ΔΕΚΕΜBΡΗΣ ’44: Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Τριανταπέντε χρόνια μετά το δολοφονικό όργιο των Εγγλέζων ιμπεριαλιστών ενάντια στους σταλινικούς πρώην συμμάχους τους και τις άοπλες μάζες της Αθήνας, σύσσωμη η δημοκρατική αντιπολίτευση με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ, απαιτεί απ’ την αστική τάξη την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης. Καταλαβαίνουμε απόλυτα τη φλογερή επιθυμία του ΚΚΕ. Γιατί ποτέ δεν υπήρξε κόμμα της προλεταριακής επανάστασης, αλλά ένα μικροαστικό κόμμα, που προσπαθούσε να κερδίσει μια «καλύτερη θέση στον ήλιο» της αστικής δημοκρατίας. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι ακριβώς ν’ αποδείξει ότι ο ματωμένος Δεκέμβρης του ’44 ήταν το φυσικό επακόλουθο της οπορτουνιστής πολιτικής που ακολούθησε απ’ την ίδρυσή του το 1918. Κι ότι αυτό δεν οφειλόταν όπως θέλουν οι σημερινοί Σταλινικοί-Μαοϊκοί, απλώς και μόνο στην αμαρτωλή δυάδα της τότε ηγεσίας Σιάντο-Ιωαννίδη, αλλά στην ολοκληρωτική ευθυγράμμισή του στις ντιρεχτίβες του Σταλινικού Κρεμλίνου, που προωθώντας θεωρητικά και πραχτικά την αντεπαναστατική ταχτική των Λαϊκών Μετώπων και του αντιφασιστικού αγώνα, έδεσε τα χέρια των προλετάριων, ρίχνοντάς τους ν’ αλληλοσφαγούν μέσα στη φρίκη του 2ου ιμπεριαλιστικού πολέμου για την υπεράσπιση της αστικής πατρίδας.

Στο άρθρο αυτό δεν τηρείται αυστηρά η χρονολογική σειρά των διαφόρων γεγονότων, γιατί το κύριο βάρος δίνεται στην αντιπαράθεση των θέσεων του ΚΚΕ με τις μαρξιστικές επαναστατικές θέσεις.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

1921: Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ;

 

ISVESTIAΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Σήμερα είμαστε μάρτυρες της τραγωδίας μιας κοινωνικής επανάστασης που περιορίστηκε εντός εθνικών συνόρων εξαιτίας της παθητικότητας των λαών της Ευρώπης, που είχαν απέναντί τους ευφυείς και καλά εξοπλισμένες αντιδραστικές δυνάμεις. Έτσι, αυτή περιήλθε σε κατάσταση ασφυξίας και ήταν αναγκασμένη να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο απέναντι στον εχθρό, τόσο τον εσωτερικό όσο και τον εξωτερικό. Έχουμε δει πολλά λάθη να διαπράττονται, πολλά σφάλματα να αποκαλύπτονται και, από μια ελευθεριακή σκοπιά, πολλές πολύτιμες αλήθειες να επιβεβαιώνονται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Die Alternative ist nicht “Faschismus oder Parlamentarismus“ sondern „Sozialismus oder Barbarei“

puppetsΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Die neonazistischen Banden der Goldenen Morgenröte sind die inoffiziellen Erfüllungsgehilfen der repressiven Herrschaft des parlamentarischen Staates. Sie führen einen regelrechten Klassenkrieg gegen die ArbeiterInnenklasse. Dies war von jeher die historische Aufgabe des Nazismus.

In Anbetracht der derzeitigen Lage in Griechenland sind die Neonazis zu einem Bestandteil der neoliberalen Krisenverwaltung des Kapitalismus geworden. Trotz ihrer gegen das System gerichteten Demagogie drücken sie in der extremsten Form eine arbeiterInnenfeindliche Haltung aus. Sie entspringen den Gedärmen einer krisengeschüttelten bürgerlichen Gesellschaft. Ihr Nährboden ist die rapide Abwertung der Arbeitskraft, die Unterdrückung der schwächsten Teile der ArbeiterInnenklasse sowie eine rassistische und nationalistische Propaganda, die bereits fester Bestandteil der Politik der konservativen und sozialdemokratischen Regierungen war. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

The Real Dilemma is not «Parliamentarism OR Fascism» But «Socialism OR Barbarism»

Pavlos FyssasΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

In the wake of the murder of the rapper Pavlos Fyssas at the hands of a neo-Nazi Gold Dawn thug and the arrest of the leader of that party Greek Internationalists issued the following leaflet. Its warning is clear. To be only anti-fascist today is to fall into the trap of the Greek «democratic» state which is bringing in new repressive measures not only against immigrants but against all dissenters of capitalism.

 

The neo-Nazi Golden Dawn squads are an informal auxiliary arm of the official repressive rule of the parliamentary state, carrying out the class war of capital against labour. This was, after all, the historical role of Nazism at its birth.

In the current context Greek neo-Nazis have become part of the neoliberal management of the deep crisis of domestic capitalism and express its anti-working class attitude at its most extreme through their so-called anti-system demagogues. They emerged from the bowels of a bourgeois society in deep crisis. They were nourished on the politics of rapid devaluation of labour power and the suppression of weaker elements of the working class, and on the racist and nationalistic propaganda that was prevalent in the politics of the conservative and social-democratic governments. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ Ή ΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΑΛΛΑ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ»

antifascismΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Δημοσιεύουμε προκήρυξη που μοιράσαμε σε 1.000 αντίτυπα στην κεντρική αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αθήνα, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013.

 

Οι νεοναζιστικές χρυσαυγίτικες ομάδες κρούσης αποτελούν άτυπο επικουρικό βραχίονα του επίσημου κατασταλτικού μηχανισμού του κοινοβουλευτικού κράτους πλαισιώνοντας την εφαρμογή του ταξικού πολέμου του κεφαλαίου κατά της εργασίας. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο ιστορικός ρόλος του ναζισμού κατά τη γέννησή του.

 

Στη σύγχρονη συγκυρία οι έλληνες νεοναζιστές έχουν αναδειχθεί σε συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της βαθιάς κρίσης του εγχώριου καπιταλισμού και εκφράζουν την αντεργατική του αιχμή με τη συνήθη δήθεν αντισυστημική τους δημαγωγία. Αναδείχθηκαν από τα σπλάχνα μιας αστικής κοινωνίας σε βαθιά κρίση. Τράφηκαν από την πολιτική ραγδαίας υποτίμησης της εργασίας και καταστολής των πιο αδύνατων μερίδων, τη ρατσιστική και εθνικιστική προπαγάνδα που αποτελούσαν διαδεδομένη πολιτική των συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων.

 

Εξέφρασαν τη ραγδαία απόγνωση κατεστραμμένων αντιδραστικών μικροϊδιοκτητών και αποκτηνωμένων ανέργων, ανεβάζοντας στην πολιτική τον βούρκο της κοινωνίας.  Συγκρότησαν πολιτικά μια κανιβαλική μάζα που αποτελεί εφεδρεία στην υπηρεσία των πιο επιθετικών μερίδων του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ναζιστές, όπως πάντα, είναι τα γνήσια τέκνα της καπιταλιστικής παρακμής που τρέφει στον κόρφο του το κοινοβουλευτικό καθεστώς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ 1953

Germany1953ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

Πριν από 60 χρόνια οι εργάτες της Ανατολικής Γερμανίας ξεσηκώθηκαν ενάντια στους σταλινικούς εκμεταλλευτές τους. Για να τιμήσουμε αυτή την επέτειο παρουσιάζουμε τη μετάφραση ενός κειμένου των συντρόφων μας από την Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών (GIS) στη Γερμανία, το οποίο καταδεικνύει όχι μόνο τη δυνατότητα αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης αλλά και τα όρια του εργατικού αυθορμητισμού ο οποίος στερούνταν τόσο από μια σαφή αντίληψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «κομμουνισμού» όσο και της σημασίας που παίζουν η επαναστατική οργάνωση και η στρατηγική. Όπως καταδεικνύει το άρθρο της GIS πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ…

egyptΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

PDF

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΡΩΣΙΑ: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

stalinator

Αν σήμερα είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι τριάντα χρόνια «ευημερίας» και αχαλίνωτης συσσώρευσης έχουν απλώς οδηγήσει το δυτικό καπιταλισμό για μια ακόμη φορά στο δαιμονισμένο κύκλο των κρίσεων, οι μεταπτώσεις του καπιταλισμού στην ανατολική και τη ρωσική του μορφή καλύπτονται ακόμη από το μύθο της απουσίας κρίσης στην Ανατολή, το μύθο του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» και της εγγυημένης ανάπτυξης.

Το θλιβερό θέαμα της αποτυχίας της ρωσικής γεωργίας -μιας αποτυχίας που δεν οφείλεται ούτε στον «κομμουνισμό», όπως θέλoυν να μας πείσουν οι αστοί της Δύσης, ούτε στις «κλιματικές συνθήκες», όπως διατείνονται οι Ρώσοι ομόλογοί τους, αλλά αποκλειστικά στην καπιταλιστική καθυστέρηση της κολχόζνικης γεωργίας- είναι αρκετό για να δειχθεί ότι η σοβιετική οικονομία δεν μπόρεσε να γλυτώσει από την κρίση. Και πράγματι χάρη στον αμερικανικό καπιταλισμό -που η γεωργία του ήταν αφάνταστα αναπτυγμένη ακόμη και αν η βιομηχανία του είναι χτυπημένη κατακέφαλα από την κρίση- η Ρωσία μπόρεσε να τραφεί, παρ’ όλο που σύμφωνα με την ίδια  υποτίθεται ότι είναι μια πλήρως σοσιαλιστική κοινωνία… «που έχει οικοδομήσει τις υλικές βάσεις του κομμουνισμού»! Αλλά ο μύθος παραμένει ζωντανός, ο μύθος του «σοσιαλιστικού σχεδιασμού» στη βιομηχανία, ο μύθος των υψηλών ποσοστών ανάπτυξης που ο ίδιος επιτρέπει την πραγματοποίησή τους και ο μύθος της εξίσωσης που βρίσκεται στη βάση της προπαγάνδας του σταλινισμού και των επιγόνων του ότι, δηλαδή, σοσιαλισμός ίσον σχεδιασμός συν φρενήρης ανάπτυξη. Ακόμη και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος εκείνων που αναγνωρίζουν το ψεύδος της κοινωνικής ειρήνης και της δυτικής «ευημερίας» δεν το κάνουν δίχως να ξαναπέσουν σε μια άλλη αστική παγίδα, διεκδικώντας όχι το τέλος αυτής της κτηνώδους εποχής φρενήρους συσσώρευσης, αλλά τη «σχεδιοποίησή» της με στόχο την επίτευξη ποσοστών συσσώρευσης…ακόμη υψηλότερων! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

stalinbaby

Μια διπλή επανάσταση

Στις αρχές του αιώνα η κατάσταση στη Ρωσία ήταν εξαιρετικά επαναστατική και όλοι οι μαρξιστές ήταν σύμφωνοι πάνω σ’ αυτό: η επανάσταση που ήταν στην ημερήσια διάταξη στη Ρωσία ήταν η αστικοδημοκρατική επανάσταση.

Η τσαρική απόλυτη μοναρχία ήταν αναγκασμένη για να κρατηθεί στην εξουσία να επιτρέπει, και μάλιστα να προωθήσει, μια σχετική ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο σ’ αυτόν τον ίδιο τον κρατικό φεουδαρχισμό.

Κι αυτό επειδή στον αγροτικό τομέα οι κοινοτικές μορφές του μιρ είχαν ναρκοθετηθεί με την κατάργηση της δουλοπαροικίας και την ανάπτυξη της παραγωγής για την αγορά και επειδή, όπως το δείχνει ο Λένιν στα 1894, η εισαγωγή της ιδιοκτησίας, του εμπορευματισμού και της διαφοροποίησης της αγροτιάς σε τάξεις ήταν πλέον αναπότρεπτη. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη παρέμεινε κομματιαστή, διότι ενοχλούνταν από το φεουδαρχικό δίκαιο, από τις παλιές μορφές ιδιοκτησίας και ευθύνης και από τον παρασιτισμό των ιδιοκτητών γης κλπ. Η ρώσικη αγροτιά είχε ανάγκη να τινάξει στον αέρα όλα αυτά τα εμπόδια που κρατιόντουσαν γερά στη θέση τους από την απόλυτη μοναρχία.

Στη βιομηχανία αυτό το ίδιο το τσαρικό κράτος ευνόησε μια μερική ανάπτυξη, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την παραγωγή όπλων. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όμως, περιοριζόντουσαν σε μερικά μεγάλα αστικά κέντρα. Αν, λοιπόν, η μπουρζουαζία επωφελούνταν από την καταπίεση των εργατών από το φεουδαρχικό κράτος, απ’ την άλλη, όμως, υπέφερε, με τη σειρά της, από έλλειψη ελευθερίας κίνησης, από έλλειψη αυτονομίας και ελέγχου πάνω στην εξουσία και τη διοίκηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ

distinguish

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Νο. 2, Μάρτης 1979

  • η διεκδίκηση της γραμμής που πάει από τον Μαρξ στον Λένιν, στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (Λιβόρνο 1921)

  • ο αγώνας της Κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον εκφυλισμό της Διεθνούς, ενάντια στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» και τη σταλινική αντεπανάσταση.

  • η άρνηση των Λαϊκών Μετώπων και των μπλοκ της Αντίστασης

  • το δύσκολο έργο αποκατάστασης της επαναστατικής θεωρίας και οργάνωσης σε σύνδεση με την εργατική τάξη, ενάντια στην προσωπική και κοινοβουλευτική πολιτική

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Οι παραπάνω συνθετικές διακηρύξεις δίνουν έναν προσανατολισμό και δεν έχουν την αξίωση να δώσουν μια ολοκληρωτική εικόνα. Πάρ’ όλα αυτά, μια χαρακτηριστική γραμμή του κινήματός μας γίνεται αμέσως ολοφάνερη στα μάτια του αναγνώστη. Αντίθετα μ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν το μαρξισμό «επίκαιρο», υπάρχει μια συνεχής και αμετάβλητη γραμμή που ορίζει το κομμουνιστικό κόμμα, ακριβώς επειδή ξεπερνάει τα σκαμπανεβάσματα, τις υποχωρήσεις και τις επιτυχίες, τις σπάνιες αλλά ένδοξες νίκες και τις πολυάριθμες και καταστροφικές ήττες της εργατικής τάξης στο δύσκολο δρόμο του αγώνα χειραφέτησής της. Μονάχα χάρη στην αδιάκοπη συνέχεια αυτής της γραμμής το προλεταριάτο υπάρχει ως τάξη. Η γραμμή αυτή δεν αντικατοπτρίζει τη συγκυριακή και συχνά αντιφατική κατάσταση του προλεταριάτου σε κάθε στάδιο της πορείας του, στο χώρο και στο χρόνο, αλλά την κατεύθυνση που οφείλει υποχρεωτικά να πάρει, ξεκινώντας από την κατάστασή του ως εκμεταλλευόμενη κι υποχείρια τάξη, για να φτάσει σ’ εκείνη της κυρίαρχης τάξης και μετά, σ’ όλες τις χώρες, στην κατάργηση όλων των τάξεων, στον κομμουνισμό. Η μαρξιστική θεωρία προσδιορίζει τις αναγκαίες φάσεις και τα απαραίτητα μέσα, όπως και τον τελικό σκοπό αυτού του δρόμου, που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δημιουργεί από μόνος του τις υλικές προϋποθέσεις και που πρέπει να διανυθεί αγωνιστικά. Γι’ αυτό, παραφράζοντας ένα περίφημο κείμενο του Μαρξ, ο Λένιν λέει ότι δεν είναι μαρξιστής εκείνος που δεν ωθεί την αναγνώριση της πάλης των τάξεων μέχρι την αναγνώριση της διχτατορίας του προλεταριάτου ως αναγκαίο προϊόν αυτής της πάλης και ως αναγκαστικό σημείο μετάβασης «για την κατάργηση όλων των τάξεων και των κοινωνία χωρίς τάξεις». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου