois society, the future vehicle of the communist liberation of humanity. It is the social class whose objective interest is the abolition of capitalism. At the same time, since it is a non-possessing class, when it takes over the governance of society it will not establish a new system of exploitation but will open the way for the creation of a society of common ownership and equality.

The working class as an exclusively suffering class in bourgeois society – seen as a simple sociological category upon which the capitalist system is based- is an individualized multitude and the only thing that unifies it is that it is a human matter for exploitation, a universally alienated mass that constitutes the class of modern wage slaves of capital. This class is either revolutionary or nothing. In order to exercise its revolutionary liberating role, it has to be transformed from a subject of exploitation into a class that fights for its liberation by smashing all the chains that enslave it and, therefore, abolishing itself as a class. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

1943-11-01-pcint

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

1. Υπό το παρόν καπιταλιστικό κοινωνικό καθεστώς εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο η σύγκρουση μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων -η οποία οφείλεται στην αντίφαση μεταξύ του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής και του ατομικού χαρακτήρατης ιδιοποίησης του παραγόμενου πλούτου- αναπτύσσεται με αυξανόμενο βαθμό προκαλώντας την ένταση των κοινωνικών αντιθέσεων και την όξυνση της πάλης μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου.

2. Ο ιστορικά προοδευτικός ρόλος του καπιταλισμού έγκειται στη δημιουργία των αναγκαίων υλικών και κοινωνικών προϋποθέσεων για τη δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας. Ο ρόλος αυτός τερματίζεται στην εποχή του ιμπεριαλισμού, στην εποχή των καταστροφικών διεθνών κρίσεων και των παγκοσμίων πολέμων. Οι παραγωγικές δυνάμεις έρχονται σε σύγκρουση με τις υφιστάμενες παραγωγικές σχέσεις, με αποτέλεσμα οι σχέσεις αυτές από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων να μετατρέπονται σε δεσμά τους. Η αχαλίνωτη δυναμική της κούρσας του κεφαλαίου για την αποκόμιση του μέγιστου δυνατού κέρδους έχει καταστεί ένας απόλυτος ανασταλτικός παράγοντας για την περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να βελτιωθεί σταδιακά ούτε να διοικηθεί προς όφελος της κοινωνίας. Στην ημερήσια διάταξη της ιστορίας τίθεται, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», το οποίο μπορεί να επιλυθεί μονάχα με την επικράτηση της παγκόσμιας κομμουνιστικής επανάστασης. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

battagliacommunistaΠαρουσιάζουμε την πολιτική πλατφόρμα της Ομάδων Διεθνών Σοσιαλιστών, η οποία αποτελεί μια διεθνιστική επαναστατική οργάνωση που δρα στη Γερμανία.

 

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα!

Πολιτική Πλατφόρμα της Ομάδας Διεθνών Σοσιαλιστών

«Η αστική κοινωνία βρίσκεται σε σταυροδρόμι: ή μετάβαση στον σοσιαλισμό ή επιστροφή στη βαρβαρότητα. Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την επιλογή… είτε τον θρίαμβο του ιμπεριαλισμού και την κατάρρευση ολόκληρου του πολιτισμού, όπως στην αρχαία Ρώμη, την ερήμωση, τον αφανισμό, τον εκφυλισμό -ένα μεγάλο νεκροταφείο- είτε τη νίκη του σοσιαλισμού, που σημαίνει τον συνειδητό και ενεργητικό αγώνα του διεθνούς προλεταριάτου κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου. Αυτό είναι το δίλλημα της παγκόσμιας ιστορίας: είτε το ένα είτε το άλλο. Η πλάστιγγα ταλαντεύεται μπροστά στην απόφαση του ταξικά συνειδητού προλεταριάτου». Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1915.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Ζούμε μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό κοινωνικό σύστημα που απλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Η κυριαρχία του κεφαλαίου αντηχεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και διαπερνά όλους τους τομείς της ζωής. Ο καπιταλισμός βασίζεται στην εκμετάλλευση της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, η οποία δεν έχει άλλη επιλογή από το να πωλεί την εργατική της δύναμη στους καπιταλιστές για να πληρώνει τα αναγκαία προς το ζην. Ανάμεσα σ’ αυτούς που στηρίζονται στον μισθό και στους καπιταλιστές υπάρχει, επομένως, μια αγεφύρωτη ταξική αντίθεση. Η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη που έχει το αντικειμενικό συμφέρον και τη δύναμη για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα του κέρδους. Η ανατροπή του συστήματος, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης διαμέσου της συνειδητής παγκόσμιας κατάργησης των καπιταλιστικών σχέσεων, είναι η βασική προϋπόθεση για την κατάργηση κάθε καταπίεσης. Η βάρβαρη δυναμική της κούρσας του κεφαλαίου για κέρδη έχει γίνει ο ανασταλτικός παράγοντας για την περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έχει προ πολλού φθάσει στο σημείο κατά το οποίο η πείνα, ο πόλεμος και η κυριαρχία μπορούν ουσιαστικά να ξεπεραστούν. Η εργατική τάξη δεν είναι απαραίτητο να διέλθει από «δημοκρατικά στάδια» ή να εκπληρώσει «αστικά καθήκοντα», αλλά, απεναντίας, αυτό που μονάχα είναι απαραίτητο είναι να επέμβει για τα βασικά ταξικά της συμφέροντα. Είμαστε κατά όλων των μορφών ταξικής συνεργασίας και των συμμαχιών με αστικές δυνάμεις. Μόνο όταν οι μισθωτοί εργάτες πάρουν στα χέρια τους τον αγώνα για τα συμφέροντά τους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες της κυρίαρχης τάξης και εναντίον τους, μπορεί ο αγώνας τους τελικά να πετύχει.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η ανατροπή του καπιταλισμού είναι δυνατή μονάχα διαμέσου της αλληλεγγύης και της αυτόνομης δράσης της εργατικής τάξης. Ως επαναστάτες υποστηρίζουμε όλους τους αγώνες για την υπεράσπιση των άμεσων ταξικών συμφερόντων απέναντι στις επιθέσεις του κεφαλαίου. Αυτοί προσφέρουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα της διάλυσης της αστικής ιδεολογίας, της υπέρβασης του ατομισμού και των διαχωριστικών γραμμών και της ανάπτυξης μιας συλλογικής δύναμης κατά του ταξικού εχθρού. Ταυτόχρονα, είμαστε αντίθετοι με όλες τις δυνάμεις της «κοινωνικής μεταρρύθμισης», που διατείνονται ότι θέλουν να αποκρούσουν τον καπιταλισμό ή να τον τιθασεύσουν διαμέσου συμβιβασμών με την άρχουσα τάξη. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να βελτιωθεί σταδιακά, με τη βαθμιαία μεταβολή της ουσίας του, ούτε να διοικηθεί με  έναν αξιοπρεπή ανθρώπινο τρόπο. Πρέπει αυτός να ανατραπεί με επαναστατικό τρόπο από την εργατική τάξη. Η εργατική τάξη δεν μπορεί να αναλάβει τις δομές του αστικού κρατικού μηχανισμού ή να τις καταστήσει χρήσιμες για τους δικούς της σκοπούς. Το αστικό κράτος δεν είναι ένα ουδέτερο πράγμα που βρίσκεται υπεράνω τάξεων, αλλά είναι ένα όργανο καταστολής και ελέγχου για τη διατήρηση και την υπεράσπιση της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Δίχως να τεθεί κατά μέρος ο κρατικός μηχανισμός και χωρίς την αποδυνάμωση των κρατούντων διαμέσου της αυτόνομης δράσης του προλεταριάτου δεν είναι δυνατή μια νέα κοινωνία που θα προετοιμάσει τον τερματισμό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πλατφόρμα του Διεθνούς Γραφείου για το Επαναστατικό Κόμμα (1997)

ict

Πλατφόρμα του Διεθνούς Γραφείου για το Επαναστατικό Κόμμα

Εισαγωγή

Η σημερινή περίοδος

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έθεσε τέλος στον ψυχρό πόλεμο. Όμως αυτό το γεγονός δεν έθεσε τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, στον ιμπεριαλισμό και στην απειλή ενός παγκοσμίου πολέμου.

Αντιθέτως, η εξαφάνιση της ΕΣΣΔ οφείλεται σε βασικούς παράγοντες που συνδέονται με τη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος σαν τέτοιου. Ο πρώτος λόγος είναι η κρίση της παγκόσμιας οικονομίας. Από την αρχή της δεκαετίας του ‘70, όλες οι μορφές καπιταλισμού, είτε οι κρατικές (δήθεν σοσιαλιστικές ή σχεδιαζόμενες οικονομίες) είτε οι λεγόμενες «μεικτές» οικονομίες του «ελεύθερου κόσμου», αναγκάστηκαν να έρθουν αντιμέτωπες με μια αυξανόμενη κρίση τελμάτωσης η οποία οφειλόταν στο γεγονός ότι ο καπιταλισμός έφτασε στο τέλος του κύκλου συσσώρευσής του. Ένα από τα πρώτα σημάδια ήταν η υποτίμηση του δολαρίου το 1971, και η συνακόλουθη κατάρρευση της συμφωνίας του Bretton Woods που είχε διαμορφώσει την οικονομική τάξη του ιμπεριαλισμού μεταπολεμικά. Ήταν μια προσπάθεια ώστε να πληρωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο η επιβράδυνση της αμερικανικής ανάπτυξης.

Ο δεύτερος λόγος είναι η τελμάτωση της οικονομίας της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» όπως επέμεναν οι υποστηρικτές της, αλλά μια ιδιαίτερη μορφή καπιταλισμού όπου το κράτος είχε αναλάβει το ρόλο της κλασσικής αστικής τάξης. Δυνάμει του μονοπωλίου του στην κρατική εξουσία, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης είχε γίνει στην πραγματικότητα το όχημα της νέας κυρίαρχης τάξης, που μεταβίβασε τα προνόμια από τη μία γενιά στην άλλη.

Επιπλέον, πρέπει να προσθέσουμε και τη σχετική εξασθένιση της ΕΣΣΔ. Η τελμάτωση συνοδευόμενη από μια τεχνολογική καθυστέρηση σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το δυτικό κόσμο, είχε σαν συνέπεια να εξασθενίσει η οικονομική βάση, για να υποστηριχθεί η στρατιωτική προσπάθεια. Σε αυτή την χωρίς προηγούμενο κούρσα εξοπλισμών, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ‘70 και του ‘80, η σοβιετική οικονομία δεν ήταν με κανένα τρόπο ικανή να ισοφαρίσει τις δαπάνες του αμερικανικού κράτους. Οι απόπειρες του Γκορμπατσόφ να θέσει τέλος σε αυτή την κούρσα και να αναδιαρθρώσει την οικονομία προσέκρουσαν στο σαμποτάζ που προέρχονταν από το εσωτερικό της κυρίαρχης τάξης, και από το περιορισμένο πεδίο χειρισμών που είχε επιβάλλει η κρίση που προσπαθούσε να επιλύσει. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλλαν στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991.

Η ιστορία αυτής της περιόδου επιβεβαιώνει λοιπόν δύο πράγματα: Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ

distinguish

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Νο. 2, Μάρτης 1979

  • η διεκδίκηση της γραμμής που πάει από τον Μαρξ στον Λένιν, στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (Λιβόρνο 1921)

  • ο αγώνας της Κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον εκφυλισμό της Διεθνούς, ενάντια στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» και τη σταλινική αντεπανάσταση.

  • η άρνηση των Λαϊκών Μετώπων και των μπλοκ της Αντίστασης

  • το δύσκολο έργο αποκατάστασης της επαναστατικής θεωρίας και οργάνωσης σε σύνδεση με την εργατική τάξη, ενάντια στην προσωπική και κοινοβουλευτική πολιτική

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Οι παραπάνω συνθετικές διακηρύξεις δίνουν έναν προσανατολισμό και δεν έχουν την αξίωση να δώσουν μια ολοκληρωτική εικόνα. Πάρ’ όλα αυτά, μια χαρακτηριστική γραμμή του κινήματός μας γίνεται αμέσως ολοφάνερη στα μάτια του αναγνώστη. Αντίθετα μ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν το μαρξισμό «επίκαιρο», υπάρχει μια συνεχής και αμετάβλητη γραμμή που ορίζει το κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς επειδή ξεπερνάει τα σκαμπανεβάσματα, τις υποχωρήσεις και τις επιτυχίες, τις σπάνιες αλλά ένδοξες νίκες και τις πολυάριθμες και καταστροφικές ήττες της εργατικής τάξης στο δύσκολο δρόμο του αγώνα χειραφέτησής της. Μονάχα χάρη στην αδιάκοπη συνέχεια αυτής της γραμμής το προλεταριάτο υπάρχει ως τάξη. Η γραμμή αυτή δεν αντικατοπτρίζει τη συγκυριακή και συχνά αντιφατική κατάσταση του προλεταριάτου σε κάθε στάδιο της πορείας του, στο χώρο και στο χρόνο, αλλά την κατεύθυνση που οφείλει υποχρεωτικά να πάρει, ξεκινώντας από την κατάστασή του ως εκμεταλλευόμενη κι υποχείρια τάξη, για να φτάσει σ’ εκείνη της κυρίαρχης τάξης και μετά, σ’ όλες τις χώρες, στην κατάργηση όλων των τάξεων, στον κομμουνισμό. Η μαρξιστική θεωρία προσδιορίζει τις αναγκαίες φάσεις και τα απαραίτητα μέσα, όπως και τον τελικό σκοπό αυτού του δρόμου, που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί από μόνος του τις υλικές προϋποθέσεις και που πρέπει να διανυθεί αγωνιστικά. Γι’ αυτό, παραφράζοντας ένα περίφημο κείμενο του Μαρξ, ο Λένιν λέει ότι δεν είναι μαρξιστής εκείνος που δεν ωθεί την αναγνώριση της πάλης των τάξεων μέχρι την αναγνώριση της διχτατορίας του προλεταριάτου ως αναγκαίο προϊόν αυτής της πάλης και ως αναγκαστικό σημείο μετάβασης «για την κατάργηση όλων των τάξεων και των κοινωνία χωρίς τάξεις». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου