ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ!

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Μεγάλωσα σὲ μία γειτονιὰ τῆς Ἀθήνας ἡ ὁποία, σπάνιο γιὰ τὴν περίοδο ἐκείνη (δεκαετία τοῦ ’80), εἶχε ἀθλητικὸ κέντρο. Μοῦ ἄρεσε ὁ ἀθλητισμὸς καὶ οἱ γονεῖς μου ἦταν ἀρωγοὶ σ’ αὐτό, ὁπότε οἱ ἐπισκέψεις μας στὸ ἀθλητικὸ κέντρο ἦταν συχνές. Οἱ δυνατότητες αὐτοῦ τοῦ χώρου ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἀθλοπαιδιὲς ἦταν πολλὲς (ποδόσφαιρο, βόλεϊ, στίβος κ.ἄ.) ἀλλὰ αὐτὸ πού μοῦ κέντρισε τὸ ἐνδιαφέρον ἦταν τὸ μπάσκετ. Ἦταν ἀλήθεια πὼς ὁ πατέρας μου δὲν ἦταν καὶ πολὺ «ζεστός» γι’ αὐτὸ τὸ ἄθλημα, ὡστόσο κρατοῦσε διακριτικὰ ἀποστάσεις, πράγμα ποὺ δὲν καταλάβαινα τότε ἀλλὰ καὶ μὲ βόλευε. Μεγαλώνοντας ἔπαιζα πολὺ μπάσκετ, εἶχα σχεδὸν δεθεῖ μὲ τὴν πορτοκαλιὰ μπάλα. Ποῦ μὲ ἔχανες, ποῦ μὲ ἔβρισκες, κάτω ἀπὸ τὴν μπασκέτα. Προσπαθοῦσα νὰ κάνω ὅλα τὰ κόλπα ποὺ ἔβλεπα ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους, ριβέρς, τζάμπ-σούτ, λέι-ἄπ, ἐλπίζοντας πὼς μεγαλώνοντας κι ἐγὼ θὰ μπορῶ σὰν κι αὐτοὺς νὰ γίνω ἀνταγωνιστικός, ἀκόμα καὶ νὰ καρφώνω.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Αναδημοσιεύουμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθ. ψυχολογίας του Παντείου πανεπιστημίου Γιάννη Παπαμιχαήλ, ο οποίος αναλύει τη σημερινή πραγματικότητα και προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;», γιατί η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε λήθαργο, πώς νοηματοδοτούνται σήμερα τα συλλογικά  ‘κεκτημένα’ κοινωνικής και πολιτικής φύσεως, και πώς η ελληνική κοινωνία με την εθελόδουλη μεταπολιτευτική νοοτροπία της πειθαρχεί στην εξόντωσή της εκλογικεύοντας τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και το γενικότερο ξεπούλημα της χώρας της.

Απόσπασμα από την ομιλία του:

(…) «Στη νεοφιλελεύθερη σημερινή πραγματικότητα ο δήθεν χειραφετημένος, απελεύθερος, εξωκοινωνικός ή μη επαρκώς κοινωνικοποιημένος εξατομικευμένος «πολίτης του κόσμου» δεν έχει εξασφαλισμένη ούτε τροφή, ούτε εργασία, ούτε υγειονομική περίθαλψη (δηλαδή όλα αυτά που αποτελούν το λεγόμενο κοινωνικό κράτος) και τα οποία αποκτήθηκαν με συλλογικούς αγώνες των εργαζομένων∙ σήμερα όλα αυτά καταρρέουν.

Συνεπώς έχουμε έναν εν δυνάμει εργαζόμενο, γιατί θα μπορεί να μην είναι καθόλου εργαζόμενος, να είναι απλώς μια παρασιτική μάζα, την οποία βλέπουμε να υπάρχει, να κινείται νομαδικά επί του πλανήτη, χωρίς καμία ιδιαίτερη ελπίδα να βρει κάπου κάποια δουλειά, κάποια εξασφάλιση, να προκόψει και για την οποία ενδεχομένως δεν θα υπάρχει – και δεν υπάρχει ήδη – κανένα ενδιαφέρον ούτε για την υγειονομική της περίθαλψη, ούτε για τη διατροφή της, ούτε για τη στέγασή της. Αυτός είναι ο μεταμοντέρνος, μετανεωτερικός ‘ούτε καν δούλος’ με φαντασίωση ότι είναι πολίτης του κόσμου.

Όταν χάσεις τη συλλογικότητα και την πολιτική διάθεση συλλογικά να κυριαρχήσεις επί ενός εδάφους που ιστορικά θεωρείς δικό σου, άρα σε συμπυκνώνει σε μια συλλογικότητα με τους πολιτισμικώς ομοίους σου ανθρώπους, τότε χάνεις και τη δυνατότητα να διεκδικήσεις αυτό που πωλείται σήμερα στην ιδεολογία ως ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα. Δεν υπάρχει κανένα ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα, παρά μόνο ως πλάσμα νόμου, ως φαντασίωση νομική. Δικαιώματα οι άνθρωποι, ως εξ’ ορισμού κοινωνικά και πολιτικά όντα, τα κατακτούν συλλογικά.»

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ: Ο ΑΝΟΙΧΤΟΜΥΑΛΟΣ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

H νέα μόδα που ήρθε για να ανανεώσει το λεξιλόγιο, την αισθητική και τους τρόπους συμπεριφοράς των φιλελεύθερων κοινωνιών ακούει στο όνομα «πολιτική ορθότητα». Από τις μεσοαστικές γειτονιές των Βρυξελλών, τις φοιτητικές συνοικίες της Βαρκελώνης, το Καρτιέ Λατέν των Παρισίων, τα ακαδημαϊκά campus των Ηνωμένων Πολιτειών, τα Εξάρχεια ως και το Kreuzberg, η πολιτική ορθότητα είναι το νέο must στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Εκ πρώτης όψεως, τούτη η ρυθμιστική αρχή φαντάζει ιδιαίτερα γοητευτική εφόσον και δημιουργεί προσδοκίες υπεράσπισης των αδυνάμων και όσων δεν χαίρουν μιας σειράς τυπικών δικαιωμάτων. Όμως, στην πραγματικότητα έχει καταλήξει να δημιουργήσει ένα αποπνικτικό περιβάλλον γραφειοκρατικών ελέγχων και μαζικής υστερίας προς οποιαδήποτε κριτική σ’ αυτό το fair-play της ανεκτικής αδιαφορίας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου