Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

draperΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Φθινόπωρο 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

 

Χαλ Ντράπερ

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

 

Η μελέτη αυτή ασχολείται με την προέλευση και την ιστορία του όρου «δικτατορία του προλεταριάτου» στον Μαρξ και τον Ένγκελς. Τι σήμαινε για εκείνους ετούτος ο όρος;

Το θέμα αυτό εντάσσεται στο ευρύτερο αντικείμενο με τίτλο «Κράτος και δημοκρατία στα κείμενα του Μαρξ». Όμως η μελέτη αυτού του αντικειμένου επισκιάζεται από την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία ο Μαρξ τασσόταν υπέρ της επιβολής μιας «δικτατορίας». Το γεγονός αυτό ενισχύεται από δύο είδη ερμηνευτών, που σήμερα διεξάγουν έναν ψυχρό πόλεμο πάνω στο σώμα του μαρξισμού: αφενός τους αστούς ιδεολόγους που πιστεύουν ότι πρέπει αποδείξουν ότι ο Μαρξ ήταν ένας θεωρητικός του ολοκληρωτισμού προκειμένου να νικήσουν την Μόσχα και αφετέρου τους Σοβιετικούς σχολαστικούς που έχουν επιφορτισθεί με το έργο να περιβάλλουν τον σταλινισμό με αποσπάσματα του Μαρξ. Και τα δύο στρατόπεδα ανυπομονούν να αποδείξουν το ίδιο πράγμα. Πράγματι, οι μαρξιστικές ερμηνείες, που κάποτε ήταν μονοπώλιο λιγοστών σοσιαλιστών εμβριθών μελετητών, προσφέρεται κάλλιστα για να αποτελέσει μια μικρή παγκόσμια βιομηχανία.

Το μεγάλο θέμα, λοιπόν, είναι η εικόνα του Μαρξ για τον σύγχρονο κόσμο. Για εμένα ο μαρξισμός είναι η πύλη για έναν επαναστατικό σοσιαλισμό που είναι πέρα για πέρα δημοκρατικός και ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι πέρα για επαναστατικός. Εξ ου και η ανάγκη για την έρευνα που ακολουθεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΠΕΡΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ»

sorosmigrants1

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

κείμενο μεταναστευτικό ανταγωνισμός pdf

ενγκελς ανταγωνισμός pdf

 

Η πολιτική της μαζικής μετανάστευσης, της οποίας ακροτελεύτια απόρροια είναι τα «ανοικτά σύνορα», εν απουσία των απαραίτητων προϋποθέσεων που εξασφαλίζουν στους μετανάστες την νόμιμη υπόσταση, την αξιοπρεπή απασχόληση και την κοινωνική ένταξη στις χώρες υποδοχής, έχει ως αναπόφευκτες συνέπειες αφενός την ανομία, την υπερεκμετάλλευση και την περιθωριοποίηση των αλλοδαπών εργατών και αφετέρου την ανασφάλεια, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και την άρση των κατακτήσεων των ημεδαπών εργαζομένων.

Στην περίπτωση της απεριόριστης και αχαλιναγώγητης εισροής μεταναστών, και ειδικά υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης, ενεργοποιείται ο μηχανισμός της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά εργασίας που λειτουργεί εν προκειμένω εις βάρος τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων εργατών και δρα αποκλειστικά προς όφελος των εργοδοτών. Το αποτέλεσμα είναι η ενεργοποίηση του ανταγωνισμού, όχι μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης, αλλά μεταξύ των ίδιων των εργαζομένων για την αναδιανομή των διαθέσιμων πόρων και την εξασφάλιση των προσφερόμενων μέσων διαβίωσης μετατρέποντάς τους από «εν τη τάξει αδελφούς» σε «εν πολέμω αδελφοκτόνους». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η μικροαστική τρομοκρατία των διανοουμένων, εκδηλώνεται σε μια ειδική στιγμή εξασθένισης του προλεταριάτου στη δυναμική του σχέση με το κεφάλαιο. Σε μια στιγμή που δέχεται χτυπήματα στις συνθήκες εργασίας του, στην αγοραστική του δύναμη, στην ικανότητα υπεράσπισής του. Ικανότητα που εξασθενίζει ακόμα περισσότερο από την αρνητική επίδραση του οπορτουνισμού. Σ’ αυτή τη στιγμή της μετωπικής επίθεσης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής ενάντια στους μισθούς, κάθε τρομοκρατική πράξη καταλήγει να χτυπάει στα πλευρά το εργατικό κίνημα και να το εξασθενίζει ακριβώς τη στιγμή που έχει ανάγκη να συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία.

Συχνά, σε μια κάμψη της προλεταριακής πάλης αντιστοιχεί ένα μικροαστικό τρομοκρατικό κύμα. Η ζημιά είναι διπλή. Αυτή τη φορά κινδυνεύει να είναι τριπλή γιατί προστίθεται η γενική ιδεολογική σύγχυση των άπειρων υποθέσεων και εξηγήσεων, οι οποίες έχουν τόση μεγαλύτερη δυνατότητα διάδοσης όσο πιο πλατιά είναι η αστική και η οπορτουνιστική επίδραση στο εργατικό κίνημα.

Κι όμως, για το προλεταριάτο η επίγνωση του μικροαστικού τρομοκρατικού φαινομένου, σημαίνει ότι κέρδισε την πρώτη μάχη στην κατάσταση της κάμψης. Είναι αυτό που έπραξαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς απέναντι στην ιταλική δημοκρατική τρομοκρατία. Από την ανάλυσή τους και τη σκληρή πάλη τους, καθοδηγήθηκε μια ολόκληρη γενιά από διεθνιστές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑΤΙ Η ΡΩΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ

russia

Ι. Ο ρωσικός καπιταλισμός

Χτυπητές κοινωνικές διαφορές, μισθολογικές ανισότητες, προνόμια ανάλογα με το είδος δουλειάς και καταμερισμός εργασίας που καταδικάζει τους «χειρώνακτες εργάτες» στην κόλαση του εργοστασίου και εξασφαλίζει για τους διανοούμενους το μονοπώλιο των ανέσεων· μπορεί να πει κανείς ότι όλα αυτά συμβιβάζονται με το σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται ξεδιάντροπα οι ιθύνοντες του Κομμουνιστικού Κόμματος; Μια βίλα για τον Κοσύγκιν και τρώγλες για τους εργάτες, πύραυλοι στο διάστημα και ουρές μπροστά από το κρεοπωλείο, πυρηνικό οπλοστάσιο και ελλείψεις σε κρέας και δημητριακά: όλα αυτά αποτελούν εποικοδομητικές εικόνες μιας κοινωνίας του μέλλοντος; Δεν αρκεί, ωστόσο, απλά να απαντήσουμε «όχι». Η αστική τάξη έχει ήδη μάθει πώς να εκμεταλλεύεται έντεχνα την απογοήτευση ορισμένων εργατών που έρχονται αντιμέτωποι με τη γυμνή ρωσική πραγματικότητα. Είναι σαν να τους λέει κανείς ότι αφού ο κομμουνισμός δεν προσφέρει τίποτα καλύτερο, γιατί να μην είναι ευχαριστημένοι με τον παλιό καλό δημοκρατικό καπιταλισμό; Αλλά και οι υποστηρικτές των «καινούργιων δρόμων προς το σοσιαλισμό» δεν έχουν να μας πουν τίποτε πραγματικά διαφορετικό: κάθε λαός θα έχει το δικό του σοσιαλισμό που θα παίρνει υπόψη του τις παραδόσεις του και το «επίπεδο του πολιτισμού του»!

Αν εμείς, ως επαναστάτες μαρξιστές, θέλουμε να δείξουμε ότι ο ρωσικός κομμουνισμός είναι κάλπικος, αυτό δεν το κάνουμε με την παραμικρή πρόθεση να προκαλέσουμε μέσω της αλήθειας την αποστροφή των εργατών. Αντίθετα, το κάνουμε για να δείξουμε ότι τα ελαττώματα της σημερινής ρωσικής κοινωνίας είναι κοινά με όλα τα υφιστάμενα πολιτικά καθεστώτα, επειδή όλα τους –συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας- είναι καπιταλιστικά. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου