ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

scan-3ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 6ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Άνοιξη 2016) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.
Το τρίτο αυτό κείμενο του θεματικού πλουραλιστικού αφιερώματος είναι του Μόντυ Τζώνστοουν και έχει τίτλο «Μαρξ, Μπλανκί και δημοκρατία». Με υποδειγματική συστηματικότητα και επιστημονική αντικειμενικότητα ο συγγραφέας παρουσιάζει τις αντίστοιχες απόψεις του Μπλανκί και των θεμελιωτών του μαρξισμού για το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας κατά την πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποκαθιστώντας ταυτόχρονα και το περιεχόμενο της περιβόητης (ή πλέον διαβόητης) «δικτατορίας του προλεταριάτου» στην σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, που κατάντησε να σημαίνει την δικτατορική διακυβέρνηση μιας προνομιούχας «επαναστατικής μειονότητας», που υποτίθεται ότι κατέχει το copyright της αλήθειας. Ο Τζώνστοουν αποδεικνύει με σχολαστική φροντίδα ότι για τους ιδρυτές του μαρξισμού ο όρος αυτός είχε ακριβώς το αντίθετο περιεχόμενο από αυτόν που αργότερα απέκτησε και ότι μάλιστα ο Μαρξ τον επινόησε ακριβώς για να διαχωριστεί ρητά από τον Μπλανκί και τους οπαδούς του, που υποστήριζαν ότι η ανάληψη της εξουσίας πρέπει να πραγματοποιηθεί από μια επαναστατική ελίτ, ακόμα και παρά την θέληση της πλειοψηφίας του λαού (δηλαδή, «δικτατορία του προλεταριάτου» ως δημοκρατική διακυβέρνηση των λαϊκών μαζών σε αντίθεση με την «δικτατορία της επαναστατικής πρωτοπορίας»).

Μόντυ Τζώνστοουν

ΜΑΡΞ, ΜΠΛΑΝΚΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι απαραίτητη η υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Ή μήπως ένα επαναστατικό κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση μπορεί να αναλάβει την εξουσία δίχως αυτήν την υποστήριξη και να την διατηρήσει ακόμη και παρά την αντίθετη βούληση του μεγαλύτερου μέρους του λαού; Το ζήτημα αυτό -το οποίο υπήρξε βασικό στην συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο εσωτερικό του σοσιαλιστικού κινήματος σχετικά με την θεωρία και την πράξη της δημοκρατίας- δίχασε τους επαναστάτες επί εκατόν πενήντα χρόνια και εξακολουθεί και σήμερα να τους διχάζει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

draperΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Το παρακάτω κείμενο  δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού μας «ΤΟ ΕΝΖΥΜΟ» (Φθινόπωρο 2015) στο αφιέρωμα με γενικό τίτλο «Ο κομμουνισμός ως ‘αληθινή δημοκρατία’». Στο αφιέρωμα αυτό φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε, στο μέτρο του δυνατού, ποικίλες γόνιμες τοποθετήσεις για το εν λόγω ζήτημα το οποίο, κατά την γνώμη μας, είναι ουσιαστικής σημασίας ως κατεξοχήν γνώρισμα του κομμουνιστικού απελευθερωτικού προτάγματος, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα που το αντιμετώπισε ο Μαρξ από την νεανική έως και την ώριμη περίοδο της πνευματικής του εξέλιξης. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα δεν απηχούν, εν μέρει ή εν συνόλω, υποχρεωτικά τις απόψεις της ομάδας μας. Απεναντίας, επιδίωξή μας είναι η δημοσίευση μιας ποικιλίας προσεγγίσεων και ερμηνειών, εφόσον αυτές συμβάλλουν γόνιμα στην διαπραγμάτευση του υπό διερεύνηση ζητήματος. Από μέρους μας, έχουμε ήδη τοποθετηθεί ρητά υπέρ μιας αντίληψης περί κομμουνισμού ως μια συλλογικά αυτοκυβερνώμενη κοινότητα κοινωνικοποιημένων ανθρώπων διαμέσου της υπέρβασης του πολιτικού κράτους και της κοινωνίας των ιδιωτών, στην οποία το γενικό συμφέρον θα είναι ταυτόχρονα και ιδιωτικό συμφέρον.

 

Χαλ Ντράπερ

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

 

Η μελέτη αυτή ασχολείται με την προέλευση και την ιστορία του όρου «δικτατορία του προλεταριάτου» στον Μαρξ και τον Ένγκελς. Τι σήμαινε για εκείνους ετούτος ο όρος;

Το θέμα αυτό εντάσσεται στο ευρύτερο αντικείμενο με τίτλο «Κράτος και δημοκρατία στα κείμενα του Μαρξ». Όμως η μελέτη αυτού του αντικειμένου επισκιάζεται από την πεποίθηση σύμφωνα με την οποία ο Μαρξ τασσόταν υπέρ της επιβολής μιας «δικτατορίας». Το γεγονός αυτό ενισχύεται από δύο είδη ερμηνευτών, που σήμερα διεξάγουν έναν ψυχρό πόλεμο πάνω στο σώμα του μαρξισμού: αφενός τους αστούς ιδεολόγους που πιστεύουν ότι πρέπει αποδείξουν ότι ο Μαρξ ήταν ένας θεωρητικός του ολοκληρωτισμού προκειμένου να νικήσουν την Μόσχα και αφετέρου τους Σοβιετικούς σχολαστικούς που έχουν επιφορτισθεί με το έργο να περιβάλλουν τον σταλινισμό με αποσπάσματα του Μαρξ. Και τα δύο στρατόπεδα ανυπομονούν να αποδείξουν το ίδιο πράγμα. Πράγματι, οι μαρξιστικές ερμηνείες, που κάποτε ήταν μονοπώλιο λιγοστών σοσιαλιστών εμβριθών μελετητών, προσφέρεται κάλλιστα για να αποτελέσει μια μικρή παγκόσμια βιομηχανία.

Το μεγάλο θέμα, λοιπόν, είναι η εικόνα του Μαρξ για τον σύγχρονο κόσμο. Για εμένα ο μαρξισμός είναι η πύλη για έναν επαναστατικό σοσιαλισμό που είναι πέρα για πέρα δημοκρατικός και ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι πέρα για επαναστατικός. Εξ ου και η ανάγκη για την έρευνα που ακολουθεί. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

Από τις εκδόσεις των Συντρόφων Διεθνιστών κυκλοφόρησε το βιβλίο:

ΑΜΑΝΤΕΟ ΜΠΟΡΝΤΙΓΚΑ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ

Σύμφωνα με τον συγγραφέα «η αρχή της δημοκρατίας δεν έχει καμιά εγγενή αξία. Δεν αποτελεί μια αρχή, αλλά μάλλον έναν απλό οργανωτικό μηχανισμό που βασίζεται στην απλή και χονδροειδή αριθμητική υπόθεση ότι η πλειοψηφία έχει δίκιο και η μειοψηφία άδικο». Στο κείμενό του o Μπορντίγκα εξετάζει το περιεχόμενο της δημοκρατικής αρχής, τόσο από γενικής απόψεως όσο και αν και σε ποιο βαθμό αυτός ο μηχανισμός είναι χρήσιμος και αρκετός για τη λειτουργία των οργανώσεων που περιλαμβάνουν πιο στενές συλλογικότητες που δεν διχάζονται από οικονομικούς ανταγωνισμούς. Επίσης εξετάζει το κατά πόσο μπορεί αυτός ο δημοκρατικός μηχανισμός να εφαρμοστεί στη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλ. στην κρατική μορφή που γεννιέται από την επαναστατική νίκη της τάξης που εξεγείρεται κατά της εξουσίας του αστικού κράτους, δηλαδή αν μπορεί αυτή η μορφή κράτους, χάρη στον εσωτερικό μηχανισμό ανάθεσης των εξουσιών και σχηματισμού των ιεραρχιών, να χαρακτηριστεί ως «προλεταριακή δημοκρατία».

1921: Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ;

 

ISVESTIAΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

 

«Σήμερα είμαστε μάρτυρες της τραγωδίας μιας κοινωνικής επανάστασης που περιορίστηκε εντός εθνικών συνόρων εξαιτίας της παθητικότητας των λαών της Ευρώπης, που είχαν απέναντί τους ευφυείς και καλά εξοπλισμένες αντιδραστικές δυνάμεις. Έτσι, αυτή περιήλθε σε κατάσταση ασφυξίας και ήταν αναγκασμένη να προσπαθεί να κερδίσει χρόνο απέναντι στον εχθρό, τόσο τον εσωτερικό όσο και τον εξωτερικό. Έχουμε δει πολλά λάθη να διαπράττονται, πολλά σφάλματα να αποκαλύπτονται και, από μια ελευθεριακή σκοπιά, πολλές πολύτιμες αλήθειες να επιβεβαιώνονται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ!

περιοδικόΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ

Το ένζυμο

Θέσεις για μια κοινωνία χωρίς τάξεις

Περιοδική Έκδοση, Τεύχος 1,

Οκτώβριος 2013

Περιοδικό των Συντρόφων Διεθνιστών

 

Περιεχόμενα

 

–         Ποιοι είμαστε (εισαγωγικό σημείωμα)

–         Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η κρίση και οι συνέπειές της

–         Η Γερμανία και η κρίση στην ευρωζώνη: Τα όρια ενός επεκτατικού σχεδίου

–         Μια μαρξιστική κριτική του «μαρξισμού|

–         1921: Η απαρχή της αντεπανάστασης;

–         Γκραντίσο Μούνις (1912 – 1989): Οι θέσεις και η διαδρομή ενός επαναστάτη

–         Δέκα θέσεις για το κομμουνιστικό πρόταγμα σήμερα

–         Ορισμένες βασικές προγραμματικές θέσεις

–         Μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων της Διεθνούς Κομμουνιστικής Τάσης (ICT)

–         Θεμελιώδεις παρατηρήσεις επί του Ν. 4229 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος»

–         Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «κοινοβουλευτισμός ή φασισμός» αλλά «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»

–         Παρουσίαση του βιβλίου «Les années terribles (1926 -1945)»

–         Επί του πιεστηρίου: Από την κοινοβουλευτική στην κυβερνητική δημοκρατία

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

μπροσούραΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα:

Για τον κομμουνισμό!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ (ICT)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος

Κεφάλαιο 1: Οι βασικές αντιφάσεις του συστήματος

–   Ιμπεριαλισμός

–   Κρατικός καπιταλισμός

–   Η Κρίση

–   Η κομμουνιστική προοπτική

Κεφάλαιο 2: Η ταξική πάλη του προλεταριάτου

–   Η οικονομική πάλη της εργατικής τάξης

–   Ταξική συνείδηση

–   Η Οργάνωση των Επαναστατών

Κεφάλαιο 3: Ο αγώνας για την ταξική αυτονομία

–   Ο εθνικισμός και ο μύθος της «εθνικής απελευθέρωσης»

–   Η καταπίεση των γυναικών

–   Ρατσισμός

–   Φασισμός

–   Το αδιέξοδο του αντιφασισμού – Ενάντια σε όλα τα Ενιαία και Λαϊκά Μέτωπα

Κεφάλαιο 4: Ψεύτικοι Φίλοι

–   Τα συνδικάτα

–   Σοσιαλδημοκρατία

–   Σταλινισμός

–   Οι κληρονόμοι της αντεπανάστασης – Η Αριστερά
     του κεφαλαίου

Κεφάλαιο 5: Τα καθήκοντα των επαναστατών

–   Η αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης

–   Απέναντι στην ανάθεση προτάσσουμε
     την άμεση συμμετοχή

–   Εργατική Δημοκρατία και όχι κομματική δικτατορία

–   Η Διεθνής διάσταση

–   Πέρα από το Κράτος, το Έθνος και το Κεφάλαιο…

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ…

egyptΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ

PDF

Ο καθένας, οτιδήποτε κι αν λέει, οτιδήποτε κι αν κάνει, παίρνει μέρος στην πάλη των τάξεων… Με ενεργητικό ή παθητικό τρόπο… Αναπτύσσοντας κι εμβαθαίνοντάς την ή ακόμα αρνούμενος ότι αυτή υπάρχει.. Ως υποκείμενο της ίδιας της ύπαρξής του είτε ως αντικείμενο της επιβίωσής του κάτω απ’ τη δικτατορία της αξίας… Με το μέρος του προλεταριάτου ή με της μπουρζουαζίας… Ως ανθρώπινο ον είτε ως χρήσιμος ηλίθιος του κεφαλαίου… “Η ιστορία όλων των κοινωνιών μέχρι σήμερα είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων” (Καρλ Μαρξ)

Σ’ αυτό το σύντομο κείμενο πάνω στους τρέχοντες αγώνες στην Αίγυπτο, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στη σημαντική κατάφαση της ιστορικής πάλης της τάξης μας ενάντια στην τυραννία της αξίας, ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο στόχος μας προφανώς δεν είναι μια ανάλυση των γεγονότων αυτών προκειμένου απλώς να τα κατανοήσουμε, αλλά ο μετασχηματισμός τους, η διακοπή της ιστορικής καθημερινής φύσης της προλεταριακής ζωής στην αθλιότητα που μας περιβάλλει, προκειμένου να ξεριζώσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική σχέση του κεφαλαίου από προσώπου γης. Δεν επιθυμούμε να ξοδέψουμε τον χρόνο μας περιγράφοντας γεμίζοντας σελίδες με τη φρίκη αυτής της κοινωνίας θανάτου και πόνου. Δεν έχουμε καμμία διάθεση να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από μια παθητική κι ακαδημαϊκή οπτική. Δεν μας ενδιαφέρει μια βιολογική περιγραφή του κεφαλαίου, και δεν έχουμε καμμία πρόθεση να το περιγράψουμε με έναν υποτιθέμενο αντικειμενικό τρόπο. Αντιθέτως ο στόχος μας είναι να λάβουμε άμεσα μέρος στην ολοκληρωτική καταστροφή του και να δράσουμε μέσα στην κίνηση της νεκρολογίας του… Κι αυτό σημαίνει να βρισκόμαστε σταθερά στην καρδιά των γεγονότων που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, να έχουμε μια αποφασιστική συμμετοχή σ’ αυτά ως ενεργός κι αποφασιστική δύναμη…

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

bordiga5Ι

Κάθε ταξική πάλη είναι πολιτική πάλη. (Μαρξ)

Ένας αγώνας που περιορίζεται στην εξασφάλιση μιας καινούργιας κατανομής των οικονομικών κερδών δεν είναι ακόμη ένας αγώνας πολιτικός, επειδή δεν στρέφεται κατά της κοινωνικής δομής των σχέσεων παραγωγής.

Η διάλυση των σχέσεων παραγωγής που χαρακτηρίζουν μια ιδιαίτερη κοινωνική εποχή και η ανατροπή της κυριαρχίας μιας ορισμένης κοινωνικής τάξης είναι το αποτέλεσμα ενός μακρού και συχνά αμφίρροπου πολιτικού αγώνα. Το ζήτημα-κλειδί αυτού του αγώνα είναι το ζήτημα του κράτους, το πρόβλημα του «ποιος κατέχει την εξουσία» (Λένιν).

Ο αγώνας του σύγχρονου προλεταριάτου εκδηλώνεται και εξαπλώνεται ως πολιτικός αγώνας με τον σχηματισμό και τη δράση του ταξικού κόμματος. Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά αυτού του κόμματος μπορούν να συνοψισθούν στην ακόλουθη θέση: η πλήρης ανάπτυξη του βιομηχανικού καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής εξουσίας, που προήλθε από τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές επαναστάσεις, όχι μόνο δεν αποκλείει ιστορικά, αλλά προετοιμάζει και οξύνει όλο και περισσότερο τη σύγκρουση των ταξικών συμφερόντων και τη μετεξέλιξή της σε εμφύλιο πόλεμο, σε ένοπλο αγώνα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

rassegna_smallΚομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

 

Σε ένα προηγούμενο άρθρο στο οποίο αναπτύξαμε ορισμένες θεμελιώδεις θεωρητικές έννοιες, δείξαμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει καμία αντίφαση στο γεγονός του ότι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, το απαραίτητο όργανο των αγώνων για την απελευθέρωση αυτής της τάξης, περιλαμβάνει στις γραμμές του μονάχα ένα μέρος, μια μειοψηφία, της τάξης, αλλά δείξαμε, επίσης, ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μια τάξη ως ιστορικό κίνημα χωρίς την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει μια σαφή συνείδηση αυτού του κινήματος και των σκοπών του και το οποίο τίθεται στην πρωτοπορία αυτού του κινήματος μέσα στην πάλη.
Μια πιο λεπτομερής εξέταση των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης μέσα στην επαναστατική της πορεία, τόσο πριν όσο και μετά την ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώσει την επιτακτική αναγκαιότητα ενός πολιτικού κόμματος που πρέπει να κατευθύνει όλο τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Για να δώσουμε μια σαφή και χειροπιαστή ιδέα της τεχνικής αναγκαιότητας του κόμματος θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε -ακόμη κι αν αυτό φαίνεται παράλογο- τα καθήκοντα που το προλεταριάτο πρέπει να εκπληρώσει αφότου έρθει στην εξουσία και αφότου αποσπάσει βίαια τον έλεγχο της κοινωνικής μηχανής από την αστική τάξη.
Αφού αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους, το προλεταριάτο πρέπει να αναλάβει σύνθετες λειτουργίες. Εκτός από το να αντικαταστήσει την αστική τάξη στη διεύθυνση και τη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων αυτό πρέπει να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο και διαφορετικό διοικητικό και κυβερνητικό μηχανισμό με πάρα πολύ πιο σύνθετους στόχους από αυτούς που περιλαμβάνει σήμερα η «τέχνη της διακυβέρνησης». Αυτές οι λειτουργίες απαιτούν την αυστηρή πειθαρχία των ατόμων που είναι ικανά να εκτελούν διάφορες λειτουργίες, να μελετούν ποικίλα προβλήματα και να εφαρμόζουν ορισμένα κριτήρια στους διαφόρους τομείς της συλλογικής ζωής: αυτά κριτήρια απορρέουν από τις γενικές επαναστατικές αρχές και αντιστοιχούν στην αναγκαιότητα που εξαναγκάζει την προλεταριακή τάξη να διαρρήξει τους δεσμούς της με το παλαιό καθεστώς για να δημιουργήσει νέες κοινωνικές σχέσεις. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

stalinbaby

Μια διπλή επανάσταση

Στις αρχές του αιώνα η κατάσταση στη Ρωσία ήταν εξαιρετικά επαναστατική και όλοι οι μαρξιστές ήταν σύμφωνοι πάνω σ’ αυτό: η επανάσταση που ήταν στην ημερήσια διάταξη στη Ρωσία ήταν η αστικοδημοκρατική επανάσταση.

Η τσαρική απόλυτη μοναρχία ήταν αναγκασμένη για να κρατηθεί στην εξουσία να επιτρέπει, και μάλιστα να προωθήσει, μια σχετική ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο σ’ αυτόν τον ίδιο τον κρατικό φεουδαρχισμό.

Κι αυτό επειδή στον αγροτικό τομέα οι κοινοτικές μορφές του μιρ είχαν ναρκοθετηθεί με την κατάργηση της δουλοπαροικίας και την ανάπτυξη της παραγωγής για την αγορά και επειδή, όπως το δείχνει ο Λένιν στα 1894, η εισαγωγή της ιδιοκτησίας, του εμπορευματισμού και της διαφοροποίησης της αγροτιάς σε τάξεις ήταν πλέον αναπότρεπτη. Αυτή, όμως, η ανάπτυξη παρέμεινε κομματιαστή, διότι ενοχλούνταν από το φεουδαρχικό δίκαιο, από τις παλιές μορφές ιδιοκτησίας και ευθύνης και από τον παρασιτισμό των ιδιοκτητών γης κλπ. Η ρώσικη αγροτιά είχε ανάγκη να τινάξει στον αέρα όλα αυτά τα εμπόδια που κρατιόντουσαν γερά στη θέση τους από την απόλυτη μοναρχία.

Στη βιομηχανία αυτό το ίδιο το τσαρικό κράτος ευνόησε μια μερική ανάπτυξη, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την παραγωγή όπλων. Οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όμως, περιοριζόντουσαν σε μερικά μεγάλα αστικά κέντρα. Αν, λοιπόν, η μπουρζουαζία επωφελούνταν από την καταπίεση των εργατών από το φεουδαρχικό κράτος, απ’ την άλλη, όμως, υπέφερε, με τη σειρά της, από έλλειψη ελευθερίας κίνησης, από έλλειψη αυτονομίας και ελέγχου πάνω στην εξουσία και τη διοίκηση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου